Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΠΕΤΥΧΕ

kartesios150415

Νιγηρία: «Τον τελευταίο χρόνο έχουν καταγραφεί από τη Διεθνή Αμνηστία πάνω από 2.000 απαγωγές γυναικών και κοριτσιών από την Μπόκο Χαράμ».

Συρία: «Σύμφωνα με αναφορές της ακτιβιστικής ομάδας «Raqqa is Being Slaughtered Silently» (Η Ράκα σφάζεται σιωπηλά), οι τζιχαντιστές στο Ισλαμικό Κράτος επιδίδονται ανεξέλεγκτα σε βίαιες σεξουαλικές επιθέσεις σε γυναίκες στη Ράκα της Συρίας. Όλες οι γυναίκες μεταξύ 9 μέχρι και 50 ετών στέλνονται υποχρεωτικά σε κέντρα ιδεολογικής αναμόρφωσης όπου διδάσκονται πώς να είναι καλές σύζυγοι σύμφωνα με το Κοράνι. Όσες γυναίκες αποπειραθούν να αποδράσουν από τους υποχρεωτικούς γάμους που διατάζει το Ισλαμικό Κράτος, εάν πιαστούν, σκοτώνονται με λιθοβολισμό ως αποστάτριες. Επίσης, σύμφωνα με την ίδια ομάδα ακτιβιστών, οι τζιχαντιστές αναζητούν σεξουαλική ικανοποίηση και με ερωτικές σκλάβες, γυναίκες που έχουν αιχμαλωτιστεί, μερικές από τις οποίες είναι και 9 ετών».

Υπάρχουν καταγεγραμμένες εκατοντάδες, χιλιάδες, τέτοιες καταγγελίες και μαρτυρίες. Η κάθε μία μπορεί να συγκλονίσει ακόμη και τον πλέον απαθή ηλίθιο. Τουλάχιστον στα λόγια. Διότι στην πράξη, οι απαθείς ηλίθιοι είναι απογοητευτικά πολλοί και τραγικά απάνθρωποι.

Όπως κάτι κυράτσες των social media που από τη μια ξεσκίζονται να ανεβάζουν selfies από τα χριστουγεννιάτικα bazaar της ευτραφούς φιλανθρωπίας τους κι από την άλλη ωρύονται «Όποιος θέλει λαθρομετανάστες να τους πάρει σπίτι του». Κι ας είναι «λαθρομετανάστες» στη λογική τους κάποιες γυναίκες που σώθηκαν από βιασμό, ακρωτηριασμό, λιθοβολισμό στη Νιγηρία ή στη Συρία. Η λογική των απαθών ηλιθίων λέει ότι ήταν προτιμότερο να μείνουν εκεί αυτές οι γυναίκες και να βιαστούν ή να δολοφονηθούν παρά να πατήσουν στα άγια χώματα των φιλανθρωπικών bazaar.

Όπως κάτι μπουζουκοσκυλάδες, αποβράσματα, μέλη κομματικών οργανώσεων, wannabe something γενικώς και αορίστως, λάτρεις του Σαμαρά και φαν του Άδωνη, που μέσα από το νέφος της πατσουλίλας τους ποστάρουν: «Τη γυναίκα δεν πρέπει να τη χτυπάς ούτε με λουλούδι» ή κάτι ανάλογο επίσης εντελώς δικής του έμπνευσης. Αυτή η ράτσα των ευγενών μπαρακούντα είναι έτοιμη να επιτεθεί σε κάθε πρόσφυγα που συναντά αποκαλώντας τον «αράπη», «βρωμιάρα», «σίχαμα» επειδή του «χαλάει την αισθητική», του «κλέβει τις δουλειές», «διώχνει τον τουρισμό».

Ναι ρε φίλε, μ’ αυτούς πρέπει να συμβιώσουμε. Είναι η τιμωρία και η κατάρα μας. Να τους ανεχόμαστε. Ναι, ρε φίλε, γι’ αυτούς η κυβέρνηση απέτυχε επειδή δεν κατάφερε να πνίξει τους πρόσφυγες στη θάλασσα. Η κυβέρνηση απέτυχε επειδή δεν έχει λεβέντες σαν τον Βορίδη στη σύνθεσή της. Η κυβέρνηση απέτυχε επειδή δεν κλείνει τη διαπραγμάτευση όπως – όπως θυσιάζοντας τα πάντα για την επόμενη δόση ώστε να πληρωθούν οι λογαριασμοί των συμβούλων και των πάμπλικριλέισονς των προηγούμενων υπουργών. Η κυβέρνηση αυτή απέτυχε επειδή δε συνέχισε το πετυχημένο έργο της προηγούμενης και καταφέραμε να μείνουμε ζωντανοί οι ενοχλητικοί. Η κυβέρνηση απέτυχε απλώς και μόνο επειδή έγινε κυβέρνηση.

Ψηφοφόροι και υποστηρικτές 19 κυβερνήσεων βοοειδών, μιζαδόρων, κλεφτοκοτάδων, διεφθαρμένων, διαπλεκόμενων, εξουσιολάγνων, ημίτρελων και εντελώς τρελών, κατηγορούν τη σημερινή κυβέρνηση ότι απέτυχε να σώσει μέσα σε 2 μήνες την οικονομία, να λύσει το μεταναστευτικό και να χτυπήσει τη φοροδιαφυγή. Άντε στα τσακίδια ρε. Τζάμπα τ’ οξυγόνο που αναπνέετε.

…ΚΙ ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΒΟΤΚΑ

kartesios100415

«Οι Βρυξέλλες είναι ενοχλημένες με την επίσκεψη Τσίπρα στη Μόσχα». Δηλαδή είναι ενοχλημένη η Γερμανία, διότι αυτό σημαίνει «Βρυξέλλες». Και η Γερμανία είναι ενοχλημένη επειδή η Ελλάδα «σπάει» την κοινή στάση της Ε.Ε. απέναντι στη Ρωσία σχετικά με το Ουκρανικό ζήτημα. Στη δημιουργία, όμως, και συντήρηση του ουκρανικού ζητήματος η Γερμανία έπαιξε τον καθοριστικότερο ρόλο χρησιμοποιώντας μία ολόκληρη χώρα για να αποδείξει η καγκελάριος Μέρκελ ότι υπερισχύει σε κάθε επίπεδο του προέδρου Πούτιν.

Η Ε.Ε. σύρθηκε στην κυριολεξία πίσω από τα βίτσια του γερμανικού ιμπεριαλισμού επειδή απλώς δε μπορούσε να πράξει διαφορετικά. Κι έτσι εμφανίζονται τώρα χώρες, όπως η Γαλλία, να καταδικάζουν την «επιθετική πολιτική» της Ρωσίας και να υπερασπίζονται την ανεξαρτησία της Ουκρανίας. Ποια; Η Γαλλία που λειτουργεί νέο-αποικιακά στραγγαλίζοντας χώρες της Αφρικής για να έχει τη μονοπωλιακή εκμετάλλευση του πλούτου τους.

Η Ε.Ε. λοιπόν, αυτή η ένωση Φαρισαίων και Υποκριτών, όχι μόνο μαλώνει την ελληνική κυβέρνηση επειδή δεν κάθεται σαν αμίλητο, ακίνητο, υπάκουο στρατιωτάκι στις επιθυμίες του Βερολίνου, αλλά της κάνει και μαθήματα ηθικής για το θέμα της διαφθοράς. Κι αυτά τα μαθήματα τα παραδίδουν η καθηγήτρια Ηθικής Μέρκελ που έχει απλώσει έναν τεράστιο κρατικό μανδύα προστασίας πάνω απ’ όλες τις μεγάλες επιχειρήσεις της χώρας της ώστε ατιμώρητες να λαδώνουν αξιωματούχους άλλων χωρών για να προτιμηθούν τα προϊόντα τους, καθώς και ο Ελεγκτής Σκανδάλων Γιούνκερ, ο οποίος ως πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου κάλυπτε επιβεβαιωμένα πολιτικές της χώρας του που εξυπηρετούσαν τους απανταχού της γης φοροφυγάδες.

Μετά από όλα αυτά έρχεται ο Χριστιανοκοινωνιστής (CSU) πρόεδρος της Επιτροπής Οικονομίας του γερμανικού Κοινοβουλίου, Πέτερ Ραμζάουερ, μιλώντας στην «Passauer Neue Presse» να πει ότι «έπειτα από τις οικονομικές περιπλανήσεις, έρχεται τώρα από την Ελλάδα και ο εκβιασμός της εξωτερικής πολιτικής». Δηλαδή από θύμα εκβιασμού αυτή η έρμη χώρα θα βρεθεί τώρα και θύτης. Ένοχη εκβιασμού! Γελάει και το παρδαλό κατσίκι στη σούβλα.

Αν όμως οι γερμανογάλλοι νέο-ιμπεριαλιστές και οι σλοβακοφινλανδοί κολαούζοι τους έχουν πολλούς λόγους να κάνουν διαρκή επίθεση στην ελληνική κυβέρνηση, «απορίες» γεννά η επίθεση εκ των έσω στην επίσκεψη Τσίπρα στη Μόσχα και οι ανησυχίες ποταμοσαμαρικών και λοιπών νεοφιλελεύθερων γαγγραινών σχετικά με πιθανή ρήξη με «την Ευρώπη» και απώλεια της αλληλεγγύης της .

Συγγνώμη, αλλά αυτά τα νεροσκούληκα δεν είναι που νοιάζονται για την ανάπτυξη, τις επενδύσεις και τη βιομηχανία; Αυτοί δεν είναι που κατηγορούν για κρατισμό τη νέα κυβέρνηση και ως τηλεοπτικοί ντελάληδες ουρλιάζουν ότι καταστρέφεται η ιδιωτική οικονομία; Βέβαια, αυτοί είναι και λίγο ως πολύ σαλεμένοι, διότι ενώ οι ίδιοι βιομήχανοι δηλώνουν ότι το μεγαλύτερο πρόβλημά τους είναι το κόστος της ενέργειας και όχι το μισθολογικό, οι ντελάληδες επιμένουν για το αντίθετο υπηρετώντας τις νοσηρές ιδεοληψίες τους.

Ας δούμε στα γρήγορα ποιος έχει δίκιο. Ο πρόεδρος της Ένωσης Βιομηχανικών Καταναλωτών Ενέργειας (ΕΒΙΚΕΝ) Κων. Κουκλέλης, εκτιμά ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα, αν δεν ληφθούν επειγόντως μέτρα περιστολής του ενεργειακού κόστους για τη βιομηχανία, αλλά και για ολόκληρη την ελληνική οικονομία, βασικοί και μεγάλοι κλάδοι της ελληνικής βιομηχανίας θα αποτελούν αντικείμενο μελέτης για τους ιστορικούς. Συγκεκριμένα, δήλωνε σε συνέντευξή του στο ΑΠΕ: «Η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει όλες τις βιομηχανίες, ιδιαίτερα όμως εκείνες που δραστηριοποιούνται στους κλάδους των κατασκευών και που από τη φύση τους απευθύνονται κυρίως στην εσωτερική αγορά (π.χ. τσιμεντοβιομηχανία, χαλυβουργία). Η εσωτερική αγορά σε αυτούς τους κλάδους έχει καταρρεύσει και οι εξαγωγές που αποτελούν τη μόνη διέξοδο ανάγκης για τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεων αυτών, έχουν να αντιμετωπίσουν το υψηλό μεταφορικό κόστος των προϊόντων τους και από τα υψηλότερα κόστη ενέργειας (ηλεκτρικής και φυσικού αερίου) στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η διεθνής ανταγωνιστικότητα για τις βιομηχανίες εντάσεως ενέργειας (αλουμίνιο, χάλυβας, τσιμέντο, χαρτοποιία, χημική βιομηχανία κ.ά.) καθορίζεται κυρίως από το κόστος ενέργειας, καθώς το κόστος της πρώτης ύλης και το ανά παραγόμενη μονάδα εργατικό είναι παραπλήσια των ανταγωνιστών μας».

Ας δούμε κι ένα αποτέλεσμα αυτής της προειδοποίησης: «Χαρακτηριστικό είναι ότι σε μια αγορά όπως αυτή της Αλγερίας, στην οποία το 2011 οι ελληνικές εξαγωγές χάλυβα έφταναν σχεδόν τους 500.000 τόνους, το 2014 έπεσαν κάτω από το ένα τέταρτο, καθώς οι ξένοι ανταγωνιστές επωφελούμενοι του χαμηλού κόστους ενέργειας, κέρδισαν τα ελληνικά μερίδια». Οι νεροσκώληκες λάτρεις των «μεταρρυθμίσεων» μπορούν να διαβάσουν και εδώ τη σημασία του ενεργειακού κόστους για τη βιομηχανία, την οικονομία, την ανάπτυξη και την απασχόληση.

Πηγαίνει, λοιπόν, η ελληνική κυβέρνηση στη Μόσχα και ως κύρια επιδίωξή της έχει την προμήθεια της Ελλάδας με φθηνό φυσικό αέριο! Δηλαδή ελάφρυνση του κόστους παραγωγής. Δηλαδή αύξηση ανταγωνιστικότητας των ελληνικών βιομηχανιών. Δηλαδή κίνητρο για ξένες επενδύσεις. Και αντί να πανηγυρίζουν οι νεοφιλελεύθεροι νεροσκώληκες και αντί να πιέζουν τον Τσίπρα να μην κωλώσει και να επισπεύσει μία τέτοια συμφωνία με τη Μόσχα, τον κατηγορούν ότι κινδυνεύει να χάσει την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, αγνοώντας σκοπίμως το Δόγμα Αλληλεγγύης του Βερολίνου όπως ωμά το διατύπωσε η Μέρκελ μέσα στη γερμανική Βουλή: «Ούτε ένα ευρώ βοήθεια, δίχως ανάλογο αντάλλαγμα». Αυτή την αλληλεγγύη δεν θέλουν να χάσουμε.

Είναι τραγικοί. Είναι υποταγμένοι κι εξαγορασμένοι όσοι υμνούν την Ηθική αυτής της Ένωσης Μαφιόζων. Είναι θλιβεροί. Είναι άδεια κρανία αυτοί που σήμερα κατηγορούν τον Τσίπρα ότι πηγαίνει ως ζητιάνος στη Μόσχα. Διότι ακόμη κι αν συμβαίνει αυτό, κάποιοι τον ανάγκασαν να βγει στη ζητιανιά. Αυτοί οι κάποιοι χρεωκοπούσαν τη χώρα επί 50 χρόνια. Μισός αιώνας διαπλοκής, διαφθοράς, μίζας, εκμαυλισμού συνειδήσεων. Και πάντα από δίπλα κενά κρανία να ξερνάνε βρώμικη προπαγάνδα.

Είναι αυτοί οι ίδιοι που σιγοντάρουν τον Σουλτς όταν προειδοποιεί: «Η Ελλάδα ζητά και λαμβάνει πολλή αλληλεγγύη από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Επομένως, μπορούμε κι εμείς να ζητήσουμε αλληλεγγύη από την Ελλάδα, και αυτή η αλληλεγγύη να μην τερματιστεί μονομερώς με το να αποσυρθεί η Ελλάδα από τα κοινά μέτρα κατά της Ρωσίας». Και το είπε αυτό ο Σουλτς λίγες ώρες πριν επισκεφτεί την Τουρκία για συζητήσεις.

Την Τουρκία που αμφισβητεί τα σύνορα της Ευρώπης, που τα παραβιάζει, που τα γκριζάρει που τα διεκδικεί. Την Τουρκία που διατηρεί Τείχος Κατοχής σε χώρα – μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Την Τουρκία που δεν έχει αφήσει ζωντανό ούτε μισό ανθρώπινο δικαίωμα, που δολοφονεί Κούρδους και εξαφανίζει πολιτικούς αντιπάλους του νέου Σουλτάνου Ερντογάν. Με αυτή την Τουρκία συνομιλεί ευχαρίστως η Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά τον Τσίπρα τον απειλεί για την επίσκεψή του στη Μόσχα.

Εδώ δεν έχουμε δύο μέτρα και δύο σταθμά. Εδώ έχουμε την αποκορύφωση του παραλογισμού. Του τεμαχισμού της λογικής. Κι έχεις και τους ηλίθιους να λένε «έχουν δίκιο οι ευρωπαίοι να ενοχλούνται από τη συνάντηση Τσίπρα – Πούτιν». Τέλος πάντων, τι να λέμε τώρα, τα χιλιοειπωμένα; Κάποιοι πραγματικά δεν καταλαβαίνουν και κάποιοι βολεύονται να υποκρίνονται πως δεν καταλαβαίνουν. Καλή Ανάσταση σε όλους. Γενικώς.

ΤΟΥΜΠΕΡΛΕΚΙΑ ΠΑΣΧΑΛΙΑΤΙΚΑ

080415 kartesios

Ένα πράγμα που μου τη δίνει άσχημα στα νεύρα είναι η γρίπη, ειδικά όταν την έχω εγώ. Το δεύτερο είναι η επίκληση του ρεαλισμού. Τώρα έχω γρίπη, έχω και τον βομβαρδιστή με νομιμότητα Παπαδημούλη να γράφει στο twitter: «Το κοινό συμφέρον απαιτεί συμφωνία στο Eurogroup της 24ης Απριλίου. Η ολοκλήρωση της διαπραγμάτευσης επείγει. Ζητείται αμοιβαίος ρεαλισμός».

Πώς να βρεθεί ο αμοιβαίος ρεαλισμός, άνθρωπέ μου, από τη στιγμή που δεν υπάρχει κοινή αντίληψη της πραγματικότητας; Οι Γερμανοί επιμένουν ότι μπορούμε να πληρώσουμε ολόκληρο το χρέος κι εμείς λέμε ότι αυτό δε μπορεί να συμβεί. Να το πω αλλιώς μήπως και το καταλάβει ο φύλακας της «καθαρότητας του ΣΥΡΙΖΑ»: Το αφεντικό λέει ότι αν αυξηθεί ο κατώτατος μισθός η επιχείρηση δε θα αντέξει τα έξοδα και θα κλείσει. Ο εργάτης λέει ότι με αμοιβή μισό ευρώ την ώρα δε μπορεί να ζήσει και δεν είναι εργάτης αλλά σκλάβος. Αυτές οι πραγματικότητες πώς μπορούν να συμβιβαστούν στην πολιτική;

Αυτή η διαφορά στις πραγματικότητες τελειώνει μόνο αν από την πλευρά του εργάτη υπάρξει ρήξη με το ρίσκο τού ό,τι προκύψει ή αν αποδεχτούν από κοινού ότι η πραγματικότητα του αφεντικού είναι η σωστή, διότι το αφεντικό έχει τα λεφτά κι όποιος έχει τα λεφτά έχει τη δύναμη να επιβάλλει την πραγματικότητά του κι ο εργάτης απλώς συμβιβάζεται.

Σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε. Δεν είναι εφικτή μια «αμοιβαία επωφελής λύση» και ένας δίκαιος συμβιβασμός. Ή θα δεχτούμε τους όρους των δανειστών ή όχι. Αν τους δεχτούμε, όσο λίγο κι αν τους δεχτούμε, συμβιβαζόμαστε εμείς και τελείωσε το θέμα. Συνεχίζεται η ίδια κατάσταση που μέχρι χτες ο ΣΥΡΙΖΑ υποστήριζε ότι η κοινωνία δεν την αντέχει ούτε μία μέρα παραπάνω. Συνεχίζεται η ίδια κατάσταση που ο ΣΥΡΙΖΑ την όριζε ως ανθρωπιστική κρίση.

Αυτό είναι καθαρός ΔΗΜΑΡιτισμός, τίποτε άλλο. Είναι το δικαίωμα για πανηγυρισμούς του κάθε Κύρτσου, Πάσχου, Άδωνη, Σαμαρά, Βενιζέλου. Δεν είναι Αριστερά και, κυρίως, δεν είναι «πρώτη φορά». Θα είναι η πολλοστή φορά που μια κυβέρνηση θα παρουσιάσει ως επιτυχία ότι χάσαμε τα λιγότερα δυνατόν, ότι παραδώσαμε λιγότερα από όσα μας ζητούσαν.

Οι του «Μετώπου της Λογικής» είτε προέρχονται από τον ΣΥΡΙΖΑ, είτε από τη ΝΔ, είτε από τον Μπόμπολα έχουν το κοινό χαρακτηριστικό ότι θεωρούν τη διαπραγμάτευση «χαμένο χρόνο». Μα γι’ αυτό δεν κατηγορούσαμε τους προηγούμενους; Ότι δεν διαπραγματεύτηκαν; Πως μπορεί να συμβαίνει τώρα άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ να ζητούν το τέλος της διαπραγμάτευσης και μία βιαστική λύση που θα τους βολεύει όλους; Από πότε εμάς και τους Γερμανούς υπάρχει κάτι κοινό που μας βολεύει στο θέμα του χρέους;

Εκτός κι αν εννοούν ως αποδοχή συμβιβασμού και αποδοχή ρεαλισμού ότι οι Γερμανοί έχουν τα λεφτά, εμείς έχουμε τον κώλο, άρα μια ανταλλαγή θα ήταν δίκαιη. Εμ δεν είναι. Το δοκιμάσαμε. Γι’ αυτό ο Σαμαράς παραμιλάει στη Βουλή και ο Βενιζέλος υπερασπίζεται το έργο της κυβέρνησης που συμμετείχε με πλεονάσματα του 2013 λες και δεν ξέρουμε ότι αυτά δημιουργήθηκαν με τρόπο που μόνο αποτέλεσμα θα είχε να μαζεύαμε σε λίγο καιρό τους νεκρούς από τους δρόμους με τα κάρα.

Δεν είναι δίκαιος και κοινά επωφελής συμβιβασμός αυτός, γιατί αν ήταν τότε ο Σαμαράς δε θα έχανε τα λόγια του μιλώντας για την επιτροπή ελέγχου του χρέους, ούτε ο Βενιζέλος θα παρουσίαζε τόσα κίβδηλα στοιχεία μέσα σε 15 λεπτά της ώρας ομολογώντας στην ουσία ότι δεν έχει ούτε μισό επιχείρημα υπεράσπισής του αν η επιτροπή καταλήξει σε ευθύνες.

Και ναι, φαίνεται να υπάρχει σύγκρουση μεταξύ μιας επιτροπής ελέγχους του χρέους και της ταυτόχρονης διαβεβαίωσης των υπουργών ότι οι δανειστές θα ξεπληρωθούν στο ακέραιο, όμως όλες οι επιτροπές που δημιουργήθηκαν είναι απαραίτητες. Είναι απαραίτητα τα συμπεράσματά τους σε μια σοβαρή διαρκή διαπραγμάτευση ενός χρέους.

Είναι αυτό που θα έπρεπε να έχουν κάνει οι προηγούμενες κυβερνήσεις αν τα μέλη τους είχαν την ελάχιστη εντιμότητα και δεν βουτούσαν στα βάζα με το μέλι. Τα αποτελέσματα των επιτροπών για το Δημόσιο Χρέος και τις γερμανικές αποζημιώσεις είναι πολύτιμα και μακάρι να χρησιμοποιηθούν. Τα συμπεράσματά τους θα είναι τα πλέον ισχυρά όπλα διαπραγμάτευσης και διακοπής του διαρκούς εκβιασμού της Ελλάδας.

Καμία, μα καμία, κυβέρνηση δε φρόντισε μέχρι σήμερα να βάλει έστω κι ένα μικρό όπλο στη φαρέτρα της ελληνικής πλευράς. Το αντίθετο έκαναν. Την άδειαζαν. Κατέστρεφαν όποια όπλα υπήρχαν. Τα αχρήστευαν. Κι έτσι μείναμε στη γωνία, άοπλοι, να ακούμε τα προτεσταντικά διδάγματα της Μέρκελ και να τρώμε στη μάπα τα σάλια του Σόιμπλε δίχως μάλιστα να έχουμε το δικαίωμα να σκουπιστούμε.

Αυτή ήταν η δουλειά των προηγούμενων κυβερνήσεων, των συνεργαζόμενων επιχειρηματιών, μεαλοεργολάβων, καναλαρχών, δημοσιογράφων. Γι’ αυτό πληρώνονταν, αυτό υπηρετούσαν. Από την πλευρά τους, καλά έκαναν. Όμως όπως δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξει αμοιβαίος ρεαλισμός με τα συμφέροντά τους, ούτε κοινά επωφελής συμβιβασμός με τις ευθύνες τους, έτσι δε μπορεί να υπάρξει κάτι αντίστοιχο και με τους εντολείς τους. Δηλαδή τους τοκογλύφους μας.

Κι αυτό, πρέπει να γίνει σαφέστερο από σαφές σε κάτι ζεν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που θεωρούν ότι η αρμονία προέρχεται από την ισορροπία των διαφωνιών και την ευγενή υποχωρητικότητα ως βιωματικό μάθημα στους επίμονους. Ε, κι όσο δεν το καταλαβαίνουν, τι να πω; Καλά κάνει η Δούρου και τους αφιερώνει… τουμπερλέκια.

ΑΚΟΥΣΑ ΟΤΙ ΜΙΛΑΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ ΜΟΥ

kartesios040415-1

«Άκουσα ότι μιλήσατε πολιτισμένα με τον δολοφόνο του πατέρα μου. Αυτός όμως κανέναν πολιτισμό δεν επέδειξε όταν σκότωνε τα θύματά του…». Αυτό είπε ο Περιφερειάρχης Στερεάς, Κώστας Μπακογιάννης, στη βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Βάσω Λέβα…. στηλιτεύοντας την επίσκεψη της βουλευτίνας στον Κουφοντίνα που νοσηλευόταν στο νοσοκομείο Λαμίας.

Μπράβο του, καλά έκανε το παλικάρι και εξέφρασε τη διαμαρτυρία του. Κι επειδή όταν έτερος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, ο Βασίλης Κυριακάκης, ρωτώντας τον Κώστα Μπακογιάννη γιατί ασκεί κριτική στην Κυβέρνηση και δεν μιλάει για θέματα που αφορούν την Περιφέρεια Στερεάς, εισέπραξε την απάντηση: «Απαγορευτικά βγάζει μόνο το λιμεναρχείο. Στις δημοκρατίες δεν υπάρχει λογοκρισία. Και φυσικά μιλάω για θέματα που μας αφορούν όλους και την Περιφέρεια, όπως οι φυλακές Δομοκού», θα εκμεταλλευτώ την απουσία απαγορευτικού για να πω κι εγώ πέντε πράγματα.

Είχα ένα φίλο 45 χρονών. Τον έχασα μέσα σε μια νύχτα όταν έσκασε ο εγκέφαλός του και γέμισε αίματα. Δεν πέθανε. Δολοφονήθηκε. Ο δολοφόνος κρατούσε το όπλο τού «ναι σε όλα». Χρέη, κυνήγι από τις τράπεζες, απλήρωτο ΤΕΒΕ, λουκέτο, αδυναμία να συνεχίσει να σπουδάσει το παιδί του, σβήσιμο κάθε ίχνους αξιοπρέπειας, ταπεινωμένος, εξευτελισμένος, εκβιαζόμενος για κατασχέσεις, αϋπνία, άγχος, απόγνωση, απόγνωση, απόγνωση ΤΕΛΟΣ!

Εγώ είχα έναν φίλο. Τον έχασα. Χάθηκαν με τον ίδιο τρόπο, από το ίδιο όπλο, πολλοί φίλοι άλλων. Υπήρχε ηθική αυτουργία σε αυτά τα εγκεφαλικά, σε αυτά τα εμφράγματα, σε αυτές τις αυτοκτονίες. Βλέπεις, σήμερα δεν είμαστε οι γραφικοί του παρελθόντος που φαντασιωνόμασταν θανάτους εξαιτίας της κυβερνητικής πολιτικής για να «χτυπήσουμε την κυβέρνηση». Σήμερα έχει αναγνωριστεί με τον πλέον επίσημο τρόπο ότι στην Ελλάδα υπάρχει ανθρωπιστική κρίση, η οποία είναι αποτέλεσμα των πολιτικών επιλογών των προηγούμενων κυβερνήσεων. Και μέσα στην ανθρωπιστική κρίση εντάσσονται αυτοί οι θάνατοι.

Θάνατοι από εκτελέσεις με εκτελεστικό απόσπασμα τις κυβερνήσεις και τους βουλευτές που ψήφιζαν «ναι στις ανθρωποθυσίες». Υπάρχουν πολλών ειδών τρομοκρατικές οργανώσεις. Άλλες που τα μέλη τους φοράνε κουκούλες και άλλες που τα μέλη τους φοράνε γραβάτες, κοστούμια και ταγιέρ.

Έμαθα, λοιπόν, ότι μιλάτε πολιτισμένα με τα μέλη του δεύτερου είδους τρομοκρατικής οργάνωσης. Ότι είστε συγγενείς με κάποια από αυτά τα μέλη. Ότι ακόμη τα στηρίζετε. Ότι ακόμη θέλετε να επιστρέψουν στη δράση και να αρχίσουν πάλι να οδηγούν ανθρώπους στο θάνατο. Ξέρετε, οι Κουφοντίνες είναι στη φυλακή. Οι άλλοι τρομοκράτες όμως είναι ελεύθεροι και υπερασπίζονται τις δολοφονικές πολιτικές τους μέσα στη Βουλή. Και επιστρέφουν σπίτια τους όταν το κάνουν, ενώ ο δικός μου φίλος δε βγαίνει από τον τάφο του. Εκεί είναι το σπίτι του.

Ξέρετε, δεν είχε όνομα και επίθετο μόνο ο Παύλος Μπακογιάννης. Είχε και ο φίλος μου και οι αμέτρητοι φίλοι άλλων, που είναι νεκροί. Δεν έχουν καθόλου μικρότερη αξία από τον Παύλο Μπακογιάννη. Και νομίζω ότι όπως είναι στη φυλακή οι δολοφόνοι του Παύλου Μπακογιάννη, θα έπρεπε να είναι και οι δολοφόνοι του Γιώργου, του Κώστα, της Ελένης. Εκτός και αν δεν ισχύει το «Απαγορευτικά βγάζει μόνο το λιμεναρχείο», αλλά απαγορευτικά βγάζει και η δημοκρατία σας, λέγοντας «αυτούς τους τρομοκράτες δικαιούσαι να τους συλλάβεις, εκείνους τους τρομοκράτες δεν πρέπει να τους πειράξεις». Αν είναι έτσι, πάω πάσο.

Αν είναι έτσι, έχει απόλυτο δίκιο ο κύριος περιφερειάρχης Στερεάς που θρηνεί μόνο για τον πατέρα του και δηλώνει ότι «Είναι ακατανόητο να κλείνουν οι φυλακές υψίστης ασφαλείας στο Δομοκό . Μιλάμε για μία παγκόσμια πρωτοτυπία, πουθενά αλλού δεν έχουν καταργηθεί τέτοιες φυλακές λες και όλοι οι έγκλειστοι είναι ίδιοι».

Άλλωστε, αυτές οι φυλακές πέραν των άλλων είναι και ένα… αναπτυξιακό έργο για την εκλογική περιφέρεια του κ. Μπακογιάννη. Το δήλωσε ο ίδιος λέγοντας «Και φυσικά μιλάω για θέματα που μας αφορούν όλους και την Περιφέρεια, όπως οι φυλακές Δομοκού». Είναι κρίμα να χαθεί ένα τέτοιο αναπτυξιακό έργο που θα φέρει έσοδα από το κέτερινγκ, μέσα από τα χέρια ενός φέρελπι πολιτικού που βλέπει σε αυτό το πεδίο πολέμου μόνο έναν νεκρό, αγνοώντας χιλιάδες άλλους.

Υγ: Παραθέτω ένα τελευταίο απόσπασμα από την υπουργικού ύφους και περιεχομένου δήλωση του κ. Μπακογιάννη: «ΕΜΕΙΣ από την πλευρά μας θέλουμε να ελπίζουμε ότι θα σταλεί επιτέλους ένα ισχυρό μήνυμα: Ότι η βία δεν είναι αποδεκτό μέσο επίλυσης διαφορών. Αλλιώς πολύ φοβάμαι ότι εκτρέφουμε το τέρας του αυταρχισμού και του φασισμού».

Σωστά! Τώρα ας κοιτάξει αυτή τη φωτό κι ας απαντήσει στην ερώτηση: «Στη μαμά σου, το είπες;»

A riot policeman kicks a protester during clashes in Athens

ΚΡΙΜΑ

kartesios29
Διαβάζω πρωινιάτικα περί κόντρας Μητσοτάκη – Κατρούγκαλου στο twitter. Η «κόντρα» που θεωρήθηκε είδηση είναι ο εξής τουιτερικός διάλογος:
Κυριάκος Μητσοτάκης: «Η υπόθεση Κατρούγκαλου είναι ο ορισμός της σύγκρουσης συμφερόντων».
Γιώργος Κατρούγκαλος: «Ενώ η υπόθεση Siemens ήταν εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος».

Θα περίμενα από έναν πανεπιστημιακό κάτι καλύτερο από το γνωστό ανέκδοτο «ναι, αλλά κι εσείς βασανίζετε τους μαύρους». Ο Κατρούγκαλος δεν είναι πολιτικός και φαίνεται. Και καλά κάνει. Όμως θα έπρεπε να έχει την ικανότητα να αποφεύγει τις παγίδες του κάθε Μητσοτάκη, Γεωργιάδη και λοιπών διαγραμμένων από τη συλλογική συνείδηση.

Δεν λέω ότι θα πρέπει να αγνοεί τις επιθέσεις εναντίον του ο Κατρούγκαλος. Όμως με τίποτα δεν θα πρέπει να δείχνει ότι ομολογεί πως πράγματι έχει δημιουργήσει οσμή σκανδάλου αλλά πάντως αυτή είναι μικρότερη από εκείνη του σκανδάλου Siemens. Διότι τί άλλο σημαίνει η σημερινή του απάντηση; Αν νιώθει ενοχές ότι παραμένοντας βλάπτει, ας φύγει. Όσο μένει, είναι υποχρεωμένος να μη συγκρίνει σκάνδαλα, έστω και λόγω εκνευρισμού.

Ούτε, φυσικά, να θυμίζει σκάνδαλα άλλων υπονοώντας ότι ο πρωταγωνιστής τους δεν έχει δικαίωμα να ομιλεί. Έχει και παραέχει. Ακόμη και ο Τσοχατζόπουλος που έχει καταδικαστεί για σκάνδαλα, έχει κάθε δικαίωμα να μιλά και μάλιστα θα ακούσουμε με ενδιαφέρον τι έχει να πει. Μακάρι να μιλούσε. Όπως έχει δικαίωμα να μιλά και ο Παπακωνσταντίνου που επίσης βρέθηκε «ολίγον ένοχος». Μακάρι κι αυτός να τα «μπουμπουνίσει» όπως απείλησε. Θα τον ακούσουμε κι αυτόν με ενδιαφέρον.

Όλοι έχουν δικαίωμα να μιλάνε και να εκτίθενται και να μας εκνευρίζουν. Η παρουσία τους είναι χρήσιμη για να μην ξεχνάμε με ποιους είχαμε μπλέξει. Ένας υπουργός, όμως, έστω και μιας light Αριστεράς θα πρέπει να απαντά με επιχειρήματα και όχι με συγκρίσεις οσμών ή σκιών σκανδάλων. Εκεί βρίσκεται η μεγάλη ποιοτική διαφορά μεταξύ των κυβερνήσεων που ταΐστηκαν από σκάνδαλα και γιγάντωσαν τη διαφθορά με μία κυβέρνηση έστω και light Αριστεράς.

Είναι θέμα ήθους και ηθικής. Όποιος δεν το αντέχει, φεύγει. Όποιος μένει απαντά μία φορά με επιχειρήματα και τελειώνει εκεί τη συζήτηση. Με τίποτα, όμως, δεν μπαίνει στον αγώνα λάσπης που προκαλούν οι επαγγελματίες της διαπλοκής. Είναι χαμένος από χέρι.

ΚΑΤΑΝΟΗΤΗ Η ΤΑΡΑΧΗ

kartesios
Λύσσαξαν οι ύαινες. Από την πείνα. Δεν βρίσκουν ψοφίμι να ικανοποιήσουν την πείνα τους. Με τα σάλια τους να τρέχουν, ψάχνουν απεγνωσμένα για «ΧΑΟΣ, ΧΑΟΣ, ΧΑΟΣ», ανήθικους Κατρούγκαλους και έναν ταπεινωμένο Τσίπρα στο Βερολίνο. Δε βρίσκουν τίποτα.

Χάος δεν υφίσταται, κωλόχαρτα έχουμε, ακόμη κι αν υπάρξει Grexit θα γίνει έτσι ώστε να είναι ενδεικτικό των προθέσεων των αρπακτικών και όχι της αποτυχίας της κυβέρνησης – διότι καμία κυβέρνηση δεν απέτυχε διεκδικώντας την αξιοπρέπεια της χώρας και των πολιτών της –, αν βρεθούν χρήματα θα γίνει με τις δυνατόν λιγότερες υποχωρήσεις, ο Κατρούγκαλος ορθότατα έπραξε απευθυνόμενος στη Δικαιοσύνη παρά το τραγικό του λάθος να σύρεται επί μέρες στα βοθροκάναλα για να πείσει ότι δεν είναι ελέφαντας και μάλιστα γαλάζιος, ενώ ο Τσίπρας πήγε στο Βερολίνο, μίλησε και νίκησε.

Δεν νίκησε με την έννοια ότι έλυσε το αδιέξοδο της λιτότητας και της ύφεσης. Νίκησε επειδή εμφανίστηκε ως αρχηγός μιας χώρας που δεν είναι προτεκτοράτο. Δεν προσέφερε δώρα στα πόδια της Μέρκελ, όπως έκανε επανειλημμένα ο Σαμαράς ρεζιλεύοντάς μας παγκοσμίως, αλλά μίλησε για την εγκληματική συμπεριφορά της Siemens επί 10ετίες και την ανάγκη να συνδράμουν οι γερμανικές δικαστικές αρχές ώστε να ανακαλυφθεί το ποσοστό συμμετοχής της στη δημιουργία περιβάλλοντος διαφθοράς, για την αποτυχία τού προγράμματος «διάσωσης» και τα καταστροφικά του αποτελέσματα, για τη διατήρηση των αντίθετων απόψεων, για τα λάθη της αρχιτεκτονικής της ευρωζώνης, για τις ευθύνες των προηγούμενων κυβερνήσεων στην πάταξη της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής, για προσδιορισμό των διαφορών μεταξύ των δύο χωρών και των οπτικών τους για την οικονομία και την Ευρώπη, για μεταρρυθμίσεις που θα έχουν ως απαραίτητη προϋπόθεση την κοινωνική συναίνεση, για δημοσιονομική προσαρμογή επίσης με απαραίτητη προϋπόθεση την κοινωνική δικαιοσύνη, για το κατοχικό δάνειο και τις γερμανικές επανορθώσεις όχι ως ζητιανιά αλλά ως μέγα ηθικό θέμα που πρέπει να τελειώσει.

Αυτά, ο Αλέξης Τσίπρας τα είπε στο Βερολίνο, σε κοινή συνέντευξη Τύπου με τη Μέρκελ, μπροστά σε όλα τα ΜΜΕ του κόσμου και μέσα σε μόλις 8,5 λεπτά. Ούτε καν 9. Είναι νίκη αυτή, η οποία μεγαλώνει ακόμη περισσότερο από το γεγονός ότι επί 5 χρόνια η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, του Λουκά Παπαδήμου και των Σαμαρά – Βενιζέλου δεν τόλμησαν να αρθρώσουν μία λέξη αξιοπρέπειας, μισό υπονοούμενο διαφωνίας μπροστά στη Μέρκελ. Κι αυτό δεν αντέχεται εύκολα από τις ύαινες με τις βρώμικες μουσούδες, τις βουτηγμένες στο αίμα των θυμάτων της κρίσης. Νεκρών και ζωντανών.

Κι αυτή η πείνα τους τώρα είναι που τους τρελαίνει. Που τους αναγκάζει να χάσουν κάθε ίχνος λογικής. Να αμολάνε διαρκώς ασυναρτησίες. Να κατασκευάζουν λασπουριά και να την πετάνε όπου βρουν. Αυτή η πείνα τους είναι τελικά που θα τους οδηγήσει να φάνε τις σάρκες τους. Ας αγνοηθούν πάση θυσία οι υστερίες και οι βρωμιές τους. Και η κυβέρνηση ας κάνει όσο γρηγορότερα μπορεί για να μας απαλλάξει από τους πρωταγωνιστές της διαπλοκής, της διαφθοράς και των πραγματικών τζαμπατζήδων που βγάζουν κέρδη χρησιμοποιώντας δωρεάν δημόσιες συχνότητες για να μεγεθύνουν τα ουρλιαχτά των κοπαδιών με τις ύαινες.

ΟΙ ΚΑΜΕΝΟΙ

kartesios200315

Συνεχίζεται, λέει, η ενόχληση των ευρωπαίων ηγετών από τη δήλωση του Πάνου Καμμένου σχετικά με την … «αποστολή τζιχαντιστών από την Αθήνα στο Βερολίνο». Αν όντως ισχύει αυτή η ενόχληση, τότε πραγματικά μιλάμε για τα πλέον καμένα ηγετικά μυαλά. Ο Πάνος Καμμένος είχε δηλώσει: «Αν πάνε να χτυπήσουν την Ελλάδα, να ξέρουν ότι εμείς αύριο το πρωί αναστέλλουμε τη συνθήκη του Δουβλίνου ΙΙ, παίρνουν οι μετανάστες τα χαρτιά τους και την ταυτότητά τους και πάνε στο Βερολίνο. Μεταξύ αυτών των μεταναστών, αν υπάρχουν και κάποιοι που έχουν περάσει και για τους οποίους δεν έχει ελεγχθεί αν βρίσκονται στο πλευρό του ISIS, θα είναι ευθύνη της Ευρώπης που θα έχει αποφασίσει να χτυπήσει την Ελλάδα. Αυτή είναι η πολιτική την οποία ασκεί η σημερινή κυβέρνηση».

Η αναστολή της Συνθήκης Δουβλίνο ΙΙ ομολογείται απ’ όλους τους πολιτικούς χώρους ότι είναι ο σπουδαιότερος λόγος για τον οποίο η Ελλάδα έχει καταντήσει η μεγαλύτερη φυλακή μεταναστών του κόσμου. Η υπογραφείσα συνθήκη από τον τότε υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Παπανδρέου, σε κάθε άλλη χώρα της Ευρώπης θα είχε αντιμετωπιστεί ως εσχάτη προδοσία. Αντ’ αυτού, στην Ελλάδα, η πρώην κυβερνητική βουλευτής Φωτεινή Πιπιλή, το είχε αναγάγει σε επιτυχία διότι παίρνουμε φραγκάκια για κάθε μετανάστη που κλειδαμπαρώνουμε στη χώρα.

Η κατάργηση αυτής της συνθήκης θα έπρεπε να είναι από τις βασικές προτεραιότητες κάθε ελληνικής κυβέρνησης στην ευρωπαϊκή της ατζέντα. Ένα μόνιμο αίτημα. Πέραν τούτου, δεν θυμάμαι να είχε γίνει τόσο μεγάλος ντόρος στα ευρωπαϊκά σαλόνια το 2011, όταν η ιταλική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι είχε αποφασίσει να εκδώσει προσωρινές άδειες παραμονής, διάρκειας έξι μηνών, στους περίπου 26.000 Τυνήσιους πρόσφυγες, ώστε αυτοί να εγκαταλείψουν τη χώρα με κατεύθυνση τη Βόρεια Ευρώπη. Μάλιστα, εκείνο το θέμα είχε μετατραπεί από ευρωπαϊκό σε διακρατικό με τη Γαλλία να κλείνει τα σύνορά της με την Ιταλία για 6 ώρες. Αν ο Καμμένος, λοιπόν, έγινε ενοχλητικός με μία χονδροειδή μεν, απλή προειδοποίηση δε, τότε τι θα έπρεπε να είχαν κάνει οι Ευρωπαίοι ηγέτες με τον Μπερλουσκόνι που πήρε απόφαση να καταργήσει τη Δουβλίνο ΙΙ και μάλιστα την εκτέλεσε έστω και για λίγο;

Όμως άλλο η Ιταλία και ο Μπερλουσκόνι και άλλο ένας Έλληνας πολιτικός. Έτσι το βλέπει η Ευρώπη διότι έτσι τη μάθαμε να το βλέπει. Αν τώρα πιάσουμε το ζήτημα των τζιχαντιστών και του Ισλαμικού Κράτους, εκεί έχει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον το θέμα. Πρώτον, διότι το μακελειό στη Γαλλία το πραγματοποίησαν Γάλλοι πολίτες και όχι μετανάστες που έφυγαν από το λιμάνι της Ηγουμενίτσας. Δεύτερον, διότι από άλλες ευρωπαϊκές χώρες φεύγουν καραβάνια οι πολίτες για να ενταχθούν στους τζιχαντιστές και όχι από την Ελλάδα. Τρίτον, διότι απίστευτα μεγαλύτερη ενόχληση θα έπρεπε να δείχνουν οι ευρωπαίοι ηγέτες για τον Ερντογάν που κλείνει τα μάτια στα πάνε – έλα των τζιχαντιστών μέσα από την Τουρκία, παρά για μία χονδροειδέστατη μεν, απλή δήλωση δε, του Καμμένου. Όμως άλλη η … κατανόηση που δείχνουν οι ευρωπαίοι ηγέτες στην Τουρκία και άλλη στην Ελλάδα.

Τέταρτον, διότι ας φρόντιζαν οι Δυτικοί να μην οργώσουν το έδαφος για τη σπορά και την ανάπτυξη των φανατικών μουσουλμάνων, με την ανοχή τους στο Ισραήλ και με τους βομβαρδισμούς τους όπου γούσταραν δολοφονώντας χιλιάδες άμαχους αλλόθρησκους. Οι σταυροφόροι τώρα κλάνουν μέντες για τα αποτελέσματα των δικών τους έργων. Ταράζονται με τους εφιάλτες που οι ίδιοι δημιούργησαν. Όπως τότε με τους Ταλιμπάν και τον Μπιν Λάντεν. Ποιος τους γιγάντωσε; Ποιος τους στήριζε; Ποιος τους ντάντευε και τους χρηματοδοτούσε; Ποιος τους έδωσε όπλα; Ποιος έκανε τα στραβά μάτια στις αγριότητές τους όσο καιρό βόλευαν τις επιδιώξεις της Δύσης;

Και τώρα, ποιοι χρηματοδότησαν, ποιοι έδωσαν όπλα, ποιοι άφησαν τους τζιχαντιστές να γιγαντωθούν επειδή βόλευαν ως σύμμαχοι της Δύσης ενάντια σε καθεστώτα που δεν ικανοποιούσαν πλέον τα συμφέροντα των ΗΠΑ, της Γαλλίας, της Ιταλίας και άλλων χωρών της Δύσης που δεν έχουν κανένα πρόβλημα να ξεκληρίσουν λαούς και να στήσουν αιματηρούς εμφυλίους για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των πετρελαϊκών κολοσσών τους; Να θυμηθούμε τις κόντρες της Gazprom με την ιταλική ENI για τα πετρέλαια της Λιβύης; Να θυμηθούμε ότι πλακώνονταν οι δυτικοί με τους Καταριανούς για το ποιος θα βοηθούσε πρώτος και περισσότερο τους εκάστοτε αντικαθεστωτικούς ώστε να εξασφαλίσουν τις πετρελαιοπηγές στη νέα κατάσταση;

Αν δεν ήταν τραγικά όλα αυτά, θα ήταν αφόρητα βαρετά. Χέστηκαν η Δύση, οι Βρυξέλλες, οι ΗΠΑ, η Γερμανία και η Γαλλία για τα αντιδημοκρατικά καθεστώτα και την καταπίεση των λαών στη Μέση Ανατολή και στην Αφρική. Τον πλούτο τους θέλουν και συμμαχούν με τον κάθε διάβολο για να τα μεγαλώσουν. Κι όταν δεν υπάρχει διάβολος, φτιάχνουν έναν κι ας είναι χειρότερος από εκείνον τον διάβολο που πολεμούν.

Κατά τ’ άλλα, τους ενόχλησε η δήλωση του Καμμένου και έκαναν γκρίνιες στον Τσίπρα στη μίνι σύνοδο κορυφής για τις δηλώσεις του, αντί να κοιτάξουν πώς θα σωθούν από τη φωτιά που οι ίδιοι άναψαν. Γιατί αν δεν το προλάβουν το κακό που έρχεται, πολλούς καμένους θα δούμε και ο Καμμένος θα είναι το μικρότερο πρόβλημά τους.

ΠΑΡΑΜΟΝΕΥΟΥΝ

18
«Βρισκόμαστε σε μία ιδιότυπη παράλυση η οποία για την πραγματική οικονομία έχει τεράστιο κόστος. Σήμερα υπάρχουν επιχειρήσεις που για πρώτη φορά δεν πληρώνουν μισθούς σε εργαζομένους, υπάρχουν εξαγωγικές επιχειρήσεις που δεν μπορούν να χρηματοδοτήσουν τις εξαγωγές τους, το τραπεζικό σύστημα έχει πλήρως παραλύσει, δεν υπάρχει καμία δυνατότητα να χρηματοδοτηθούν ούτε καν στοιχειώδεις ανάγκες κεφαλαίου κίνησης για οποιαδήποτε επιχείρηση• μα δεν μπορεί να συνεχίζεται άλλο αυτή η κατάσταση».

Αυτά τα είπε ο Κούλης του Μητσοτάκη. Όχι, δεν τα είπε το 2010, το 2011, το 2012, το 2013, το 2014. Τα είπε χτες, 19 Μαρτίου 2015, σε συνέντευξή του στον Real. Ανακάλυψε ξαφνικά ο Κούλης του Μητσοτάκη ότι υπάρχουν επιχειρήσεις που δεν μπορούν να πληρώσουν τους μισθούς των εργαζομένων τους και ότι το τραπεζικό σύστημα έχει πλήρως παραλύσει. Τώρα έγιναν αυτά, για τον Κούλη του Μητσοτάκη. Τις τελευταίες 50 μέρες.

Πριν, επί κυβέρνησης Σαμαρά και υπουργίας Κούλη του Μητσοτάκη, οι επιχειρήσεις δεν προλάβαιναν να μοιράζουν μισθούς και οι τράπεζες χάριζαν άτοκα δάνεια στις επιχειρήσεις. Ζούσαμε σ’ έναν παράδεισο που ξαφνικά μας τον έκλεψαν οι κομμουνιστές. Δηλαδή να μας τρελάνουν. Οι εγκληματίες. Οι φονιάδες. Η συμμορία. Οι μνημονιακοί τσάτσοι, οι υπεύθυνοι της καταστροφής όλης της αγοράς, των λουκέτων, της εξαθλίωσης, των απολύσεων τολμάνε να κάνουν κριτική και να φορτώνουν το αποτέλεσμα ολόκληρου του δικού τους καταστροφικού έργου σε μία κυβέρνηση 50 ημερών.

Γι’ αυτό και ο Κούλης του Μητσοτάκη δήλωσε ότι «κάνουμε μια τελευταία έκκληση στην κυβέρνηση να σοβαρευτεί, να κάνει την απαραίτητη προσαρμογή στον ρεαλισμό κι εδώ πέρα είμαστε να τη στηρίξουμε». Δηλαδή ο Κούλης κάνει έκκληση στη νέα κυβέρνηση να συνεχίσει την προηγούμενη «σοβαρή» πολιτική της προηγούμενης «σοβαρής» κυβέρνησης που έφτασε την ανεργία στο 26,5% με το 73% του συνόλου των ανέργων να είναι μακροχρόνια άνεργοι και το 78,1% του συνόλου να δηλώνει ότι έχουν χάσει κάθε ελπίδα για δουλειά με κανονικό ωράριο και να έχουν συνειδητοποιήσει ότι αν βρουν εργασία θα είναι μερικής απασχόλησης.

Εύγε Κούλη! Αυτή είναι σοβαρή πολιτική και στροφή στον ρεαλισμό. Αυτό προτείνεις, ακόμη και σήμερα, ως ιδανικότερη λύση. Αυτό και μόνο αυτό είστε έτοιμοι να στηρίξετε ως επιλογή της νέας κυβέρνησης. Αυτό και φυσικά να μην πειραχθεί η SIEMENS, να μην ερευνηθούν τα σκάνδαλα, να μην ελεγχθεί το χρέος, να μην αναζητηθούν ευθύνες για το πώς φτάσαμε ως εδώ. Διότι όλα όσα έγιναν ήταν καλώς καμωμένα για τη «σοβαρή» κυβέρνηση στην οποία συμμετείχε ο Κούλης του Μητσοτάκη.

Δίνουν μαθήματα οι προσκυνημένοι της γερμανικής τραπεζοκρατίας. Οι χωμένοι μέχρι τον λαιμό στα βοθρολύματα των προμηθειών και λοιπών σκανδάλων. Οι άνθρωποι των payrolls που σαν πιστές υπηρέτριες κερνούσαν στους μεγαλοεργολάβους πρόστιμα και απευθείας αναθέσεις σε μεταμεσονύχτιες τροπολογίες.

Ο εφιάλτης αυτής της χώρας ζει και παραμονεύει να επιστρέψει. Θέλει κι άλλο αίμα. Θέλει κι άλλους απεγνωσμένους αυτόχειρες. Θέλει σταθερότητα για αλλότρια συμφέροντα. Θέλει να υπηρετήσει τους δωρητές του. Χρωστάει και χρωστάει πολλά. Πρέπει να ξεπληρώσει πριν καεί από τυχόν αποκαλύψεις που θα γίνουν. Βαφτίζει ρεαλισμό την υποταγή στον εκβιασμό και σοβαρότητα την τυφλή εξυπηρέτηση των επιχειρηματιών χορηγών του. Και υπόσχεται στο λαό ησυχία. Νεκρική. Στην κυριολεξία.

Η ΦΡΙΚΤΗ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΕ ΜΙΑ ΕΙΔΗΣΗ

kartesios190315

Διαβάζω στην ιστοσελίδα του MEGA την εξής είδηση: «Ευρωπαίοι αξιωματούχοι υποστηρίζουν ότι η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να αντιμετωπίσει το “πρόβλημα” που, όπως αναφέρουν, δημιουργεί ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Βαρουφάκης όσον αφορά στην αμοιβαία εμπιστοσύνη ανάμεσα στην Αθήνα και τους εταίρους της στην ΕΕ, σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters. Όπως αναφέρει μία από τις πηγές του πρακτορείου, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ φέρεται να είπε στον Έλληνα πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα την περασμένη εβδομάδα πως ο Γιάννης Βαρουφάκης πρέπει να χαμηλώσει τους τόνους για να υπάρξει επιτυχές αποτέλεσμα στις συνομιλίες.

Άλλοι, ωστόσο, Ευρωπαίοι αξιωματούχοι δήλωσαν ότι το πρόβλημα έγκειται περισσότερο στον ΣΥΡΙΖΑ και λιγότερο στον Γιάννη Βαρουφάκη, που δεν είναι μέλος του κόμματος παρότι εξελέγη με το ψηφοδέλτιό του. Επικαλούνται τις τριβές της κυβέρνησης Τσίπρα με τη Γερμανία για το ζήτημα των πολεμικών αποζημιώσεων και την πρόσφατη σύγκρουσή του με τους ηγέτες της Ισπανίας και της Πορτογαλίας. Οι ίδιοι αξιωματούχοι της ΕΕ τόνισαν ότι οι υπουργοί Οικονομικών οφείλουν να είναι πιο προσεκτικοί, να μην επιδιώκουν συγκρούσεις, να καθησυχάζουν τις αγορές και να μην τις αναστατώνουν, να ασχολούνται με τους αριθμούς και όχι με συνθήματα, όπως μεταδίδει το Reuters».

Δεν έχει αρχή και τέλος αυτό το έκτρωμα. Ο Γιούνκερ κάνει παρατηρήσεις στον Έλληνα πρωθυπουργό για υπουργό της κυβέρνησής του. Του λέει να είναι καλό παιδί, να χαμηλώσει τους τόνους, ίσως και το βλέμμα όταν συναντά τον Σόιμπλε, για να «υπάρξει επιτυχές αποτέλεσμα στις συνομιλίες». Τα οικεία πρόσωπα. «Προτιμούμε τα οικεία πρόσωπα στην εξουσία». Ας ψηφίζουν οι λαοί όποια πρόσωπα θέλουν. Αν δεν ταιριάζουν οι επιλογές των λαών με τις προτιμήσεις των Γιούνκερς τότε το πρόβλημα θα το έχουν οι λαοί. Το μήνυμα είναι ξεκάθαρα γραμμένο στα ταμεία της ευρωζώνης. Ή θα στείλετε να πάρει τα λεφτά εκείνον που εμείς γουστάρουμε ή δεν παίρνετε ούτε μισό ευρώ. Μέχρι να γίνετε κι εσείς σαν αυτούς που γουστάρουμε.

Αυτό το έκτρωμα δεν έχει ίχνος διακριτικότητας. Χαλάει το «καλό κλίμα» των διαπραγματεύσεων η έγερση του ζητήματος των αποζημιώσεων από τη Γερμανία. Ναι, χρωστάει η Γερμανία, αλλά η Γερμανία ποτέ δεν ξεπληρώνει. Κι όχι μόνο δεν ξεπληρώνει, αλλά δεν ανέχεται καν να της θυμίζουν τα χρέη της, τις δολοφονίες της, τον Χίτλερ της, τους πολέμους της. Η Γερμανία απαιτεί να υπάρχουν στην παγκόσμια μνήμη μόνο οι νίκες της και όχι οι ήττες της. Μόνο η δύναμή της και όχι τα χρέη της. Η Γερμανία απαιτεί, επειδή μπορεί να το κάνει. Επειδή την αφήνουν να το κάνει. Επειδή με την πρώτη ευκαιρία εξαγοράζει κυβερνήσεις ολόκληρες, πολιτικούς με την οκά και δελφίνους ηγετίσκους για να προετοιμάζει τη συνέχιση της δύναμής της στο μέλλον.

Αυτό το έκτρωμα ζέχνει πτωματίλα και ξερνάει σκουλήκια. «…οι υπουργοί Οικονομικών οφείλουν να είναι πιο προσεκτικοί, να μην επιδιώκουν συγκρούσεις, να καθησυχάζουν τις αγορές και να μην τις αναστατώνουν, να ασχολούνται με τους αριθμούς και όχι με συνθήματα, όπως μεταδίδει το Reuters». Όχι μόνο να μην ασχολούνται με συνθήματα, αλλά ούτε με συναισθήματα, με ανθρωπιστικές κρίσεις, με αλληλεγγύη και άλλα ποιητικά. Οι υπουργοί οφείλουν να ασχολούνται με τους αριθμούς. Των κερδών και ουδέποτε των νεκρών. Των κερδών απ’ όπου κι αν προέρχονται. Όπως κι αν παράγονται. Από στρατιές δούλων. Από το στύψιμο των φτωχών. Απ’ το ξεκλήρισμα λαών. Οι υπουργοί Οικονομικών να είναι Ταμίες. Νέτα σκέτα. Όχι πολιτικοί, όχι συνθήματα, όχι συναισθήματα.

Αυτό το έκτρωμα είναι η φρικτή σημερινή ευρωζώνη. Των στυγνών και στεγνών αριθμών. Της αδιαφορίας των παράπλευρων απωλειών. Ένας ιστός αράχνης που λάμπει τόσο, όσο για να θαμπώσει τον κάθε ξιπασμένο που λιγουρεύεται λικέρ στα ευρωπαϊκά σαλόνια, χειροφιλήματα στην «εξοχότατη» Μέρκελ και γονυκλισίες στον λυκόστομο Σόιμπλε.

Σιχάματα, μας μπλέξατε άσχημα. Μόνο το αργοφάγωμά σας από τις Ερινύες θα μας ικανοποιούσε, αλλά κι αυτές σιχαίνονται τη γεύση σας.

ΤΙΠΟΤΑ, ΚΑΤΙ ΔΙΚΑ ΜΟΥ…

3583

Από την ιστοσελίδα 24grammata.com αντιγράφω μέρος ενός κειμένου για τον Μαρίνο Αντύπα. Το θυμήθηκα διαβάζοντας τις “εξηγήσεις” που έδωσε ο Β. Διαμαντόπουλος σε δημοσίευμα τοπικής εφημερίδας της Καστοριάς, για τον λόγο που δέχτηκε να πάρει βουλευτικό αυτοκίνητο. Δεν σχολιάζω τίποτε άλλο, σεβόμενος τα όσα γράφει ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην αρχή του κειμένου – απάντησής του στον δημοσιογράφο της εφημερίδας: «Προφανώς σας τιμά η ενυπόγραφη κριτική, εξάλλου οι οσμές που εκπέμπουν οι ανυπόγραφοι – όπως αναφέρετε στο άρθρο σας – ψίθυροι από τα βάθη των υπονόμων, συγκινούν μόνο κοπρολάγνους της ενημέρωσης». Έχουμε κι εμείς οι ανώνυμοι τους κανόνες μας.

Ο ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ
Ο Μαρίνος Αντύπας, γιος του Σπύρου Αντύπα, μαραγκού, γλύπτη και τεχνίτη μαρμάρου, και της Αγγελίνας Κλαδά, γεννιέται το 1872 στα Φερεντινάτα, ένα μικρό ορεινό χωριό της περιοχής Πυλάρου στην Κεφαλλονιά. Η πολυμελής οικογένειά τους (λέγεται ότι από τα πολλά παιδιά της οικογένειας επιζούν μόνο ο Μαρίνος και δύο μικρότερα αδέλφια του, ο Μπάμπης ή Μπαούτας και η Αδελαΐδα) περνά μια μετρημένη και δύσκολη ζωή, καθώς φαίνεται ότι δεν σχετίζεται παρά το κοινό της επώνυμο με τις παλιές εύπορες οικογένειες της περιοχής. Για το λόγο αυτό, άλλωστε, και σε αναζήτηση καλύτερης τύχης, σύντομα εγκαθίσταται στην πρωτεύουσα της Κεφαλλονιάς, το Αργοστόλι.Εκεί, κατά τη σχολική χρονιά 1882-83, ο μικρός Μαρίνος εγγράφεται στο ελληνικό σχολείο, το σχολαρχείο, και μετέπειτα παρακολουθεί το γυμνάσιο, απ’ όπου και αποφοιτά τον Ιούνη του 1890 με εξαίρετες επιδόσεις και διαγωγή «αξιέπαινη». Σα μαθητής ακόμη, έρχεται σ’ επαφή με τη ριζοσπαστική παράδοση του τόπου του· παρά το ότι εκείνα τα χρόνια το προοδευτικό κίνημα του νησιού ατονεί, οι ιδεολογικές καταβολές του ριζοσπαστικού ενωτικού κόμματος της Κεφαλλονιάς στιγματίζουν τη σκέψη και διαποτίζουν μια για πάντα την ιδεολογία του Αντύπα.

Τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1890, βρίσκεται στην Αθήνα για να σπουδάσει στη Νομική Σχολή, χωρίς ποτέ, τελικά, να κατορθώσει να αποπερατώσει τις σπουδές του και να πάρει το πτυχίο του νομικού. Τότε είναι που για πρώτη φορά γνωρίζεται με προοδευτικούς κύκλους και το σοσιαλιστικό ρεύμα της εποχής.
Γράφει ο Χρ. Βραχνιάρης: «Στο σοσιαλισμό μυήθηκε στην Αθήνα κατά τη διάρκεια της φοίτησής του στη Νομική Σχολή. Έρχεται σ’ επαφή με τους σοσιαλιστικούς κύκλους που επηρεάζονται από το Σταύρο Καλλέργη, γίνεται μέλος του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου και αναπτύσσει πολύπλευρη δραστηριότητα». Δημοσίευμα της εφημερίδας «Σοσιαλιστής» επιβεβαιώνει τη σχέση του Αντύπα με τον «Σοσιαλιστικό Σύλλογο»· αναφέρεται σε φύλλο της 1.3.1896: «Περί τα μέσα του 15ημέρου τούτου εν Βιτρινίτση ο σοσιαλιστής Μ. Αντύπας, φοιτητής της Νομικής, ωμίλησε ενώπιον 200 περίπου προσώπων αναπτύξας τας σοσιαλιστικάς αυτού ιδέας…».

Το 1896, συμμετέχει ως εθελοντής μαζί με συμφοιτητές του στην επανάσταση που ξεσπά στην Κρήτη, και το 1897, τραυματισμένος στο στήθος, επιστρέφει στην Αθήνα. Επηρεασμένος βαθύτατα από την έκβαση της Κρητικής Επανάστασης αλλά και την ήττα στον ελληνοτουρκικό πόλεμο στη Θεσσαλία και συνειδητοποιώντας τον αντιλαϊκό ρόλο της μοναρχίας και των μεγάλων δυνάμεων, ξεκινά την έντονη κριτική του.
Συμμετέχει ενεργά στο μεγάλο συλλαλητήριο που διεξάγεται στην Ομόνοια στις 14 Σεπτεμβρίου του 1897 και με την ομιλία του από τον εξώστη του ξενοδοχείου «Μυκήναι» επιτίθεται δριμύτατα στον διάδοχο και τους βασιλικούς πρίγκηπες και κατηγορεί τις μεγάλες δυνάμεις για το ρόλο τους κατά τη διάρκεια του πολέμου μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας και στις μετέπειτα διαπραγματεύσεις. Η εμπλοκή του αυτή οδηγεί στη σύλληψή του και την προσαγωγή του σε δίκη την 8.1.1898 με τις κατηγορίες της εξύβρισης των διαδόχων, της διέγερσης του λαού και της προσβολής της Δανίας και των μεγάλων δυνάμεων. Παρά την προσπάθεια των φίλων του να τον υπερασπιστούν, ο Αντύπας καταδικάζεται σε φυλάκιση ενός έτους στις φυλακές της Αίγινας.

Μετά την έκτιση της ποινής του, συλλαμβάνεται και πάλι, αυτήν τη φορά για «ηθική αυτουργία» σε μία στημένη υπόθεση απόπειρας δολοφονίας κατά του Γεωργίου Α΄ και φυλακίζεται ξανά. Η υπ’ αριθμόν 4176 διαταγή του Υπουργείου Δικαιοσύνης είναι χαρακτηριστική: «… να μπει ο Αντύπας στην απομόνωση και να μη συνδιαλέγεται κανένας μαζί του. Σε περίπτωση μη συμμορφώσεώς του προς τα παραπάνω, να τον δέσουν μέσα στο κελί και να τον θέσουν υπό άναλον δίαιτα».
Με την αποφυλάκισή του το 1898, ο Αντύπας αναγκάζεται να εγκαταλείψει οριστικά τις σπουδές του και επιστρέφει στην ιδιαίτερη πατρίδα του, όπου και βοηθά τον πατέρα του στις εργασίες του. Τότε λέγεται ότι γνωρίζεται και συνδέεται με τη Βασιλικούλα Καλομοίρη, την κυρία Κούλα, όπως τη λένε στο χωριό, κόρη σταφιδέμπορα από την Αλεξάνδρεια.
Εκεί, την 29.07.1900, εκδίδει το πρώτο φύλλο της «ανθρωπιστικής», όπως την αποκαλούσε ο ίδιος, εφημερίδας του, της «Ανάστασις». Δυστυχώς, εξαιτίας του κυρίου άρθρου της «Τίς ο αίτιος;», στο οποίο καταφέρεται εναντίον της θρησκευτικής, νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας, κατηγορώντας τες ως αίτια εθνικών συμφορών και της ήττας του 1897, ακολουθούν αντιδράσεις και διώξεις. Η εφημερίδα αναστέλλει προσωρινά τη λειτουργία της, και περνούν περίπου τέσσερα χρόνια μέχρι να επανακυκλοφορήσει.

Καταδιωκώμενος ουσιαστικά από τον τόπο του μετά τη διακοπή της λειτουργίας της εφημερίδας, ο Αντύπας κατά το 1903 βρίσκεται στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας σε ένα ταξίδι, που θα αποδειχτεί καθοριστικό για τη ζωή του. Εκεί, πείθει τον θείο του Γεώργιο Σκιαδαρέση, έναν πλούσιο γεωπόνο ιδίων πολιτικών πεποιθήσεων, να επενδύσει αγοράζοντας γη στο θεσσαλικό κάμπο. Πράγματι, λίγο αργότερα, ο Σκιαδαρέσης μαζί με τον συμπατριώτη του Αρ. Μεταξά αγοράζουν στην περιοχή των Τεμπών ένα μεγάλο κτήμα 300.000 στρεμμάτων, στο οποίο μερικά χρόνια μετά ο Αντύπας σπέρνει τις ιδέες του για εξέγερση και, τελικά, συναντά το θάνατο.

Με την επιστροφή του και πάλι στην Κεφαλλονιά συνεχίζει τη δράση του· προωθεί την ένωση μαθητών γυμνασίου στο Αργοστόλι με την επωνυμία «Πρόοδος», συμβάλλει στη δημιουργία εργατικών συνδέσμων, οργανώνει λαϊκές κινητοποιήσεις και ξαναρχίζει την έκδοση της εφημερίδας του, η οποία από τις 3 Ιουλίου 1904 και μέχρι τον Απρίλη του 1907 εκδίδεται απρόσκοπτα. Μέσα από αυτήν ο λαός της Κεφαλλονιάς ενημερώνεται και έρχεται σε επαφή με θέματα κοινωνικού ενδιαφέροντος τοπικού αλλά και ευρύτερου χαρακτήρα, και ειδήσεις ποικίλου περιεχομένου.
Την ίδια χρονιά, το 1904, ιδρύει στο Αργοστόλι το «Λαϊκόν Αναγνωστήριον “Η Ισότης”», μία πολιτική εκπαιδευτική λέσχη που γρήγορα γίνεται η πνευματική εστία του νησιού και στην οποία συρρέουν προοδευτικοί άνθρωποι της περιοχής. Το «Λαϊκόν σχολείον», όπως ο ίδιος το αποκαλεί, έχει σκοπό την «ανάπτυξη της διανοίας και των υλικών μέσων διά των οποίων ευημερεί πας λαός»· διαθέτει αίθουσα αναγνώσεως και αναπαύσεως για κυρίες, αίθουσα διαλέξεων, αναγνωστήριο, αίθουσα μαθητών. Η λειτουργία αυτού του πνευματικού κέντρου ενοχλεί το κατεστημένο του τόπου, και ο Αντύπας σύρεται σε μία ακόμα δίκη, στην οποία, όμως, αυτήν τη φορά αθωώνεται.

Όλη αυτήν την περίοδο, η δράση του δεν περιορίζεται στην Κεφαλλονιά, αλλά επεκτείνεται στην Αθήνα και τον Πειραιά· πρωταγωνιστεί στη δημιουργία συλλόγων και ομάδων, κάνει διαλέξεις, εκφωνεί λόγους και έχει επαφές με μέλη εργατικών σωματείων. Τον Αύγουστο του 1905, βρίσκεται στην πρωτεύουσα, συμμετέχει σε συλλαλητήριο λαϊκής συμπαράστασης στην επανάσταση του Θερίσου στην Κρήτη και αποδοκιμασίας κατά του πρίγκηπα Γεωργίου, και ομιλεί μπροστά σε ακροατήριο 20.000 ατόμων. Η συνέχεια γνωστή, σύλληψη και κράτηση για δύο ημέρες από τις αρχές.
Ο ίδιος αναφέρει για τον αγώνα του στις 23.04.1905 στην «Ανάστασις»: «είμεθα έτοιμοι να δεχθώμεν και φυλακήν και ανασκολόπισιν και σταύρωσιν και δυστυχίαν και περιφρόνησιν και εμπτυσμούς και γροθιές και κουμπουριές. Βαστάμε για όλα και προκαλούμεν όλους και Άρχοντας και Πλουσίους και Παληκαράδες και Τραμπούκους και δολοφόνους, ίνα αν μπορέσουν είτε διά της απειλής, είτε διά του χρήματος, είτε διά της μαχαίρας και κουμπούρας είτε δι’ ούτινος δήποτε μέσου να μας κάμουν ώστε να αλλάξωμε του σκοπού μας έστω και μίαν κεραίαν και να οπισθοδρομήσωμεν έστω και μίαν σπιθαμήν».

Ο Αντύπας εναντιώνεται στα τότε κόμματα της βουλής και πρεσβεύει την εξαφάνισή τους και τη δημιουργία ενός νέου κόμματος, ενός κόμματος αρχών. Ονομάζει, λοιπόν, το κόμμα του Κοινωνιστικόν-Ριζοσπαστικόν, και κέντρο αυτού καθιστά το Λαϊκό Αναγνωστήριο. Γύρω από αυτό συσπειρώνονται πραγματικοί δημοκράτες, τόσο φτωχός κόσμος και εργαζόμενοι όσο διανοούμενοι και επιστήμονες. Με αυτό το κόμμα, το 1906, λαμβάνει μέρος στις βουλευτικές εκλογές στην Επαρχία Κρανιάς του νησιού του ως υποψήφιος των εργατικών και λαϊκών τάξεων. Σε προκήρυξή του πριν τις εκλογές αναφέρει: «επιθυμούμεν μία μεγάλη κοινωνιστική Δημοκρατία να διευθύνη σύμπασαν την ανθρωπότητα και να κρημνίση και θρόνους και κληρονομικά αξιώματα και θρησκευτικάς δεισιδαιμονίας και προλήψεις και την δύναμιν του χρυσού να εκμηδενίση και αντί της Τυραννίας του κεφαλαίου την βασιλείαν της εργασίας και της ικανότητος να καθιερώση». Ο πόλεμος που εξαπολύουν οι εκπρόσωποι της κυρίαρχης τάξης του νησιού και μέλη κομμάτων, «οι μεταπράται των συνειδήσεων και οι εργολάβοι των εκλογικών επιτυχιών», όπως τους αποκαλεί, έχει αποτέλεσμα. Ο Αντύπας συγκεντρώνει 2.550 ψήφους εργατών και χωρικών σε σύνολο 6.000-7.000 ψήφων, αλλά, τελικά, δεν κατορθώνει να εκλεγεί.

Το ίδιο έτος, ο Αντύπας προχωρά σε δύο ενέργειες ρηξικέλευθες αλλά και κωμικές ταυτόχρονα, αν αναλογιστεί κανείς την έκπληξη που προκαλούν στην τοπική κοινωνία: βαφτίζει τα παιδιά τού βοηθού τού πατέρα του και ενός άλλου φίλου του, και τους δίνει τα ονόματα Επανάσταση και Αναρχία.
Ο Ιούνιος του 1906 τον βρίσκει στη Θεσσαλία, στα κτήματα του θείου του στο Λασποχώρι, σημερινό Ομόλιο. Εκεί, μαζί με τον ξάδερφό του, Παναγιώτη Σκιαδαρέση, αναλαμβάνουν ως επιστάτες. Όμως, ο Αντύπας δεν εγκαταλείπει την εξεγερτική του προπαγάνδα και σύντομα αποδεικνύεται «επιστάτης» των ελευθεριών των κολίγων. Στο «Κοινωνιολογικόν και Πολιτικόν Λεξικόν» της εφημερίδας «Ανεξάρτητος» του 1934 αναφέρεται: «Δεν ήτο ο επιστάτης, το όργανον δηλαδή ενός φεουδάρχου αλλά ο παλαιός Αντύπας. Καθημερινώς επροπαγάνδιζε την χειραφέτησιν των σκλάβων αγροτών. Έκαμε διαλέξεις, περιοδείας εις τα γύρω χωριά και με μίαν λέξιν ύψωσε την σημαίαν του Αγροτισμού. Βεβαίως, δεν επροπαγάνδιζε την χωρίς καμμίαν αποζημίωσιν απαλλοτρίωσιν των τσιφλικίων αλλά “την παραχώρησιν τούτων εις τους γεωργούς κατόπιν δικαίας και λογικής αποζημιώσεως των τσιφλικιούχων”. Διά την εποχήν εκείνην, όμως, η προπαγάνδα αυτή ήτο μία επαναστατική προπαγάνδα».

Με την κάλυψη του θείου του, που παρ’ ότι μεγαλοϊδιοκτήτης συναινεί στις ενέργειες του ανιψιού του για περισσότερες παροχές στους κολίγους, ο Αντύπας αναπτύσσει τον ανατρεπτικό του λόγο περί παραχώρησης στους κολίγους εκτάσεων για βοσκοτόπια και οικίες, απόδοσης σε αυτούς του 75% της παραγωγής τους αντί για το 25% που ίσχυε, υιοθέτησης της αργίας της Κυριακής, πρόνοιας για σχολεία και οργάνωσης αγροτικών συνδέσμων. Ο Γ. Καψάλης μεταφέρει μία χαρακτηριστική σκηνή: «Είναι Κυριακή απόγευμα, ένας τελάλης φωνάζει στους δρόμους του χωριού για τη σύναξη των κατοίκων στην πλατεία. Και είναι εκεί συνταγμένοι άντρες-γυναίκες. Τους μιλάει πως ο Σκιαδαρέσης, ο ιδιοκτήτης, τούς χαρίζει τα χρέη, αφού κι αυτός μεσολάβησε. Πως από φέτος (1906) και κάθε χρόνο θα παραδίνουν μόνο το 25% της σοδειάς τους στον ιδιοκτήτη και όχι το 75%, όπως έκαναν ως τότε. Και πως, όσοι θέλουν, μπορούν με λογική τιμή να αγοράσουν όσα στρέμματα θέλουν και να γίνουν ιδιοκτήτες οι ίδιοι. Πανζουρλισμός από εκδηλώσεις χάρης κι ευγνωμοσύνης. Τον θεωρούν ‘θεό’ τους. Δεν προφταίνουν να τον αγκαλιάζουν και να τον φιλούν άντρες, γυναίκες, γεροντάκια, κοπέλες και παιδιά. Τους αναγγέλλει επίσης ότι στο Λασποχώρι θα ιδρύσει Γεωργική Σχολή…».

Ο ίδιος ο Αντύπας αργότερα, στις 23 Φλεβάρη του 1907, λίγες μέρες δηλαδή πριν την τραγική του κατάληξη, αναφέρει: «… φρονώ ότι το δίκαιον είνε εκεί όπου το συμφέρον των πολλών και όχι των ολίγων, επομένως μεταχειρίζομαι τας δυνάμεις μου υπέρ της εξαφανίσεως του τσιφλικιού και της πλήρους ανεξαρτησίας του καλλιεργητού».
Αναμενόμενο είναι, λοιπόν, αυτά τα έργα και τα κηρύγματα του Αντύπα να τον καταστήσουν όχι μόνον ενοχλητικό για τους μεγαλοτσιφλικάδες αλλά και επικίνδυνο. Αρχικά, η αντίδραση επιχειρεί να τον φοβίσει μέσω συστάσεων που του γίνονται από τη Νομαρχία να σταματήσει τα εμπρηστικά του μηνύματα, ενώ, παράλληλα, η Χωροφυλακή διακριτικά του κάνει παρατηρήσεις, και χρησιμοποιείται κάθε μέσο συκοφάντησης και τρομοκράτησής του.

Χαρακτηριστικό της ολοένα αυξανόμενης έντασης των σχέσεων μεταξύ Αντύπα και τσιφλικάδων είναι το επεισόδιο που λαμβάνει χώρα στην πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα το Σεπτέμβριο του 1906. Εκεί, ο Αντύπας χτυπά το μεγαλοκτηματία και βουλευτή Αγαμέμνων Σλήμαν, ο οποίος τον έχει κατηγορήσει στο νομάρχη Λάρισας ως «υποκινητή ερεθισμού των αγροτών κατά των κυρίων τους και επικίνδυνο για την τάξη». Την 19.09.1906 καταδικάζεται σε εικοσαήμερη φυλάκιση σε μία δίκη που αποκτά πολιτικό χαρακτήρα και κατά την οποία, ουσιαστικά, στο πρόσωπο του Αντύπα δικάζεται η αγροτική ιδέα, σύμφωνα με τον Κορδάτο, και η κοινωνική χειραφέτηση των αγροτών.

Από σειρά άρθρων του Γιάννη Κορδάτου, που δημοσιεύτηκαν το 1947 στην εφημερίδα του Αγροτικού Κόμματος Ελλάδας «Νέος Δρόμος», μεταφέρουμε μέρος της απολογίας του: «Δεν είμαι στοιχείον κακοποιόν και ταραξίας. Είμαι παιδί του λαού, που συγκινήθηκε διά την οικτρά κατάστασιν των αγροτών της Θεσσαλίας. Ο μηνυτής μου, Γερμανός την καταγωγήν και άνθρωπος των τσιφλικούχων, με κατηγόρησε εις τον Νομάρχην Λαρίσης ως δημεγέρτην, στασιαστήν και ταραξίαν. Η καταγγελία ήτο ψευδής. Εις τους αγρότας ωμίλησα πολλάκις αλλ’ όχι ως στασιαστής. Ωμίλησα ως ανθρωπιστής και κοινωνιστής. Τους υπέδειξα ότι δύναται να διεκδικήσουν τα δικαιώματά των και ότι τα τσιφλίκια είνε η γη των προγόνων των, η βιαίως και ατίμως περιελθούσα εις την κατοχήν των μπέηδων και πασάδων αρχικώς και ακολούθως μεταβιβασθείσα εις τυράννους φέροντας ελληνικά ονόματα, αλλά ψυχήν ανθρωπομόρφων θηρίων…».

Από την εφημερίδα «Το Άστυ» συμπληρώνουμε στην απολογία του: «Εκεί η κατάστασις ήτο αθλία και η εικών απαισία. Έλληνες αδελφοί μας γυμνοί και κάτισχνοι, εφ’ ων τα οστά μόνον και η επιδερμίς προσκολλώνται, χρησιμεύουσιν ως τα φορτηγά ζώα των ημεδαπών τυράννων… Ήρχισα λοιπόν και έργω και λόγω παρέχων εις τους χωρικούς πάσαν δυνατήν ευκολίαν, απαλλάσσων τούτους από τας δουλικάς αγκαρείας, ας καθιέρωσεν η τετρακοσαετής τυραννία των Τούρκων και εξηκολούθησε συνεχίζουσα λίαν ασυστόλως η τεσσαρακονταετής των Ελλήνων τσιφλικούχων απληστία… Καταδικάσατε αυστηρώς τον κατηγορούμενον Αντύπαν, αλλ’ αθωώσατε ασμένως τον συνήγορον της εργασίας και της προόδου».
Φαίνεται από τα παραπάνω αλλά και την εν γένει φιλοσοφία του ότι ο Αντύπας (όπως σημειώνει μια παλιά μελέτη του Αγροτικού Κόμματος Ελλάδος, που μας μεταφέρει ο Γ. Πετρόπουλος) δεν είχε συλλάβει το αγροτικό πρόβλημα στο σύνολό του, δεν είχε δει δηλαδή «ότι η αστική τάξη συμβιβάστηκε με τους τσιφλικάδες και δεν ήθελε και δεν μπορούσε να λύσει το αγροτικό πρόβλημα».

Όμως, όπως αποδεικνύεται περίτρανα και στη συνέχεια, ο Αντύπας έτσι κι αλλιώς δεν κάνει πίσω στις αρχές του και συνεχίζει το έργο του, μιλώντας σε συγκεντρώσεις στα χωριά του κάμπου, οργανώνοντας ομάδες και κινητοποιώντας τους αγρότες· γνωρίζοντας πολύ καλά ότι αυτές οι συστάσεις δεν είναι παρά άμεσες προειδοποιήσεις και απειλές, και συνειδητοποιώντας τον επερχόμενο κίνδυνο για τη ζωή του, εκμυστηρεύεται στους κολίγους: «Εμένα θα με σκοτώσουν, μα όπου κι αν με βρει το κακό να ‘ρθείτε να με πάρετε, θέλω και νεκρός να είμαι ανάμεσά σας».
Κάποια λόγια του αργότερα, στην εφημερίδα «Πανθεσσαλική» του Σοφ. Τριανταφυλλίδη, στις 12 Φλεβάρη 1907, σκιαγραφούν την προσωπικότητα αλλά και τις προθέσεις του: «… Πολλάκις εδοκίμασα τη λόγχη και την φυλακή των και υπέμεινα μεν χωρίς να μεταβληθώ ή να φοβηθώ, αλλά κατέστην προσεκτικώτερος και ολίγον πανούργος (αι αλώπεκες θέλουν κύνας θηρευτικούς και όχι υλακτούντας), κατανοήσας καλώς ότι η πρόοδος της ιδέας δεν είνε ούτε εμπόρευμα ούτε κομματική συναλλαγή διά να έχει χρείαν ρεκλάμας και επαίνων. Αύτη έχει ανάγκην αυτοθυσίας, το δένδρον των δικαιωμάτων καλλιεργείται με γερά χέρια με γερήν θέλησιν και πάντοτε σχεδόν ποτίζεται με αίμα και όχι με νερό και μελάνι…».

Και, πράγματι, έτσι ακριβώς γίνεται· το έργο της δολοφονίας αναλαμβάνει με αμοιβή 12.200 δραχμών ο Ιωάννης Κυριακού, ένας σκληρός επιστάτης στα κτήματα του συνεταίρου του θείου του Αντύπα. Ο Κυριακού φαντάζει ως ο ιδανικός θύτης, αφού αφενός έχει έρθει σε σύγκρουση κατά το παρελθόν με τον Αντύπα και τον μισεί θανάσιμα για τα κηρύγματά του και αφετέρου έχει τη δυνατότητα να βρίσκεται κοντά του λόγω του κοινού χώρου εργασίας και διαμονής τους.
Εκείνες τις μέρες, διεξάγεται στη Λάρισα δίκη για το επεισόδιο με το νομάρχη Λάρισας, Νιώτη, που δημόσια στην πλατεία της Λάρισας έχει αποκαλέσει τον Αντύπα «υποκινητή επιβλαβών, ασκόπων και αναρχικών ενεργειών». Η δίκη κατά τη συνήθη τακτική των αρχών αναβάλλεται, και ο Αντύπας παίρνει το δρόμο της επιστροφής. Τη νύχτα της 8ης του Μάρτη φτάνει στον Πυργετό. Εκεί, δεχόμενος σφαίρα από δίκαννο «εκ των όπισθεν και εις την οσφυακήν χώραν», ο Μαρίνος Αντύπας άδικα αφήνει την τελευταία του πνοή.

Η είδηση πρωτογίνεται γνωστή μέσω ενός τηλεγραφήματος που στέλνει ο Παναγιώτης Σκιαδαρέσης προς το ξενοδοχείο «Ερμής», όπου διέμενε ο πατέρας του, Γεώργιος. Το τηλεγράφημα έγραφε: «Ραψάνη 6η πμ, Μαρίνον Αντύπαν εδολοφόνησαν. Απαντήσατε εάν Σκιαδαρέσης ευρίσκεται Αθήνας. Παναγής Σκιαδαρέσης».
Η εφημερίδα «Εμπρός» γράφει την 10.03.1907 στην πρώτη της σελίδα: «Δολοφονία του Δικηγόρου Αντύπα παρά την Αγυιάν», ενώ το σχετικό ρεπορτάζ αναφέρει: «Λάρισα 9 Μαρτίου. Χθες τη νύκτα εις το χωρίον Πυργετός της Ραψάνης ο γνωστός δικηγόρος Μαρίνος Αντύπας, ο ραπίσας άλλοτε αυτόσε τον κ. Σλήμαν, ων διευθυντής των κτημάτων του θείου του κ. Σκιαδαρέση, εφονεύθη υπό του επιστάτου του ετέρου συνιδιοκτήτου κ. Μεταξά, ονόματι Ιωάννου Κυριακού. Ο φόνος διεπράχθη εντός του κονακίου, συνεκίνησε δε μεγάλως τους χωρικούς, καθόσον ο Αντύπας υπερασπίζετο αυτούς παρέχων πλείστας ευκολίας συνεπεία των οποίων αντεμάχοντο μετά του συνιδιοκτήτου Μεταξά. Λεπτομέρειαι του φόνου τούτου αγνοούνται. Ο ανακριτής κ. Αγαθόνικος έσπευσε σήμερον επί τόπου. Ο δράστης συνελήφθη».

Σχετικά με τις συνθήκες της δολοφονίας, οι περισσότερες από τις εφημερίδες αναπαράγουν αυτά που οι αρχές τούς μεταφέρουν. Διαβάζομε στην ίδια εφημερίδα: «Ο φόνος του δικηγόρου Μ. Αντύπα εις τον Πυργετόν του Ολύμπου παρήγαγε βαθυτάτην συγκίνησιν… Ο Αντύπας, αντιπρόσωπος του Σκιαδαρέση, μετέβη τη νύκτα εις το κοινόν κονάκιον ζητών να ανοίξη τη θύραν ενός διαφιλονικουμένου δωματίου, ην έκλεισε ο Κυριακού, επιστάτης του ετέρου συνιδιοκτήτου κ. Μεταξά. Ο Μαρίνος, εισελθών εις το δωμάτιον του ύπνου του Κυριακού, απειλητικώς ενέβαλε τον τελευταίον εις φόβον. Ο Κυριακού ήρπασε τότε το κρεμασμένον Αγγλικόν όπλον Βίντσεστερ και επυροβόλησε δις πλήξας τον Αντύπαν εις την κεφαλήν και εις το ισχύον. Ο Αντύπας έπεσεν αμέσως άπνους».

Ευτυχώς, όμως, την αλήθεια για τις συνθήκες τού θανάτου του περισώζει ο ξάδελφός του, Παναγιώτης Σκιαδαρέσης, αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονίας, και την παρουσιάζει η εφημερίδα «Αθήναι»: «Εκαθήμεθα εις το κάτω πάτωμα της οικίας μας και ετρώγαμεν, ότε περί την 11ην ο Αντύπας εγερθείς μετέβη όπως παραλάβη εκ του δωματίου του επιστολή τινά πλην εύρε την θύραν του διαδρόμου κλειστή και έκρουσεν όπως του ανοίξουν. Ο εντός κοιμώμενος Ιωάννης Κυριακού εγερθείς του ύπνου ηρνήθη ν’ ανοίξη. Είτα όμως ανοίξας είπε εις τον Αντύπα ότι ουδέν δικαίωμα έχει να ανέλθη εις την οικίαν του. Εκ τούτου προυκλήθη φιλονεικία και αντηλλάγησαν βαρείαι φράσεις μεθ’ ας ο Κυριακού λαμβάνει το όπλον δι’ ου πυροβολεί και χτυπά τον Αντύπα ελαφρώς εις την κεφαλήν. Ότε όμως ούτος έφευγεν, εδέχθη δεύτερον πυροβολισμόν διά δικάννου όπλου εις την οσφυακήν χώραν και πίπτει εις τας αγκάλας μου. Μετά μίαν ώραν εξέπνευσε λέγων Ισότης, Αδελφότης, Ελευθερία. Ο φονεύς αμέσως εκλείσθη εις το δωμάτιόν του, άλλως θα εφονεύετο υπό των χωρικών οίτινες ελάτρευον τον Αντύπα. Μετ’ ολίγον ο φονεύς παρεδόθη εις τον καταφθάσαντα αστυνόμον».

Οι αρχές, όπως είναι φυσικό, επιχειρούν να συγκαλύψουν τις πραγματικές συνθήκες της δολοφονίας. Έτσι, ο «καταφθάσας αστυνόμος», μη έχοντας την πρόθεση να αποδώσει την ορθή διάσταση των πραγμάτων, αναφέρει σε τηλεγράφημά του προς το Υπουργείο Εσωτερικών: «Αντύπας ραπίσας Κυριακού εφονεύθη αμυνομένου». Την ίδια άποψη φαίνεται, όμως, πως υιοθετεί και η ελληνική δικαιοσύνη, αφού λίγο καιρό αργότερα πανηγυρικά αθωώνει τον Κυριακού.
Ο κορυφαίος, ίσως, αγωνιστής του αγροτικού κινήματος στην Ελλάδα, ο κοινωνικός αγωνιστής Μαρίνος Αντύπας δεν υπάρχει πια. Δολοφονείται για τις ιδέες του σε ηλικία 35 ετών και η δολοφονία του ανακουφίζει (πρόσκαιρα, όπως δείχνουν τα γεγονότα που χρόνια μετά ακολουθούν) τους μεγαλοτσιφλικάδες όχι μόνον της περιοχής αλλά ολόκληρης της χώρας. Ανακουφισμένη, όμως, από το τέλος του δείχνει και η κυβέρνηση στην Αθήνα.

Σε φύλλο τής 10.03.1907 η προσκείμενη στο Παλάτι εφημερίδα «Εστία» κυνικά αναφέρει: «Η είδηση περί του φόνου του δικηγόρου Μ. Αντύπα εις το κτήμα Σκιαδαρέση εν Θεσσαλία προξένησεν εντύπωσιν εν Αθήναις, όπου ανεξαρτήτως των σοσιαλιστικών ιδεών του, ο Αντύπας απήλαυε συμπαθειών. Ο ατυχής δικηγόρος πίπτει θύμα ατυχώς αυτών των αρχών του, τας οποίας από έτους και πλέον εφήρμοζεν εις το μέγα κτήμα του θείου του το οποίον διηύθυνε. Τούτο αποδεικνύει ότι ο σοσιαλισμός εν Ελλάδι μόνο εις ιδέας πρέπει να υπάρχη, και να τηρήται απόστασις από της εφαρμογής των αρχών του».
Από την άλλη, η δολοφονία του προκαλεί πραγματικό σεισμό στους προοδευτικούς κύκλους γενικά του πανελληνίου. Οι εφημερίδες, όπως ειπώθηκε, της Αθήνας, του Βόλου, της Κεφαλλονιάς ασχολούνται πλατιά με την προσωπικότητα και το έργο του, ενώ θρησκευτικά και πολιτικά μνημόσυνα πραγματοποιούν εργατικά σωματεία σε πολλά μέρη της χώρας. Το αντίκτυπο, όμως, είναι ισχυρότερο στη Θεσσαλία, στον τόπο του μεγάλου του αγώνα. Στη Λάρισα, όπου μεταφέρεται το φέρετρό του από τον Πυργετό, γίνεται λαϊκό προσκύνημα, ενώ χιλιάδες κόσμου παρελαύνει από το ξενοδοχείο «Μουστάκα», όπου έχει τοποθετηθεί το λείψανό του, μέχρι να ταφεί στο χωριό Ομόλιο, εκεί όπου σήμερα βρίσκεται η προτομή του. Ο θάνατος του Αντύπα απογοητεύει τον θείο του, που πουλά τα κτήματά του και φεύγει από την περιοχή.

Ταυτόχρονα, όμως, εμπνέει τους κολίγους, και το όραμά του θεριεύει την αγροτιά, που τρία χρόνια αργότερα με σύνθημα την «Απαλλοτρίωση» θα φουντώσει τη μεγάλη εξέ-γερση του Κιλελέρ.
Ο Δημήτρης Ανδρουτσόπουλος στο «Αναρχικό Δελτίο» σημειώνει για τα γεγονότα που χρόνια μετά ακολουθούν: «Στις 20 Ιανουαρίου 1910 συγκροτήθηκε μεγάλο συλλαλητήριο στην Πλατεία της Καρδίτσας, στο οποίο έλαβαν μέρος χιλιάδες αγρότες. Στις 7 Φεβρουαρίου συλλαλητήρια επαναλαμβάνονται σε πολλές πόλεις και κωμοπόλεις της Θεσσαλίας. Στις 27 Φεβρουαρίου συγκροτούνται νέα συλλαλητήρια, και στην Καρδίτσα ξεσπούν επεισόδια με αποτέλεσμα τη δολοφονία του αγρότη Χρήστου Σάλτα από το Ανώγι και τον τραυματισμό ορισμένων άλλων στο Σιδηροδρομικό Σταθμό. Στις 6 Μαρτίου, τρία χρόνια μετά την δολοφονία του Αντύπα, οργανώνεται μεγάλο αγροτικό συλλαλητήριο στη Λάρισα.

Οι κολίγοι των απομακρυσμένων περιοχών θα έρχονταν στην πόλη με το πρωινό τρένο. Στη στάση στο Κιλελέρ οι κολίγοι που επιβιβάζονται, μετά από διαταγή του διευθυντή των σιδηροδρόμων Θεσσαλίας, αντιμετωπίζονται με τη δύναμη των όπλων του στρατού, με αποτέλεσμα δύο νεκρούς και πολλούς τραυματίες. Το ίδιο συμβαίνει και στην επόμενη στάση του τρένου στο Τσουλάρ, σημερινή Μελία, όπου δύο ακόμη διαδηλωτές σκοτώνονται και πολλοί τραυματίζονται από πυροβολισμούς που ρίχνουν οι στρατιώτες μέσα από τα παράθυρα του τρένου. Η είδηση της αιματοχυσίας φτάνει στους συγκεντρωμένους διαδηλωτές στη Λάρισα, όπου ξεσπούν συγκρούσεις και οι δυνάμεις καταστολής χτυπούν στο ψαχνό. Μετά την εξέγερση και τη σφαγή των αγροτών στις 6 Μάρτη του 1910 η κυβέρνηση του Στέφανου Δραγούμη προχώρησε σε συλλήψεις και οργάνωσε δίκες κατά των αγροτών. Οι κυβερνήσεις, όμως, που ακολούθησαν στα επόμενα χρόνια, μπροστά στην απειλή νέων εξεγέρσεων προχώρησαν σταδιακά στην απαλλοτρίωση των τσιφλικιών και μέχρι το 1955 το μεγαλύτερο μέρος της γης αποδόθηκε στους αγρότες».

Μ’ ΕΝΑ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΞΕΧΝΙΕΜΑΙ

kartesios130315

Καλά κάνει η κυβέρνηση και φτιάχνει επιτροπές για το πώς μπήκε η χώρα στο μνημόνιο και για τις γερμανικές αποζημιώσεις. Ας λένε ό,τι θέλουν αυτοί που υποστηρίζουν πως η κυβέρνηση δημιουργεί τις αντίστοιχες επιτροπές για εσωτερική κατανάλωση. Ας τις είχαν κάνει οι προηγούμενες κυβερνήσεις τις επιτροπές να μην είχε τώρα υλικό ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν το έπραξαν. Και όχι μόνο αυτό, αλλά επί 15 χρόνια κανείς υπουργός Δικαιοσύνης δεν υπέγραφε την απόφαση του Αρείου Πάγου που δικαίωνε τα θύματα των ναζί. Αντί να μιλάνε, λοιπόν, καλύτερα να το βουλώσουν.

Να το βουλώσουν για το θέμα της επιτροπής για τις ευθύνες του Μνημονίου και να σταματήσουν τις μπούρδες περί «διαρκούς χαρακτήρα της επιτροπής ώστε να εξεταστούν τυχόν ευθύνες της σημερινής κυβέρνησης αν μας ξαναχώσει σε τρίτο Μνημόνιο». Να κάνουμε λοιπόν μία επιτροπή αθάνατη, στο διηνεκές, στο άπειρο. Ουσιαστικά να μη βγάλει ποτέ αποτέλεσμα. Θα βόλευε, ιδιαίτερα τον Βενιζέλο και τον Σημίτη τους οποίους οι δικαστές δεν τολμούν να καλέσουν ούτε καν ως μάρτυρες σε δίκη.

Να γίνει η επιτροπή για τα Μνημόνια. Αλλά να φτάσει πίσω. Εκεί που ξεκίνησε το τεράστιο φαγοπότι των ολυμπιακών έργων. Να φτάσει στον Σημίτη. Διαφορετικά όλοι οι υπόλοιποι θα επικαλούνται ότι βρήκαν ένα τεράστιο χρέος που δεν τους άφηνε περιθώρια ελιγμών και εναλλακτικών λύσεων. Να μην αφεθεί κανένα άλλοθι για κανέναν. Αν δεν το αποφασίσουν, τζάμπα θα γίνει η επιτροπή στη Βουλή. Ας την κάνει η Ακαδημία Αθηνών για καθαρά ιστορικούς λόγους κι ύστερα να κυκλοφορήσει εγκυκλοπαίδεια. Άλλο ενδιαφέρον δεν θα υπάρχει.

Δεν πιστεύω ότι η σημερινή κυβέρνηση θα τολμήσει να το κάνει. Δε θέλει τη ρήξη. Το απέδειξε. Τα δύο δόγματα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο και δεύτερον ότι πρώτα φροντίζεις να έχουν τα βασικά οι πολίτες σου κι ύστερα αρχίζεις να ξεχρεώνεις τους δανειστές σου. Όταν όμως ένα χρέος δεν είναι βιώσιμο τότε δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσεις να πληρώνεις δόσεις. Είναι άχρηστες. Πάνε σε μαύρη τρύπα. Όσο για το ποιους φροντίζει πρώτα, το είδαμε. Είναι έτοιμη και η δεύτερη δόση για το ΔΝΤ, ενώ τίποτα από τα βασικά δεν έχει εξασφαλιστεί σε μεγάλο μέρος των πολιτών. Καλά τα νομοσχέδια, αλλά μ’ ένα νομοσχέδιο δεν ξεχνιέται ούτε η πείνα, ούτε η ανεργία, ούτε η φτώχεια, ούτε τα λουκέτα. Κι αν η προς στιγμήν ελπίδα σταμάτησε τις αυτοκτονίες, η πραγματικότητα του αδιεξόδου εύκολα θα τις ξαναρχίσει.

Άλλαξε ο ΣΥΡΙΖΑ. Σιγά το νέο. Ολόκληρος ο ΣΥΡΙΖΑ, μηδέ της Αριστερής Πλατφόρμας εξαιρουμένης, άλλαξε. Προσωπικά γνωρίζω τρεις βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Οι δύο πήραν βουλευτικό αυτοκίνητο. Ανήκουν και οι δύο στους… left platformers. Ο τρίτος, που αρνήθηκε να πάρει αυτοκίνητο και το όνομά του δεν υπάρχει στην αντίστοιχη λίστα ονομάτων που κυκλοφόρησε, δεν ανήκει στην πλευρά Λαφαζάνη. Όταν δεν μπορείς, λοιπόν, να έρθεις σε ρήξη με τα προνόμια, για ποιες ρήξεις με την ευρωζώνη και τους δανειστές τολμάς να μιλάς; Ασ’το, ξεκουράσου και απόλαυσε την εκλογή σου. Την ξέρουμε καλά την επαναστατικότητα των βουλευτικών εδράνων.

Φυσικά, δεν έμεινε κρυφό και ποιος είναι εκείνος που έδωσε τεράστια μάχη για να μην παραχωρήσει στο κόμμα του δύο από τους επιστημονικούς συνεργάτες που δικαιούται και ότι «κλώτσησε» δυνατά για να μην παραδίδει το 40% της αποζημίωσής του στο κόμμα και στις δομές κοινωνικής αλληλεγγύης, με το επιχείρημα ότι πληρώνει μεγάλες δόσεις για το σπίτι που αγόρασε στο εξωτερικό. Μ’ αυτές τις συμπεριφορές, φίλε μου, δεν λέγεσαι δραχμολάτρης αλλά δραχμοφονιάς. Ελπίζω να εξηγηθήκαμε.

Κι άντε μετά να βρεις επιχειρήματα για να δικαιολογήσεις ότι η Παναρίτη κάνει αποκαλύψεις εκ μέρους μιας κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ! Ότι βρήκε πάλι ρόλο και τον πήρε. Ότι συμβουλεύει τον Βαρουφάκη, αν και ο συγκεκριμένος πιστεύω πλέον ότι δεν χρειάζεται Παναρίτες για συμβούλους, αλλά έναν δάσκαλο χορού καθώς σύντομα τον βλέπω να συμμετέχει στο Dance With The Stars. Άντε και εις ανώτερα, σύντροφοι.

ΓΙΑΝΗ, «ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ…»

varoufakis

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την χώρα σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια των δημοσιογράφων,
μες στες πολλές κινήσεις κι αναλύσεις.

Μην την εξευτελίζεις πηγαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων καναλιών και των συνεντεύξεων
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

Τον έχει διαβάσει τον Καβάφη, ας τον ξαναδιαβάσει, χρήσιμο είναι. Δεν γίνεται μία ολόκληρη κυβέρνηση να τρέχει πίσω από τον Βαρουφάκη για να τον δικαιολογεί και να τον καλύπτει. Δεν γίνεται ως υπουργός Οικονομικών μία χώρας σε τόσο κρίσιμη κατάσταση, να λέει ότι εκφράζει προσωπικές απόψεις ή ότι απάντησε σε κάποια ερώτηση επειδή ο δημοσιογράφος τον πίεζε αφόρητα. Δηλαδή, αν δεν άντεξε την πίεση ενός δημοσιογράφου και… ενέδωσε σε απάντηση, τι θα κάνει με τις πιέσεις που δέχεται καθημερινά από τη Μαφία των Δανειστών;

Χτες έδωσε συνέντευξη στη Βασίλισσα Όλγα του Μνημονίου και στον Πρίγκιπα Νικόλαο της Λαϊκίστικης Καταστροφολογίας. Και είπε πάλι ότι «Δεν θα ήταν κακή ιδέα να τεθεί σε δημοψήφισμα η συμφωνία, χωρίς να ανακοινώνω κάτι τέτοιο, παρακαλώ άλλη μία φορά μη βγει τίτλος ότι ανακοινώνω δημοψήφισμα».

Εμ, τίτλος θα βγει Γιάνη μου ότι συζητάς για δημοψήφισμα, διότι ούτως ή άλλως δεν έχεις και την αρμοδιότητα να το ανακοινώσεις. Αυτή είναι η δουλειά των δημοσιογράφων που πας και δίνεις συνεντεύξεις. Να κατασκευάζουν τίτλους. Πες κι ένα «όχι, δε μπορώ, έχω δουλειές, δεν προλαβαίνω». Διότι κανονικά θα έπρεπε να έχεις δουλειές και να μην προλαβαίνεις.

Υπάρχει μια αναλογία για τον κάθε άνθρωπο. Στα δέκα λόγια που θα πει τα δύο θα είναι μαλακία, άστοχα, παρεξηγήσιμα, παρερμηνεύσιμα. Ε, όταν κάποιος μιλάει όλη τη μέρα σε δημοσιογράφους και λέει χίλια λόγια, ανθρώπινο είναι να πει και διακόσια που θα είναι μαλακία, αστοχίες, παρεξηγήσιμα, παρερμηνεύσιμα. Μόνο στο MUSCLEMAG για το bodybuilding δεν έχει δώσει ακόμη συνέντευξη ο Βαρουφάκης και με τη φόρα που έχει πάρει, αυτό που με καθησυχάζει ότι κάποια μέρα δεν θα τον δούμε στη σελίδα 3 της βρετανικής «Sun» είναι ότι εκεί βάζουν αποκλειστικά γυμνά κορίτσια.

Ικανός και έξυπνος άνθρωπος είναι ο Βαρουφάκης. Βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα. Δουλειά του είναι να παλέψει για να βγει από εκεί κι όσο το παλεύει να προσπαθήσει να μη διαλυθεί σε κομμάτια γραφικότητας. Αν είναι σκοπός του να το απολαύσει όλο αυτό, ας το κάνει με άλλους τρόπους. Πιο χρήσιμους και αποτελεσματικούς. Για να το απολαύσουμε κι εμείς μαζί του, αντί να φτάσουμε στο σημείο να λέμε «ωχ, πάλι μιλάει αυτός;».

ΑΣ ΕΛΠΙΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΛΑΘΟΣ ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗ

kartesios080315

Έχει ξαναγίνει, άλλωστε. Γι’ αυτό και ο κ. Βαρουφάκης δεν εμπιστεύεται τους μεταφραστές. Ελπίζω και αυτή τη φορά, λοιπόν, ο κ. Βαρουφάκης να μην απάντησε πραγματικά ότι εάν οι εταίροι δεν αφήσουν περιθώρια στη χώρα να «ανασάνει», τότε υπάρχει η επιλογή νέων εκλογών ή διενέργειας δημοψηφίσματος. Ελπίζω να είπε κάτι άλλο.

Διότι αν πράγματι είπε αυτό, τότε θα πρέπει να μας πει και άλλα πολλά. Πρώτον, αν γίνει δημοψήφισμα με θέμα ευρώ ή δραχμή, όλα τα κόμματα θα πάρουν κάποια θέση για το ερώτημα. Ο ΣΥΡΙΖΑ ποια θέση θα πάρει; Θα είναι υπέρ του ευρώ πάση θυσία ή υπέρ της δραχμής με αρκετές θυσίες;

Δεύτερον, αν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θα είναι υπέρ της παραμονής στο ευρώ και με δεδομένο ότι θα έχουμε φτάσει σε δημοψήφισμα διότι θα έχουν στερέψει όλα τα περιθώρια διαπραγμάτευσης με το Βερολίνο, τί θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ; Θα δεχτεί να παίξει το ρόλο της πρώτης αριστερής κυβέρνησης που θα ακολουθήσει μία άκρως νεοφιλελεύθερη πολιτική λιτότητας για τους πολλούς και κερδών για τους ελάχιστους;

Τρίτον, ακόμη κι αν θεωρήσουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα στηρίξει τη λύση επιστροφής στη δραχμή, αλλά το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θα είναι υπέρ της παραμονής στο ευρώ, δεν θα πρέπει να οδηγηθούμε σε εκλογές, κατόπιν της σύγκρουσης των 2 εντελώς διαφορετικών νωπών λαϊκών εντολών; Με ποιο πρόγραμμα θα κατέβει ο ΣΥΡΙΖΑ σε εκείνες τις εκλογές; Με ποια υπόσχεση; Της σκληρής επαναδιαπραγμάτευσης με το Βερολίνο; Μα θα έχει ομολογήσει ήδη ότι κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό.

Τέταρτον, ακόμη κι αν θεωρήσουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ σε πιθανό δημοψήφισμα θα στηρίξει τη λύση επιστροφής στη δραχμή και το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θα είναι επίσης υπέρ της επιστροφής στη δραχμή, έχει ο ΣΥΡΙΖΑ κάποιο σχέδιο ώστε αυτό να γίνει σε ομαλές συνθήκες ή θα χάσει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα; Διότι αν υποψιαστώ ότι  ο Αλέξης Τσίπρας το πίστευε όταν έλεγε πως εμείς θα χτυπάμε τα νταούλια και οι αγορές θα χορεύουν και δεν προετοίμαζε ένα εναλλακτικό μουσικοχορευτικό σχέδιο, τότε η απογοήτευση θα είναι τεράστια.

Πέμπτον, σε τι ακριβώς διαφέρει η δήλωση του κ. Βαρουφάκη περί δημοψηφίσματος από την εκφρασμένη πρόθεση του Γιώργου Παπανδρέου το 2011 να πάει σε δημοψήφισμα για το πρόγραμμα στήριξης των 172 δισ. ευρώ; Κι αν τότε η πρόθεση του Γ. Παπανδρέου έδωσε την ευκαιρία στον Βαγγέλη Βενιζέλο να αυτοηρωποιηθεί, ποιος θα παίξει τώρα τον ρόλο του Βαγγέλη;

Το βράδυ της περασμένης Τετάρτης ο κ. Βαρουφάκης μιλώντας σε εκδήλωση του ελληνικογαλλικού βιομηχανικού επιμελητηρίου απάντησε στην ερώτηση «Για την πιθανότητα να μην βρεθεί λύση στο Eurogroup» πως «όταν ξεκινάς έναν πόλεμο δεν σκέφτεσαι την ήττα». Η σημερινή δήλωση του κ. Βαρουφάκη στην Corriere della Sera, δείχνει ότι μάλλον άρχισε να σκέφτεται την ήττα.

Και μπορεί ο κ. Βαρουφάκης να είπε στη συγκεκριμένη συνέντευξή του ότι «Όπως έχω πει και στον πρωθυπουργό, δεν είμαστε γαντζωμένοι στις καρέκλες μας», όμως εμείς είμαστε γαντζωμένοι σε αυτή τη χώρα. Γι’ αυτό το λόγο, μόνο έναν μπορούμε να μισήσουμε περισσότερο από τη φασιστική συμμορία του Αντώνη Σαμαρά. Αυτόν που θα την αναστήσει. Ας κανονίσει, λοιπόν, ο κ. Βαρουφάκης να έχει γίνει κάποιο λάθος στη μετάφραση της απάντησής του.

Υγ: Ας καταλάβουν επιτέλους εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ ότι η επιστροφή στη δραχμή δεν είναι, ούτε πρέπει να αντιμετωπίζεται, ως «ατύχημα», «τιμωρία», «αποτέλεσμα ήττας». Αυτή ήταν η λογική των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Ήταν η συνέχεια της λογικής του ανθρωπόμορφου Σημίτη που μας παρουσίασε το ευρώ ως παράδεισο και απίστευτη επιτυχία. Έτσι φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Ας μη γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχιστής της ίδιας λογικής. Πιθανή επιστροφή στη δραχμή θα πρέπει να αντιμετωπιστεί ως συνειδητή επιλογή με όλα τα θετικά και τα αρνητικά της. Κανένα νόμισμα δεν είναι από μόνο του παράδεισος ή καταστροφή. Οι πολιτικές διαχείρισης του χρήματος είναι αυτές που μπορούν να αποδειχτούν κόλαση για έναν λαό και να τον εγκλωβίσουν σε μία μαλακιωδώς…. αυτοτροφοδοτούμενη ελπίδα εξόδου από ένα τεράστιο αδιέξοδο, καλή ώρα σαν αυτό που ζούμε.

Υγ2 (λόγω του… κακοπροαίρετου δημοσιογράφου της Corriere della Sera): Ακόμη και μετά τις διευκρινίσεις του Μαξίμου, σύμφωνα με τις οποίες όλο το σύμπαν συνωμοτεί εναντίον του υπουργού Οικονομικών, δεν αλλάζουν και πολλά. Σύμφωνα με τις διευκρινίσεις Μαξίμου, «Ο Γ. Βαρουφάκης δεν παραπέμπει ποτέ σε κανένα “δημοψήφισμα για το ευρώ”. Η λέξη “ευρώ” είναι προσθήκη του δημοσιογράφου, γι’ αυτό και υπάρχει σε παρένθεση».
Η κυβέρνηση, λοιπόν, διαψεύδει το ερώτημα του πιθανού δημοψηφίσματος, όχι όμως ότι ο κ. Βαρουφάκης αναφέρθηκε σε δημοψήφισμα. Ούτε το Μαξίμου δεν μπορεί να το διαψεύσει αυτό. Άρα το πιθανότερο πλέον ερώτημα ενός δημοψηφίσματος που ανέφερε ο κ. Βαρουφάκης είναι η υπογραφή μιας νέας συμφωνίας με τους δανειστές, δηλαδή τη συμφωνία παροχής ενός νέου δανείου προς την Ελλάδα με νέους όρους και δεσμεύσεις. Όροι και δεσμεύσεις που καμία σχέση δεν θα έχουν ούτε με το προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε με τις μετεκλογικές υποσχέσεις των υπουργών της κυβέρνησης. Διότι αν οι όροι μίας νέας πιθανής συμφωνίας με τους δανειστές θα είχαν οποιαδήποτε σχέση με το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, τότε απλώς θα είχαν γίνει δεκτές από το πρώτο έκτακτο Eurogroup και δε θα χρειαζόταν τώρα να μιλάμε για δημοψηφίσματα. Οπότε απλώς στο παραπάνω κείμενο μπορείτε να αλάξετε τη λέξη “ευρώ” με τις λέξεις “Νέο Μνημόνιο”. Τα ερωτήματα παραμένουν ίδια και κυρίως το ποια επιλογή θα στηρίξει ο ΣΥΡΙΖΑ!

ΚΑΛΩΔΙΩΘΕΙΤΕ

kartesios070315

Το 2008, το Υπουργείο Οικονομικών δημιούργησε την υπηρεσία του τετραψήφιου αριθμού 1517, στην οποία ο κάθε πολίτης μπορούσε να καταγγείλει είτε επώνυμα, είτε ανώνυμα, περιπτώσεις φοροδιαφυγής όλων των περιπτώσεων και για κάθε επαγγελματία. Υπήρξαν τότε αρκετές αντιδράσεις από πολίτες οι οποίοι ένιωσαν ότι το Κράτος πρώτον, προσπαθούσε να τους μετατρέψει σε ρουφιάνους δεύτερον, ότι τους έβαζε να καλύπτουν τα κενά των ελεγκτικών μηχανισμών και τρίτον, ότι μπορεί οι ίδιοι να βρίσκονταν μπλεγμένοι σε συκοφαντικές καταγγελίες εναντίον τους από καταγγέλλοντες που είχαν προσωπικές διαφορές μαζί τους.

Γενικά το πράγμα δεν πήγε καλά, διότι ευτυχώς ακόμη στην Ελλάδα δεν τα έχουμε καλά με το «δώσιμο». Φυσικά, όλο το Σύστημα που γλεντοκόπησε την Ελλάδα, τη λεηλάτησε και την κατάντησε έρμαιο του κάθε Ντάισελμπλουμ, χρησιμοποιούσε τότε τα επιχειρήματα περί «πατρίδος» και «χρέους του νομιμόφρονα πολίτη». Βέβαια, το ίδιο αυτό Σύστημα αρνιόταν να δεχτεί καταγγελίες για υπουργούς, μιζαδόρους, προμηθευτές Δημοσίου, μεγαλοεπιχειρηματίες και λοιπούς συγγενείς και φίλους. Άλλωστε, φρόντισε το Σύστημα να προστατευτεί με το ακαταδίωκτο. Αυτή την άθλια νομιμοποίηση της ατιμωρησίας των Εξαίρετων.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο, άλλωστε, ότι τον τηλεφωνικό αριθμό 1517 πρόβαλλαν συνεχώς τα ΜΜΕ του Συστήματος, ενώ το 2011 η «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» πανηγύριζε γράφοντας ότι «Στη μάχη κατά της φοροδιαφυγής και του οικονομικού εγκλήματος επιθυμούν να συμμετέχουν ολοένα και περισσότεροι Έλληνες πολίτες, όπως αποτυπώνεται και από την αλματώδη ανάπτυξη του αριθμού των τηλεφωνημάτων που δέχονται οι τηλεφωνικοί αριθμοί για ανάλογες καταγγελίες (…)Το 2010, χρονιά όξυνσης της κρίσης στην Ελλάδα και ευαισθητοποίησης του πληθυσμού για τα ζητήματα της φοροδιαφυγής, ο αριθμός των καταγγελιών εκτοξεύθηκε στις 18.500 -19.000. Το 2011 κινείται με τους ίδιους υψηλούς ρυθμούς, καθώς μέχρι τον Ιούλιο το ΣΔΟΕ έχει δεχθεί 7.500 καταγγελίες».

Ήταν η εποχή όπου με προκλητική θρασύτητα η μεγάλη φοροδιαφυγή συνέχιζε ανενόχλητη να εγκληματεί και να βγάζει τα παράνομα κέρδη της στο εξωτερικό, ενώ η πλέμπα ενοχοποιούνταν για όλα τα δεινά της χώρας και καλούνταν επισήμως να αλληλορουφιανευτεί. Φυσικά και δεν είμαι υπέρ της μικρής φοροδιαφυγής. Απλώς με εξοργίζει η αθώωση, η προστασία, η ατιμωρησία, η ηθικολογία και η υποκρισία της τεράστιας φοροδιαφυγής των εκατομμυρίων.

Επίσης, στα πλαίσια του αριθμού 1517 είχε κυκλοφορήσει και μία ηλεκτρονική φόρμα καταγγελιών όπου ο κάθε πολίτης μπορούσε να καταγγείλει φαινόμενα κακοδιαχείρισης, διαφθοράς και κακής λειτουργίας του Δημοσίου και των δημοσίων λειτουργών. Είναι προφανές ότι και σε αυτή την περίπτωση δεν μπορούσε ο πολίτης να καταγγείλει κάθε μορφή κακοδιαχείρισης, διαφθοράς και κακής λειτουργίας του Δημοσίου. Για παράδειγμα, δεν μπορούσε να καταγγείλει το PSI όπως εφαρμόστηκε στα ασφαλιστικά Ταμεία, περίπτωση κλασσικής κακοδιαχείρισης.

Να σημειώσω εδώ ότι, αν και η εν λόγω γραμμή λειτουργεί μέχρι και σήμερα, κανείς πολίτης δε μπορεί να καταγγείλει την αρπαγή των αποθεματικών του ΟΠΕΚΕΠΕ, ούτε τη συνεχιζόμενη προσπάθεια να απαλλοτριωθούν τα όποια αποθεματικά απέμειναν σε όποια ασφαλιστικά Ταμεία ώστε να καλυφτούν οι δόσεις προς το ΔΝΤ.

Μπορεί όμως ο κάθε πολίτης να υπηρετήσει το Κράτος ως ωρομίσθιος που θα καλωδιώνεται για να μεταφέρει ηχητικές αποδείξεις φοροδιαφυγής στο ΣΔΟΕ. Να σημειώσω και πάλι εδώ ότι οι καλωδιωμένοι θα μπορούν να χρησιμοποιούνται μόνο για περιπτώσεις μικρής φοροδιαφυγής, διότι όσες αποδείξεις μεγάλης φοροδιαφυγής και άλλων εγκλημάτων με δράστες Σεβαστούς Φίλους του Συστήματος έχουν καταγραφεί από τον «κοριό» της ΕΥΠ, αρχειοθετήθηκαν και αναμένουν τη διαγραφή των αδικημάτων που αποδεικνύουν.

Τέλος, στα πλαίσια της πρώτης φοράς Αριστερής προσέγγισης της Εξουσίας, θα ήθελα να ενημερώσω τους Φορείς ότι στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας λειτουργεί και ο αριθμός 2313 325501 στον οποίο οι πολίτες που έχουν χρήματα για πετρέλαιο μπορούν να καταγγέλλουν όσους δεν έχουν χρήματα και καίνε στις ξυλόσομπές τους προϊόντα που «ρυπαίνουν το περιβάλλον». Αν δεν με πιστεύετε, διαβάστε εδώ.

Θεωρώ, λοιπόν, ως νομιμόφρων πολίτης ότι θα ήταν χρήσιμο και πρακτικό να υποσχεθούμε στα αφεντικά μας στο Eurogroup ότι θα δημιουργήσουμε και Σώμα καλωδιωμένων με μπουρόμετρα ώστε να βρίσκει το Κράτος ποιοι ρυπαίνουν το περιβάλλον με τις ξυλόσομπες και να τους βάζουμε πρόστιμα τα οποία θα κατατίθενται από τους παραβάτες κατευθείαν σε λογαριασμό της Μπούντεσμπαγκ ως ακόμη μία ένδειξη καλής θελήσεως και, κυρίως, επειδή «αγαπάμε την Ευρώπη». Άμα είναι να το γαμήσουμε, ας το γαμήσουμε εντελώς. Μισές δουλειές θα κάνουμε;

ΚΑΙ ΚΑΠΟΥ ΕΔΩ ΧΑΘΗΚΕ Η ΜΠΑΛΑ…

konstantopoulou_0

ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ

kartesios060315

Η πάγια πρακτική όλων των κυβερνήσεων είναι να διαχειρίζονται τη «νωπή λαϊκή εντολή» και το μήνυμα του λαού κατά πώς τις βολεύει. Πάντα επιλεκτικά και εντελώς υποκειμενικά. Μας έτυχε να δούμε αυτή την ίδια πρακτική και για πρώτη φορά (από) Αριστερά(;).

Πράγματι, η «νωπή λαϊκή εντολή» και το μήνυμα των πολιτών που ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν να παραμείνουμε εντός ευρωζώνης. Αυτό, καθαρά ως στόχος και ως επιθυμία. Ουδείς –πλην ίσως του κ. Βαρουφάκη – μπορεί να κάνει την ανάγνωση αυτού του μηνύματος με διαφορετικό τρόπο. Ειδικότερα, ουδείς δικαιούται να προσθέσει το «πάση θυσία» δίπλα στην έκφραση επιθυμίας παραμονής στο ευρώ.

Το κυριότερο, όμως, είναι ότι η επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ από τους ψηφοφόρους δεν έγινε βάσει ενός μόνο κριτηρίου, αυτή του ευρώ, αλλά βάσει ενός πακέτου υποσχέσεων του ΣΥΡΙΖΑ που περιελάμβανε και την προσπάθεια παραμονής της Ελλάδας στην ευρωζώνη – επαναλαμβάνω όχι πάση θυσία.

Το υπόλοιπο πακέτο υποσχέσεων του ΣΥΡΙΖΑ για το οποίο επιλέχθηκε από τους ψηφοφόρους, περιείχε βασικά τους εξής τέσσερις προγραμματικούς πυλώνες:

«Ο πρώτος πυλώνας περιελάμβανε τους παρακάτω άξονες: Δωρεάν ρεύμα σε 300.000 νοικοκυριά που βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας. Πρόγραμμα επιδότησης διατροφής με κουπόνια σίτισης σε 300.000 άπορες οικογένειες. Δωρεάν ιατρική περίθαλψη για όλους και δραστική μείωση συμμετοχής στη φαρμακευτική δαπάνη. Πρόγραμμα εξασφάλισης στέγης. Στήριξη χαμηλοσυνταξιούχων. Ειδική κάρτα μετακίνησης με τα μαζικής μέσα μεταφοράς. Κατάργηση της εξίσωσης του ειδικού φόρου κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης και κίνησης».

Είναι αλήθεια ότι συζητείται ήδη στη Βουλή. Όχι, βέβαια, όλοι οι «άξονες» του πυλώνα, αλλά μόνο οι τρεις από τους εφτά. Δηλαδή, δωρεάν ρεύμα, επιδότηση ενοικίου και επίδομα σίτισης, το οποίο ας μην το ξανασυζητήσουμε, είναι θλιβερή ιστορία. Κουτσουρεμένος, λοιπόν, ο πρώτος προεκλογικός πυλώνας, αλλά τουλάχιστον παλεύουμε να παραμείνουμε ολοκληρωτικά στο ευρώ πάση θυσία και φτυσίματος από τους εταίρους.

«Ο δεύτερος πυλώνας περιελάμβανε τα παρακάτω σημεία: Μέτρα για την άμεση άρση της καταστολής στην πραγματική οικονομία. Άμεση κατάργηση του ΕΝΦΙΑ. Επαναφορά του αφορολόγητου στα 12.000 ευρώ. “Νέα σεισάχθεια” για τη ρύθμιση των “κόκκινων” δανείων. Ίδρυση αναπτυξιακής τράπεζας και τραπεζών ειδικού σκοπού. Επαναφορά κατώτατου μισθού».

Πάει ο ΕΝΦΙΑ, αναβλήθηκε ο κατώτατος, πήρε τον πούλο η σεισάχθεια, γκρεμίστηκε ο πυλώνας ολόκληρος καθώς ήταν προεκλογικά χτισμένος πάνω στα θεμέλια της λέξης «άμεσα». Δεν πειράζει όμως, τουλάχιστον πληρώσαμε την πρώτη δόση στο ΔΝΤ, καταπίνουμε χαμογελαστοί τις απειλές του κάθε Ρέκλινγκ και παραμένουμε μέχρι και σήμερα στο ευρώ πάση θυσία και φτυσίματος.

«Ο τρίτος πυλώνας προέβλεπε τα παρακάτω: Άμεση επαναφορά της εργασιακής νομοθεσίας, της μετενέργειας, των εργασιακών δικαιωμάτων. Πρόγραμμα 300.000 νέων θέσεων εργασίας σε δημόσιο, ιδιωτικό τομέα και κοινωνική οικονομία. Διεύρυνση του αριθμού των δικαιούχων του επιδόματος ανεργίας».

Πάπαλα όλα. Δεν προλαβαίνουμε να ασχοληθούμε με λεπτομέρειες τώρα, έχουμε να δώσουμε κάτι συνεντεύξεις στο BBC, στο CNN και στο National Geographic για το είδος Γκρέκους μαλάκους, όμως δεν πειράζει, αρκεί που δέχονται να μας ακούσουν στο Eurogroup να εκλιπαρούμε για την παραμονή μας στο ευρώ πάση θυσία και φτυσίματος.

«Ο τέταρτος πυλώνας απαρτιζόταν από τα εξής: Προώθηση της περιφερειακής συγκρότησης του κράτους. Ενίσχυση των θεσμών της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και εισαγωγή νέων θεσμικών εφαρμογών άμεσης δημοκρατίας στη λειτουργία του πολιτικού συστήματος. Επαναχάραξη του χάρτη λειτουργίας των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης της χώρας».

Δεν είναι καλή εποχή τώρα για δημιουργία ριζοσπαστικής πολιτικής και συγκρούσεων με το κατεστημένο, πρώτα να στεγνώσει το χώμα από τις βροχές για να μη σαπίσουν οι ρίζες της νέας αριστερής διακυβέρνησης. Όλα μπορούν να μεταφερθούν για αργότερα. Τον Αύγουστο που θα λείπουν όλοι και δε θα καταλάβουν ότι και αυτός ο πυλώνας εντάχθηκε στα πλαίσια της παραμονής εντός ευρωζώνης πάση θυσία και φτυσίματος.

Τώρα, κάτι άλλες λεπτομέρειες υποσχεσιακού αριστερού(;) λόγου όπως «Ο δραστικός περιορισμός της εισφοροδιαφυγής και της παραοικονομίας» λύθηκαν ύστερα από τη διαβεβαίωση του κ. Βαρουφάκη ότι δεν υπάρχει αρκετό προσωπικό για να ελέγξει αποτελεσματικά τη φοροδιαφυγή και ο έλεγχος αντικαταστάθηκε από τις επικλήσεις στο πατριωτικό καθήκον εκάστου φοροφυγά. Ε, κι άμα ειπώθηκε καμιά προεκλογική υπόσχεση περί «ευνοϊκής ρύθμισης του δημόσιου χρέους», λόγια είναι και λέγονται. Προέχει η αποπληρωμή ολόκληρου του χρέους στο ΔΝΤ όπως ξεκαθάρισε ο υπουργός Οικονομικών.

Λοιπόν, ναι, ο «κόσμος» δε θέλει να φύγουμε από το ευρώ, όμως ας ρωτήσει κάποιος τον «κόσμο» αν θέλει να παραμείνει στο ευρώ με τις ίδιες συνθήκες που παραμείναμε ως τώρα. Δηλαδή πάση θυσία, φτυσίματος, ταπείνωσης, ξεφτίλας και εκβιασμών. Όμως σιγά μην τον ρωτήσουν. Μετά την απομάκρυνση από την κάλπη, τα ερωτήματα περισσεύουν και η ανάγνωση του μηνύματος έγκειται αποκλειστικά στην οπτική της κάθε κυβέρνησης.

ΤΟ ΛΥΣΑΜΕ ΚΙ ΑΥΤΟ

 kartesios04032015

<upd> Εντάξει, μας λύθηκε και η απορία σχετικά με το πόσα ευρώ θα δώσει το κράτος για σίτιση σε όποιον ζει σε συνθήκες ακραίας φτώχειας. Έχουμε τα εξής δεδομένα:
α) Στην έκθεσή του, που συνοδεύει το σχέδιο νόμου για την ανθρωπιστική κρίση, το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους αναφέρει ότι το κόστος των μέτρων θα ανέλθει «σε εννεάμηνη βάση, στο ύψος των 200.300.000 ευρώ περίπου, η οποία αναλύεται σε:
22.100.000 ευρώ για την ανάληψη δαπάνης παροχής ηλεκτρικής ενέργειας, 40.500.000 ευρώ από τη χορήγηση επιδόματος ενοικίου και 137.700.000 ευρώ από τη χορήγηση σίτισης».

β) Ο Δημήτρης Στρατούλης, μιλώντας στον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1 στις 2 Μαρτίου 2015, παρουσίασε λεπτομέρειες για το νομοσχέδιο σχετικά με την ανθρωπιστική κρίση που κατατέθηκε την επομένη. Μεταξύ άλλων, ο κ. Στρατούλης επισήμανε ότι το νομοσχέδιο περιλαμβάνει επίδομα ενοικίου για 30.000 νοικοκυριά σε ακραία φτώχεια, καθώς και σίτιση μέχρι 300.000 φυσικά πρόσωπα που βιώνουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, με τη χορήγηση κουπονιού σίτισης.
γ) Ο μέσος όρος ημερών κάθε μήνα των 9 μηνών που υπολογίζει το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους είναι 30 ημέρες.

Διαιρώντας τα 137.700.000 διά 9 μήνες, διά 300.000 δικαιούχους, διά 30 ημέρες έχουμε το θλιβερό αποτέλεσμα του 1,70 ευρώ/ ημέρα/ δικαιούχο. Ούτε μία δαγκωνιά από το σάντουιτς του εργαζόμενου στη ΔΕΗ, λοιπόν. Και όχι, δεν είμαι εναντίον των συλλογικών συμβάσεων. Το αντίθετο. Όμως είναι εντελώς γελοίο να υπερασπίζονται κάποιοι ως κλασικό παράδειγμα συλλογικής σύμβασης μία συμφωνία υπαλλήλων του Δημοσίου με το Δημόσιο. Δεν θα ξεχάσουμε κι αυτά που ξέρουμε.

Και είναι υπάλληλοι του Δημοσίου οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ, καθώς στις 10 Φεβρουαρίου 2015 ο υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας κ. Λαφαζάνης από το βήμα της Βουλής δήλωνε: «Ακυρώνεται, άμεσα, ο τεμαχισμός της ΔΕΗ σε μεγάλη και μικρή. Προσλαμβάνεται προσωπικό και οδηγείται σε πλήρη απεξάρτηση από τα ιδιωτικά συμφέροντα. Σταματάμε κάθε περαιτέρω ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ και του ΑΔΜΗΕ». Συγγνώμη, αλλά δεν το λες ιδιωτική επιχείρηση, ούτε διεκδίκηση από εργοδότη όλο αυτό. Θα μας κυνηγάνε μέχρι το τέλος του κόσμου οι υπάλληλοι του ιδιωτικού τομέα. Κατά τα λοιπά 1,70 ευρώ την ημέρα για όποιον ζει σε συνθήκες ακραίας φτώχιας. Ελπίζω να είμαι τόσο άσχετος στην αριθμητική και να έχω κάνει λάθος στις πράξεις. Διαφορετικά, η γαμημένη πραγματικότητα είναι τόσο αμείλικτη!

ΣΥΓΓΝΩΜΗ, ΕΙΣΤΕ ΣΙΓΟΥΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ;

B96uHwsIgAEHWPQ.jpg large

Η ερώτηση απευθύνεται στην κυβέρνηση και δεν έχει ίχνος υπερβολής. Γίνεται η ιστορία της αύξησης των αποδοχών των εργαζομένων στη ΔΕΗ, με την πασοκικής εμπνεύσεως πρακτική των επιδομάτων. Αντί να σπεύσει η κυβέρνηση να διορθώσει το λάθος, βγάζει μία απίθανη ανακοίνωση η οποία απευθύνεται ξεκάθαρα σε ηλίθιους. Λέει, λοιπόν η κυβέρνηση ότι: «1. Η κυβέρνηση αυτή, σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε στο παρελθόν, έχει ως θέμα αρχής να μην παρεμβαίνει στις συλλογικές διαπραγματεύσεις μεταξύ των διοικήσεων των επιχειρήσεων, όποια μορφή και ιδιοκτησιακό καθεστώς και εάν έχουν οι τελευταίες και των συνδικάτων. Δεν ακολουθούμε συνεπώς τις πρακτικές των προηγούμενων κυβερνήσεων που παρενέβαιναν διαρκώς εις βάρος πάντοτε της πλευράς των εργαζομένων». Τι καταλαβαίνουμε; Ότι συμφωνεί με τις αυξήσεις των αποδοχών στη ΔΕΗ.

Στο τρίτο και τέταρτο σημείο της ανακοίνωσης, όμως, λέει ότι «3. Η συλλογική διαπραγμάτευση μεταξύ της ΔΕΗ Α.Ε. και της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ ξεκίνησε από τον Σεπτέμβριο του 2014 και ολοκληρώθηκε πριν από τις εκλογές. Οποιαδήποτε κριτική στην κυβέρνηση και συγκεκριμένα στο Υπουργείο Παραγωγικής Ανασυγκρότησης για ανάμιξη στη διαμόρφωση και κατάληξη της συγκεκριμένης Σύμβασης, είναι επομένως εντελώς αβάσιμη με βάση την κοινή λογική.
4. Υπενθυμίζουμε, επίσης, ότι η σημερινή διοίκηση της ΔΕΗ Α.Ε. που υπέγραψε την σύμβαση με την ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ έχει διοριστεί από την προηγούμενη κυβέρνηση».

Άρα, σύμφωνα με την κυβέρνηση, αξίζουν συγχαρητήρια στη διορισμένη από τη ΝΔ διοίκηση της ΔΕΗ που έδωσε αυτές τις αυξήσεις και σε περίπτωση που τη διαπραγμάτευση την έκανε μία διοίκηση διορισμένη από τη σημερινή κυβέρνηση, τότε οι αυξήσεις θα ήταν μεγαλύτερες. Χειροκρότημα και ένα συμπέρασμα: Λεφτά στη ΔΕΗ υπάρχουν! Περισσεύουν. Υπέροχα.

Κανονικά, βέβαια, η κυβέρνηση θα έπρεπε να παρεμβαίνει σε διαπραγματεύσεις που γίνονται σε οργανισμούς και επιχειρήσεις η πλειοψηφία των οποίων ανήκει στο κράτος. Και θα έπρεπε να παρεμβαίνει διότι και οι γιατροί στα δημόσια νοσοκομεία είναι απλήρωτοι και αρκετοί εκπαιδευτικοί για «γραφειοκρατικούς λόγους» είναι απλήρωτοι. Προφανώς, όμως, η κυβέρνηση δεν παρεμβαίνει μόνο εκεί όπου χρωστάει εξυπηρετήσεις σε μεγαλοσυνδικαλιστές και εργατοπατέρες και θέλει να τις ξεπληρώσει, διότι ως εδώ και μη παρέκει. Είπαμε να καταπιούμε κάνα κουνούπι, αλλά ολόκληρη καμήλα δεν καταπίνεται με τίποτα.

Δεν μπορεί η κυβέρνηση αυτή να στήνει πάλι στον τοίχο όλους τους υπαλλήλους του Δημοσίου που θ’ ακούνε μπινελίκια, επειδή βολεύτηκε η ΓΕΝΟΠ. Ούτε μπορεί αυτή η κυβέρνηση να θέλει μέσω της ΔΕΗ να «στείλει μήνυμα» ότι δήθεν και τάχαμου στηρίζει τις συλλογικές διαπραγματεύσεις. Αν θέλει η κυβέρνηση να στείλει τέτοια μηνύματα, ας πάει να πιέσει τον ΣΕΒ κι ας μην κάνει συμβολισμούς με εταιρείες των οποίων το 52% ανήκει στο Κράτος. Αυτά είναι άλλοθι για μεγάλες αμαρτίες.

Όμως δεν είναι μόνο η υπόθεση της ΔΕΗ που με κάνει ν’ αναρωτιέμαι αν πράγματι έχουμε να κάνουμε με αριστερούς. Είναι και τα λεφτά του ΟΠΕΚΕΠΕ που τα πήρε η κυβέρνηση με το έτσι γουστάρω για να μαζέψει τη δόση του ΔΝΤ. Ρε πάτε καλά; Τα χρήματα του ΟΠΕΚΕΠΕ προέρχονται αποκλειστικά από το Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Εγγυήσεων, το Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Αγροτικής Ανάπτυξης, και το Ευρωπαϊκό Ταμείο Αλιείας. Δηλαδή παίρνουν τα λεφτά από την Ε.Ε. για να τα δώσουν στο ΔΝΤ! Έχουν αποτρελαθεί εντελώς. Κι επειδή χτες άκουσα προσεκτικότατα τον Γιάνη Βαρουφάκη στην εκπομπή του Χατζηνικολάου, ένα και μόνο ένα πράγμα κατάλαβα από αυτά που είπε ο υπουργός, διότι ούτως ή άλλως μόνο ένα πράγμα είπε ξεκάθαρα και αυτό ήταν ότι «Δεν υπάρχει πιθανότητα να μην αποπληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας προς το ΔΝΤ». Επειδή, λοιπόν, ο κ. Βαρουφάκης είχε χτες το κουράγιο να πει ότι ο Λαπαβίτσας έκανε καριέρα πάνω στην επιστροφή στη δραχμή, βρίσκω κι εγώ το κουράγιο να πω ότι ο Βαρουφάκης χτίζει νέα καριέρα πάνω στη δέσμευσή του να αποπληρωθεί εντελώς, μόνο και αποκλειστικά, το ΔΝΤ. Ωραία περνάμε!

Κι αναρωτιέμαι, γιατί από τη στιγμή που περισσεύουν χρήματα στη ΔΕΗ δεν πήραν εκείνα για να τσοντάρουν στη δόση; Δεν υπάρχει «δε μπορούν». Διότι το «δε μπορούν» ισχύει πολύ περισσότερο για τον ΟΠΕΚΕΠΕ καθώς στο καταστατικό του αναγράφεται καθαρότατα ότι «Σκοπός του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι η πρόληψη και η πάταξη κάθε ατασθαλίας σε βάρος των ευρωπαϊκών πιστώσεων, όπως και η ανάκτηση τυχόν χρηματικών ποσών, τα οποία έχουν καταβληθεί παρανόμως ή αχρεωστήτως». Όπως λοιπόν μπόρεσαν να ξεπεράσουν ολόκληρη παρανομία στον ΟΠΕΚΕΠΕ, θα μπορούσαν να βρουν λύση και για τα χρήματα που περισσεύουν στη ΔΕΗ.

Υπάρχει κι ένα τρίτο σημείο που με κάνει ν’ αναρωτιέμαι αν πράγματι έχουμε να κάνουμε με μία αριστερή κυβέρνηση. Είπε ο υπουργός Υγείας «Τα νοσοκομεία δεν είναι επιχειρήσεις. Πρέπει να εξαντληθούν τα αποθεματικά τους και τα υπόλοιπα χρήματα θα τα δώσουμε εμείς». Για να καταλάβουμε τώρα τι σημαίνει «αποθεματικά νοσοκομείου» ένα θα σας πω. Σε ένα μέτριας δυναμικότητας επαρχιακό νοσοκομείο σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιεύθηκαν στη «Διαύγεια», οι βεβαιωμένες ανείσπρακτες απαιτήσεις του νομαρχιακού νοσοκομείου, που αφορούν κυρίως ασφαλιστικά ταμεία, φτάνουν στο τέλος του 2014, τα 59.200.000 ευρώ. Το 2014, το ίδιο αυτό νοσοκομείο ξόδεψε για φάρμακα 4.700.000 ευρώ, για υγειονομικό υλικό 2.700.000 ευρώ, για καύσιμα 1.300.000 ευρώ και για χημικά αντιδραστήρια 1.200.000 ευρώ. Δηλαδή, ξόδεψε περίπου 10 εκ. ευρώ και έχει να παίρνει από τον ΕΟΠΥΥ 59 εκ. ευρώ. Κι όμως ο κ. Κουρουμπλής κάνει λόγο για αποθεματικά. Δηλαδή, ενώ το νοσοκομείο είναι κατ’ ουσίαν κερδοφόρο, ο ΕΟΠΥΥ το μετατρέπει σε ζημιογόνο και ο υπουργός απλώς αναζητά λύση στα ψίχουλα των αποθεματικών.

Έχει ενδιαφέρον αυτό και θα σας εξηγήσω το λόγο. Τα αποθεματικά έχουν σχέση με τα έξοδα του νοσοκομείου. Επί υπουργίας Άδωνη Γεωργιάδη, κυκλοφορούσε αν θυμάστε ένας κατάλογος με τα «καλύτερα» και τα «χειρότερα» νοσοκομεία της χώρας. Τα «καλύτερα» σύμφωνα με τον κ. Γεωργιάδη ήταν εκείνα που είχαν τα λιγότερα έξοδα είτε επειδή χρησιμοποιούσαν αποκλειστικά γενόσημα φάρμακα, είτε επειδή είχαν κάλυψη μόνο 20% των κλινών τους. Τα «χειρότερα» νοσοκομεία ήταν αυτά που είχαν αυξημένα έξοδα είτε επειδή χρησιμοποιούσαν γνήσια φάρμακα είτε επειδή είχαν 80% κάλυψη των κλινών τους. Τα «καλύτερα» νοσοκομεία του κ. Γεωργιάδη, λοιπόν, είχαν αυξημένα αποθεματικά. Λογικό δεν είναι; Είναι! Όμως δεν είναι καθόλου λογικό να θεωρούνται αριστερές και οι απόψεις Κουρουμπλή και οι απόψεις Γεωργιάδη που συγκλίνουν στην αποθέωση των αποθεματικών.

Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω πια αν ξέρουν τι τους γίνεται στην κυβέρνηση. Ξέρω όμως ότι άκουσα τον κ. Βαρουφάκη στη συνέντευξη στον Χατζηνικολάου να δηλώνει: «Στον ΟΠΑΠ έγινε έγκλημα, αλλά δεν το αναμοχλεύω». Δηλαδή αν δεν το αναμοχλεύσει ο υπουργός Οικονομικών, ποιος θα αναμοχλεύσει αυτό και άλλα πολλά οικονομικά εγκλήματα; Αναμόχλευτα θα μείνουν; Τα κέρδισε η λήθη μαζί με τις αριστερές μεγαλοστομίες;

Εν πάση περιπτώσει, για να κλείσω όπως ξεκίνησα, ο αντιπρόεδρος της ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ Κώστας Κουτσοδήμας είπε «Τα 6 ευρώ που δόθηκαν, είναι ένα τροφείο, κάναμε μια επέκταση για να παίρνει ο άλλος ένα καφέ και ένα σάντουιτς». Προφανώς με τα 1.300 ευρώ που είναι ο μέσος μισθός της ΔΕΗ, το σκεφτόταν να πάρει έναν καφέ, αλλά τέλος πάντων αλλού είναι το θέμα μου. Θέλω να δω πόσα ευρώ, δηλαδή πόσα σάντουιτς θα αναλογούν καθημερινά σε όσους «χωρέσουν» στο άρθρο 3 του νομοσχεδίου για την ανθρωπιστική κρίση, σύμφωνα με το οποίο «διασφαλίζεται η σίτιση φυσικών προσώπων που βιώνουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας είτε με τη χορήγηση κουπονιού σίτισης είτε με άλλο ηλεκτρονικό μέσο και τρόπο, μέσω των υφιστάμενων δομών ή νέων μέσω των αναπτυξιακών συμπράξεων». Θα περιμένω να δω με υπομονή πόσα ευρώ θα δώσει το Κράτος για σίτιση σε όποιον ζει σε συνθήκες ακραίας φτώχειας. Και τα λέμε…

ΔΥΣΤΥΧΩΣ…

B4xIgadIQAEbeUC
Παρά τις εξαγγελίες της κυβέρνησης για αλύπητο χτύπημα της ανθρωπιστικής κρίσης και παρά τους συμβολισμούς του Αλέξη Τσίπρα ότι η πρώτη κίνηση της κυβέρνησής του θα ήταν να φέρει νομοσχέδια που θα στηρίζουν τους οικονομικά αδύναμους, τελικά η πρώτη κίνηση της κυβέρνησης ήταν να αυξήσει το εισόδημα των εργαζομένων στη ΔΕΗ και μάλιστα μέσω του καταστροφικού τρικ των επιδομάτων. Αυτή είναι η ουσία και η πραγματικότητα. Επίδομα σίτισης, παραμονής και διάφορα άλλα εντελώς αναγουλιαστικά, εξόχως παλαιοπασοκικά και ιδιαιτέρως … συμβολικά. Δεν υπάρχουν δικαιολογίες, ειδικά όταν η ΔΕΗ ανήκει στις αρμοδιότητες Λαφαζάνη και ειδικότερα όταν ο υπουργός Οικονομικών δηλώνει σε συνέντευξή του ότι δεν γνωρίζει κάτι για το θέμα. Καλοφάγωτα και καλά κρασιά. Αυτό και τίποτε άλλο.

Ο ΚΑΙΡΟΣ ΓΑΡ ΕΓΓΥΣ…

kartesios260215

Ζητήσαμε από τον κ. Τσίπρα να μας μιλήσει με τη γλώσσα της αλήθειας. Κι εκείνος άρχισε να μας μιλά με τη γλώσσα του Αντώνη Σαμαρά. «Παρατάσεις», «θα δούμε», «ίσως», «από τον επόμενο χρόνο», «την έγκριση των εταίρων», «θα το συζητήσουμε», «απαιτεί την έγκριση»….

Κατά τα λοιπά, περιβάλλον εκβιασμού και τρόμου περί άδειων ταμείων, προβλήματος ρευστότητας, στενότητας χρόνου, ανάγκη άμεσων αποφάσεων…

Το μόνο που απομένει είναι ένα «αν δεν το ψηφίσουμε δεν θα υπάρχουν λεφτά για μισθούς και συντάξεις».

Ακόμη κι αν είναι μία φορά σαφές ότι η πλειοψηφία των ψηφοφόρων δεν έδωσε ρητή εντολή στον κ. Τσίπρα να επιστρέψει την Ελλάδα στη δραχμή, είναι χίλιες φορές σαφέστερο ότι κανείς δεν έδωσε την έγκριση στον κ. Τσίπρα να συνεχίσει τα Μνημόνια, να τα επεκτείνει, να τα ανανεώσει και γενικώς να βαδίσει στο δρόμο που χάραξαν οι πολιτικές των προηγούμενων κυβερνήσεων.

Πολλές οι οικονομικές αναλύσεις, τοποθετήσεις, προσεγγίσεις, όμως την ουσιαστικότερη την διάβασα από τον φίλο Ηλία Γαρουφαλάκη και είναι μία τούρκικη παροιμία που λέει «Όταν φεύγεις από τον δρόμο για τη χασούρα, κέρδος έχεις». Όμως η κυβέρνηση συνεχίζει στο δρόμο της μεγάλης χασούρας, μέχρι να χαθεί στον ορίζοντα και να μην φαίνεται.

Οι «διαπραγματεύσεις» και τα Eurogroups των τελευταίων ημερών κατάφεραν να δείξουν ακόμη και στον πλέον αφελή λαό της Ευρώπης ότι η ευρωζώνη είναι μία κανονική Μαφία. Εμείς ουσιαστικά δεν είμαστε μέλος της Μαφίας. Ένας πελάτης της είμαστε. Η Μαφία μάς δάνεισε χρήματα που μας πήρε πίσω με δεκάδες τρόπους.

Η εικόνα έχει ως εξής: Έρχονται κάποιοι γραβατωμένοι μπράβοι μία νύχτα στο μαγαζί μας και μας υπόσχονται προστασία από το παγκόσμιο υφεσιακό περιβάλλον. Όμως εμείς δεν έχουμε τα χρήματα για να πληρώσουμε τους μπράβους. Τότε οι μπράβοι προσφέρονται να μας δανείσουν λεφτά κι εμείς συμφωνούμε να δανειζόμαστε λεφτά από τους μπράβους και ύστερα να τους τα επιστρέφουμε με τόκο για να αγοράζουμε την προστασία τους.

Δεν υπάρχει καμία λογική σε όλο αυτό. Τη συμφωνία την υπέγραψε ο Γιώργος Παπανδρέου, την επέκτεινε ο Αντώνης Σαμαράς και τώρα την διαπραγματεύεται ο Αλέξης Τσίπρας. Αυτό φαίνεται μέχρι στιγμής.

Τώρα το μαγαζί πάλι δεν έχει χρήματα, οι δουλειές δεν πάνε καλά, ούτε τις σπασμένες καρέκλες δεν αλλάξαμε, ούτε ποτά αγοράσαμε, ούτε το πάτωμα σκουπίζουμε, πωλήσεις δεν είχαμε και το ταμείο δεν έχει χρήματα, αλλά οι μπράβοι ήρθαν να εισπράξουν τα συμφωνημένα. Μέχρι σήμερα οι κυβερνήσεις ακολουθούσαν πάντα την ίδια λύση. Ξαναδανείζονταν από τους μπράβους για να τους ξαναπληρώσουν και ούτω καθ’ εξής.

Κανείς δεν ξεμπέρδεψε από τους τοκογλύφους. Για όσους αντέχουν σαν βόδια ζωσμένα να στριφογυρνούν στο κυκλικό τ’ αλώνισμα έχει καλώς. Όσοι τα έχουν δώσει όλα κι έχει στερέψει το λίχνισμα, τότε τους τσιμεντάρουν ως παράδειγμα για τους άλλους πελάτες, και τους φουντάρουν στη θάλασσα.

Εμείς είμαστε στα τελειώματα πάλι. Ή θα δανειστούμε ξανά για να πληρώνουμε προστασία στους μπράβους της ΕΚΤ, των Βρυξελλών, του ΔΝΤ και του Σόιμπλε ή θα μας φουντάρουν για να φοβούνται οι Ισπανοί.

Τώρα είναι η ώρα να φεύγουμε. Καλή η ευρωζώνη αλλά βρωμάνε τα χνώτα της. Από επιλογή και όσο το δυνατόν πιο οργανωμένα, αποχωρούμε. Θα περάσουμε για ένα διάστημα δύσκολα από πολυτέλειες, αλλά μήπως και τώρα πόσο διασκεδαστικά περνάμε; Η ανθρωπιστική κρίση διαπιστώθηκε, αλλά η διαπίστωση δεν αρκεί και λύση δεν φαίνεται. Μόνο μπλα – μπλα και όλη την ημέρα στασίδι στα κανάλια των διαπλεκόμενων ως νέοι Αδώνιδες.

Αυτοί οι 4 μήνες δεν πρέπει να πάνε χαμένοι προσπαθώντας να αποδείξουμε στη Μαφία πόσο καλοί πελάτες είμαστε. Ούτε «μέρα – μέρα» να προσπαθούμε να χτίσουμε την εμπιστοσύνη με τη Μέρκελ.

Πρέπει «μέρα – μέρα» να οργανώνουμε την έξοδό μας από τον φαύλο κύκλο του παρανοϊκού χρέους και την επιστροφή στην αυτοδιαχείριση ενός εθνικού νομίσματος.

Εκτός κι αν ο Αλέξης Τσίπρας έχει επιλέξει άλλους συμμάχους και θέλει να περάσει με επιτυχία την αξιολόγηση από εκείνους. Δεν μπορώ ή δεν θέλω να το πιστέψω αυτό. Τουλάχιστον όχι ακόμη. Είναι νωρίς. Γι’ αυτό, μου περισσεύει ένα «αλλά…».

Αλλά… ίσως ο Αλέξης Τσίπρας έχει αποφασίσει να αναζητήσει κάθε ευκαιρία του Συστήματος των Μαφιόζων για να την εκμεταλλευτεί, πριν αποφασίσει να δώσει «εντολή στον Βαρουφάκη» όχι πλέον για συμφωνία, αλλά για ρήξη.

Σύντομα θα φανεί…

Το blog Καρτέσιος
δεν "υιοθετεί" απαραίτητα το περιεχόμενο των ειδήσεων που αναρτά στην κατηγορία «Ενημέρωση» και στις οποίες αναφέρεται η πηγή της είδησης.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

kartesios@hotmail.gr

ΚΑΙΡΟΣ


ΑΡΧΕΙΟ