Μπράβο το Αννούλα!

Α2

Αχού το μωρέ το έξυπνο Διαμαντοπούλου που ξέρει να κάνει και αναγωγές ποσοστών σε δημοψηφίσματα. Έγραψε το Αννούλα Διαμαντοπούλου στο twitter σχετικά με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στη Μ. Βρετανία:

kart

Βέβαια, το Brexit έλαβε επισήμως 51,9%, όμως το Αννούλα έκανε αναγωγή του ποσοστού όχι επί των ψηφισάντων, αλλά επί των εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους. Αφαίρεσε, δηλαδή, την αποχή κι έβγαλε το «καθαρό» αποτέλεσμα (και πάλι λάθος το έκανε, καθώς το αποτέλεσμα είναι 38,26). Φυσικά, αυτή η μέτρηση είναι η σωστή κι έτσι θα έπρεπε να γίνεται ώστε να εκφράζεται η αποχή, να γνωρίζουμε ότι ο νικητής είναι μειοψηφία και να προστατεύουμε τη Δημοκρατία από τη «δήθεν Δημοκρατία» όπως λέει και το Αννούλα. Εν ολίγοις, είναι απαράδεκτο να αποφασίζει η μειοψηφία για την πλειοψηφία.

Να κάνουμε τώρα κι εμείς μια … αναγωγή για να δείξουμε πόσο ευαίσθητο είναι το Αννούλα και για τη Δημοκρατία στην Ελλάδα. Το Αννούλα, στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009 εκλέχθηκε βουλευτής Α΄ Αθήνας και στις 7 Οκτωβρίου ορκίστηκε Υπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων στην κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου.

Το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου κέρδισε εκείνες τις εκλογές με ποσοστό 43,92% (ούτως ή άλλως μειοψηφία, αλλά έστω βρε αδελφέ με κάποιο σεβαστό ποσοστό). Επειδή όμως το Αννούλα σέβεται το Ντιμοκρατία, ας δούμε με τη δική της αντίληψη ποιο ήταν το πραγματικό ποσοστό που πήρε το κόμμα της κι έγινε κυβέρνηση, με την ίδια υπουργό. Έλαβε 3.012.542 σε σύνολο εγγεγραμμένων 9.929.065. Τουτέστιν, το πραγματικό ποσοστό του ΠΑΣΟΚ σε εκείνες τις εκλογές ήταν 30,34%. Δηλαδή λιγότερο από το ένα τρίτο των εγγεγραμμένων.

Εκείνη η γαμημένη κυβέρνηση μειοψηφίας, του μόλις 30,4%, έχωσε τη χώρα σε μνημόνια, τη ρήμαξε, την κατέστρεψε και ξεκίνησε την παγκόσμια διαπόμπευσή μας, όμως το Αννούλα βολεύτηκε μια χαρά με εκείνη τη δήθεν Δημοκρατία. Κατάλαβε τώρα το Αννούλα ότι με μερικά πράγματα, όπως η Δημοκρατία, δεν πρέπει να παίζουμε; Το Αννούλα φυσικά και κατάλαβε. Είναι επαγγελματίας πολιτικός. Από αυτούς που έχουν πάντα ένα άλλοθι για την πάρτη τους, σε όποια τραγωδία κι αν έχουν βάλει το χέρι τους.

 

Tweet about this on TwitterShare on Facebook

Do it like Alexis

kart

Κακώς παραιτήθηκε ο Κάμερον. Μπορούσε να πάρει παράδειγμα από τον Τσίπρα και να πει στους Βρετανούς: «Σέβομαι το αποτέλεσμα για έξοδο από την Ε.Ε. και υπόσχομαι ότι θα επιδιώξω ακόμη μεγαλύτερη συμμετοχή μας στην Ε.Ε.». Σε όλα ανάποδα αυτός ο Κάμερον. Πριν το δημοψήφισμα είχε υποσχεθεί ότι θα παρέμενε πρωθυπουργός ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Μόλις βγήκε το αποτέλεσμα που δεν στήριξε ο ίδιος, δήλωσε ότι παραιτείται επειδή δεν μπορεί να το υπηρετήσει. Ενώ η δική μας ρόμπα νταμπλ φας, υποσχόταν προεκλογικά ότι δεν μπορεί να υπηρετήσει το «Ναι» και θα παραιτούνταν στην περίπτωση που κέρδιζε στο δημοψήφισμα, αλλά τελικά όχι μόνο το υπηρέτησε μα και το εφηύρε.

Με το μπαρδόν, σύντροφοι, αλλά καθόλου δε με ενδιαφέρει το Brexit και το ίδιο θα αδιαφορούσα αν το αποτέλεσμα ήταν το αντίθετο. Είναι ένα θέμα που αφορά τους παγκόσμιους κερδοσκόπους και το κεφάλαιο της Βρετανίας. Θα γραφτούν ένα κάρο αναλύσεις που θα πέσουν όλες έξω, με τον ίδιο τρόπο που έπεσαν έξω και οι δημοσκοπήσεις και οι προβλέψεις και οι εκβιασμοί στους Βρετανούς πολίτες ώστε να υποχρεωθούν να ψηφίσουν παραμονή.

Δυστυχώς δε μπορώ να αρχίσω να θαυμάζω ξαφνικά τους Άγγλους, ούτε την αποικιοκρατική πολιτική τους να ξεχάσω, ούτε την αδιαφορία τους για το παγκόσμιο γίγνεσθαι, ούτε την κερδοσκοπία των πολυεθνικών τους σε βάρος του Τρίτου κόσμου, ούτε τη συμμετοχή τους σε όλες τις μαζικές δολοφονίες που οργάνωσε το ΝΑΤΟ, ούτε ότι ο πρωθυπουργός τους γονατίζει στη βασίλισσα. Αν κάτι με λυπεί είναι ότι το Brexit πρόλαβαν να το καπελώσουν ακροδεξιοί και εθνικιστές που πλέον θα αρχίσουν να αποκομίζουν κέρδη από αυτή την ιστορία.

Και θα είναι μεγάλη η ιστορία, καθώς μπορεί εμάς, την Ελλάδα, να μας απειλούσαν κάθε Κυριακή βράδυ ότι τη Δευτέρα θα μας έδιωχναν από την … «Ευρώπη», αλλά για να φύγει η Βρετανία από την Ε.Ε. θα χρειαστούν διαδικασίες τουλάχιστον 2 ετών, τα οποία μπορούν να παραταθούν στο άπειρο κατόπιν κοινής συμφωνίας Λονδίνου και Βρυξελλών. Κι όσο το καθυστερούν, τόσο η ακροδεξιά θα εμφανίζεται ως η «μόνη έντιμη δύναμη που σέβεται την απόφαση των Άγγλων».

Ούτε καν ως ήττα της γερμανικής πολιτικής μπορώ να δω το Brexit. Ναι, σαφώς ήταν μια νίκη των συμφερόντων της αγγλικής πλουτοκρατίας εναντίον της γερμανικής πλουτοκρατίας. Κάτι που δεν αφορά κανέναν απλό πολίτη. Οι λαοί μόνο προς τα κάτω επηρεάζονται από τα παιχνίδια αυτής της Εξουσίας, ποτέ προς τα πάνω. Πάντα υποβαθμίζονται, ποτέ δεν αναβαθμίζονται σε αυτά τα συστήματα.

Περισσότερο από το Brexit με απασχόλησε και με διασκέδασε το χούι των δικών μας ΜΜΕ που έως και την τελευταία στιγμή παραπλανούσαν τους αναγνώστες τους. Για παράδειγμα, η ιστοσελίδα της «Ημερησίας» του Μπόμπολα, η οποία μισή ώρα αφότου έκλεισαν οι κάλπες στη Βρετανία πόσταρε άρθρο με τίτλο: «Νίκη του Bremain με 52% έδειξε το exit poll – Παραδέχθηκαν την ήττα Φάρατζ και Τζόνσον». Λοιπόν, ξέρετε πως ανακάλυψε το site της εφημερίδας ότι ο υπέρμαχος της εκστρατείας του Brexit, Μπόρις Τζόνσον, παραδέχθηκε την ήττα του; Διαβάστε: «Όπως υποστήριξε ο Λούις Ιβου, συνάντησε τον Τζόνσον στο μετρό. Ο υπέρμαχος του Brexit τον ρώτησε αν ψήφισε να φύγει η Βρετανία από την ΕΕ. Οταν ο Λούις απάντησε αρνητικά, ο Τζόνσον παραδέχθηκε την ήττα του». Και φυσικά αμέσως έκλεψαν την ειδησάρα και άλλοι και το έβρισκες σχεδόν παντού. Δεν βάζουν μυαλό, τελείωσε το θέμα.

Εν πάση περιπτώσει, δεν υπάρχει λόγος να κουράσω και εγώ με το Brexit. Προτιμώ ν’ ασχολούμαι με τις επιπτώσεις των εγκληματικών αποφάσεων της πολιτικής Τάξης στη δική μου πατρίδα. Ακριβώς αυτό που έκαναν οι Άγγλοι, οι Σκωτσέζοι και οι Ουαλοί. Τους οποίους, παρεμπιπτόντως, τόσο πολύ θαυμάζουν κάτι δικοί μας ξιπασμένοι που πράττουν όμως εντελώς τα αντίθετα. Δηλαδή αδιαφορούν για την πατρίδα τους και δηλώνουν ως χώρα τους την Ευρωπαϊκή Ένωση. Κάτι που ποτέ δεν έκαναν τα είδωλά τους. Θα ήταν οξύμωρο αν δεν ήταν τόσο ηλίθιο και φτηνιάρικο.

Tweet about this on TwitterShare on Facebook

Κυβέρνηση αλόης

kart

Μπορεί η Coca Cola να πηγαίνει μ’ όλα, αλλά πλέον βρήκε ανταγωνίστρια. Την αλόη που πάει με όλα και κάνει τα πάντα, σύμφωνα με τη βροχή διαφημίσεων. Για τις διάρροιες; Πιες αλόη. Για τη δυσκοιλιότητα; Πιες αλόη. Για πριν το ξύρισμα; Πασαλείψου με αλόη. Για μετά το ξύρισμα; Πασαλείψου πάλι με αλόη. Για την τριχόπτωση; Λούσου με αλόη. Για την αποτρίχωση; Βάλε αλόη. Για να ζεσταθείς; Ζεστή αλόη. Για να δροσιστείς; Κρύα αλόη. Για να κοιμηθείς ήρεμα; Αλόη. Για να είσαι στην τσίτα; Αλόη. Κι ένα κάρο ακόμη θαύματα της αλόης η οποία θεραπεύει κάθε αλληλοσυγκρουόμενη πάθηση, σύμπτωμα, κατάσταση.

Κάνει τόσα πολλά ταυτόχρονα η αλόη που έχω αρχίσει να πιστεύω ότι οι μεγαλέμποροί της διαθέτουν ίδιο επικοινωνιακό επιτελείο με της κυβέρνησης. Θες μνημόνια; Δυο – δυο στα φέρνει η κυβέρνηση. Είσαι αντιμνημονιακός; Κάθε μέρα, όλη μέρα καταγγέλλει τα μνημόνια η ίδια κυβέρνηση. Θες να πιστεύεις ότι η ανεργία μειώθηκε; Προτιμάς τα στοιχεία του ΟΑΕΔ της κυβέρνησης. Θες να βρεις στοιχεία σύμφωνα με τα οποία οι ελαστικές σχέσεις εργασίας είναι πλέον οι κυρίαρχες στην αγορά και η ανεργία κρύβεται κάτω από το χαλί τής σημιτικής απασχολησιμότητας; Προτιμάς τις ανακοινώσεις της ΕΡΓΑΝΗΣ της κυβέρνησης.

Θες χωρισμό Εκκλησίας – Κράτους; Ο Φίλης της κυβέρνησης. Θες να μη γίνει χωρισμός Εκκλησίας – Κράτους; Ο Καμμένος της κυβέρνησης. Θες υπερταμείο που να πουλάει τη χώρα σε τιμές «το αφεντικό τρελάθηκε»; Διαλέγεις Σταθάκη από την κυβέρνηση. Είσαι εναντίον των τζάμπα ιδιωτικοποιήσεων; Επιλέγεις Σπίρτζη από την ίδια κυβέρνηση.

Στήριζες το σύμφωνο συμβίωσης μεταξύ ομοφυλόφιλων; Η κυβερνητική βουλευτίνα Βασιλική Κατριβάνου είναι ο άνθρωπός σου. Θεωρείς ανεπίτρεπτο το σύμφωνο συμβίωσης μεταξύ ομοφυλόφιλων; Το ζώδιό σου ταιριάζει με εκείνο του, επίσης κυβερνητικού βουλευτή,  Κώστα Κατσίκη. Πιστεύεις ότι το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του και ότι δεν υπάρχουν σύνορα στις θάλασσες; Ο Τσίπρας σε καλύπτει απόλυτα. Είσαι στρατόκαυλος και ονειρεύεσαι ότι υπηρετείς ως ΟΥΚάς πάνω σε σημαδούρα πυροβολώντας ακόμη και τους γλάρους από το Αϊβαλί που εισέρχονται παράνομα στον αέρα της Λέσβου; Καμμένος, αγόρι μου!

Τι άλλο θες; Πες! Είναι multiκυβέρνηση. Όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει. Όλες οι ιδεολογίες μαζί και ταυτόχρονα καμιά. Ένας αχταρμάς δίχως ίχνος γεύσης. Τα παιδιά που αγαπούν τα στρατιωτάκια, τ’ αλογάκια και τα ξύλινα σπαθιά έγιναν κυβέρνηση, μοιράζουν βρωμερή χαρά και η λύση ολοένα πετάει πιο μακριά.

 

Tweet about this on TwitterShare on Facebook

Α ρε Μαρία!

kart

Για την Μαρία Σ.

Γιατί καλό μου το έγραψες εκείνο το μέιλ; Κι άντε το έγραψες, έπρεπε και να το στείλεις; Γιατί με βάζεις να αθετώ αποχαιρετισμούς; Δεν είναι στις συνήθειές μου η αθέτηση. Την απεχθάνομαι. Γιατί με βάζεις να διαβάζω πάλι δηλώσεις σαχλών πολιτικών; Γιατί θες να με κάνεις να βλέπω σούργελα τύπου Τσίπρα να χαριεντίζονται παίζοντας με σωσίβια με τον Mr Nothing, Μπαν Κι – Μουν, εις μνήμην αμέτρητων πνιγμένων προσφύγων και μεταναστών;

Γιατί, αγαπητή Μαρία, με υποχρέωσες να διαβάζω χλευαστικά σχόλια για τη δήλωση του Κάμερον ότι θα παραμείνει πρωθυπουργός της  Βρετανίας είτε κερδίσει είτε χάσει στο δημοψήφισμα για την παραμονή της χώρας του στην Ευρωπαϊκή Ένωση· σχόλια γραμμένα από ανθρώπους που έχουν καταπιεί αμάσητο το γεγονός ότι ο έλληνας πρωθυπουργός δήλωνε πριν το δημοψήφισμα του Ναι ή Όχι «Θα σεβαστώ το “ναι”, δεν μπορώ να το υπηρετήσω» κι από την επόμενη ημέρα υπηρέτησε το Ναι plus σαν να μην είχε κερδίσει το Όχι;

Γιατί, Μαρία, θες καλοκαιριάτικα να διαβάζω δηλώσεις της Φώφης με τις οποίες καταγγέλλει τον δικομματισμό ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ;  Η Φώφη, Μαρία! Ναι, το κατακάθι της μνήμης καταγγέλλει τον δικομματισμό κι εγώ παθαίνω εγκεφαλική δηλητηρίαση από χαλασμένες δηλώσεις.

Γιατί, Μαρία, με βάζεις ν’ ανεβάζω πίεση βλέποντας τον λειψόμυαλο Κούλη να χαμογελά άνευ λόγου, να παίρνει άγριο ύφος άνευ λόγου και γενικώς να κάνει μουτσούνες εκτός χρόνου σαν τους υπότιτλους ταινίας που δε συντονίστηκαν με τα στόματα των ηθοποιών; Γιατί να πρέπει να  παρακολουθώ τον λειψόμυαλο να χαίρεται επειδή ο Στουρνάρας συμφώνησε μαζί του για το πλεόνασμα λες και είχαν διαφωνήσει ποτέ σε κάτι, οτιδήποτε;

Γιατί, Μαρία, πρέπει να παρακολουθώ τον Πολάκη – φτυστός ο Αραβαντινός – να τσαμπουκαλεύεται εκ του ασφαλούς και να κατασκευάζει μαζί με τον Φίλη το δικό τους αποπροσανατολιστικό δελτίο ειδήσεων; Τι ήταν ο Πολάκης και ο Φίλης πριν βάλουμε τα χεράκια μας και βγάλουμε τα ματάκια μας; Πόσα γραμμάρια να ζύγιζε η σημασία τους; Ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να πατάνε τώρα με μαύρες μπότες στα μυαλά μας και να τα λιώνουν σαν κατσαρίδες; Εμείς τους το δώσαμε, Μαρία.

Αλλά έχεις δίκιο. Δύο εσείς κι άλλοι δύο εμείς τέσσερις. Πέντε μαζί με την Αδίστακτη. Θα υπάρχουν κι άλλοι, δε μπορεί. Που σιχαίνονται ν’ ασχολούνται και μετά ξαναθυμώνουν. Κάποια στιγμή θα συναντηθούμε. Και θα μετρηθούμε. Σε κάποιο δρόμο, κυνηγώντας τους. Κάποια στιγμή, ακόμη κι όσοι απομείνουν να πιστεύουν ότι αυτό το πράγμα είναι Δημοκρατία, θα σκεφτούν ότι μόνο με την αποχή από τις εκλογές μπορούν να βάλουν τους όρους τους για τον ελάχιστο σεβασμό τους. Θα καταλάβουν ότι η συμμετοχή στο παιχνίδι των ατζέντηδων ενός λαού και των κτηματομεσιτών μιας χώρας είναι στημένο κι από πριν ξεπουλημένο.

Συνεχίζουμε…

Tweet about this on TwitterShare on Facebook

Περιαυτολογώντας…

kart

Δεν σταμάτησα να γράφω. Το αντίθετο. Γράφω όλο και περισσότερο. Απλώς γράφω αλλού. Την ιδέα μού την έδωσε μια καλή φίλη η οποία μου ζήτησε ένα κείμενο για να το ανεβάσει στο blog που δημιούργησε με μια ομάδα ωραίων ανθρώπων. Φυσικά το υπέγραψα με διαφορετικό ψευδώνυμο. Έτσι, λοιπόν, άρχισα να στέλνω κείμενα σε άλλα blogs  και έντυπα, με διαφορετικό ψευδώνυμο κάθε φορά. Κάποιοι τα δημοσιεύουν, κάποιοι όχι. Να “ναι καλά και οι μεν και οι δε.

Σιχαίνομαι την καριέρα, όπως και ο Καρανίκας, με τη διαφορά ότι πιστεύω πως εγώ είμαι φυσιολογικός άνθρωπος, τουτέστιν δεν τον παίζω με τη Μενεγάκη, δεν είμαι σαλιάρης, δεν πληρώνομαι από το Μαξίμου και κάνω μια κανονική δουλειά όπως κάνουν κι όσοι απέμειναν να έχουν δουλειά.

Δε βρίσκω για την ώρα κάποιον λόγο να ασχολούμαι με τα έργα της κυβέρνησης, καθότι μου είναι απεχθέστερα κι από ποντικοκούραδα. Το να καταγράφω τις προδοσίες τους είναι πράγματι βαρετό και για μένα που γράφω και για όσους διαβάζουν. Το «πάλι τα ίδια» με σκοτώνει. Όσοι νιώθουν, μπορούν να αντιληφθούν την τραγωδία, την απάτη και τη λαμογιά τού καθεστώτος  με  όσα βιώνουν. Αυτοί που δε νιώθουν ή νιώθουν αλλά ελπίζουν στον λειψόμυαλο Κούλη δεν έχουν σωτηρία, όσα κι αν διαβάσουν.

Σε αυτούς, λοιπόν, που καταλαβαίνουν, τί να πεις; Κουράγιο; Δεν αρκεί. Σε αυτούς, πάλι, που δεν καταλαβαίνουν, τί να πεις; Περαστικά; Η ηλιθιότητα είναι ανίατη και μένα δε μ΄ αρέσει να κοροϊδεύω τους ηλίθιους.

Κατά τα λοιπά, υγιαίνω (το ίδιο εύχομαι και για εσάς), πηγαίνω βόλτα στο βουνό με την Αδίστακτη  που άρχισε πάλι να μαδάει και τα βράδια στην αυλή θυμόμαστε ταξίδια με τη Μ. , βάζοντας στοιχήματα για το πόσα θα γεννήσει η γάτα που ζει πάνω στη ντουλάπα.

Επανάσταση δεν πρόκειται να γίνει. Η κινεζοποίηση των μισθών θα έρθει μέσω της μεθόδου τσούκου – τσούκου και της διαρκούς εναλλαγής προσώπων. Οι «παραιτηθείτε» είναι για γέλια και οι «μην παραιτηθείτε γιατί με τους άλλους θα γίνουν τα πράγματα χειρότερα» είναι για κλάματα. Οι περισσότερες συλλογικότητες θα καταλήγουν πάντα σε πυραμιδικά σχήματα γεννώντας μωροφιλόδοξους ηγετίσκους και η κατά μόνας δράση θα αποτελεί τη μόνη λύση απέναντι στην πλειοψηφία που είτε θα πιστεύει στις εκλογές είτε σε ανατροπές που θα πέσουν από τον ουρανό.

Αν βαρεθώ να γράφω αλλού, θα επιστρέψω να γράψω εδώ. Όμως  τα περισσότερα θα τα έχω γραμμένα στ΄ αρχίδια μου για όσο καιρό βλέπω κόσμο που μυξοκλαίγεται, να βγάζει χρήμα απ΄ τα σεντούκια. Με τους λίγους, είναι πάντα καλύτερα.

Ευχαριστώ.

Tweet about this on TwitterShare on Facebook

Μπίχλες δεν θα γίνουμε ποτέ

kart3

Βγαίνει ο Κυρίτσης και δηλώνει ότι η πολιτική της κυβέρνησης είναι η μετακύλιση ενός κομματιού του βάρους από τους ασθενέστερους στους ευπορότερους. Σαν ιδρωμένη πατούσα στα μούτρα μας. Λες και το ΕΚΑΣ το έπαιρναν οι εύποροι, λες και οι έμμεσοι φόροι επιβαρύνουν τους εύπορους, λες και ο κόφτης θα κόψει τον κώλο των εύπορων.

Βγαίνει η Βαγενά και δηλώνει ότι «Δεν μας τρομάζουν τα 99 χρόνια διάρκειας του ταμείου Αποκρατικοποιήσεων. Εδώ η Ελλάδα ήταν υπό Τουρκική σκλαβιά για 400 χρόνια και άντεξε». Μια βρωμερή πατούσα αφήνει σημάδια στα σοκάκια του μυαλού μας. Ωμή παραδοχή ότι η χώρα εάλω και θα μείνει σκλαβωμένη επί 99 χρόνια με την υπογραφή τής βουλευτού. Κι επειδή όσοι την έκριναν «δεν ήταν ευφυείς, αλλά φαρμακερά φίδια» ίσως να μας τιμωρήσει ψηφίζοντας κατοχή της χώρας επί άλλα 301 χρόνια για να μάθουμε να μην κρίνουμε.

Βγαίνει ο Κατρούγκαλος και λέει ότι στόχος της κυβέρνησης είναι να διασφαλίζει τους πιο φτωχούς και τους πιο αδύναμους. Μια μπίχλα τρομερή από το σαπισμένο πτώμα του «νέου» τρυπάει τα ρουθούνια μας. Λες και δεν ξέρουμε ότι σύμφωνα τουλάχιστον με όσα παραδέχθηκαν στις δηλώσεις τους, κορυφαίοι υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ διαθέτουν περιουσίες εκατομμυρίων. Ποιοι είναι οι πλούσιοι που θα «αγωνιστούν για το καλό των φτωχών», καρικατούρες του Ρομπέν των Δασών;

Αυτοί και πάνω απ’ όλους ο Τσίπρας, έδωσαν το δικαίωμα στον Καρακούση να γράφει στο «ΒΗΜΑ» άρθρα με τίτλο «Καιρός για ειρήνευση κ. Τσίπρα»  όπου μεταξύ άλλων διαπιστώνει ότι: «η διαίρεση των προηγούμενων ετών μεταξύ «μνημονιακών» και «αντιμνημονιακών», τεχνητή, απολύτως κατασκευασμένη για σκοπούς αμιγώς πολιτικούς, δεν υφίσταται πλέον. Διαλύθηκε στην κυριολεξία, δεν στέκει, δεν μπορεί να υποστηριχθεί, ούτε καν από τους ιδεοληπτικούς της άκρας Αριστεράς ή εκείνους της Άκρας Δεξιάς».

Δεν ξεπλένεται, όμως, έτσι η μπίχλα, ούτε κυρίως μπορείς να τους τσουβαλιάσεις όλους στο βόθρο της. Ναι, ο Τσίπρας, η κυβέρνησή του και οι βουλευτές του έδωσαν το δικαίωμα στον μνημονιακό συρφετό να λέει σήμερα ότι οι μνημονιακοί και οι αντιμνημονιακοί δεν είχαν ποτέ ουσιαστικές ιδεολογικές διαφορές μεταξύ τους, ότι η επιλογή στρατοπέδου δεν είχε ποτέ και ταξική αφετηρία, ότι φτωχοί και πλούσιοι, εργάτες, βιομήχανοι και τραπεζίτες πατήθηκαν και λεηλατήθηκαν μαζί και το ίδιο από τα μνημόνια, ότι η «διαμάχη μνημονιακών – αντιμνημονιακών» επρόκειτο απλώς για ένα ακόμη πεδίο ανάπτυξης πολιτικής καριέρας.

Σωστό! Αυτό το δώρο τούς το έκανε ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ. Τους έδωσαν το δικαίωμα να βλέπουν αποκλειστικά ένα οπαδικό στοιχείο στο διαχωρισμό μνημονιακών – αντιμνημονιακών, σαν οπαδοί δύο ομάδων ενός ποδοσφαιρικού ντέρμπι που μαζεύτηκαν σε φιλικό σπίτι να δουν τον αγώνα και με το σφύριγμα της λήξης έφυγαν μονιασμένοι. Μπίχλες!

Λοιπόν, δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Ούτε όλοι μπίχλες. Ούτε όλοι μνημονιακοί. Ούτε όλοι «δε γαμιέται το σύμπαν, η πάρτη μας να’ναι καλά». Ούτε έχουμε καμιά σχέση με τις Βασούλες του ΣΥΡΙΖΑ που «με πόνο ψυχής και τα λοιπά…». Ούτε έχουμε παρτίδες με τις Κατριβάνου. Ούτε ψαρώνουμε με τη δήθεν εσωκομματική αντιπολίτευση των «53», ας πάρουν και τα 3 τα δικά μου να γίνουν 56.

Υπάρχουμε κι εμείς που θεωρούμε ότι η χώρα εάλω δίχως να χρειαστεί πολιορκία, δίχως να υπάρξει αντίσταση. Σημίτης και Καραμανλής έριξαν τα τείχη. ΓΑΠ, ΣαμαροΒενιζέλοι και Τσίπρας υποδέχτηκαν τους κατακτητές και μας πρόσφεραν στο δίσκο σαν κέρασμα. Μαζί με τον δίσκο και όλα τα ασημικά.

Ο σκοπός τους είναι ένας. Να σβήσουν τους μικρομεσαίους, να φτάσουν τον μισθό στα 100 ευρώ, να χαρίσουν τα πάντα. Αν το έκαναν με την πρώτη προσπάθεια, θα είχαν πέσει και τα δέντρα να τους πλακώσουν. Γι’ αυτό και όλα γίνονται με τρόπο. Μέσω «δημοκρατικών διαδικασιών». Οι εκλογές είναι το μεγάλο τους άλλοθι. «Ήξεραν τι ψήφιζαν». Όλοι αυτό είπαν για να δικαιωθούν κι αυτό θα λένε στη συνέχεια. Με χαμόγελο κι ευγένεια θα μας γαμήσουν ώσπου να ξυπνήσουμε σε Νταχάου και ν’ αναρωτιόμαστε σαν ναρκοληπτικοί «πως φτάσαμε ως εδώ;».

Ψηφίζοντας, στηρίζοντας και σιωπώντας θα έχουμε φτάσει ως εκεί. Και θα μας πάνε γαμιώντας. Είτε από τον Τσίπρα, είτε από τον Κούλη, είτε από κάποιον άλλον στημένο, κάποιον άλλον έτοιμο από καιρό να μας δώσει στεγνά και δίχως τον φόβο της παραμικρής τιμωρίας.

Δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Δεν είμαστε όλοι γουρούνια που κρύβουν το λίπος τους κάτω από τα στρώματα. Υπάρχουν πολλά τέτοια γύρω μας. Κυκλοφόρησε πολύ 500ευρω μόλις ανακοινώθηκε ότι θα καταργηθεί. Θα τελειώσει κάποια στιγμή αυτό το λίπος, όμως τα γουρούνια θα μείνουν γουρούνια, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θα τους δοθεί πάλι η ευκαιρία να σεντουκιάσουν μαύρο χρήμα. Μάταιη η αναμονή. Το χρήμα θα μαζευτεί στους λίγους για να μείνει στους λίγους.

Δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Όχι επειδή δε μπορούμε να γίνουμε σαν τους μπίχλες ή τα γουρούνια, αλλά επειδή δεν θελήσαμε ποτέ να γίνουμε. Επειδή τα «όχι» μας είναι όρκος. Γι’ αυτό και ποτέ δε θα ντραπούμε που ζούμε. Ναι, ξέρω, ούτε οι μπίχλες και τα γουρούνια ντρέπονται που ζουν. Όμως ντρέπεται η ζωή γι’ αυτούς. Κι αυτή είναι μια από τις μεγάλες μας διαφορές.

Tweet about this on TwitterShare on Facebook

Μα, γιατί δεν χαίρεστε;

kart
Τα καθεστώτα στην προσπάθειά τους ν’ αντέξουν φτιάχνουν παραμύθια. Κατασκευάζουν «πραγματικότητες». Στήνουν γιορτές. Πάνω απ’ όλα όμως παίζουν με τις λέξεις. Πρέπει κάπως να παραπλανήσουν. Ακόμη καλύτερα, να υπνωτίσουν. Να ξεγελάσουν. Να κρύψουν την αλήθεια κάτω από το χαλί που υφαίνουν με λέξεις.

Αξιοποίηση!

«Τα λιμάνια δεν πωλούνται, αλλά αξιοποιούνται».
«Τα αεροδρόμια δεν πωλούνται, αλλά αξιοποιούνται».
«Οι δημόσιοι οργανισμοί δεν πωλούνται, αλλά αξιοποιούνται».
«Η χώρα δεν πωλείται, αλλά αξιοποιείται».
«Το υπερ – Ταμείο δεν είναι πωλητής, αλλά μάνατζερ αξιοποίησης».

Με την ίδια λογική, τα ανήλικα που έφερναν από την πρώην ανατολική Ευρώπη δεν τα πουλούσαν για σκλάβες του σεξ, αλλά τα αξιοποιούσαν. Τι να το κάνει το κορμί της μια 15χρονη ρωσιδούλα; Άντε να το μάθει να χορεύει, να χαίρεται τη θάλασσα, να νιώθει τον αέρα, να κάνει έρωτα, να γεννήσει, να αγαπηθεί. Τζάμπα θα πήγαινε. Μηδέν κέρδος.

Ενώ με την αξιοποίηση που της επεφύλασσαν τα κυκλώματα trafficking, το κορμί τής 15χρονης αποκτούσε αξία. Παρήγαγε κέρδος. Δινόταν η ευκαιρία σε εκατοντάδες γερασμένες χοντροκουράδες να το απολαύσουν. Το κορμί μετατρεπόταν σε μέσο παραγωγής. Όπως μια χώρα ολόκληρη μετατρέπεται σε ευκαιρία επενδυτών. Στο κορμί της. Ποιος γαμεί ιστορίες, αξιοπρέπειες, θέλω και δεν θέλω. Οι νταβατζήδες είναι επενδυτές. Οι νταβατζήδες δεν είναι νταβατζήδες, είναι μάνατζερ αξιοποίησης. Τα κορμιά και οι χώρες είναι προϊόντα. Πρέπει να παράγουν κέρδος, διαφορετικά είναι άχρηστα.

Τα καθεστώτα παραπλανούν. Εμφανίζουν τις καταστροφές ως επιτυχίες. Τα καθεστώτα αγοράζουν χρόνο παραμονής. Με ψέματα και κοροϊδία. Με λέξεις που κρύβουν την αλήθεια. Με πανηγυρισμούς για την εξαθλίωση.

«10,3 δισ. που θα ενισχύσουν ψυχολογικά την αγορά». Η αγορά δεν έχει κατάθλιψη• φτώχεια έχει. Και θα έχει μεγαλύτερη φτώχεια, καθώς χρεωθήκαμε άλλα 10,3 δισ. που θα πρέπει να ξεπληρώσουμε, όμως δεν θα τα δούμε αυτά τα 10,3 δισ. επειδή ήδη τα χρωστάμε. Όμως για να πάρουμε αυτά τα 10,3 δισ. υποχρεωθήκαμε να φτωχύνουμε κατά 5,4 δισ. από τα μέτρα που λήφθηκαν ως προϋπόθεση για να πάρουμε τα 10,3 δισ. Στη γλώσσα των καθεστώτων αυτό είναι επιτυχία, αξίζει πανηγυρισμούς και σημαίνει «τέλος της ύφεσης».

Ό,τι περισσέψει από αυτούς τους πανηγυρισμούς, καλύπτει τις βασικές ανάγκες της χώρας μέχρι τον Νοέμβριο του 2016. Το καθεστώς προσπαθεί να κρύψει το αναμφισβήτητο γεγονός ότι μετά το 2016 υπάρχει το 2017 και τότε θα πρέπει να πληρώσουμε 3 δισ. στον E.S.M., 1,4 δισ. στην ΕΚΤ και 2,1 δισ. σε ιδιώτες επενδυτές. Τι θα γίνει τότε; Τα γνωστά. Θα πρέπει να κοιμόμαστε με τα πόδια ανοιχτά για να μπορούμε και στον ύπνο μας να εξυπηρετούμε ακόμη περισσότερους πελάτες που θα αφήνουν κέρδη στους μάνατζερ της αξιοποίησής μας.

Αυτό το πράγμα, στη γλώσσα των καθεστώτων λέγεται ανάπτυξη. Δεν σημαίνει τίποτε απολύτως αν εμείς βιώνουμε ύφεση και φτώχεια και λουκέτα και απολύσεις και αυτοκτονίες – ναι, ακόμη συνεχίζονται όμως ως διά μαγείας κανείς δεν τις μετράει πια. Η ανάπτυξη έρχεται μόνο για το καθεστώς, τους πελάτες, τους μάνατζερ αξιοποίησης και τους συνδαιτυμόνες τους.

Εμείς, μπορούμε να ζήσουμε με κάτι ψίχουλα υποσχέσεων που μας πετάνε από το τραπέζι και, κυρίως, με τη διαβεβαίωση των αρχόντων ότι μόλις ολοκληρώσουμε το στόχο των 10 δισεκατομμυρίων πελατών ανά νύχτα επί 99 χρόνια θα μας αφήσουν να βγούμε από την υπόγα.

Tweet about this on TwitterShare on Facebook

Όχι του Ντοστογιέφσκι…

Ο ηλίθιος, μέσα στην καταστροφή πάντα θα βρει ένα λόγο να χαρεί

Tweet about this on TwitterShare on Facebook

Εκβιασμοί συνείδησης (σχετικά με τον Στάθη Δρογώση)

kart

Την πάτησε ο Στάθης Δρογώσης. Τον κρέμασαν στα μανταλάκια. Γιατί; Επειδή είναι οργισμένος με την εξαπάτηση, την κοροϊδία, τη συνέχιση του αφανισμού. Δεν τον γνωρίζω τον Δρογώση, πέρα από τα τραγούδια του. Όμως βρίσκω το θράσος να του πω: «Γραψ’τους στ΄ αρχίδια σου και συνέχισε με τα τραγούδια σου».

Αυτό το παιχνιδάκι με το αν κάνεις κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ είσαι αυτομάτως με τους «άλλους» είναι καλό για τα γουρούνια που κυλιούνται στην ίδια λάσπη, αλλά δεν αξίζει μία για όσους αρνήθηκαν το λασπόλουτρο των γουρουνιών. Έγραψε ο Δρογώσης στο twitter «Ο ΕΝΦΙΑ έριξε τον Σαμαρά. Κι ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν τον καταργεί, αλλά τον αυξάνει. Νομίζω τον αδικήσαμε τον Σαμαρά. Χωρίς πλάκα» κι έσπευσαν από το Πρώτο Φλέμα μέχρι το enikos  να λένε ξεκάθαρα ή να αφήνουν υπονοούμενα ότι ο Δρογώσης στηρίζει Σαμαρά.

Για τον πούτσο καβάλα. Άραγε είναι ή το παίζουν τόσο ηλίθιοι ώστε να μην καταλαβαίνουν ότι τα περί «αδικίας Σαμαρά» δε σημαίνουν δικαίωση Σαμαρά, αλλά ακριβώς το αντίθετο; Τι να κάνουμε τώρα; Να βάλουμε κι ελληνικούς υπότιτλους στα ελληνικά;  Φυσικά έσπευσαν και οι ροζ σύντροφοι να ενοχληθούν από το τουί του Δρογώση και να τον κατατάξουν στους απεχθείς «άλλους». Βασικά, ποιοι «άλλοι»; Ίδιοι είναι, ίδια πολιτική ακολουθούν, κόντρα στο ξεπούλημα κάνουν, σπρώχνονται για το ποιος θα καταστρέψει ευκολότερα τους μικρομεσαίους, ποιος θα ρίξει στη μεγαλύτερη πείνα τους συνταξιούχους και θα αυξήσει τους άνεργους. Το κόλπο, λοιπόν, αν δεν είσαι με τον ΣΥΡΙΖΑ είσαι με τη ΝΔ είναι εντελώς άνευ ουσίας. Οι τεράστιες ομοιότητες στα πάντα δεν αφήνουν χώρο για διαφοροποιήσεις μεταξύ τους. Το αν ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ έχουν μία ενδοοικογενειακή κόντρα για το ποιος θα έχει την επικαρπία της Εξουσίας είναι καθαρά δικό τους ζήτημα.

Πάμε στην ουσία αυτού που έγραψε ο Δρογώσης: «Νομίζω τον αδικήσαμε τον Σαμαρά. Χωρίς πλάκα». Λοιπόν, ας μιλήσουμε ειλικρινά μεταξύ μας, ποιος από εμάς δε σκέφτηκε ότι ο Σαμαράς βλέποντας τα μέτρα που περνάει ο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς ν΄ ανοίγει ρουθούνι, δεν τραβάει τα μαλλιά του; Ποιος από όλους εμάς που πίστευε ότι η κυβέρνηση Σαμαρά ήταν ό,τι χειρότερο μπορούσε να μας τύχει, δεν έχει συνειδητοποιήσει ακόμη πως τελικά υπήρχε κάτι ακόμη χειρότερο που είναι η σημερινή κυβέρνηση;

Ο Σαμαράς δεν έκρυψε ποτέ ότι ήταν δεξιός με ακροδεξιές συμπάθειες και νεοφιλελεύθερη οπτική της οικονομίας. Ήταν ξεκάθαρος εχθρός. Κι έτσι αντιμετωπίστηκε. Και σωστά αντιμετωπίστηκε έτσι. Όμως ποιος μπορεί να τον κατηγορήσει ότι κρύφτηκε κάτω από τα φουστάνια της αριστερής ελπίδας και της πρόστυχης εκμετάλλευσης του ριζοσπαστισμού για να κερδίσει τις εκλογές, να εξαπατήσει τους ψηφοφόρους και να ικανοποιήσει με χυδαία δουλικότητα τους δανειστές; Το έκανε ο Τσίπρας. Και ναι, ο τρόπος που εξαπατήθηκε ο λαός κάνει τον Τσίπρα χειρότερο από τον Σαμαρά.

Προσωπικά, θεωρώ τον Τσίπρα χειρότερο από τον Σαμαρά και για έναν ακόμη λόγο. Ο Σαμαράς δεν έβλαψε την Αριστερά με την πολιτική του. Το αντίθετο έκανε. Την ενίσχυσε με τους ψηφοφόρους που της έστειλε, τη μετέτρεψε σε ελπίδα των πολλών, την καθιέρωσε ως ελπίδα για πραγματική αλλαγή, την «πρότεινε» σαν καταφύγιο των απεγνωσμένων θυμάτων της πολιτικής του ΓΑΠ και των Σαμαροβενιζέλων. Αυτός που βίασε την Αριστερά,  που την ξεφτίλισε, που της στέρησε τη δύναμη και την ευκαιρία της να λειτουργήσει ως πραγματική Αριστερά ήταν ο Αλέξης Τσίπρας. Και για αυτό τον λόγο, ναι, ο Τσίπρας είναι χειρότερος από τον Σαμαρά.

Μας θέλουν πρόβατα επί σφαγή. Και μας λένε να το βουλώσουμε γιατί αν δεν κάτσουμε αδιαμαρτύρητα να μας σφάξει ο Τσίπρας, τότε θα μας σφάξει χειρότερα ο Κούλης. Ακόμη και τα πρόβατα, όμως, όταν βλέπουν τον λύκο παλεύουν να σωθούν. Από τον προβατόσχημο λύκο κινδυνεύουν περισσότερο επειδή  τα πιάνει στον ύπνο. Τι να κάνουμε λοιπόν, τώρα που είδαμε τον νεοφιλελεύθερο λύκο με την αριστερή προβιά; Να μην τον κράξουμε; Να μην αναζητήσουμε λύσεις; Να μην αντιδράσουμε για να σωθούμε; Πρέπει να υποκριθούμε ότι εκτός από πρόβατα είμαστε και ηλίθια πρόβατα για να μην ενοχλήσουμε τους νέους δυνάστες;

Αν σε αυτό ήλπιζαν κάποιοι, απλώς έχασαν. Τα γκεμπελίστικα κόλπα ας τα χρησιμοποιήσουν οι τζάμπα μάγκες των επιτροπών της Βουλής που δίνουν καθημερινά φτηνές  παραστάσεις μπουλουκιού και  οι χειροκροτητές τους που καταφέρνουν να βρίσκουν προοδευτικά στοιχεία και αριστεροσύνη στα μνημόνια. Εκβιασμοί συνειδήσεων από ασυνείδητους, τέλος.

Tweet about this on TwitterShare on Facebook

Ρε μπας κι ο Κούλης ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ;

kart

Τον ακούω κάθε μέρα να σκούζει ότι ο Τσίπρας κορόιδεψε τον λαό κι ότι κάνει όσα κατηγορούσε από την αντιπολίτευση. Σκούζει ο Κούλης ότι ο Τσίπρας έγινε μνημονιακός, σκούζει ότι πουλάει λιμάνια και αεροδρόμια, σκούζει για την COSCO, σκούζει για τον αγωγό ΤΑΡ, σκούζει ότι τα έκανε πλακάκια με τους δανειστές, σκούζει ότι δημιούργησε το υπερ-ΤΑΙΠΕΔ… Μα γιατί σκούζει;

Αυτή δεν είναι η πολιτική του Κούλη; Την εφαρμόζει πιστά ο Τσίπρας· πού είναι το πρόβλημα του Κούλη; Ακούς κάποιον που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ επειδή πίστεψε τον προ εξουσίας Τσίπρα και νιώθει εξαπατημένος, ακούς και τον Κούλη και δυσκολεύεσαι να βρεις τη διαφορά.

Κι έρχεται ο αντιπρόεδρος της ΝΔ, Άδωνις Γεωργιάδης, να κάνει ακόμη πιο τρελά τα ήδη τρελαμένα. Με άρθρο του στην «Καθημερινή της Κυριακής»  ο αντιπρόεδρος διαμαρτύρεται (!!!) επειδή η ΝΔ δε μπόρεσε να κάνει αυτά που κάνει τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ επειδή δεν της το επέτρεπε ο ΣΥΡΙΖΑ από την αντιπολίτευση. Κι άντε τώρα ο κοινός νους να αντιληφθεί ποιο είναι ακριβώς το πρόβλημα του Κούλη, του Αδώνεως και των παρατρεχάμενών τους όπως τουτουνού

kar2

Μα γιατί δεν χαίρονται που η πολιτική τους δικαιώνεται; Γιατί δεν πανηγυρίζουν που το σχέδιό τους για τη σωτηρία της χώρας επιτέλους υλοποιείται; Γιατί δεν σηκώνουν τον Τσίπρα στους ώμους που νομιμοποίησε κάθε μνημονιακή αυθαιρεσία τους; Μα είναι απλό: Επειδή καταλαβαίνουν ότι δεν έχουν πλέον λόγο ύπαρξης.

Ο Τσίπρας ασκεί την πολιτική της ΝΔ πολύ καλύτερα απ’ ότι θα την ασκούσε η ΝΔ. Σε ποιο εκλογικό κοινό πλέον να απευθυνθούν; Οι φιλελεύθεροι μνημονιακοί βλέπουν όλες τους τις μανίες να πραγματοποιούνται. Ο Άδωνις Γεωργιάδης με άρθρο του ομολογεί ότι η ΝΔ ως κυβέρνηση ήταν ανίκανη να εφαρμόσει όσα ήθελε και επίσης είναι ανίκανη ως αντιπολίτευση να εμποδίσει τον Τσίπρα να εφαρμόσει την … κοινή τους πολιτική.

Ποιος άραγε είναι σήμερα ο χώρος που μπορεί να κινηθεί η ΝΔ; Να εμφανιστεί αίφνης ως αντιμνημονιακή; Γελοίο. Να εμφανιστεί μνημονιακότερη του ΣΥΡΙΖΑ;  Αδύνατον. Ο Κούλης των μειωμένων ικανοτήτων και της μικρής ημερομηνίας λήξης του στην ηγεσία, αυτοεγκλωβίζεται σε ψευτομάγκικα αιτήματα περί εκλογών δίχως πραγματικά να τις θέλει. Να γίνουν εκλογές, για ποιο λόγο; Ποια είναι η αντιπρόταση της ΝΔ στην πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ; Δεν υπάρχει!

Ακόμη και η υποσχεσούλα της ΝΔ ότι δεν θα έβαζε τόσους φόρους αν ήταν κυβέρνηση (προσέξτε: δεν υπόσχεται ότι αν γίνει κυβέρνηση θα μειώσει τους φόρους που επέβαλε η σημερινή κυβέρνηση), αλλά θα μείωνε μισθούς και συντάξεις, ουσιαστικά δεν έχει καμία διαφορά από το αποτέλεσμα των επιλογών τής σημερινής κυβέρνησης. Η κυβέρνηση Τσίπρα κάνει αυτό που υπόσχεται ο ατυχής Κούλης. Μειώνει μέσω της αύξησης άμεσων και έμμεσων φόρων την πραγματική – αγοραστική αξία μισθών και συντάξεων και απλώς διατηρεί την ονομαστική αξία των μισθών και των συντάξεων. Ελάχιστη σημασία έχει ο τρόπος μείωσης του εισοδήματος μισθωτών και συνταξιούχων. Το αποτέλεσμα είναι ακριβώς το ίδιο. Για παράδειγμα, ποια θα ήταν η διαφορά αν π.χ. ο Κούλης μείωνε μισθούς και συντάξεις κατά 200 ευρώ από το να μειώνει ο Τσίπρας σε 800 ευρώ την αγοραστική αξία των 1.000 ευρώ;

Αν ο Κούλης ήθελε πραγματικά να δείξει ότι η πολιτική του διαφέρει σε κάτι ουσιώδες από την πολιτική Τσίπρα, τότε απλά θα μπορούσε να κάνει σημαία του το γεγονός ότι επί Αλεξιάδη οι φοροελεγκτικοί μηχανισμοί έχουν διαλυθεί, ότι οι λίστες Λαγκάρντ κ.λπ.  ακόμη … ελέγχονται, ότι η μεγάλη φοροδιαφυγή γιγαντώνεται με την κάθε μέρα που περνάει, ότι η φοροασυλία των εφοπλιστών παραμένει, ότι οι φτωχοί φτωχαίνουν ακόμη περισσότερο. Όμως πώς να τα πει αυτά ο Κούλης που ακόμη συνηγορεί στο Σαμαρικό δόγμα περί 10 Παπασταύρων; Πώς να το πει ο άνθρωπος που είναι εκπρόσωπος των μεγαλοεπιχειρηματικών λόμπυ; Πώς να το πει ο άνθρωπος που μιλά για υγιή επιχειρηματικότητα και υμνεί τον ιδιωτικό τομέα την ώρα που κινδυνεύει με λουκέτο το λατρεμένο του MEGA μόλις διεκόπη η ροή θαλασσοδανείων κι ενώ οι ιδιοκτήτες του συνεχίζουν να είναι ζάμπλουτοι, κάτι που από μόνο του φανερώνει ότι τίποτα έως ελάχιστα επένδυαν οι … επενδυτές στην επιχείρησή τους;

Τι να μας πει κι ο Κούλης; Το φθηνότερο αναλώσιμο στην απόφαση του Συστήματος να κυριαρχήσει ο Τσίπρας, ήταν ο έρμος. Διότι ο Τσίπρας έχει ένα μοναδικό χάρισμα. Μπορεί να μιλά στο πλήθος,  ανάμεσά τους να υπάρχει μια τεράστια τρύπα κι ο Τσίπρας να επιμένει ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχουν πλέον τρύπες διότι τις έκλεισε όλες η κυβέρνησή του. Ακόμη κι όταν το πλήθος τον πιστέψει, κάνει ένα βήμα μπροστά και πέσει μέσα στην τρύπα, ο Τσίπρας θα συνεχίσει να λέει με φωνή αγωνιστή «Είδατε ότι δεν υπάρχουν τρύπες, σύντροφοι;».

Όχι, φυσικά και δεν εννοώ ότι ο Τσίπρας είναι ψεύτης και ο Κούλης έντιμος. Και οι δύο είναι πολιτικοί απατεώνες και υπηρέτες του ίδιου αφέντη. Μόνο που ο Τσίπρας έστησε καλύτερα το παιχνίδι του. Δέρνουν τα ΜΑΤ  τους διαδηλωτές με εντολή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, διαμαρτύρεται για τη βία των ΜΑΤ το κόμμα ΣΥΡΙΖΑ. Ξεπουλάει τα πάντα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, καταγγέλλει το ξεπούλημα το κόμμα ΣΥΡΙΖΑ. Εξαθλιώνει εργαζόμενους και συνταξιούχους η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, συμμετέχει στις κινητοποιήσεις κατά της εξαθλίωσης το κόμμα ΣΥΡΙΖΑ.

Μόνο σε εκλογές δεν έχει βρεθεί το κόμμα ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, είναι πιθανότατο όμως να το δούμε στις επόμενες εκλογές. Να ψηφίσει ο κόσμος ΣΥΡΙΖΑ για να «αλλάξουν τα πράγματα» και να ξαναγίνει πρωθυπουργός ο Τσίπρας ως αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ. Διότι ακόμη ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει η ελπίδα απέναντι στην πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Και πιστέψτε με, πολλοί συριζαίοι το πιστεύουν αυτό, όχι επειδή είναι χαζοί, αλλά επειδή μέθυσαν από το νέκταρ της Εξουσίας και δε χορταίνουν από την αμβροσία της οπαδικής νίκης. Κι άλλοι πολλοί αρχίζουν να το πιστεύουν αυτό καθώς το παραμύθιασμα του μονόδρομου των μνημονίων και της λιτότητας άρχισε να κυλάει και στην αριστερή φλέβα σε αντιστάθμισμα της καταθλιπτικής απογοήτευσης.

Εν κατακλείδι, μέσα από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ υλοποιούνται όλες οι νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες του Κούλη. Ίσως ήταν ο μόνος τρόπος να δει ο Κούλης τη δικαίωση της ιδεολογίας του. Γι’ αυτό, ακόμη κι αν δεν ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ στις προηγούμενες εκλογές, θα ψηφίσει σίγουρα στις επόμενες.

Tweet about this on TwitterShare on Facebook