Μάθανε ότι πηδιόμαστε, πλάκωσε και το ΝΑΤΟ

nato
Αυτό το ξεμπουρδέλιασμα που ζούμε είναι άπατο, οριστικά και αμετάκλητα. Δηλαδή ρε παιδί μου, από παντού μας πηδάνε μέσα κι έξω, είδε φως το ΝΑΤΟ και μπήκε να γαμήσει. Δεν έχει υπάρξει στην ιστορία του μεγαλοφονιά ΝΑΤΟ, περίπτωση που να πάτησε το πόδι του κάπου και να μην έγιναν όλα στάχτη και μπούρμπερη.

Θα έρθει το ΝΑΤΟ στο Αιγαίο να φυλάει τι; Τα πτώματα των πνιγμένων που θα δημιουργήσει; Θα φυλάει που; Ποια άποψη θα υπερασπιστεί; Των γκρίζων ζωνών ή των ελληνικών θέσεων; Πόσα και ποια τετελεσμένα θα δημιουργήσει; Και θα αναλάβει την εργολαβία της φύλαξης, γιατί; Επειδή έτσι αποφάσισε η Μέρκελ με τον Ερντογάν και τον Ομπάμα; Ε και; Στον πούτσο μας. Γιατί το δεχόμαστε εμείς; Άλλος ένας έντιμος συμβιβασμός; Ακόμη μια μάχη που χάσαμε; Όχι εμείς, αυτοί. Εμείς θα χάσουμε όλα τα υπόλοιπα, αλλά δε θα χρεωθούμε και τις ήττες της μνημονιακής παραδουλεύτρας.

Δεν είναι μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ που δέχονται την επιστασία του ΝΑΤΟ, είναι και όλο αυτό το τουρλουμπούκι των άχρηστων της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΠΟΤΑΜΙΟΥ που δεν άφησαν καν υπονοούμενο διαφωνίας με το φέσωμα από το ΝΑΤΟ.

Μεταξύ τους, συνεχίζουν την ηλίθια παράσταση για το κοινό τους. Δήθεν και τάχα μου διαφωνούν. Σκληρά. Για τις λεπτομέρειες πάντα. Για τα σοβαρά, οι εντολές έρχονται απ’ έξω. Αποφάσεις έτοιμες προς υλοποίηση. Κι αυτοί, μπροστά στις εντολές, στρατιωτάκια ακίνητα, αγέλαστα. Ξεφτιλισμένα.

Με αυτή την κρεατομηχανή των νατοϊκών που μας φορτώνουν δεν θα έχουμε καλά ξεμπερδέματα. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Ειδικά όταν ακούς για ειρηνευτική δύναμη, ειρηνευτική διαδικασία, ειρηνευτική δραστηριότητα με τη βούλα του ΝΑΤΟ, κρέας ανθρώπινο βρωμάει, τρίβουν τα χέρια τους οι φερετράδες.

Θα έρθουν οι επαγγελματίες φονιάδες των χωρών που ευθύνονται για την κατάσταση στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Συρία και παντού όπου πεθαίνουν άνθρωποι από σφαίρες και πείνα, να δώσουν λύση σε ανθρωπιστικό πρόβλημα! Είναι ταυτόχρονα γελοίο και τραγικό μόνο που το ακούς.

Όποιος πιστεύει ότι το ΝΑΤΟ είναι λύση, απλά δεν ξέρει τι του γίνεται. Όποιος θεωρεί ότι οι πρόσφυγες είναι πρόβλημα μεγαλύτερο από την παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει, ούτε και τι τον περιμένει.

Εδώ θα είμαστε, δυστυχώς, και θα τα δούμε όλα. Αν έρθει το ΝΑΤΟ στο Αιγαίο με την έγκριση της Ελλάδας, θα έχουμε χάσει αυτομάτως κάθε διεκδίκηση, κάθε δικαίωμα, κάθε θέση. Κι όπως γυρνάει σήμερα το κάθε τσογλανάκι και λέει «ήξερε ο λαός τι ψήφιζε», με το ίδιο θράσος όταν το ΝΑΤΟ θα αρχίσει να χαρίζει περιοχές και σύνορα θα μας πει «ήξερε η Ελλάδα τις θέσεις μας για τις ελληνοτουρκικές διαφορές όταν έδινε την έγκρισή της». Και δε θα πει ψέματα. Ξέρουμε ποιο είναι το ΝΑΤΟ, τι ρόλο παίζει και ποιον υπερασπίστηκε στο θέμα της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο.

Ελάχιστοι απέμειναν να ελπίζουν. Οι περισσότεροι ξέρουμε ότι τα χειρότερα είναι μπροστά. Αυτό που με τρομάζει είναι ότι δε μπορούμε να φανταστούμε πόσο εφιαλτικά θα είναι αυτά τα χειρότερα. Κατά τα λοιπά, παραμένουμε στο ευρώ και αυτό από μόνο του θεωρείται από κάποιους επιτυχία που αξίζει κάθε αντάλλαγμα.

Tweet about this on TwitterShare on Facebook

Τσου ρε Κούλη

cover_lg
Καλά, εντάξει τώρα, ο Κούλης είναι γνωστός σε όλους, δε χρειάζεται να εκπλησσόμαστε. Απλώς μερικές φορές καταφέρνει να ξεπερνά ακόμη και τον ίδιο τον εαυτό του. Και σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πραγματική απόλαυση.

Βγήκε, λοιπόν, ο Κούλης και δήλωσε σχετικά με το ασφαλιστικό ότι «Ο κ. Τσίπρας οφείλει να αποσύρει αμέσως το σχέδιό του προκειμένου να εκτονωθεί η ένταση και να υπάρξει ουσιαστικός διάλογος από την αρχή με τους κοινωνικούς φορείς». Βρε τον Κούλη, βρε τον Κουλάκο! Μήπως ζήτησε ποτέ ως υπουργός του Σαμαρά να αποσυρθούν τα μνημόνια «προκειμένου να εκτονωθεί η ένταση και να υπάρξει ουσιαστικός διάλογος από την αρχή με τους κοινωνικούς φορείς» και δεν το θυμόμαστε; Φυσικά και όχι. Το αντίθετο έκανε πάντα. Συνηγορούσε, ψήφιζε και εφάρμοζε νόμους που απέκλειαν τον διάλογο, εκμηδένιζαν την ύπαρξη των κοινωνικών φορέων και αύξαναν την ένταση.

Βγήκε ο Κούλης και δήλωσε πως «είναι φανερό σε όλους ότι η κοινωνία είναι απέναντι στην πρόταση της κυβέρνησης για το ασφαλιστικό καθώς πλήττεται η οικονομία και η ίδια η υπόσταση πολλών επαγγελματικών κλάδων χωρίς να λύνεται το πρόβλημα». Ρε τον κούλη* των Γερμανών και της Siemens που ως υπουργός και βουλευτής γελούσε ειρωνικά με την κοινωνία η οποία αγανακτούσε απέναντι στις προτάσεις της δικής του κυβέρνησης και παραδεχόταν με απόλαυση ότι όντως είναι προτάσεις των δανειστών που πρέπει να εφαρμοσθούν άσχετα με το πόσα θύματα θα υπάρξουν.

Ρε τον Κούλη τον αθεόφοβο, τον ελάχιστο και πολιτικά ατάλαντο που τώρα ενδιαφέρεται για την «υπόσταση πολλών επαγγελματικών κλάδων χωρίς να λύνεται το πρόβλημα»! Είναι και θρασύς ο κούλης των Γερμανών και της Siemens. Και μάλιστα έχει τη θρασύτητα εκείνη που πηγάζει από την άγνοια της ανοησίας του.

Ας μας πει ποιο πρόβλημα έλυσαν τα δύο πρώτα γαμημένα μνημόνια; Ποια υπόσταση ποιων επαγγελματικών κλάδων υπερασπίστηκαν τα δύο πρώτα αγοροκτόνα μνημόνια που γέμισαν την Ελλάδα με λουκέτα, απολύσεις και αυτοκτονίες; Ο κούλης των Γερμανών υπερασπίστηκε όμως αυτά τα μνημόνια με πάθος και βάφτιζε απαραίτητη και δικαιολογημένη την καταστροφή.

Ρε τον κούλη των Γερμανών και της Siemens που σε λίγο θα μας βγει κι από τα αριστερά εκφράζοντας τη θλίψη του για τις μειωμένες συντάξεις, τους μακροχρόνια ανέργους και τον φαύλο κύκλο των μνημονίων. Ο κούλης ρε σεις, που έκανε αντιπρόεδρο τον άνθρωπο που διέλυσε το δημόσιο σύστημα Υγείας και εναντιωνόταν στην ύπαρξη οποιασδήποτε κοινωνικής δομής.

Αυτός ο κούλης των Γερμανών, της Siemens, των μνημονίων, των τραπεζών πάνω απ’ όλα, των βιομηχάνων, που τον υμνούν κάθε μέρα τα Μπομπολέικα, Ψυχαρικά και Αλαφουζικά ΜΜΕ, που σιωπούσε στα σκάνδαλα των υπουργών, που δε γνώριζε τίποτα για μίζες και προμήθειες, που έκανε την πάπια μπροστά σε όλο το φαγοπότι του δημόσιου χρήματος, νοιάστηκε ξαφνικά για το τι θέλει η κοινωνία! Κούλη μου, η κοινωνία στο δημοψήφισμα ήθελε «όχι», εσύ γιατί τσίριζες υπέρ του «ναι»; Ήταν άλλη κοινωνία εκείνη; Ήσουν άλλος εσύ;

Η κοινωνία του κούλη των Γερμανών και της Siemens δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματική κοινωνία. Ούτε με την πλειοψηφία. Ούτε με την αγωνία της επιβίωσης που γιγάντωσαν οι κυβερνήσεις στις οποίες συμμετείχε και στήριζε. Η κοινωνία του κούλη είναι τραπεζικά και εργολαβικά συμφέροντα. Είναι το μοίρασμα της Υγείας και της Παιδείας στα χέρια ολίγων και εκλεκτών. Είναι μια φάρα αχόρταγων η κοινωνία του κούλη.

Κι όσοι μέσα στη ξιπασιά τους τονίζουν ότι ένα από τα προτερήματα του κούλη είναι το πτυχίο από το Χάρβαρντ, καλό είναι να θυμούνται επίσης ότι από το Χάρβαρντ αποφοίτησε και ο George W. Bush που έμεινε στην ιστορία ως ο πλέον γελοίος και αντιπαθής πρόεδρος των ΗΠΑ, ενώ οι αμερικανοί ακόμη γελάνε με τα bushisms.

Ναι, ο κούλης θα μπορούσε να απαιτεί την απόσυρση του ασφαλιστικού μόνο στην περίπτωση που είχε να προτείνει κάτι καλύτερο. Πολύ φοβάμαι ότι όχι μόνο δεν έχει κάτι ευνοϊκό στο μυαλό του για τους εργαζόμενους, αλλά η σκέψη του είναι πως με βάση τον πατέρα του θα ανεβάσει το προσδόκιμο ζωής στα 90, άρα τα 80 θα είναι μια καλή ηλικία για να βγει κάποιος στη σύνταξη. Οπότε, τσου ρε κούλη των Γερμανών και της Siemens. Και μόνο ότι πιστεύει πως μπορεί να παρουσιάζεται ο ίδιος ως εναλλακτική λύση και σωτήρας είναι ενδεικτικό της χαζοχαρούμενης και πάντα επικίνδυνης ευφορίας του μητσοτακέικου.

* Το «κούλης» χρησιμοποιείται με τη σημασία της ινδικής καταγωγής αγγλική λέξη coolie που σημαίνει σκλάβος (των Γερμανών και της Siemens, στη συγκεκριμένη περίπτωση).

Tweet about this on TwitterShare on Facebook

Πεταλώνοντας τζιτζίκια

kartesios270116

«Το 88% των αγροτών δηλώνει εισόδημα κάτω από 5.000 ευρώ στις φορολογικές τους δηλώσεις» ανέφερε σήμερα ο Αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών κ. Τρύφων Αλεξιάδης μιλώντας στην τηλεόραση του ΣΚΑΙ.

Συνδυάζουμε την παραπάνω δήλωση με εκείνη του υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης, Βαγγέλη Αποστόλου, ο οποίος προ δύο ημερών, μιλώντας πάλι σε εκπομπή του ΣΚΑΪ – ναι, ενός από τους σταθμούς που λειτουργούν παράνομα – εξέφρασε την πεποίθησή του ότι υπάρχει φοροδιαφυγή στους αγρότες με το λογικό επιχείρημα: «Είναι σαφές αυτό από την στιγμή που ενώ η αξία της αγροτικής παραγωγής της χώρας υπολογίζεται στα 10 δισ. ευρώ, δηλώνονται στις φορολογικές δηλώσεις των αγροτών μόνο 5 δισ. ευρώ, δηλαδή τα μισά».

Επιστρέφουμε στον κ. Αλεξιάδη και στο 88% των αγροτών που δηλώνει εισόδημα κάτω από 5.000 ευρώ. Με δεδομένη την τεράστια φοροδιαφυγή προκύπτει ένα βασικό ερώτημα:

Είναι ολόκληρο αυτό το 88% των αγροτών φοροφυγάδες; Αν όχι, πόσοι είναι; Το 10% του 88%; Το 30% του 88%; Το 60% του 88%; Το να λες ότι το 88% των αγροτών δηλώνει εισόδημα κάτω από 5.000 ευρώ είναι απλά μία διαπίστωση. Τίποτε παραπάνω. Και όπως όλες οι διαπιστώσεις, είναι άχρηστη από μόνη της.

Επίσης, ως διαπίστωση δε χρειάζεται κάποιο ιδιαίτερο κόπο για την ανακάλυψή της. Αρκεί το πάτημα του print σε ένα από τα pc του ΥΠ.ΟΙΚ. και την έχεις στα χέρια σου. Από κει και πέρα όμως αν δε μπορείς να τη χρησιμοποιήσεις, να την εξηγήσεις, να την καταπολεμήσεις, είσαι το ίδιο άχρηστος με τη διαπίστωση.

Ο Αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών κ. Τρύφων Αλεξιάδης, δεν είναι ένας αποστειρωμένος καθηγητής πανεπιστημίου που κλήθηκε ξαφνικά να βγει από μία αίθουσα διδασκαλίας και να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα.

Σύμφωνα με το βιογραφικό του, εργαζόταν ως εφοριακός και μάλιστα υπήρξε Πρόεδρος του Συλλόγου Εφοριακών Αττικής και Κυκλάδων και μέλος του Γενικού Συμβουλίου της Ομοσπονδίας Εφοριακών. Άρα γνωρίζει το χώρο των εφοριακών απ’ έξω κι ανακατωτά.

Είναι δηλαδή ο τελευταίος άνθρωπος στη χώρα ο οποίος σε θέματα φοροδιαφυγής έχει το δικαίωμα να αρκείται σε διαπιστώσεις. Θα πρέπει, λοιπόν, ο κ. Αλεξιάδης να εξηγήσει γιατί επί ολόκληρες δεκαετίες οι φοροελεγκτικοί μηχανισμοί του κράτους, τους οποίους υπηρέτησε διά μακρόν, επέτρεψαν να γιγαντωθεί η φοροδιαφυγή. Είναι ανίκανοι οι πρώην συνάδελφοί του; Είναι διεφθαρμένοι; Είναι λίγοι και δεν αρκούν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους;

Πρέπει να μας το εξηγήσει κάποια στιγμή ο κ. Αλεξιάδης αυτό και ταυτόχρονα να μας ανακοινώσει τη λύση του όποιου προβλήματος επιλέξει να χρεώσει στις πλάτες των πρώην συναδέλφων του. Ή μάλλον θα έπρεπε να μας το είχε εξηγήσει ήδη και να είχε προχωρήσει σε λύσεις. Είναι αδιανόητο να κάθεται μέχρι σήμερα στη θέση του και να ανακοινώνει διαπιστώσεις άχρηστες τόσο, όση και η προσφορά του στη μείωση της φοροδιαφυγής.

Καλό το παιχνιδάκι με τις λίστες. Έτοιμη δουλειά. Την άλλη δουλειά ποιος θα την κάνει; Ποιος θα απαντήσει πόσο ποσοστό από το 88% των αγροτών φοροδιαφεύγει, αλλά και αν στο υπόλοιπο 12% των αγροτών που δηλώνουν 5.001 ευρώ και πάνω, είναι ξεκαθαρισμένο ότι δεν υπάρχουν φοροφυγάδες. Δηλαδή δεν υπάρχει αγρότης που να βγάζει 60.000 ευρώ και να δηλώνει 5.500;

Αυτή είναι η δουλειά του κ. Αλεξιάδη και όχι να εξυπηρετεί τις κυβερνητικές ευκολίες μέσω των οποίων βαφτίζεις ως ένοχες φοροδιαφυγής ολόκληρες επαγγελματικές τάξεις ώστε να μπορέσεις να περάσεις από πάνω τους με το θεριστικό του χάρου και να επιβάλεις οριζόντιες τιμωρίες. Την ανικανότητα ή τη διαφθορά των ελεγκτών είναι ανήθικο να την πληρώνουν όλοι μαζί.

Διότι όταν συμβαίνει αυτό, τότε αυτομάτως μιλάμε για το ανήθικο μειονέκτημα της «αριστεράς». Το οποίο μειονέκτημα δεν σταματά εκεί. Με την ίδια ευκολία θα μπορεί αύριο ο κάθε κ. Αλεξιάδης να βγει και να μας πει ότι το 88% του ιδιωτικών γιατρών δηλώνει εισόδημα 12.000 ευρώ, άρα βολευόμαστε να τους βαφτίζουμε όλους φοροφυγάδες.

Όμως στα μεγάλα ιδιωτικά νοσοκομεία υπάρχουν πρωτόκολλα χειρουργείων. Γιατί άραγε δεν ελέγχει το ΣΔΟΕ τα πρωτόκολλα αυτά, να μετρήσει πόσο χειρουργεία έκανε σ’ ένα έτος ο τάδε καθηγητής μεγαλογιατρός και στη συνέχεια να τα διασταυρώσει με τα δηλωθέντα εισοδήματά του; Διότι αν ένας γιατρός εμφανίζεται να έχει χειρουργήσει σε ιδιωτικό νοσοκομείο 100 ασθενείς και έχει δηλώσει μόνο το εισόδημά του από το πανεπιστήμιο τότε δε μιλάμε για γιατρούς, αλλά για τους αγίους Αναργύρους και το ιδιωτικό νοσοκομείο θα πρέπει να είναι ίδρυμα αγγέλων.

Για τους γιατρούς δημοσίων νοσοκομείων, τα πράγματα είναι ευκολότερα. Οι αποδοχές των γιατρών είναι δηλωμένες, οπότε κάθε ευρώ παραπάνω που δε θα μπορεί να δικαιολογηθεί προέρχεται από φακελάκι ή από οποιαδήποτε άλλη παράνομη συναλλαγή. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τους μεγαλοδικηγόρους, μεγαλοεπιχειρηματίες κτλ.

Από τη στιγμή, λοιπόν, που ένας …. μεγαλοεφοριακός δε μπορεί να δώσει λύσεις κι εξηγήσεις, τότε για ποιον λόγο να παριστάνει τον Αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών και να αμολά ποσοστά φοροδιαφυγής, έτσι γενικά και αόριστα;

Τώρα βέβαια κι εγώ γράφω για να περνάει η ώρα, δεν απέμεινε αξία στις λέξεις. Να, και χτες είδα όσο άντεξα τη «σύγκρουση» του Κούλη με τον Αλέξη. Μα αυτό δεν ήταν συζήτηση στη Βουλή, καλλιστεία μνημονίων ήταν. Πιο μνημόνιο είναι πιο όμορφο, πιο έξυπνο, πιο ταπεινωτικό, πιο εξολοθρευτικό και ποιος εκπρόσωπός τους λέει τις καλύτερες ατάκες.

Άνθρωποι που ξεχνάνε να δηλώσουν ένα εκατομμύριο ευρώ και εμπλεκόμενοι σε τεράστια σκάνδαλα πολυεθνικών, υποκρίνονταν ότι διαφωνούσαν για το μέλλον της οικονομίας μιας χώρας ξεπουλημένης και τελειωμένης από καιρό. Ήθελαν να γεννήσουν ελπίδες και το μόνο που κατάφεραν ήταν να γεννήσουν κάτι εκτρώματα υποτέλειας που βρωμούσαν τα χνώτα τους από δω μέχρι το Βερολίνο.

Βγήκε μέχρι κι ο Κατρούγκαλος να μας συγκινήσει με την αναδιανομή βαρών. Ακόμη δεν έχει καταλάβει ότι στον άφραγκο, στον άνεργο, στο φτωχό, όσα βάρη και να ρίξεις πλέον, δεν πρόκειται πάρεις τίποτα. Δεν έχει να δώσει. Και στην τελική, το θέμα δεν είναι η αναδιανομή βαρών, αλλά των ωφελειών. Πάρε από τον πλούσιο όσα θες –σε σχέση πάντα με αυτά που δηλώνει ότι βγάζει, τα υπόλοιπα έχουν την ασυλία της ανικανότητας των ελεγκτικών μηχανισμών. Πάρε 10.000 ευρώ τον μήνα για εισφορές. Και πάρε από το φτωχό 10 ευρώ τον χρόνο. Το αποτέλεσμα είναι και για τους δύο το ίδιο. Θα πάρουν τ’ αρχίδια τους για σύνταξη.

Η διαφορά είναι ότι ο πλούσιος θα μπορεί να ζήσει χωρίς σύνταξη. Ο φτωχός, όχι. Κι επειδή δεν προσφέρεις τίποτα στον πλούσιο ανταποδοτικά, τον αθωώνεις για τη φοροδιαφυγή του και την εισφοροδιαφυγή του. Ακόμη κι ένας έντιμος με λεφτά, για πόσο καιρό να κάνει τον μαλάκα όταν έχει απέναντί του ένα κράτος που απλώς τον κλέβει, αφήνοντας ατιμώρητους όσους φοροδιαφεύγουν;

Ο Κούλης αποθεώνει το μνημόνιο. Από αυτό ζει και αυτό τον τρέφει. Ο Αλέξης προσπαθεί να μας πείσει ότι αυτό το μνημόνιο θα μας βγει σε καλό. Εμείς συνεχίζουμε να πεταλώνουμε τζιτζίκια. Για να είναι έτοιμα το καλοκαίρι να καλπάσουν στην έρημη χώρα.

Tweet about this on TwitterShare on Facebook

Μετακλητές κυβερνήσεις

CUC1iEYWsAg3iFM.jpg large

Είπεν ο Κούλης του Μητσοτάκη κάτι σοβαρό σχετικά με το μέλλον της χώρας, αλλά χάθηκε μέσα στα τόσα μικρομεγαλίστικα χαζά που λέει: «Δεν είμαι ευχαριστημένος με μια ενωμένη ΝΔ του 28%. Εγώ θέλω τη δημιουργικά ανανεωμένη ΝΔ του 40%. Τη μεγάλη κεντροδεξιά παράταξη που θα δώσει στη χώρα μια αξιόπιστη και υπεύθυνη κυβερνητική πρόταση». Στις 19 Δεκεμβρίου το είπε σε συνέντευξή του στην «Ημερησία».

Ο Κούλης του Μητσοτάκη, ο νέος, ο άφθαρτος, ο μεταρρυθμιστής, ο οικουμενικός, ο φρέσκος, ο των συνθέσεων και των συνεννοήσεων, θέλει μία Νέα Δημοκρατία του 40%. Τουτέστιν μία κυβέρνηση της ΝΔ αυτοδύναμη. Καλώς τον νέο δικομματισμό. Να’τος πετιέται, να’τος, να’τος!

Οι ακροδεξιονεοφιλελεύθεροδιαπλεκόμενοι θα μαζευτούν στη μία πλευρά και θα επιδιώξουν ένα 40% στις επόμενες εκλογές. Ποταμίσιοι, λεβεντομαλάκες, κρατικοδίαιτα λαμόγια παροχής υπηρεσιών θα δώσουν τη μάχη της συσπείρωσης απέναντι στην «πιο επικίνδυνη κυβέρνηση της χώρας».

Ο καθένας από αυτούς μόνος του είναι τρομακτικός. Φανταστείτε τους τώρα όλους μαζί. Ναι, γεννάνε φόβο. Και σε αυτό το φόβο ποντάρει ο ΣΥΡΙΖΑ. Παλαιοπασόκοι, αντιδεξιοί γενικώς και αορίστως, εκσυγχρονιστές που αφού έσκασαν επί Σημίτη τώρα τρώνε από τον Τσίπρα, μαζί με τους όψιμους θιασώτες των αριστερών μνημονίων, αριστεροί «ευρωπαϊστές» και νεοβολεμένοι με τα σόγια τους και κάτι ρομαντικοί μονίμως ελπίζοντες στη «νέα αλλαγή» θα συσπειρωθούν στο πλευρό του Αλέξη για να φωνάξουν «Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά» κτλ. Καλώς τον νέο δικομματισμό. Να’τος πετιέται, να’τος, να’τος!

Αυτή η επανάληψη της μεταπολίτευσης θα έχει τεράστιο ενδιαφέρον, αλλά μόνο για όσους ζουν εκτός Ελλάδας. Οι εντός, την έχουμε βάψει. Πάλι οπαδιλίκι, πάλι πασοκίλα, πάλι δεξιίλα. Αυτοί που κινούν τα νήματα και χειραγωγούν τον μέσο Έλληνα ψηφοφόρο προς το ποια μετακλητή κυβέρνηση συμφερόντων να κινηθεί, δεν έχουν άλλη λύση πλέον από την επαναφορά του δικομματισμού στην πιο αισχρή του μορφή.

Την αναγκαιότητα αυτή τη δημιούργησε η μεγάλη αποχή στις τελευταίες εκλογές. Κυβέρνηση με κόμματα που μαζεύουν 30τόσο% του 50% του εκλογικού σώματος μπορεί συνταγματικά να στέκονται, όμως δε στέκονται στη συνείδηση των πολιτών. Ανά πάσα στιγμή κινδυνεύουν με πτώση. Μπροστά στο φόβο, λοιπόν, σε επόμενες εκλογές να παρουσιαστεί στις κάλπες μόνο ένα 40% εκείνων που έχουν δικαίωμα ψήφου και να έχουμε κυβερνήσεις κλασμάτων και υποκλασμάτων με τη βοήθεια μπόνους και σούπερ ατού που ούτε παρέλαση δε θα βγάζουν, η στροφή στον δικομματισμό και στα υψηλά ποσοστά που έστω θα παίζουν ψυχολογικό ρόλο, είναι μονόδρομος.

Προσωπικά, στ’ αρχίδια μου αν αυτός που ακολουθεί πιστά πολιτικές ύφεσης, λιτότητας, ξεδοντιάσματος και ξεπουλήματος το κάνει χαμογελαστά όπως ο Κούλης του Μητσοτάκη ή με μεγάλη του στεναχώρια όπως ο Αλέξης. Στ’ αρχίδια μου, επίσης, αν μια μνημονιακή κυβέρνηση κόβει κεφάλια εργαζομένων και συνταξιούχων με μεγάλη της χαρά ή με ψελίσματα περί αναγκαιότητας και «ναι μεν αλλά».

Μας ξεπουλάνε, μας κλέβουν, μας εξοντώνουν. Από τον Κούλη στον Αλέξη θα πηγαίνουμε. Μπαλάκι, όπως πάντα. Γι’ αυτό και θα βλέπουμε να συγκρούονται, αλλά δε θα καταλαβαίνουμε πού σκατά συγκρούονται εφόσον η πολιτική τους είναι ίδια και τα αποτελέσματά της φτυστά σαν δίδυμα αδέλφια.

Μετακλητές κυβερνήσεις των δανειστών, των Βρυξελών, του ΔΝΤ, των τραπεζών και γενικώς των μεγαλοσυμφερόντων. Όταν ολόκληρες κυβερνήσεις είναι μετακλητές, δε μπορώ να σπαταλήσω λέξεις για τις μετακλητές μανάδες, αδελφούς, γκόμενους, συμπεθέρια.

Οι τόσες πολλές λέξεις που έγραψε ο Γραμματέας της νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ για να απαντήσει επί του θέματός του, τον εξέθεσαν τόσο ώστε να μην υπάρχουν περιθώρια περεταίρω έκθεσής του από σχολιασμούς. Το αποτέλεσμα είναι ότι η λογική των απαντήσεών του κινείται μεταξύ φαιδρότητας και επικινδυνότητας. Και είναι μεγάλη παγίδα να γελάς με επικίνδυνους της Εξουσίας.

Στο ερώτημα, πάντως, γιατί τα κόμματα χρειάζονται μετακλητούς όταν αναλαμβάνουν την εξουσία, δεν έχει απαντηθεί. Δεν είναι αθώωση ή μικρότερο κακό το γεγονός ότι οι μετακλητοί δεν μονιμοποιούνται, αλλά πληρώνονται για όσο καιρό είναι το αφεντικό τους στα πράγματα. Το θέμα είναι ότι πληρώνονται έστω και για μία ημέρα.

Κατανοητό, μέσα στην όλη καφρίλα, το επιχείρημα «Είναι σαφές πως τον στενό κυβερνητικό σχεδιασμό καλούνται να υλοποιήσουν και να στηρίξουν άνθρωποι που χαίρουν της πολιτικής και προσωπικής εμπιστοσύνης του εκάστοτε υπουργού και του πρωθυπουργού. Εκτός εάν όσοι σήμερα καταγγέλλουν έχουν την απαίτηση να παραμείνουν οι δικοί τους ΕΚΛΕΚΤΟΙ στα κυβερνητικά επιτελεία την στιγμή που βάζουν τρικλοποδιές σε κάθε προσπάθεια της κυβέρνησης».

Αυτό που δεν είναι καθόλου κατανοητό συμβαίνει να είναι το εξής: Τόσοι μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι, με πτυχία, μεταπτυχιακά και τσιριντζάτζουλες υπάρχουν στο Δημόσιο και μάλιστα σε υπηρεσίες που δεν θα λείψουν από κανέναν. Άνθρωποι με τρία μεταπτυχιακά κάθονται ολημερίς σε κάτι καμένες υπηρεσίες και βάζουν σφραγίδες σε έγγραφα που ποτέ δε διαβάζουν επειδή τα έχει ελέγξει και εγκρίνει ήδη ο υφιστάμενός τους που έχει δύο μεταπτυχιακά.

Αυτοί πληρώνονται σε μόνιμη βάση. Ούτε η ΝΔ, ούτε το ΠΑΣΟΚ, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν μέλη και στελέχη τους ανάμεσα σε αυτούς τους σφραγιδοβάλτες που βαλτώνουν σε γραφεία, ώστε να τους εμπιστευθούν; Όλοι τόσο άχρηστοι είναι; Ας ρωτήσουν τους μεγαλοσυνδικαλιστές τους, όλο και κάποιον «δικό μας» θα ξέρουν. Αν θέλουν να τους κάνουν να νιώσουν και ξεχωριστοί, ας τους δώσουν και 50 ευρώ επίδομα υπουργικής σφραγίδας. Για ποιο λόγο πρέπει να πληρώνουν έστω και έναν μετακλητό, έστω και για μία ημέρα, έστω και 1 ευρώ;

Το θέμα είναι το βόλεμα προσωπικών γνωριμιών που έχει τη μορφή ικανοποίησης για τη νίκη και της εκδικητικότητας. Εκείνο το τεχνητό μίσος μεταξύ ΠΑΣΟΚων και Νεοδημοκρατών που ξήλωναν τους πάντες και τα πάντα όποτε κέρδιζαν εκλογές. Η απόλαυση ότι διορίζω δικούς μου γιατί μπορώ και το κάνω.

Οι μετακλητοί γνωστοί των μετακλητών κυβερνήσεων. Η χωριατιά του «είμαστε στα πράγματα». Ας ετοιμαζόμαστε για τον νέο δικομματισμό των τεχνητών εντάσεων και των μαζικών χειραγωγήσεων. Αυτό μας αξίζει. Λαός που δεν απαιτεί, αλλά εκλιπαρεί, τον γαμάνε. Νόμος!

Tweet about this on TwitterShare on Facebook

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει πλέον πλάκα

kartesios090116-2

Καλά τα γέλια και οι ειρωνείες με την «αριστεροσύνη» της κυβέρνησης και με τις υποσχέσεις Τσίπρα, όμως πλέον τα περιθώρια τελειώνουν. Ως πότε θα γελάμε με το «ρε τους μαλάκες, πώς την πατήσαμε έτσι και τους πιστέψαμε;». Εντάξει, είμαστε μαλάκες και τους πιστέψαμε την πρώτη φορά. Τη δεύτερη, όσοι ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ το έκαναν συνειδητά και δικαίως το Μαξίμου διαμηνύει σε κάθε τόνο «ήξεραν τι ψήφιζαν».

Και πολλοί από αυτούς που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ τον Σεπτέμβρη, καλά κάνουν και τον υπερασπίζονται σήμερα. Αυτό πιστεύουν, αυτό κάνουν. Το θέμα είναι τι κάνουμε οι υπόλοιποι. Χρόνος άλλος δεν υπάρχει. Ο ΣΥΡΙΖΑ χόρεψε τον χορό της Σαλώμης και πέταξε πλέον και το έβδομο πέπλο του.

Δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ της αρχής στην εξουσία που κέρδιζε τη συμπάθεια επειδή θύμιζε ζαλισμένο κοτόπουλο. Είναι ένας στεγνός μνημονιακός φορέας, που καθημερινά εκφράζει την πίστη του στις «μεταρρυθμίσεις» στην πράξη και κοροϊδεύει ξεδιάντροπα τους πολίτες στα λόγια.

Το τι έκαναν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ επί 40 χρόνια στην εξουσία το γνωρίζουμε όλοι καλά. Ως πότε όμως αυτό θα είναι άλλοθι για να συνεχίζει ακριβώς τα ίδια η κυβέρνηση της αριστερής εθνικοφροσύνης; Κι άραγε, χρειάζεται άλλοθι; Όχι βέβαια! Δεν την ενδιαφέρουν πια.

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Νάσος Αθανασίου, βγήκε να μας πει ότι «Πρέπει όμως από τον πρωθυπουργό Σημίτη και τον Τάσο Γιαννίτση να ζητήσουμε συγγνώμη διότι από τότε είχαν καταλάβει ότι το ασφαλιστικό καταρρέει, ότι τα Ταμεία καταρρέουν και έπρεπε να κάνουμε κάτι».

Να ζητήσουμε συγγνώμη από τον Γιαννίτση ο οποίος επίμονα αρνιόταν να απαντήσει σε ερωτήσεις βουλευτών σχετικά με το ποσό που έχασαν τα Ασφαλιστικά Ταμεία από τη φούσκα του Χρηματιστηρίου! Να ζητήσουμε συγγνώμη από τον Σημίτη ο οποίος έχει την πλήρη ευθύνη για τη δημιουργία και τη στήριξη της φούσκας του Χρηματιστηρίου στην οποία τα Ασφαλιστικά Ταμεία έχασαν 464,6 δισ. δραχμές. Το επόμενο βήμα ρε Νάσε Αθανασίου είναι να ζητήσουμε συγγνώμη και από τον Βενιζέλο επειδή κακολογήσαμε το PSI.

Στο καπάκι και πριν συνέλθουμε από την αθώωση Σημίτη, έρχεται ο πρώην Γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ και σημερινός πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ να μας πει ότι «η Αριστερά πρέπει να απελευθερώσει την κοινωνία απ’ τον κρατισμό, ο οποίος κατατρώει κάθε δημιουργική πρωτοβουλία». Όρθιος σηκώθηκε και χειροκροτεί ο Κούλης του Μητσοτάκη!

Και επιτίθεται ο Σύντροφος Πιτσιόρλας σε όσους απέμειναν στον ΣΥΡΙΖΑ «να βλέπουν στις ιδιωτικοποιήσεις ξεπούλημα των ασημικών» με το επιχείρημα ότι «κύμα αποκρατικοποιήσεων σαρώνει τον πλανήτη και άρα δεν πρόκειται για φαινόμενο που έχει να κάνει μόνο με αδύναμες οικονομίες ή όσες βρίσκονται σε Μνημόνια». Ζητωκραυγάζει ο Άδωνις, ζητά να σταματήσουν οι εκλογές στη ΝΔ, βρέθηκε νέος άξιος αρχηγός της. Ο Πιτσιόρλας!

Κι ανακαλύπτει ο Σύντροφος Μεταρρυθμιστής Πιτσιόρλας ότι «εάν η κυβέρνηση τολμήσει να εφαρμόσει ένα σχέδιο μεταρρυθμιστικών τομών, τότε όλος αυτός ο κόσμος της Αριστεράς που σήμερα δεν βρίσκεται στον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς έχει επιφυλάξεις και κριτική διάθεση, θα συνταχθεί ξανά και εάν γίνει αυτό το πρώτο βήμα, τότε οι όροι συζήτησης τόσο με Το Ποτάμι όσο και με το ΠΑΣΟΚ θα αλλάξουν». Το βρήκαμε και το ζητούμενο, λοιπόν. Να συμπορευθούν ΣΥΡΙΖΑ, Ποτάμι και ΠΑΣΟΚ. Βουρκώνει ο Σόιμπλε μέσα στην αγκαλιά του Γιούνκερ.

Όσοι ακόμη και σήμερα μπορούν να υπερασπιστούν ως Αριστερά αυτή την Αριστερά, δικαίωμά τους. Καλά κάνουν. Το κάνουν εντελώς συνειδητά και γνωρίζοντας πλήρως την πορεία που ακολουθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Οι υπόλοιποι τι κάνουμε;

Όποιος θέλει να συμψηφίζει τους διορισμούςέτσιγουστάρω των υπουργών του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ με αυτούς του σημερινού υπουργού Υποδομών, Χρήστου Σπίρτζη, ο οποίος χώρεσε 21 συμβούλους και συνεργάτες στο πολιτικό γραφείο του την ώρα που η απόφαση ίδρυσης του γραφείου του προέβλεπε μόνο 7, καλά κάνει και συμψηφίζει. Δικαίωμά του.

Όποιος θέλει να συμψηφίζει τα βολέματα συγγενών και φίλων των υπουργών των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ, ΝΔ με το βόλεμα του συντρόφου της Δούρου και του συζύγου της Καφαντάρη, καλά κάνει. Δικαίωμά του. Απλώς καλό είναι να θυμάται ότι οι άλλοι, οι κακοί, ήταν 40 χρόνια στην εξουσία ενώ αυτοί, οι καλοί, είναι κάτι μήνες. Και ήδη πρόλαβαν να μάθουν να διορίζουν και ήδη πρόλαβαν να μάθουν την αλαζονεία της Εξουσίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει πλέον καθόλου πλάκα. Οι ΑΝΕΛ δεν είχαν ποτέ πλάκα, εξ αρχής ήταν επικίνδυνοι. Όμως ακόμη και η επικοινωνιακή πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων, ακόμη και το διαίρει και βασίλευε των εργαζόμενων που ήταν η βασική πρακτική των προηγούμενων, δείχνει να βολεύτηκε στη λογική των ΦλαμπουροΠαππάδων του Μαξίμου, θυμίζοντας όλο και περισσότερο ΓιαννοπουλοΛαλιώτηδες του παρελθόντος.

Μέσα στην ακόμη μεγαλύτερη σφαγή των εισοδημάτων των εργαζομένων που έρχεται, μέσα στην απόγνωση των μακροχρόνια άνεργων, μέσα στα λουκέτα που συνεχίζουν να μπαίνουν με τον ίδιο ρυθμό, βγήκαν οι του Μαξίμου να υποσχεθούν αυξήσεις στους δημοσίους υπαλλήλους εξοργίζοντας – και δικαίως αν ήταν αλήθεια- τους εξαθλιωμένους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα.

Οι «αυξήσεις» που μοιράζει όμως το Μαξίμου στους δημόσιους υπαλλήλους είναι μία ακόμη υπόσχεση που «θα υλοποιηθεί σε βάθος τετραετίας» – την οποία οι συνθήκες δεν θα επιτρέψουν, φυσικά – και αφορά σε δίευρα για τους πτυχιούχους ΤΕΙ και ΑΕΙ ώστε να … νιώσουν πιο ξεχωριστοί από εκείνους των κατώτερων βαθμίδων ανεξαρτήτως χώρου και φύσης εργασίας, παραγωγικότητας και άλλων κριτηρίων. Ξαναπανηγυρίζει ο Κούλης του Μητσοτάκη που δικαιώνεται η πολιτική του.

Μόνο που χέστηκε η νοσηλεύτρια των ΤΕΙ αν πάρει αύξηση 2 ή 3 ευρώ τον μήνα σε βάθος τετραετίας. Αυτό που θέλει είναι συναδέλφους. Να μην έχει την ευθύνη μόνη της για 10 δωμάτια γεμάτα ασθενείς. Να μη δουλεύει ασταμάτητα χωρίς ρεπό και με λιγότερες από 12 ώρες ανάπαυσης ανάμεσα στις βάρδιες της. Χέστηκε για τις άχρηστες υποσχέσεις που τη στήνουν απέναντι σε άλλους εργαζόμενους. Αυτό που την καίει είναι ότι στα 67 της χρόνια θα ξεσκατώνει συνομηλίκους της και θα βαράει νυχτερινά. Όποιος θέλει να δικαιολογεί ως αριστερές επιλογές αυτές τις πρακτικές, δικαίωμά του και καλά κάνει.

Το θέμα είναι μ’ εμάς τους υπόλοιπους τι γίνεται. Θα φύγει αυτή η γαμημένη αμηχανία από πάνω μας; Θα δούμε την πραγματική εικόνα πίσω από τις ανδρεϊκές ατάκες ενδεδυμένες με τη «φρεσκάδα» του Αλέξη Τσίπρα; Θα καταλάβουμε τι έρχεται κατά πάνω μας; Και εν πάση περιπτώσει, είμαστε ικανοί να αναρωτηθούμε «τι στον πούτσο κάνουμε για να σωθούμε;» ή το πήραμε απόφαση να βαυκαλιστούμε με την υπόσχεση «εμείς μόνο θα σας τον ακουμπήσουμε λίγο επειδή είμαστε αριστεροί και καλά παιδιά»;

Tweet about this on TwitterShare on Facebook

Δύο χιλιάδες δεκατόσο

c3492j

Αφελές το νέον έτος
ίνα
ανταπεξέλθει στις ημέρες του
ταϊστεί από τις ευχές μας
χορτάσει με υποσχέσεις
χωνέψει απογοητεύσεις
βαφτίσει νίκες τις ήττες
χαριεντιστεί με σωτήρες
πιστέψει σε ελπίδες
ξεγελαστεί με όνειρα
απολαύσει την κοροϊδία
δικαιολογήσει την προδοσία
γεννήσει άλλοθι για απατεώνες
εναγκαλιστεί με σαλτιμπάγκους
ψοφήσει σαν τα προηγούμενα
και σαπίσει εν ηρεμία.
Ευτυχές ως αφελές το νέον έτος
αντάξιο ημών.

Tweet about this on TwitterShare on Facebook

Μετά συγχωρήσεως…

Drinking-alone-in-nyc
Βλέπω την πλειοψηφία των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, κρυφοέκπληκτους κάθε φορά να σχολιάζουν τον Αλέξη Τσίπρα ως έναν αριστερό που… «τι να συμβαίνει και τα κάνει αυτά;».

Αυτή η προσκόλληση στο «αριστερός», δυστυχώς μετατρέπει άξιους ανθρώπους σε απολογητές του κ. Τσίπρα που προσπαθούν αγωνιωδώς να τον υπερασπιστούν και ατυχώς να τον δικαιολογήσουν με ατάκες τύπου «ξέρει τι κάνει», «φταίνε οι προηγούμενοι», έως και το μεταφυσικό «έχετε υπομονή» λες και η υπομονή από μόνη της σώζει.

Αν όμως πιστέψουμε στις αγνές προθέσεις του μερκελιστή, τραπεζολάγνου και μνημονιακού πλέον κ. Τσίπρα, μήπως θα είμαστε υποχρεωμένοι να πιστέψουμε και ότι η κ. Γεννηματά έγινε αριστερή επειδή λέει αυτά που έλεγε ο κ. Τσίπρας όταν ήταν στην αντιπολίτευση;

Μήπως θα πρέπει να αναγνωρίσουμε και ειλικρινή μεταμέλεια στους αρχηγούς και βουλευτές της ΝΔ επειδή τώρα δεν ψηφίζουν τα μέτρα χρησιμοποιώντας τα ίδια επιχειρήματα που χρησιμοποιούσε ο κ. Τσίπρας από τη θέση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης;

Πέρασε αρκετός χρόνος ώστε η άρνηση του γεγονότος πως ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ κάνουν απλώς τράμπα στις μνημονιακές βάρδιες της ίδιας πολιτικής, να οφείλεται αποκλειστικά σε συναισθηματικούς λόγους. Ή και σε εγωιστικούς, καθώς για κάποιους ανθρώπους θεωρείται εγκληματικό να αναγνωρίσουν το λάθος τους ή να παραδεχθούν την κοροϊδία που υπέστησαν.

Είναι και τα τρία κόμματα αφόρητα ίδια. Και η επιβίωσή τους οφείλεται ακριβώς στο ότι πολλοί εξακολουθούν να ανακαλύπτουν διαφορές. Όμως, το ξαναλέω, όσοι επιμένουν να θεωρούν λογική και αναγκαία τη μνημονιακή στροφή Τσίπρα, θα πρέπει να εξηγήσουν στους εαυτούς τους για ποιο λόγο δεν θεωρούν ειλικρινή και αναγκαία την αντιμνημονιακή στροφή της Γεννηματά καθώς και του όποιου επόμενου αρχηγού της ΝΔ.

Φυσικά και δε θέλω μπλεχτώ άλλο με την απάντησή τους. Είναι οπαδικού χαρακτήρα και απλώς επιβεβαιώνει ότι δεν είναι μόνο τα κόμματα εξουσίας ολόιδια μεταξύ τους, αλλά και οι οπαδοί τους. Το λέω με σιγουριά καθώς, όσες φορές τόλμησα να ακούσω την απάντηση, κατέληγε πάντα σ” ένα «συγκρίνεις τώρα την Γεννηματά και τον Μεϊμαράκη με τον Τσίπρα;». Εννοώντας φυσικά ότι η Γεννηματά και ο Μεϊμαράκης δεν είναι αριστεροί. Κι ο καυγάς ξεκινά όταν απλώς ρωτάω κι εγώ «Γιατί, είναι ο Τσίπρας;». Σκέτη κούραση και ταλαιπωρία.

Tweet about this on TwitterShare on Facebook

Οι στάνες των ανθρώπων

Είναι εμπόρευμα

111111


Είμαστε εμπόρευμα

88


Είμαστε αναλώσιμα, ξεχασμένα «ατυχήματα» υπέρ πατρίδος των κερδών

3.3


Μας μεγαλώνουν για να θαφτούμε υπερήφανοι και όπως – όπως στους πολέμους τους

16


Ποια η διαφορά μας;

233


Ένα λογιστικό στοιχείο είμαστε. Παράπλευρη απώλεια. Συνηθίσαμε. Στην υγειά τους το αίμα και το δέρμα μας.

3245

Tweet about this on TwitterShare on Facebook

Τελικά η καταστροφή ίσως να είναι η καλύτερη λύση

kartesios 28
Τους βλέπετε. Αυτοί είναι.

Στο βάθος το «Τρελό Σαββατοκύριακο στου Μπέρνυ» με τη μορφή λευκανθούς φίκου.
Δίπλα του…
Ένας παπατζής που στο Λας Βέγκας θα του είχαν απαγορεύσει την είσοδο σε όλα τα καζίνο.
Μία κόρη του μπαμπά της.
Ένας ακροδεξιός γκαφατζής σε μπρελόκ.
Απέναντί τους…
Ένας γραφικός που βρισκόταν σε εφεδρεία για την αναπλήρωση κενών εδράνων στη βουλή.
Ένας υπάλληλος του νοσηρότερου κρατικοδίαιτου και λαμογίστικου εργολαβικού λόμπυ.
Ένα προσωρινό συγκυριακό τίποτα σε αναμονή ενός μονιμότερου συγκυριακού τίποτα.

Και απουσιάζουν δύο.
Ένας νοσταλγός του Χίτλερ και αρχηγός εγκληματικής οργάνωσης.
Ένας που κρατάει τα γκέμια μην τυχόν αφηνιάσει το άλογο και βγει στους δρόμους.

Τους βλέπετε. Αυτοί είναι. Μας αξίζουν; Ρητορικό το ερώτημα.
Σε κανέναν άνθρωπο δεν αξίζει να ορίζουν την τύχη του αυτοί.
Όμως είναι επιλογές μας ή αποτέλεσμα προηγούμενων επιλογών μας.

Ειλικρινά:
Σε ποιον απ’ όλους θα εμπιστευόσασταν το παιδί σας;
Σε ποιον απ’ όλους θα εμπιστευόσασταν τα χρήματα που βγάλατε δουλεύοντας 40 χρόνια;
Σε ποιον απ όλους θα εμπιστευόσασταν τη ζωή σας;
Σε ποιον απ’ όλους θα εμπιστευόσασταν ακόμη και την πιο μικρή ελπίδα σας;
Κι όμως σε αυτούς τα εμπιστευτήκατε όλα.

Τους βλέπετε. Αυτοί είναι.

Κι αυτό είναι το πρόβλημα. Ότι ακόμη τους βλέπουμε. Ατάραχοι.
Μαστουρωμένοι από ενοχές που μας φύτεψαν.
Ακίνητοι επειδή μας έπεισαν ότι δε μπορούμε να κινηθούμε.
Άνεργοι, φτωχοί, φοβισμένοι, θύματα καθημερινής λεηλασίας, ψυχολογικής βίας μέσω εκβιασμών και συχνά σωματικής.
Μας βλέπουμε. Αυτοί είμαστε.

Τελικά η καταστροφή ίσως να είναι η καλύτερη λύση.
Για εμάς.
Η δική τους καταστροφή, το δικό μας ξεκίνημα.
Δίχως αυτούς.
Ξεκινώντας από το μηδέν, τίποτε δε μπορεί να πάει χειρότερα.
Διαφορετικά, το ερώτημα δεν είναι καθόλου ρητορικό. Ναι, αυτοί μας αξίζουν.
Καλό σκουληκοφάγωμα να έχουμε.

Tweet about this on TwitterShare on Facebook

Ολοκληρώσαμε…

kartesios2
«Κάποιοι στον ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να χαίρονται από την κρίση της Ν.Δ., αλλά κάνουν λάθος αν νομίζουν πως ένα άπειρο από διακυβέρνηση κόμμα μπορεί μόνο του, χωρίς διάλογο, να προχωρήσει με επιτυχία. Όσοι στη Ν.Δ. έχουν σώας τας φρένας και νιώθουν τις ευθύνες τους ας σπεύσουν πριν να είναι αργά (αν δεν είναι ήδη), δηλαδή πριν διαλυθεί ολοσχερώς το κόμμα που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής».

Δεν το γράφει η «Καθημερινή». Το γράφει η «ΑΥΓΗ». Με αυτή την παράγραφο κλείνει το κύριο άρθρο της που έχει τίτλο «Η Ν.Δ. στην κόψη του ξυραφιού…». Μπορεί κάποιος να γράψει πολλά για την αγωνία του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με την ύπαρξη και την πορεία τής ΝΔ, αλλά και την απειρία της κυβέρνησης που βρήκε στο πρόσωπο του Μεϊμαράκη τον μέντορά της. Μπορεί όμως και να μη γράψει τίποτα. Απλώς να διασκεδάσει βλέποντας την πραγματικότητα να καταπίνει μάσκες και προσχήματα.

Tweet about this on TwitterShare on Facebook