Μα, γιατί δεν χαίρεστε;

kart
Τα καθεστώτα στην προσπάθειά τους ν’ αντέξουν φτιάχνουν παραμύθια. Κατασκευάζουν «πραγματικότητες». Στήνουν γιορτές. Πάνω απ’ όλα όμως παίζουν με τις λέξεις. Πρέπει κάπως να παραπλανήσουν. Ακόμη καλύτερα, να υπνωτίσουν. Να ξεγελάσουν. Να κρύψουν την αλήθεια κάτω από το χαλί που υφαίνουν με λέξεις.

Αξιοποίηση!

«Τα λιμάνια δεν πωλούνται, αλλά αξιοποιούνται».
«Τα αεροδρόμια δεν πωλούνται, αλλά αξιοποιούνται».
«Οι δημόσιοι οργανισμοί δεν πωλούνται, αλλά αξιοποιούνται».
«Η χώρα δεν πωλείται, αλλά αξιοποιείται».
«Το υπερ – Ταμείο δεν είναι πωλητής, αλλά μάνατζερ αξιοποίησης».

Με την ίδια λογική, τα ανήλικα που έφερναν από την πρώην ανατολική Ευρώπη δεν τα πουλούσαν για σκλάβες του σεξ, αλλά τα αξιοποιούσαν. Τι να το κάνει το κορμί της μια 15χρονη ρωσιδούλα; Άντε να το μάθει να χορεύει, να χαίρεται τη θάλασσα, να νιώθει τον αέρα, να κάνει έρωτα, να γεννήσει, να αγαπηθεί. Τζάμπα θα πήγαινε. Μηδέν κέρδος.

Ενώ με την αξιοποίηση που της επεφύλασσαν τα κυκλώματα trafficking, το κορμί τής 15χρονης αποκτούσε αξία. Παρήγαγε κέρδος. Δινόταν η ευκαιρία σε εκατοντάδες γερασμένες χοντροκουράδες να το απολαύσουν. Το κορμί μετατρεπόταν σε μέσο παραγωγής. Όπως μια χώρα ολόκληρη μετατρέπεται σε ευκαιρία επενδυτών. Στο κορμί της. Ποιος γαμεί ιστορίες, αξιοπρέπειες, θέλω και δεν θέλω. Οι νταβατζήδες είναι επενδυτές. Οι νταβατζήδες δεν είναι νταβατζήδες, είναι μάνατζερ αξιοποίησης. Τα κορμιά και οι χώρες είναι προϊόντα. Πρέπει να παράγουν κέρδος, διαφορετικά είναι άχρηστα.

Τα καθεστώτα παραπλανούν. Εμφανίζουν τις καταστροφές ως επιτυχίες. Τα καθεστώτα αγοράζουν χρόνο παραμονής. Με ψέματα και κοροϊδία. Με λέξεις που κρύβουν την αλήθεια. Με πανηγυρισμούς για την εξαθλίωση.

«10,3 δισ. που θα ενισχύσουν ψυχολογικά την αγορά». Η αγορά δεν έχει κατάθλιψη• φτώχεια έχει. Και θα έχει μεγαλύτερη φτώχεια, καθώς χρεωθήκαμε άλλα 10,3 δισ. που θα πρέπει να ξεπληρώσουμε, όμως δεν θα τα δούμε αυτά τα 10,3 δισ. επειδή ήδη τα χρωστάμε. Όμως για να πάρουμε αυτά τα 10,3 δισ. υποχρεωθήκαμε να φτωχύνουμε κατά 5,4 δισ. από τα μέτρα που λήφθηκαν ως προϋπόθεση για να πάρουμε τα 10,3 δισ. Στη γλώσσα των καθεστώτων αυτό είναι επιτυχία, αξίζει πανηγυρισμούς και σημαίνει «τέλος της ύφεσης».

Ό,τι περισσέψει από αυτούς τους πανηγυρισμούς, καλύπτει τις βασικές ανάγκες της χώρας μέχρι τον Νοέμβριο του 2016. Το καθεστώς προσπαθεί να κρύψει το αναμφισβήτητο γεγονός ότι μετά το 2016 υπάρχει το 2017 και τότε θα πρέπει να πληρώσουμε 3 δισ. στον E.S.M., 1,4 δισ. στην ΕΚΤ και 2,1 δισ. σε ιδιώτες επενδυτές. Τι θα γίνει τότε; Τα γνωστά. Θα πρέπει να κοιμόμαστε με τα πόδια ανοιχτά για να μπορούμε και στον ύπνο μας να εξυπηρετούμε ακόμη περισσότερους πελάτες που θα αφήνουν κέρδη στους μάνατζερ της αξιοποίησής μας.

Αυτό το πράγμα, στη γλώσσα των καθεστώτων λέγεται ανάπτυξη. Δεν σημαίνει τίποτε απολύτως αν εμείς βιώνουμε ύφεση και φτώχεια και λουκέτα και απολύσεις και αυτοκτονίες – ναι, ακόμη συνεχίζονται όμως ως διά μαγείας κανείς δεν τις μετράει πια. Η ανάπτυξη έρχεται μόνο για το καθεστώς, τους πελάτες, τους μάνατζερ αξιοποίησης και τους συνδαιτυμόνες τους.

Εμείς, μπορούμε να ζήσουμε με κάτι ψίχουλα υποσχέσεων που μας πετάνε από το τραπέζι και, κυρίως, με τη διαβεβαίωση των αρχόντων ότι μόλις ολοκληρώσουμε το στόχο των 10 δισεκατομμυρίων πελατών ανά νύχτα επί 99 χρόνια θα μας αφήσουν να βγούμε από την υπόγα.

Tweet about this on TwitterShare on Facebook

Όχι του Ντοστογιέφσκι…

Ο ηλίθιος, μέσα στην καταστροφή πάντα θα βρει ένα λόγο να χαρεί

Tweet about this on TwitterShare on Facebook

Εκβιασμοί συνείδησης (σχετικά με τον Στάθη Δρογώση)

kart

Την πάτησε ο Στάθης Δρογώσης. Τον κρέμασαν στα μανταλάκια. Γιατί; Επειδή είναι οργισμένος με την εξαπάτηση, την κοροϊδία, τη συνέχιση του αφανισμού. Δεν τον γνωρίζω τον Δρογώση, πέρα από τα τραγούδια του. Όμως βρίσκω το θράσος να του πω: «Γραψ’τους στ΄ αρχίδια σου και συνέχισε με τα τραγούδια σου».

Αυτό το παιχνιδάκι με το αν κάνεις κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ είσαι αυτομάτως με τους «άλλους» είναι καλό για τα γουρούνια που κυλιούνται στην ίδια λάσπη, αλλά δεν αξίζει μία για όσους αρνήθηκαν το λασπόλουτρο των γουρουνιών. Έγραψε ο Δρογώσης στο twitter «Ο ΕΝΦΙΑ έριξε τον Σαμαρά. Κι ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν τον καταργεί, αλλά τον αυξάνει. Νομίζω τον αδικήσαμε τον Σαμαρά. Χωρίς πλάκα» κι έσπευσαν από το Πρώτο Φλέμα μέχρι το enikos  να λένε ξεκάθαρα ή να αφήνουν υπονοούμενα ότι ο Δρογώσης στηρίζει Σαμαρά.

Για τον πούτσο καβάλα. Άραγε είναι ή το παίζουν τόσο ηλίθιοι ώστε να μην καταλαβαίνουν ότι τα περί «αδικίας Σαμαρά» δε σημαίνουν δικαίωση Σαμαρά, αλλά ακριβώς το αντίθετο; Τι να κάνουμε τώρα; Να βάλουμε κι ελληνικούς υπότιτλους στα ελληνικά;  Φυσικά έσπευσαν και οι ροζ σύντροφοι να ενοχληθούν από το τουί του Δρογώση και να τον κατατάξουν στους απεχθείς «άλλους». Βασικά, ποιοι «άλλοι»; Ίδιοι είναι, ίδια πολιτική ακολουθούν, κόντρα στο ξεπούλημα κάνουν, σπρώχνονται για το ποιος θα καταστρέψει ευκολότερα τους μικρομεσαίους, ποιος θα ρίξει στη μεγαλύτερη πείνα τους συνταξιούχους και θα αυξήσει τους άνεργους. Το κόλπο, λοιπόν, αν δεν είσαι με τον ΣΥΡΙΖΑ είσαι με τη ΝΔ είναι εντελώς άνευ ουσίας. Οι τεράστιες ομοιότητες στα πάντα δεν αφήνουν χώρο για διαφοροποιήσεις μεταξύ τους. Το αν ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ έχουν μία ενδοοικογενειακή κόντρα για το ποιος θα έχει την επικαρπία της Εξουσίας είναι καθαρά δικό τους ζήτημα.

Πάμε στην ουσία αυτού που έγραψε ο Δρογώσης: «Νομίζω τον αδικήσαμε τον Σαμαρά. Χωρίς πλάκα». Λοιπόν, ας μιλήσουμε ειλικρινά μεταξύ μας, ποιος από εμάς δε σκέφτηκε ότι ο Σαμαράς βλέποντας τα μέτρα που περνάει ο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς ν΄ ανοίγει ρουθούνι, δεν τραβάει τα μαλλιά του; Ποιος από όλους εμάς που πίστευε ότι η κυβέρνηση Σαμαρά ήταν ό,τι χειρότερο μπορούσε να μας τύχει, δεν έχει συνειδητοποιήσει ακόμη πως τελικά υπήρχε κάτι ακόμη χειρότερο που είναι η σημερινή κυβέρνηση;

Ο Σαμαράς δεν έκρυψε ποτέ ότι ήταν δεξιός με ακροδεξιές συμπάθειες και νεοφιλελεύθερη οπτική της οικονομίας. Ήταν ξεκάθαρος εχθρός. Κι έτσι αντιμετωπίστηκε. Και σωστά αντιμετωπίστηκε έτσι. Όμως ποιος μπορεί να τον κατηγορήσει ότι κρύφτηκε κάτω από τα φουστάνια της αριστερής ελπίδας και της πρόστυχης εκμετάλλευσης του ριζοσπαστισμού για να κερδίσει τις εκλογές, να εξαπατήσει τους ψηφοφόρους και να ικανοποιήσει με χυδαία δουλικότητα τους δανειστές; Το έκανε ο Τσίπρας. Και ναι, ο τρόπος που εξαπατήθηκε ο λαός κάνει τον Τσίπρα χειρότερο από τον Σαμαρά.

Προσωπικά, θεωρώ τον Τσίπρα χειρότερο από τον Σαμαρά και για έναν ακόμη λόγο. Ο Σαμαράς δεν έβλαψε την Αριστερά με την πολιτική του. Το αντίθετο έκανε. Την ενίσχυσε με τους ψηφοφόρους που της έστειλε, τη μετέτρεψε σε ελπίδα των πολλών, την καθιέρωσε ως ελπίδα για πραγματική αλλαγή, την «πρότεινε» σαν καταφύγιο των απεγνωσμένων θυμάτων της πολιτικής του ΓΑΠ και των Σαμαροβενιζέλων. Αυτός που βίασε την Αριστερά,  που την ξεφτίλισε, που της στέρησε τη δύναμη και την ευκαιρία της να λειτουργήσει ως πραγματική Αριστερά ήταν ο Αλέξης Τσίπρας. Και για αυτό τον λόγο, ναι, ο Τσίπρας είναι χειρότερος από τον Σαμαρά.

Μας θέλουν πρόβατα επί σφαγή. Και μας λένε να το βουλώσουμε γιατί αν δεν κάτσουμε αδιαμαρτύρητα να μας σφάξει ο Τσίπρας, τότε θα μας σφάξει χειρότερα ο Κούλης. Ακόμη και τα πρόβατα, όμως, όταν βλέπουν τον λύκο παλεύουν να σωθούν. Από τον προβατόσχημο λύκο κινδυνεύουν περισσότερο επειδή  τα πιάνει στον ύπνο. Τι να κάνουμε λοιπόν, τώρα που είδαμε τον νεοφιλελεύθερο λύκο με την αριστερή προβιά; Να μην τον κράξουμε; Να μην αναζητήσουμε λύσεις; Να μην αντιδράσουμε για να σωθούμε; Πρέπει να υποκριθούμε ότι εκτός από πρόβατα είμαστε και ηλίθια πρόβατα για να μην ενοχλήσουμε τους νέους δυνάστες;

Αν σε αυτό ήλπιζαν κάποιοι, απλώς έχασαν. Τα γκεμπελίστικα κόλπα ας τα χρησιμοποιήσουν οι τζάμπα μάγκες των επιτροπών της Βουλής που δίνουν καθημερινά φτηνές  παραστάσεις μπουλουκιού και  οι χειροκροτητές τους που καταφέρνουν να βρίσκουν προοδευτικά στοιχεία και αριστεροσύνη στα μνημόνια. Εκβιασμοί συνειδήσεων από ασυνείδητους, τέλος.

Tweet about this on TwitterShare on Facebook

Ρε μπας κι ο Κούλης ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ;

kart

Τον ακούω κάθε μέρα να σκούζει ότι ο Τσίπρας κορόιδεψε τον λαό κι ότι κάνει όσα κατηγορούσε από την αντιπολίτευση. Σκούζει ο Κούλης ότι ο Τσίπρας έγινε μνημονιακός, σκούζει ότι πουλάει λιμάνια και αεροδρόμια, σκούζει για την COSCO, σκούζει για τον αγωγό ΤΑΡ, σκούζει ότι τα έκανε πλακάκια με τους δανειστές, σκούζει ότι δημιούργησε το υπερ-ΤΑΙΠΕΔ… Μα γιατί σκούζει;

Αυτή δεν είναι η πολιτική του Κούλη; Την εφαρμόζει πιστά ο Τσίπρας· πού είναι το πρόβλημα του Κούλη; Ακούς κάποιον που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ επειδή πίστεψε τον προ εξουσίας Τσίπρα και νιώθει εξαπατημένος, ακούς και τον Κούλη και δυσκολεύεσαι να βρεις τη διαφορά.

Κι έρχεται ο αντιπρόεδρος της ΝΔ, Άδωνις Γεωργιάδης, να κάνει ακόμη πιο τρελά τα ήδη τρελαμένα. Με άρθρο του στην «Καθημερινή της Κυριακής»  ο αντιπρόεδρος διαμαρτύρεται (!!!) επειδή η ΝΔ δε μπόρεσε να κάνει αυτά που κάνει τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ επειδή δεν της το επέτρεπε ο ΣΥΡΙΖΑ από την αντιπολίτευση. Κι άντε τώρα ο κοινός νους να αντιληφθεί ποιο είναι ακριβώς το πρόβλημα του Κούλη, του Αδώνεως και των παρατρεχάμενών τους όπως τουτουνού

kar2

Μα γιατί δεν χαίρονται που η πολιτική τους δικαιώνεται; Γιατί δεν πανηγυρίζουν που το σχέδιό τους για τη σωτηρία της χώρας επιτέλους υλοποιείται; Γιατί δεν σηκώνουν τον Τσίπρα στους ώμους που νομιμοποίησε κάθε μνημονιακή αυθαιρεσία τους; Μα είναι απλό: Επειδή καταλαβαίνουν ότι δεν έχουν πλέον λόγο ύπαρξης.

Ο Τσίπρας ασκεί την πολιτική της ΝΔ πολύ καλύτερα απ’ ότι θα την ασκούσε η ΝΔ. Σε ποιο εκλογικό κοινό πλέον να απευθυνθούν; Οι φιλελεύθεροι μνημονιακοί βλέπουν όλες τους τις μανίες να πραγματοποιούνται. Ο Άδωνις Γεωργιάδης με άρθρο του ομολογεί ότι η ΝΔ ως κυβέρνηση ήταν ανίκανη να εφαρμόσει όσα ήθελε και επίσης είναι ανίκανη ως αντιπολίτευση να εμποδίσει τον Τσίπρα να εφαρμόσει την … κοινή τους πολιτική.

Ποιος άραγε είναι σήμερα ο χώρος που μπορεί να κινηθεί η ΝΔ; Να εμφανιστεί αίφνης ως αντιμνημονιακή; Γελοίο. Να εμφανιστεί μνημονιακότερη του ΣΥΡΙΖΑ;  Αδύνατον. Ο Κούλης των μειωμένων ικανοτήτων και της μικρής ημερομηνίας λήξης του στην ηγεσία, αυτοεγκλωβίζεται σε ψευτομάγκικα αιτήματα περί εκλογών δίχως πραγματικά να τις θέλει. Να γίνουν εκλογές, για ποιο λόγο; Ποια είναι η αντιπρόταση της ΝΔ στην πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ; Δεν υπάρχει!

Ακόμη και η υποσχεσούλα της ΝΔ ότι δεν θα έβαζε τόσους φόρους αν ήταν κυβέρνηση (προσέξτε: δεν υπόσχεται ότι αν γίνει κυβέρνηση θα μειώσει τους φόρους που επέβαλε η σημερινή κυβέρνηση), αλλά θα μείωνε μισθούς και συντάξεις, ουσιαστικά δεν έχει καμία διαφορά από το αποτέλεσμα των επιλογών τής σημερινής κυβέρνησης. Η κυβέρνηση Τσίπρα κάνει αυτό που υπόσχεται ο ατυχής Κούλης. Μειώνει μέσω της αύξησης άμεσων και έμμεσων φόρων την πραγματική – αγοραστική αξία μισθών και συντάξεων και απλώς διατηρεί την ονομαστική αξία των μισθών και των συντάξεων. Ελάχιστη σημασία έχει ο τρόπος μείωσης του εισοδήματος μισθωτών και συνταξιούχων. Το αποτέλεσμα είναι ακριβώς το ίδιο. Για παράδειγμα, ποια θα ήταν η διαφορά αν π.χ. ο Κούλης μείωνε μισθούς και συντάξεις κατά 200 ευρώ από το να μειώνει ο Τσίπρας σε 800 ευρώ την αγοραστική αξία των 1.000 ευρώ;

Αν ο Κούλης ήθελε πραγματικά να δείξει ότι η πολιτική του διαφέρει σε κάτι ουσιώδες από την πολιτική Τσίπρα, τότε απλά θα μπορούσε να κάνει σημαία του το γεγονός ότι επί Αλεξιάδη οι φοροελεγκτικοί μηχανισμοί έχουν διαλυθεί, ότι οι λίστες Λαγκάρντ κ.λπ.  ακόμη … ελέγχονται, ότι η μεγάλη φοροδιαφυγή γιγαντώνεται με την κάθε μέρα που περνάει, ότι η φοροασυλία των εφοπλιστών παραμένει, ότι οι φτωχοί φτωχαίνουν ακόμη περισσότερο. Όμως πώς να τα πει αυτά ο Κούλης που ακόμη συνηγορεί στο Σαμαρικό δόγμα περί 10 Παπασταύρων; Πώς να το πει ο άνθρωπος που είναι εκπρόσωπος των μεγαλοεπιχειρηματικών λόμπυ; Πώς να το πει ο άνθρωπος που μιλά για υγιή επιχειρηματικότητα και υμνεί τον ιδιωτικό τομέα την ώρα που κινδυνεύει με λουκέτο το λατρεμένο του MEGA μόλις διεκόπη η ροή θαλασσοδανείων κι ενώ οι ιδιοκτήτες του συνεχίζουν να είναι ζάμπλουτοι, κάτι που από μόνο του φανερώνει ότι τίποτα έως ελάχιστα επένδυαν οι … επενδυτές στην επιχείρησή τους;

Τι να μας πει κι ο Κούλης; Το φθηνότερο αναλώσιμο στην απόφαση του Συστήματος να κυριαρχήσει ο Τσίπρας, ήταν ο έρμος. Διότι ο Τσίπρας έχει ένα μοναδικό χάρισμα. Μπορεί να μιλά στο πλήθος,  ανάμεσά τους να υπάρχει μια τεράστια τρύπα κι ο Τσίπρας να επιμένει ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχουν πλέον τρύπες διότι τις έκλεισε όλες η κυβέρνησή του. Ακόμη κι όταν το πλήθος τον πιστέψει, κάνει ένα βήμα μπροστά και πέσει μέσα στην τρύπα, ο Τσίπρας θα συνεχίσει να λέει με φωνή αγωνιστή «Είδατε ότι δεν υπάρχουν τρύπες, σύντροφοι;».

Όχι, φυσικά και δεν εννοώ ότι ο Τσίπρας είναι ψεύτης και ο Κούλης έντιμος. Και οι δύο είναι πολιτικοί απατεώνες και υπηρέτες του ίδιου αφέντη. Μόνο που ο Τσίπρας έστησε καλύτερα το παιχνίδι του. Δέρνουν τα ΜΑΤ  τους διαδηλωτές με εντολή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, διαμαρτύρεται για τη βία των ΜΑΤ το κόμμα ΣΥΡΙΖΑ. Ξεπουλάει τα πάντα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, καταγγέλλει το ξεπούλημα το κόμμα ΣΥΡΙΖΑ. Εξαθλιώνει εργαζόμενους και συνταξιούχους η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, συμμετέχει στις κινητοποιήσεις κατά της εξαθλίωσης το κόμμα ΣΥΡΙΖΑ.

Μόνο σε εκλογές δεν έχει βρεθεί το κόμμα ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, είναι πιθανότατο όμως να το δούμε στις επόμενες εκλογές. Να ψηφίσει ο κόσμος ΣΥΡΙΖΑ για να «αλλάξουν τα πράγματα» και να ξαναγίνει πρωθυπουργός ο Τσίπρας ως αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ. Διότι ακόμη ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει η ελπίδα απέναντι στην πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Και πιστέψτε με, πολλοί συριζαίοι το πιστεύουν αυτό, όχι επειδή είναι χαζοί, αλλά επειδή μέθυσαν από το νέκταρ της Εξουσίας και δε χορταίνουν από την αμβροσία της οπαδικής νίκης. Κι άλλοι πολλοί αρχίζουν να το πιστεύουν αυτό καθώς το παραμύθιασμα του μονόδρομου των μνημονίων και της λιτότητας άρχισε να κυλάει και στην αριστερή φλέβα σε αντιστάθμισμα της καταθλιπτικής απογοήτευσης.

Εν κατακλείδι, μέσα από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ υλοποιούνται όλες οι νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες του Κούλη. Ίσως ήταν ο μόνος τρόπος να δει ο Κούλης τη δικαίωση της ιδεολογίας του. Γι’ αυτό, ακόμη κι αν δεν ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ στις προηγούμενες εκλογές, θα ψηφίσει σίγουρα στις επόμενες.

Tweet about this on TwitterShare on Facebook

Τι συζητάμε ρε μαλάκες;

kart

Βγαίνει η ALPHA BANK και λέει: «Τα στατιστικά στοιχεία που ανακοίνωσε η ΕΛΣΤΑΤ για την πορεία των λιανικών πωλήσεων σε συνδυασμό με την ανάλυση των προσδοκιών των νοικοκυριών, που δημοσίευσε το ΙΟΒΕ κατά την προηγούμενη εβδομάδα, επιβεβαιώνουν τη διαφαινόμενη αδυναμία της ιδιωτικής καταναλώσεως να στηρίξει την οικονομική δραστηριότητα».

Βγαίνει στα καπάκια ο ΣΕΒ και απαιτεί «να μειωθεί ο μέσος μεικτός μισθός των δημοσίων υπαλλήλων κατά 3% ή 565 ευρώ ετησίως και να απολυθούν 180 χιλ. δημ. υπαλλήλοι». Εν ολίγοις ζητά αυτή τη στιγμή να αποσυρθούν από την αγορά 180.000 καταναλωτές με τις οικογένειές τους, ενώ οι υπόλοιποι να μειώσουν τη δυνατότητα κατανάλωσής τους κατά 565 ευρώ ετησίως.

Με την πρώτη ματιά φαίνεται ότι η προτεινόμενη λύση της τράπεζας για αύξηση της ιδιωτικής κατανάλωσης έρχεται σε σύγκρουση με την πρόταση των βιομηχάνων για μείωση της ιδιωτικής κατανάλωσης.

Όμως, παπάρια! Η μεν τράπεζα κρύβει κάτω από την (πραγματική) μείωση της κατανάλωσης στο λιανεμπόριο, τις ευθύνες των τραπεζών που παρά το σκασμό των δισ.  που τους προσφέρθηκαν, εκείνες αρνούνται να ανοίξουν τις στρόφιγγες του χρήματος στην αγορά. Οι δε βιομήχανοι φτάνουν στο σημείο να υποκριθούν πως θέλουν να θυσιάσουν το αγαπημένο τους διεφθαρμένο Δημόσιο για τον ίδιο λόγο με τις τράπεζες: Για να εξαφανιστεί το ρευστό από την αγορά.

Η μείωση κατανάλωσης στο λιανεμπόριο χτυπά αποκλειστικά τους μικρομεσαίους, τα μικρομάγαζα, τα συνοικιακά καταστήματα. Αυτή την πίτα της κατανάλωσης επιθυμούν τράπεζες και βιομήχανοι να τη στρέψουν στα πολυκαταστήματα των πολυεθνικών. Ο μόνος τους καημός είναι να γεμίσει η αγορά με λουκέτα ώστε ελλείψει εναλλακτικών να συγκεντρωθεί η κατανάλωση και ο πλούτος στους λίγους, τεράστιους και εκλεκτούς.

Δεν είναι όμως αυτή η μόνη «αντίφαση της πρώτης ματιάς». Η Λαγκάρντ στην επιστολή που απέστειλε προς τους 19 υπουργούς του Eurogroup κατήγγειλε ως αναποτελεσματική και αναξιόπιστη «την πρόταση των ελληνικών αρχών να κάνουν βραχυπρόθεσμες οριζόντιες περικοπές στις προαιρετικές δαπάνες – οι οποίες έχουν ήδη συμπιεστεί σε βαθμό που η παροχή δημοσίων υπηρεσιών βρίσκεται σε σοβαρό κίνδυνο».

Από την άλλη, εμφανίζεται ο αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Βάλντις Ντομπρόβσκις  σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή της Κυριακής» να καταγγείλλει κι αυτός τις ελληνικές αρχές επειδή όμως: «κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων με την Ελλάδα τονίζαμε ότι οι μειώσεις δαπανών θα επηρέαζαν λιγότερο την ανάπτυξη, παρά η αύξηση των φόρων όμως η ελληνική κυβέρνηση επέλεξε την επιβολή φόρων».

Με την πρώτη ματιά φαίνεται και εδώ να διαφωνεί το ΔΝΤ με την Κομισιόν στο θέμα των οριζόντιων περικοπών στις δημόσιες δαπάνες. Όμως παπάρια κι αυτή η διαφωνία.  Και οι δύο αυτό που προτείνουν ουσιαστικά είναι «μεταρρυθμίσεις μακροχρόνιου ορίζοντα στο δημόσιο τομέα, κυρίως στο συνταξιοδοτικό και φορολογικό σύστημα» καθώς και την ανάγκη «ο προϋπολογισμός της Ελλάδας να ελέγχεται από τους Ευρωπαίους για τα επόμενα χρόνια».

Στην πραγματικότητα είναι προφανές ότι τράπεζες και βιομήχανοι, ΔΝΤ και Κομισιόν συμμετέχουν στο ίδιο πρόγραμμα φτωχοποίησης των εργαζομένων, συγκέντρωσης του πλούτου σε λίγους, κυβέρνησης υπό απόλυτη εποπτεία και χώρας υπό πλήρη κατοχή από τους δανειστές και το ελληνικό κεφάλαιο.

Κι όλα αυτά, όλες αυτές οι ψευτοδιαφωνίες, αυτές οι παραπλανητικές συγκρούσεις γίνονται για να ξεχρεώσουμε τις ενισχύσεις από τα μνημόνια. Όμως όπως είχε αποκαλύψει η Ευρωπαϊκή Σχολή Μάνατζμεντ και Τεχνολογίας (ESMT) του Βερολίνου και με απίστευτο θράσος δεν αντέδρασε κανείς από τους πρωταγωνιστές των μνημονίων, «μόλις το 5% από τα 220 δισ. ευρώ που πήρε η Ελλάδα πήγε στον ελληνικό προϋπολογισμό, ενώ το υπόλοιπο 95%  των μνημονιακών δανείων διατέθηκε για να σωθούν ελληνικές και ευρωπαϊκές τράπεζες».

Οπότε, τι ακριβώς συζητάμε ρε μαλάκες; Για το αν ο ΣΕΒ έχει δίκιο χύνοντας κροκοδείλια δάκρυα για τους απολυμένους που οι ίδιοι οι βιομήχανοι απέλυσαν για να αυξήσουν τα κέρδη τους ή για το δήθεν αίτημά του περί μείωσης του διεφθαρμένου Δημοσίου; Μα ποιος στήριζε επί 40 χρόνια με χρηματοδοτήσεις, γάμους, συμπεθεριάσματα, αλισβερίσια προμηθειών και μιζών τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ που κατασκεύασαν αυτό το πελατειακό κράτος; Οι βιομήχανοι, οι τραπεζίτες και οι εφοπλιστές δεν το έκαναν;

Ποιον βόλεψε επί 40 χρόνια αυτό το διεφθαρμένο πελατειακό κράτος; Το γεγονός ότι στη συντριπτική τους πλειοψηφία τα πορίσματα για εργατικά ατυχήματα έριχναν την ευθύνη σε ανθρώπινο λάθος, ποιον βόλευε; Τον βιομήχανο ή μήπως τους νεκρούς εργάτες; Το γεγονός ότι τα πρόστιμα για κάθε είδους παρανομίες των βιομηχανιών ξεχνιόταν σε συρτάρια, ποιον βόλευε; Τους βιομήχανους ή μήπως το περιβάλλον; Το γεγονός ότι οι φορολογικοί έλεγχοι έφταναν μέχρι ταβέρνες και καφενεία την ώρα που έβγαιναν ανενόχλητα στο εξωτερικό τα δισεκατομμύρια των βιομήχανων, των εφοπλιστών, των μεγαλοκαρχαριών, ποιον βόλευε; Τους δισεκατομμυριούχους που όλως παραδόξως εμφανίζουν κέρδη ακόμη και μέσα στην κρίση ή μήπως τους εργαζόμενούς τους που ζουν τον καθημερινό εκβιασμό απόλυσης ή μείωσης μισθού, απόλυσης ή υπογραφή ατομικής σύμβασης;

Και άραγε ποιο μοντέλο υγιούς επιχειρηματικότητας και «χρέους προς την πατρίδα» ασκούν επί τόσες δεκαετίες ανενόχλητοι οι βιομήχανοι; Ιδού: «Μόνο από τις κερδοφόρες εισηγμένες στο Χρηματιστήριο επιχειρήσεις οι οποίες διένειμαν κέρδη 3 δισ. ευρώ μεταξύ 2011-2015, η μείωση του φόρου των μερισμάτων στο 10% σήμανε ότι μπήκαν περίπου 460 εκατ. ευρώ περισσότερα στους προσωπικούς λογαριασμούς των μετόχων, καθώς το δημόσιο εισέπραξε 300 εκατ. ευρώ αντί για 760 εκατ. ευρώ που θα έπαιρνε αν ο φόρος είχε μείνει στο 25% και χρειάστηκε να πάρει άλλα μέτρα για να αντισταθμίσει αυτή την απώλεια. (…)Παρ’ όλα αυτά η λογική της κυβέρνησης συνεχίζει να πατά πάνω στον καμβά των προηγούμενων. Να «ευημερούν» δηλαδή οι επιχειρηματίες και οι μέτοχοι, αλλά όχι οι επιχειρήσεις και η επιχειρηματικότητα».

Την παραπάνω διαπίστωση περί της άρνησης των επιχειρηματιών να επανεπενδύσουν κάποια από τα κέρδη τους δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας δεν την κάνω εγώ, ούτε τη διάβασα στον «Ριζοσπάστη». Τη διαπίστωση της συστηματικής πρακτικής αποεπένδυσης με αντάλλαγμα το σαβάνωμα των κερδών από τους μετόχους την κάνει το liberal.gr !!!

Πριν ο ΣΕΒ, λοιπόν, χρησιμοποιήσει πλαστά στοιχεία όπως αποδεικνύεται εδώ και εδώ και πριν ο Κούλης του Μητσοτάκη σπεύσει με τη γνωστή ελαφρότητα που τον διακρίνει στην πολιτική σκέψη και τη λατρεία στο θεό του ακρότατου ναοφιλελευθερισμού να υιοθετήσει ως προεκλογική εξαγγελία του αυτές τις ασυναρτησίες των φίλων του, ας μας πουν ποιος ωφελήθηκε όλα τα προηγούμενα χρόνια από το πελατειακό Δημόσιο, από το ανύπαρκτο Κράτος, από την απουσία ελέγχων, από τις επιδοτήσεις άνευ λόγου και έργου, από τις υπερκοστολογήσεις δημοσίων έργων, από την παραλαβή δρόμων, γεφυρών και τούνελ που ποτέ δεν κατασκευάστηκαν αλλά πληρώθηκαν από τους απλούς φορολογούμενους, από το μπουρδέλο της κερδοσκοπίας, από την ανενόχλητη δημιουργία καρτέλ, από την τεράστια φοροδιαφυγή και τις νόμιμες φοροαπαλλαγές, από… , από…., από…., ένα έχω να πω: Averta paga τέλος, από εμάς.

Tweet about this on TwitterShare on Facebook

Ραντεβού στα … αυταπατάδικα

kar

Πες μου που πουλάν αυταπάτες να σου πάρω δυο. Η πρώτη είναι ότι η Μέρκελ θεωρούνταν πολύ κακός άνθρωπος, ενώ τελικά είναι συμπαθέστατη, γλυκύτατη και αγωνίζεται για τα δίκια της Ελλάδας. Η δεύτερη, ότι η Αριστερά είναι μόνο θεωρία και ότι στην πράξη δε μπορεί να βελτιώσει σε τίποτα τις ζωές των πολιτών. Αυτές τις δύο αυταπάτες ομολόγησε ο κ. Τσίπρας κατά την ομιλία του στη Βουλή.

Αυτές τις δύο διορθώσεις αυταπατών του προσπαθεί συστηματικά να μας επιβάλει. Ο κ. Τσίπρας δηλώνει με κάθε του λέξη ότι κακώς πίστευε πως η Μέρκελ ήταν κατά των ελληνικών συμφερόντων, ενώ με κάθε του πράξη και υπογραφή προσπαθεί να μας πείσει ότι … η ρεαλιστική αριστερά της Εξουσίας μπορεί να είναι μόνο πούρος νεοφιλελευθερισμός.

Υπάρχει και μια τρίτη αυταπάτη. Εκείνη των υποστηρικτών του ΣΥΡΙΖΑ που επιμένουν να τον θεωρούν αριστερό κόμμα. Μνημονιακοί παλαιοπασόκοι αποδείχτηκαν, αλλά ποιος μπορεί να στερήσει από τον καθένα την αυταπάτη του πως είναι αριστερός; Είναι απάνθρωπο και φασιστικό. Πιο φασιστικό κι από το να κλείνεις τον εθνικό κήπο επειδή έτσι γουστάρεις.

Όμως εδώ ο Κούλης του Μητσοτάκη πιστεύει ότι είναι έξυπνος και διαθέτει χιούμορ. Κυρίως, πιστεύει ότι διαθέτει πολιτική σκέψη, οπότε στις αυταπάτες των απλών οπαδών θα κολλήσουμε; Η μόνη αλήθεια που μας απέμεινε είναι ότι πάμε ντουγρού στον αγύριστο και μάλιστα με χαρές και τραγούδια μέσα στο λεωφορείο του Εφιάλτη μας.

Είχε ενδιαφέρον η συζήτηση στη Βουλή για το ασφαλιστικό. Υπήρξαν πολλές καλές στιγμές. Η καλύτερη, ότι Τσίπρας, Μητσοτάκης, Θεοδωράκης και Λοβέρδος δεν είχαν κάποιο σοβαρό λόγο να διαφωνήσουν. Ήταν αυτή τους η αμηχανία στη συμφωνία επί όλων των βασικών θεμάτων που έφερε τον εκνευρισμό τής ανάγκης για διαφοροποίηση στα ελάχιστα και τις λεπτομέρειες.

Ήταν όμως και ο Παφίλης που πάντα απολαμβάνω να τον ακούω, καθώς τον θεωρώ έναν από τους καλύτερους κοινοβουλευτικούς. Ρώτησε λοιπόν ο κ. Παφίλης την κυβέρνηση ειρωνευόμενος τον ασφαλιστικό παράδεισο που μας πουλάει: «Και ο λαός στα κάγκελα. Όλοι, εργάτες… μα καλά όλοι αυτοί ηλίθιοι είναι; Δεν ξέρουν το συμφέρον τους; Δεν θα ‘πρεπε να σας χειροκροτούν, αν πιστεύανε αυτά που λέτε;».

Συμφωνώ απόλυτα. Όλοι, οι εργάτες, ο λαός δεν είναι ηλίθιοι. Στη συνέχεια, όμως, ο κ. Παφίλης ένιωσε την ανάγκη να αναφερθεί και στον σοβιετικό παράδεισο λέγοντας: «Αλλά, κυρίως, πότε διαμορφώθηκε η κοινωνική ασφάλιση σε ολόκληρη την ανθρωπότητα; Διαμορφώθηκε μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση. Τότε άρχισαν οι καπιταλιστές να κάνουνε πίσω. Γιατί το 1920 στη Σοβιετική Ένωση υπήρχε καθολική κοινωνική ασφάλιση, Δημόσια δωρεάν Υγεία, Παιδεία, Πολιτισμός, Αθλητισμός. Το 1920! Σύνταξη στα 60 για τους άντρες και στα 55 για τις γυναίκες».

Και θα ήθελα να ρωτήσω τον κ. Παφίλη, μα καλά όλοι αυτοί οι σοβιετικοί, οι ανατολικογερμανοί που το 1989  πανηγύριζαν για την πτώση του κομμουνισμού, όλοι αυτοί ηλίθιοι ήταν; Δεν ήξεραν το συμφέρον τους; Δεν θα ‘πρεπε να χειροκροτούν την KGB, αν πιστεύανε αυτά που έλεγε;

Το νόμισμα της αυταπάτης δεν έχει μόνο δύο όψεις. Έχει καμιά δεκαριά κι ο καθένας βλέπει την όψη που τον βολεύει, όπως τον συμφέρει κι όπως την έχει φτιάξει στο μυαλό του. Σε αυτές τις αυταπάτες βολευόμαστε. Και τις αλλάζουμε ανάλογα με τα συμφέροντα των καιρών ή και της στιγμής. Αυταπατόμαστε ότι οι εκλογές είναι λύση, ότι ο καπιταλισμός μπορεί να έχει ανθρώπινο πρόσωπο, ότι μπορούμε να είμαστε μνημονιακοί αριστεροί, ότι οι χρυσαυγίτες είναι κανονικοί άνθρωποι, ότι λύσεις μπορούν να προκύψουν μέσω συζητήσεων στη Βουλή, ότι υπάρχει περίπτωση ρήξης με τη διαπλοκή από τις υπάρχουσες πολιτικές δυνάμεις, ότι στην Ευρώπη υπάρχει δημοκρατία και ό,τι άλλο μας γουστάρει.

Για τους εξουσιαστές, η αυταπάτη είναι η άλλη λέξη για το ψέμα και την εξαπάτηση. Για τους εξουσιαζόμενους, η αυταπάτη είναι ένα βάλσαμο για τις ενοχές της υποταγής και της απραξίας τους. Έτσι ήταν πάντα κι έτσι δείχνει να μένει.

Tweet about this on TwitterShare on Facebook

Τίποτα…

Τι παραδέχεται εδώ ο κ. Παπαδημούλης; Ότι ενώ η πλειοψηφία είχε ψηφίσει «Όχι» στο δημοψήφισμα, η κυβέρνηση ακολούθησε την εντολή τής μειοψηφίας τού «Ναι». Γι’ αυτό και κατηγορεί για υποκρισία  τους ψηφοφόρους του «Ναι»· επειδή εμφανίζονται αχάριστοι απέναντι στην κυβέρνηση που τους υπηρέτησε, αλλά ξεχνά να κατηγορήσει και την κυβέρνηση για υποκρισία, δειλία, υποταγή και άρνηση αποδοχής εκλογικού αποτελέσματος.

Λεπτομέρεια, θα μου πείτε. Ναι, μία από τις πολλές. Τόσες πολλές που δημιούργησαν το έκτρωμα που κυριαρχεί και σήμερα.

Μέχρι πριν λίγο καιρό είχα στο στόμα μια γεύση χολής. Εμετού. Σαπίλας. Τώρα πια, τίποτα. Δεν υπάρχει καμία γεύση. Η βροχή των γεγονότων που έγιναν και, κυρίως, όσων δεν έγιναν, λειτούργησαν ως γενική αναισθησία. Καμία γεύση, καμία σκέψη.

Ο κ. Τσίπρας προσπαθεί κρυπτόμενος να συντηρήσει την επίγευση της αντιστασιακής κυβέρνησης απέναντι στα Συμφέροντα και στους Δανειστές. Το καταφέρνει με αρκετό κόσμο, είναι η αλήθεια. Πάντα υπάρχει αρκετός κόσμος που έχει ανάγκη τα παραμύθια και τους Τσίπρες. Που βολεύεται να μην ομολογήσει το λάθος του. Γιατί αν το κάνει, θα πρέπει να προχωρήσει παραπέρα. Και το παραπέρα θέλει θυσίες.

Αρκετός κόσμος προτιμά να τον θυσιάζουν οι άλλοι παρά να θυσιαστεί μόνος του για κάποιο σκοπό. Ίσως επειδή δεν έχει σκοπό. Είναι λίγο τραγικό αυτό, αλλά είναι η πραγματικότητα. Άλλωστε, αρκετός κόσμος αρνείται να παραδεχτεί την πραγματικότητα και βολεύεται να πιστεύει ότι ζει στους πίνακες που του ζωγραφίζουν οι Τσίπρες. Ίσως είναι ευκολότερο έτσι να αντέξεις τον μαλάκα εαυτό σου.

Tweet about this on TwitterShare on Facebook

Ο καλός ο ψήστης στα μνημόνια φαίνεται

kart

Ήμασταν πρόβατα. Μας άφηναν να μασουλάμε χορταράκι και στα ενδιάμεσα ψηφίζαμε τσομπάνη. Τώρα, τέλειωσαν τα γούστα. Αφού μας έγδαραν, τώρα μας ετοιμάζουν για τη σούβλα. Η ζαλάδα θα είναι από το γύρισμα.

Ζητάει ο Κούλης του Μητσοτάκη εκλογές. Να τις κάνει τί; Να τις κερδίσει. Και μετά; Εγχειρίδιο. Πρώτα δέχεται όλα τα μέτρα. Στη συνέχεια δέχεται και άλλα μέτρα. Και στο τέλος ανακοινώνει ως μονόδρομο κι άλλα μέτρα. Μονόδρομος πριν, όταν υπούργευε επί Σαμαρά, μονόδρομος και τώρα. Άλλαξε κάτι; Έφτιαξε ο Μπόμπολας καμιά καινούρια παράκαμψη και δεν την είδαμε; Μπα! Μονόδρομος. Ευθεία. Καρφί στη μετανάστευση για τους νεότερους και στη μιζέρια για όσους δεν θα βρουν στον (γερμανικό) ήλιο μοίρα.

Ζητάει νέα κυβέρνηση η Φώφη του Γεννηματά. Να την κάνει τί; Να σώσει τον Ψυχάρη και το Mega και να «αδειάσει» τους νέους Ψυχάρηδες και τα φίλια Mega που ετοιμάζει ο Τσίπρας; Και τί μας νοιάζει εμάς ποιος Ψυχάρης θα ρουφάει κρατικό χρήμα και θα κολυμπάει στα θαλασσοδάνεια των από εμάς σωσμένων τραπεζών; Η Φώφη του Γεννηματά δεν τσίριζε «ναι σε όλα»; Το ίδιο εγχειρίδιο του μονόδρομου των μέτρων δεν ακολουθούσε; Με το Βενιζέλειο χοιρίδιο δεν αποδέχονταν κάθε μέτρο που οδηγούσε καρφί στη μετανάστευση τους νεότερους και στη μιζέρια όσους δεν έβρισκαν στον (γερμανικό) ήλιο μοίρα;

Παλεύει να μείνει στην κυβέρνηση ο Τσίπρας. Να κάνει τί; Να «διαπραγματεύεται» με τους «δανειστές» αν τα μέτρα των 3,5 δισ. ή 5 δισ. ή 9 δισ. θα μας τα περάσουν από το στόμα ή τον κώλο όπως τη σούβλα στα αρνιά; Να οργανώνει τη νέα μαφία μεγαλοκαναλαρχών; Να κατασκευάζει νέους υπερ-εργολάβους; Ένα δίκιο μόνο μπορώ να του δώσω. Λένε ότι ο Τσίπρας μέσα σε ένα χρόνο πρόλαβε να καταστρέψει τα πάντα.

Κι αναρωτιέμαι, ποια ήταν τα πάντα που κατέστρεψε; Τι είχαμε δηλαδή και το χάσαμε; Δίκαιο φορολογικό σύστημα; Μηχανισμούς ελέγχου φοροδιαφυγής; Υγιές ασφαλιστικό σύστημα; Υγιή ασφαλιστικά Ταμεία; Γρήγορη και αντικειμενική Δικαιοσύνη; ΟΤΑ χωρίς ατιμώρητα λαμόγια; Σωστή Δημόσια Υγεία και δημιουργική Παιδεία; Σοβαρή Βουλή και Δημοκρατία; Δίκαιο εκλογικό σύστημα; Ποινές για μιζαδόρους; Τι είχαμε δηλαδή και καταστράφηκε; Ένα λαγκάδι είχαμε κι εμάς που μασούσαμε χόρτα.

Αυτή ήταν η πατρίδα μας. Τα υπόλοιπα είναι μαλακίτσες για να έχουν να μαλώνουν οι οπαδοί των Κούληδων, των Αλέξηδων και των Φώφηδων.

Τι ήμασταν εμείς; Πρόβατα ήμασταν. Του Καραμανλή της αντιπαροχής, του Αντρέα του μπουρζουά με το «κωλόσπιτο» και τ’ όνειρο των πολλών ένα τζιπ Χιουντάι.

Ήταν και κάποιοι που λέγανε ότι ήταν Αριστεροί κι όλο μιλούσαν για αισθητική και τύπους και ανωτερότητες και τώρα που βρήκαν τη μαρμίτα έπεσαν μέσα με τα μούτρα και δε μπορείς να τους ξεκολλήσεις. Κι άμα τους πεις «φάτε με τρόπο ρε», σου απαντούν ότι είναι αντισυμβατικοί και δε φοράν γραβάτα για να λερωθεί.

Η μοίρα των προβάτων πάντα προδιαγεγραμμένη. Τα σουβλίζουν. Ε, ήρθε η ώρα μας. Με τα μπεεε και μπεεε σωτηρία δεν υπάρχει. Όσο καθόμαστε και περιμένουμε, τόσο καλύτερα λαδώνουν τη σούβλα για να μας την περάσουν πιο εύκολα. Κατά τα λοιπά, ας συνεχίσουμε να κανονίζουμε πού θα περάσουμε το Πάσχα και πού θα σουβλίσουμε. Να βλέπουμε για να μαθαίνουμε τί μας περιμένει.

 

Tweet about this on TwitterShare on Facebook

Και διαμοίρασαν τα ιμάτια αυτής…

kartesios
Παναγιώτης Λαφαζάνης: Πρόεδρος «Λαϊκής Ενότητας»
Ζωή Κωνσταντοπούλου: Πρόεδρος «Πλεύση Ελευθερίας»
Γιάννης Βαρουφάκης: Δημιουργός του ««DiEM 25»
Κώστας Λαπαβίτσας: Δημιουργός «νέου φορέα, ούτε πολιτικού μόνο, ούτε και μόνο ακαδημαϊκού»

Δεν έχω καμία διάθεση να ασχοληθώ αναζητώντας όσα τους χωρίζουν. Σίγουρα, όμως, υπάρχει κάτι μεγάλο που θα μπορούσε να τους ενώσει. Το αγνοούν ή κάνουν πως το αγνοούν. Μία επιλογή μού αφήνουν. Να αγνοήσω κι εγώ το λόγο τους, την ύπαρξή τους και τις προσωπικές φιλοδοξίες τους. Φιλοδοξίες χτισμένες πάνω στην προδοσία του ΣΥΡΙΖΑ και στη γέννηση τού νέου δικομματισμού που υπηρετεί από κοινού τη νεοφιλελεύθερη βαρβαρότητα. Φιλοδοξίες βασισμένες πάνω στην αμηχανία του κόσμου που οδηγεί στην πλήρη παραίτηση και στο χτίσιμο ενός απροσπέλαστου αδιεξόδου. Ένα νοσηρά εγωπαθές πλιάτσικο στις όποιες ελπίδες επιβιώνουν έστω και στο στάδιο του επιθανάτιου ρόγχου. Αυτό που εξυπηρετούν με το διαμελισμό της όποιας κοινής αντίστασης, αρνούμαι να το εκλάβω ως προσπάθεια και να το στηρίξω υποστηρίζοντας τις θέσεις κάποιου, όποιου από αυτούς. Οι ευθύνες τους είναι υπόθεση της Ιστορίας, αν ποτέ καταδεχτεί να ασχοληθεί μαζί τους.

Tweet about this on TwitterShare on Facebook

Η απειλή Πολάκη ήταν ρουσφέτι

tumblr_ncrussSEGk1sa0lmoo3_1280

Ίσως να φταίει η εποχή της ταχύτητας που δε μας αφήνει χρόνο να διυλίσουμε τα λόγια των άλλων, με αποτέλεσμα  να  παίρνουμε μόνο τον άχρηστο αφρό που κυριαρχεί τού βαθύτερου νοήματος. Ίσως να φταίει η προκατάληψη που δε μας επιτρέπει να αντιληφθούμε το μέγεθος μιας συγκινητικής προσφοράς, καθώς βιαζόμαστε να τη χαρακτηρίσουμε απειλή. Και είναι πραγματικά κρίμα να χάνονται τέτοια δώρα ανθρώπινης μεγαλοσύνης μέσα στη βιάση μιας πρόχειρης κριτικής.

Είπε, λοιπόν, ο κ. Πολάκης για τον δημοσιογράφο που τον είχε αποκαλέσει «σκυλί» – καλός κάφρος κι αυτός – ότι «έπρεπε να σηκωθώ επάνω και να πάει τρία μέτρα κάτω από τη γη». Έκανα αμέσως αυτό που θα έκανε ένας ψύχραιμος άνθρωπος αναζητώντας το βάθος του λόγου. Έκανα μία πρόχειρη αναζήτηση σε κανονισμούς λειτουργίας δημοτικών κοιμητηρίων και ανακάλυψα αμέσως ότι το «τρία μέτρα κάτω από τη γη» δεν είναι κάτι άλλο παρά ένα ρουσφέτι.

Όπως μπορείτε να δείτε και στα στοιχεία που καταθέτω, το βάθος των τάφων πρέπει να είναι 1,5μ.! Αμέσως – αμέσως, ο δημοσιογράφος κερδίζει άλλο 1,5 μέτρο βάθους και αν αυτό το κέρδος λειτουργήσει αναλογικά για τις υπόλοιπες διαστάσεις του τάφου τότε κερδίζει άλλο τόσο σε μήκος και σε πλάτος.

kar

Ατυχέστατη λοιπόν η επίθεση στον κ. Πολάκη. Εκτός κι αν όλο αυτό έγινε για να μην καταλάβουμε ότι επρόκειτο περί ακόμη ενός ρουσφετιού σε δημοσιογράφο. Διαφορετικά, ένα «ευχαριστώ» αρκούσε.

Tweet about this on TwitterShare on Facebook