Αρχίδι!

karte

«Πρέπει να εξηγήσουμε την Ευρώπη καλύτερα στους ανθρώπους» δήλωσε ο Σόιμπλε. Τρεις παραδοχές με τη μία. Πρώτη, δεν την εξήγησαν ποτέ μέχρι σήμερα, αλλά οι «μενουμευρωπαίοι» θέλουν να ανήκουν στην «Ευρώπη του Σόιμπλε» χωρίς να ξέρουν τί είναι αυτό στο οποίο χαίρονται να ανήκουν.

Δεύτερη παραδοχή, ο Σόιμπλε πιστεύει πως οι απλοί «άνθρωποι» είναι ηλίθιοι και ως εκ τούτου είναι λανθασμένη η εντύπωση που έχουν για την «Ευρώπη του Σόιμπλε» μέσα από τα βιώματά τους, γι΄ αυτό και χρειάζονται   επεξηγήσεις από τους «ειδικούς» οι οποίοι θα τους πείσουν ότι η «Ευρώπη του Σόιμπλε» δεν είναι αυτό που ζουν, αλλά κάτι άλλο.

Τρίτη παραδοχή, ότι υπάρχει κάποια ελίτ που γνωρίζει πολλά που δεν ξέρουν οι πολλοί. Υπάρχουν κι άλλες παραδοχές, βέβαια. Όπως αυτή που θυμίζει τις υπηρεσίες των δοσίλογων επί Κατοχής οι οποίοι εξηγούσαν στους κατακτημένους από τους ναζί λαούς, ότι οι Γερμανοί δεν είχαν έρθει για να κάψουν, να κλέψουν, να λεηλατήσουν, αλλά επειδή τους αγαπούσαν, ήθελαν να τους εκπολιτίσουν και να τους προστατέψουν από κάτι που μόνο αυτοί γνώριζαν, όπως τώρα μόνο ο Σόιμπλε γνωρίζει.

Ένα αρχίδι είναι ο τύπος, ένας φασίστας, ένας νεοναζί που δεν το κρύβει καθώς όπως υποστηρίζει: «Το θέμα δεν είναι η λιτότητα, αλλά το να τηρούμε τους κανόνες που αποφασίζουμε.  Η Γερμανία είναι ένα καλό παράδειγμα για αυτό». Η Γερμανία ήταν ένα καλό παράδειγμα και για τον Χίτλερ. Διότι όπως και ο Χίτλερ, έτσι και ο Σόιμπλε θαυμάζουν τη Γερμανία ΤΟΥΣ επειδή τηρεί τους κανόνες που η ίδια η Γερμανία ΤΟΥΣ δημιούργησε, πάνω στα δικά της μέτρα και συνθήκες.

Η Γερμανία του Χίτλερ και του Σόιμπλε πρέπει, λοιπόν, να γίνει παράδειγμα προς μίμηση για όλες τις χώρες της «ενωσιακής» αυτοκρατορίας της, καταργώντας τις κατά τόπους κουλτούρες, συνήθειες, ιστορία, συνθήκες. Η Γερμανία είναι ένα καλό παράδειγμα, άρα και οι γερμανοί είναι ένα καλό παράδειγμα, άρα ή θα γίνουμε όλοι σαν τους γερμανούς ή να πάμε στο διάολο.

Ένα μεγάλο αρχίδι είναι ο Σόιμπλε, ένας παράφρονας ναζιστής που το εκδηλώνει χαλαρά ως ιδιοκτήτης γραφείου ευρέσεως σκλάβων για τη γερμανική βιομηχανία: «Στην Γερμανία οι επιχειρήσεις ψάχνουν επειγόντως για μαθητευόμενους και αγγλικά μπορεί σήμερα να μάθει ο καθένας». Ιδού η ευκαιρία, λοιπόν, για απεγνωσμένους άνεργους νέους τής «Ευρώπης του Σόιμπλε» που -στην κυριολεξία – θα χρησιμοποιηθούν ώστε να αναπτύξουν τη γερμανική βιομηχανία και να δημιουργήσουν στρατιές γενίτσαρων, πολύτιμα αναλώσιμα για τον σημερινό οικονομικό και αύριο κλασικό πόλεμο.

Αυτοί είναι οι νέοι φίλοι του Τσίπρα, οι χτεσινοί του Σαμαρά και του Βενιζέλου. Σε αυτή την «Ευρώπη του Σόιμπλε» δηλώνουν τα αριστερά χρυσόψαρα ότι θέλουν να μείνουν πάση θυσία, χρησιμοποιώντας ως άλλοθι το ότι θα προσπαθήσουν να την αλλάξουν … από μέσα. Από αυτή την «Ευρώπη του Σόιμπλε» χτυπιούνται μην τυχόν και φύγουμε οι φλούφληδες με τα βουλγάρικα Armani. Ρε άντε πάτε να κρεμαστείτε όλοι μαζί, να νιώσουν και τα δέντρα λίγη χαρά που βοήθησαν στη σωτηρία του κοινωνικού περιβάλλοντος. Άντε τον πούλο, σιχάματα.

Υγ1: Αυτοί που οδύρονται ακόμη για την απόφαση των Βρετανών να εγκαταλείψουν την Ε.Ε. μιλώντας για «λανθασμένη απόφαση», για ποιου το καλό άραγε ενδιαφέρονται; Να λυπούνται για το μέλλον των «καημένων Βρετανών» δεν το πιστεύω. Θα είχαν ήδη εκφράσει τη λύπη τους για το παρόν και το μέλλον των καημένων Ελλήνων αντί να τους λοιδορούν καθημερινά. Το μόνο που απομένει είναι κλαίνε για την απώλεια ενός κομματιού της «Ευρώπης του Σόιμπλε». Και αυτό από μόνο του δείχνει ότι εκτός από θλιβεροί είναι και ή ανόητοι ή υποκριτές, καθώς η μεγάλη κερδισμένη σε περίπτωση υλοποίησης του Brexit, θα είναι η Γερμανία. Πέρα από τους οικονομικούς λόγους, η Γερμανία θα πανηγυρίσει τυχόν αποχώρηση της Βρετανίας, καθώς θα φύγει το κακό σπυρί από τον κώλο τής προσπάθειάς της για τη γερμανική ομογενοποίηση των μελών της Ε.Ε. Θα έχει φύγει, επίσης, το «κακό παράδειγμα» ότι μια χώρα μπορεί να αναπτύσσεται εντός Ε.Ε. και εκτός ευρωζώνης.

Υγ2: Όσοι σοβαροί δεν βαρέθηκαν, δεν κουράστηκαν και δεν σιχάθηκαν ακόμη να παρακολουθούν τις «εξελίξεις», είμαι βέβαιος ότι αντιλήφθηκαν  την τρομοκρατία των λέξεων όπως αναδείχθηκε μεταξύ του Brexit και του Grexit. Από την ημέρα του δημοψηφίσματος στη Μ. Βρετανία μέχρι και σήμερα κανείς δεν τόλμησε να πει ότι η Μ. Βρετανία αποφάσισε να αποχωρήσει από την Ευρώπη. Όλα τα ΜΜΕ και οι Βρυξέλλες και οι Γερμανοί έλεγαν ακριβώς αυτό που συνέβη: «Η Μ. Βρετανία αποφάσισε να αποχωρήσει από την Ευρωπαϊκή Ένωση». Αντίθετα, κάθε φορά που τίθεται θέμα Grexit, τα ΜΜΕ, και οι Βρυξέλλες και η Γερμανία και οι φλούφληδες με τα βουλγάρικα Armani, μας σπάζουν τα ούμπαλα ότι η Ελλάδα θα φύγει από την Ευρώπη λες και θα μας εξορίσουν σαν σφήνα μεταξύ Κονγκό και Μπουρούντι. Ως γνωστόν, κανένα προϊόν δεν έχει λόγο ύπαρξης χωρίς καταναλωτές. Και στην Ελλάδα, δόξα τω Θεώ, περισσεύουν οι χάφτες της καταστροφολογίας.

Υγ3: Να δώσω τα συγχαρητήριά μου στην κυρία Έλενα Ακρίτα, η οποία σε σχόλιό της για την αυτοκτονία Μαμιδάκη έγραψε: «Γιατί υπάρχουν κι επιχειρηματίες με φιλότιμο. Συλλυπητήρια στην οικογένεια του», βρίσκοντας το θάρρος να πει ουσιαστικά ότι όσοι μεγαλοεπιχειρηματίες δεν αυτοκτονούν, απλώς δε διαθέτουν φιλότιμο.

Tweet about this on TwitterShare on Facebook

Κλώσες

kart2

Αυτή η φωτογραφία είναι από χώρο νοσοκομείου και δημοσιεύθηκε επειδή οι εργαζόμενοι βρήκαν εκεί ένα φίδι. Δε γνωρίζω γιατί το εν λόγω φίδι καταδέχτηκε να περάσει από αυτό το σιχαμερό μπουντρούμι. Δε γνωρίζω πως είναι δυνατόν να μην έχουν παρασημοφορηθεί ακόμη όσοι εργάζονται σε τέτοιους χώρους. Δε γνωρίζω πως είναι δυνατόν να θεωρείται αυτός ο χώρος κατάλληλος για τον καθαρισμό των σεντονιών που ξαπλώνουν ασθενείς ή και των στολών του προσωπικού.

Αυτά τα γνωρίζουν σίγουρα οι κύριοι Λοβέρδος, Γεωργιάδης, Ξανθός και Πολάκης. Δημιούργημά τους είναι. Αυτό που εγώ γνωρίζω είναι πως αυτές οι συνθήκες, εκείνη η στιγμή με τον συνταξιούχο να κάθεται και να κλαίει κάτω από ένα ΑΤΜ, εκείνο το αίσθημα του άνεργου που κλωτσάει χαλίκια, εκείνη η εικόνα του κρεμασμένου καταστηματάρχη που καταστράφηκε, δημιουργήθηκαν και συντηρούνται από συγκεκριμένους πολιτικούς και κόμματα. Ανθρώπους της Εξουσίας που απολαμβάνουν αραλίκι σε βουλευτικά έδρανα και υπουργικές καρέκλες.

Αυτές οι εικόνες εξαθλίωσης και οι δημιουργοί τους είναι η απάντηση στην ερώτηση «Ποιος κλωσάει τα αυγά της Χρυσής Αυγής». Ποιοι είναι οι πραγματικοί ψηφοσυλλέκτες και σπόνσορές της. Στο μαύρο αύριο δε θα χρειάζονται ούτε αναλύσεις για τον ερχομό του, ούτε ερωτήματα. Την απάντηση την ξέρουμε από σήμερα.

Tweet about this on TwitterShare on Facebook

Παντού σκατά

kart

Λίγη, την ελάχιστη αξιοπρέπεια να είχε ο Δρίτσας, σήμερα θα έπρεπε να τον έκλαιγαν οι δικοί του επειδή χτες θα είχε κρεμαστεί από ντροπή. Όμως δεν έχει ούτε καν την ιδέα της αξιοπρέπειας μέσα του. Δήλωσε, μάλιστα, ότι δεν του πέρασε από το μυαλό η ιδέα να παραιτηθεί. Αυτό έλειπε, να του περνούσε. Αφού το μυαλό του το έκτισε μέσα στους τοίχους τους βολέματος, είναι δυνατόν να περάσει έστω και ίχνος αξιοπρέπειας;

Τώρα βέβαια ο Δρίτσας έχει καταντήσει «ο γνωστός Δρίτσας», αλλά κυρίως αποτελεί μια ανθυπολεπτομέρεια του γενικότερου βόθρου που βουλιάζουμε. Σκατά παντού κι απ’ όλους. Σβήνουν οι όποιες εξαιρέσεις. Λερώθηκαν κι αυτές, καθώς απλώς προσπαθούν να αποκομίσουν πολιτικά κέρδη από τους βάρβαρους ελπίζοντας ότι τα φρούτα θα σαπίσουν μόνα τους και οι πολίτες θα ξεσηκωθούν αυτόματα λόγω αντανακλαστικών. Βολεύονται κι αυτοί στη διατήρηση της περιρρέουσας σκατίλας κι αρνούνται να αντιδράσουν. Μόνο κριτική ασκούν για να δείξουν ότι αυτοί είναι καλύτεροι. Καταγραφείς προβλημάτων. Ως εκεί. Σκέφτονται με τη λογική του «θα έρθει η ώρα μας». Βόθρος.

Βγαίνει ο λειψόμυαλος Κούλης κι αναφωνεί: «Χωρίς ξένες επενδύσεις δεν βγαίνουμε από το φαύλο κύκλο». Εννοεί ότι από τον φαύλο κύκλο θα βγούμε αν συνεχίσουμε να δεχόμαστε COSCO που νομοθετούν αυτό που γουστάρουν, αν συνεχίσουμε να δεχόμαστε ELDORADO GOLD που γαμούν και δέρνουν ανθρώπους, δάση και θάλασσες, αν συνεχίσουμε να δεχόμαστε γερμανικές εταιρείες που δημιουργούν ανεπίσημες θυγατρικές τους, στη συνέχεια τις «εξαγοράζουν», τις καθιστούν ζημιογόνες, τις κλείνουν και τις εντάσσουν στις «ζημίες» των απολογισμών τους κερδίζοντας εκατομμύρια φόρων, αν συνεχίσουμε να δεχόμαστε Siemens που ξέρει πολύ καλά τον τρόπο να επενδύει στην Ελλάδα.

Βγαίνει ο θλιβερός Alexis και στο γνωστό μαλακιώδες τουί του όπου μπέρδεψε την ανεργία με την απασχόληση, γράφει: «Χωρίς ιδιωτικές επενδύσεις, η αύξηση της απασχόλησης δεν θα μειωθεί με το ρυθμό που επιθυμούμε. Προϋπόθεση, είναι η αύξηση των εγχώριων επενδύσεων», δείχνοντας την προτίμησή του στις επενδύσεις από εγχώριους επενδυτές, οι οποίοι ως γνωστόν είναι τυπικότατοι σε όλα τους.

Τουτέστιν, να έχουμε κι άλλους Λάτσηδες για ν’ αγοράζουν φιλέτα κοψοχρονιά, να έχουμε κι άλλους Βγενόπουλους κι άλλους Λιακουνάκους κι άλλους Μαρινάκηδες κι άλλους  Μελισσανίδηδες κι άλλους Μαρινόπουλους και Σκλαβενίτηδες για να εκβιάζουν με τον δικό τους μοναδικό τρόπο, να έχουμε κι άλλους Ιβάν Σαβίδηδες που απειλεί ωμά για τα χρωστούμενα στο Δημόσιο «τα μισά ή τίποτα» και εκβιάζει ότι θα πάρει τις επενδύσεις του από την Ελλάδα όποτε δε δίνει ο διαιτητής πέναλτυ στον ΠΑΟΚ, να έχουμε κι άλλους Ψυχάρηδες, Μπόμπολες και καναλάρχες θαλασσοδανείων, να έχουμε κι άλλους μεγαλοεργολάβους που πληρώνονται με υπερκοστολογήσεις χωρίς να παραδίδουν έργο, να έχουμε κι άλλους τραπεζίτες «μαύρες τρύπες».

Ποια ανεργία θα μειωθεί ρε καραγκιόζηδες και ποια ανάπτυξη θα έρθει; Έχουν μάθει για τους εκβιασμούς Λαυρεντιάδη στους εργαζόμενους των Λιπασμάτων Καβάλας; Ας διαβάσουν να ξεγκαβωθούν.  Δεν ξέρουν μήπως ότι ο Μαρινόπουλος με τους … επενδυτές του εκβιάζουν χρησιμοποιώντας τους εργαζόμενούς τους; Όλοι τα ξέρουμε, εκτός από τον Alexis, τον λειψόμυαλο Κούλη, τον μαλακολεβέντη, τον γυρίνο που τρέφεται από το βάλτο του Μπόμπολα και τα ΜΜΕ τους που κάνουν μούγκα για όλα αυτά. Πίσω από κάθε τέτοια ιστορία, πάντα μια κυβέρνηση που δεν κατάλαβε, ένας πρωθυπουργός που δεν γνώριζε, κάποιοι βουλευτές που ξεχνούν να δηλώσουν off shore και εκατομμύρια στα πόθεν έσχες τους.

Και βγαίνουν όλα αυτά τα άθλια των αθλιοτέρων να μας πουλήσουν για ένεση αισιοδοξίας το γαμήσι που τρώμε. Βγαίνει ο υπουργός Υγείας, Ανδρέας Ξανθός και δηλώνει το εξής πρωτότυπο: «Το μεγάλο στοίχημα είναι να εμπνεύσουμε τους στεναχωρημένους ανθρώπους ότι υπάρχει ακόμα ελπίδα και αξιοπιστία». Μαλάκα μου οι τύποι έχουν ξεπεράσει κάθε όριο. Ρε Ξανθέ, ο μόνος στεναχωρημένος στο βόθρο μας είσαι εσύ, επειδή δεν σε ξέρει κανείς κι όλοι νομίζουν ότι υπουργός Υγείας είναι ο Πολάκης. Όλοι οι υπόλοιποι δεν είμαστε στεναχωρημένοι, απεγνωσμένοι είμαστε.

Παντού σκατά. Όποιον και ν’ ακούσεις από αυτούς, όποιον και να δεις, σ’ όποιον και να ελπίσεις, απλώς βουτάς περισσότερο στο βόθρο τους. Σαρκοβόρα βακτήρια κολλημένα επάνω μας, στις στιγμές μας, στις ζωές μας, τις κατατρώνε. Αχόρταγοι  παθογόνοι μικροοργανισμοί αμολάνε τις τοξίνες τους στο αύριο και το σκοτώνουν από σηψαιμία. Το μόνο φάρμακό μας είμαστε εμείς. ΕΜΕΙΣ! Απέναντι σε αυτούς. Αν το καταλάβουμε ίσως προλάβουμε να μη γίνουμε ζόμπι.

 

Tweet about this on TwitterShare on Facebook

Μπράβο το Αννούλα!

Α2

Αχού το μωρέ το έξυπνο Διαμαντοπούλου που ξέρει να κάνει και αναγωγές ποσοστών σε δημοψηφίσματα. Έγραψε το Αννούλα Διαμαντοπούλου στο twitter σχετικά με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στη Μ. Βρετανία:

kart

Βέβαια, το Brexit έλαβε επισήμως 51,9%, όμως το Αννούλα έκανε αναγωγή του ποσοστού όχι επί των ψηφισάντων, αλλά επί των εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους. Αφαίρεσε, δηλαδή, την αποχή κι έβγαλε το «καθαρό» αποτέλεσμα (και πάλι λάθος το έκανε, καθώς το αποτέλεσμα είναι 38,26). Φυσικά, αυτή η μέτρηση είναι η σωστή κι έτσι θα έπρεπε να γίνεται ώστε να εκφράζεται η αποχή, να γνωρίζουμε ότι ο νικητής είναι μειοψηφία και να προστατεύουμε τη Δημοκρατία από τη «δήθεν Δημοκρατία» όπως λέει και το Αννούλα. Εν ολίγοις, είναι απαράδεκτο να αποφασίζει η μειοψηφία για την πλειοψηφία.

Να κάνουμε τώρα κι εμείς μια … αναγωγή για να δείξουμε πόσο ευαίσθητο είναι το Αννούλα και για τη Δημοκρατία στην Ελλάδα. Το Αννούλα, στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009 εκλέχθηκε βουλευτής Α΄ Αθήνας και στις 7 Οκτωβρίου ορκίστηκε Υπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων στην κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου.

Το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου κέρδισε εκείνες τις εκλογές με ποσοστό 43,92% (ούτως ή άλλως μειοψηφία, αλλά έστω βρε αδελφέ με κάποιο σεβαστό ποσοστό). Επειδή όμως το Αννούλα σέβεται το Ντιμοκρατία, ας δούμε με τη δική της αντίληψη ποιο ήταν το πραγματικό ποσοστό που πήρε το κόμμα της κι έγινε κυβέρνηση, με την ίδια υπουργό. Έλαβε 3.012.542 σε σύνολο εγγεγραμμένων 9.929.065. Τουτέστιν, το πραγματικό ποσοστό του ΠΑΣΟΚ σε εκείνες τις εκλογές ήταν 30,34%. Δηλαδή λιγότερο από το ένα τρίτο των εγγεγραμμένων.

Εκείνη η γαμημένη κυβέρνηση μειοψηφίας, του μόλις 30,4%, έχωσε τη χώρα σε μνημόνια, τη ρήμαξε, την κατέστρεψε και ξεκίνησε την παγκόσμια διαπόμπευσή μας, όμως το Αννούλα βολεύτηκε μια χαρά με εκείνη τη δήθεν Δημοκρατία. Κατάλαβε τώρα το Αννούλα ότι με μερικά πράγματα, όπως η Δημοκρατία, δεν πρέπει να παίζουμε; Το Αννούλα φυσικά και κατάλαβε. Είναι επαγγελματίας πολιτικός. Από αυτούς που έχουν πάντα ένα άλλοθι για την πάρτη τους, σε όποια τραγωδία κι αν έχουν βάλει το χέρι τους.

 

Tweet about this on TwitterShare on Facebook

Do it like Alexis

kart

Κακώς παραιτήθηκε ο Κάμερον. Μπορούσε να πάρει παράδειγμα από τον Τσίπρα και να πει στους Βρετανούς: «Σέβομαι το αποτέλεσμα για έξοδο από την Ε.Ε. και υπόσχομαι ότι θα επιδιώξω ακόμη μεγαλύτερη συμμετοχή μας στην Ε.Ε.». Σε όλα ανάποδα αυτός ο Κάμερον. Πριν το δημοψήφισμα είχε υποσχεθεί ότι θα παρέμενε πρωθυπουργός ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Μόλις βγήκε το αποτέλεσμα που δεν στήριξε ο ίδιος, δήλωσε ότι παραιτείται επειδή δεν μπορεί να το υπηρετήσει. Ενώ η δική μας ρόμπα νταμπλ φας, υποσχόταν προεκλογικά ότι δεν μπορεί να υπηρετήσει το «Ναι» και θα παραιτούνταν στην περίπτωση που κέρδιζε στο δημοψήφισμα, αλλά τελικά όχι μόνο το υπηρέτησε μα και το εφηύρε.

Με το μπαρδόν, σύντροφοι, αλλά καθόλου δε με ενδιαφέρει το Brexit και το ίδιο θα αδιαφορούσα αν το αποτέλεσμα ήταν το αντίθετο. Είναι ένα θέμα που αφορά τους παγκόσμιους κερδοσκόπους και το κεφάλαιο της Βρετανίας. Θα γραφτούν ένα κάρο αναλύσεις που θα πέσουν όλες έξω, με τον ίδιο τρόπο που έπεσαν έξω και οι δημοσκοπήσεις και οι προβλέψεις και οι εκβιασμοί στους Βρετανούς πολίτες ώστε να υποχρεωθούν να ψηφίσουν παραμονή.

Δυστυχώς δε μπορώ να αρχίσω να θαυμάζω ξαφνικά τους Άγγλους, ούτε την αποικιοκρατική πολιτική τους να ξεχάσω, ούτε την αδιαφορία τους για το παγκόσμιο γίγνεσθαι, ούτε την κερδοσκοπία των πολυεθνικών τους σε βάρος του Τρίτου κόσμου, ούτε τη συμμετοχή τους σε όλες τις μαζικές δολοφονίες που οργάνωσε το ΝΑΤΟ, ούτε ότι ο πρωθυπουργός τους γονατίζει στη βασίλισσα. Αν κάτι με λυπεί είναι ότι το Brexit πρόλαβαν να το καπελώσουν ακροδεξιοί και εθνικιστές που πλέον θα αρχίσουν να αποκομίζουν κέρδη από αυτή την ιστορία.

Και θα είναι μεγάλη η ιστορία, καθώς μπορεί εμάς, την Ελλάδα, να μας απειλούσαν κάθε Κυριακή βράδυ ότι τη Δευτέρα θα μας έδιωχναν από την … «Ευρώπη», αλλά για να φύγει η Βρετανία από την Ε.Ε. θα χρειαστούν διαδικασίες τουλάχιστον 2 ετών, τα οποία μπορούν να παραταθούν στο άπειρο κατόπιν κοινής συμφωνίας Λονδίνου και Βρυξελλών. Κι όσο το καθυστερούν, τόσο η ακροδεξιά θα εμφανίζεται ως η «μόνη έντιμη δύναμη που σέβεται την απόφαση των Άγγλων».

Ούτε καν ως ήττα της γερμανικής πολιτικής μπορώ να δω το Brexit. Ναι, σαφώς ήταν μια νίκη των συμφερόντων της αγγλικής πλουτοκρατίας εναντίον της γερμανικής πλουτοκρατίας. Κάτι που δεν αφορά κανέναν απλό πολίτη. Οι λαοί μόνο προς τα κάτω επηρεάζονται από τα παιχνίδια αυτής της Εξουσίας, ποτέ προς τα πάνω. Πάντα υποβαθμίζονται, ποτέ δεν αναβαθμίζονται σε αυτά τα συστήματα.

Περισσότερο από το Brexit με απασχόλησε και με διασκέδασε το χούι των δικών μας ΜΜΕ που έως και την τελευταία στιγμή παραπλανούσαν τους αναγνώστες τους. Για παράδειγμα, η ιστοσελίδα της «Ημερησίας» του Μπόμπολα, η οποία μισή ώρα αφότου έκλεισαν οι κάλπες στη Βρετανία πόσταρε άρθρο με τίτλο: «Νίκη του Bremain με 52% έδειξε το exit poll – Παραδέχθηκαν την ήττα Φάρατζ και Τζόνσον». Λοιπόν, ξέρετε πως ανακάλυψε το site της εφημερίδας ότι ο υπέρμαχος της εκστρατείας του Brexit, Μπόρις Τζόνσον, παραδέχθηκε την ήττα του; Διαβάστε: «Όπως υποστήριξε ο Λούις Ιβου, συνάντησε τον Τζόνσον στο μετρό. Ο υπέρμαχος του Brexit τον ρώτησε αν ψήφισε να φύγει η Βρετανία από την ΕΕ. Οταν ο Λούις απάντησε αρνητικά, ο Τζόνσον παραδέχθηκε την ήττα του». Και φυσικά αμέσως έκλεψαν την ειδησάρα και άλλοι και το έβρισκες σχεδόν παντού. Δεν βάζουν μυαλό, τελείωσε το θέμα.

Εν πάση περιπτώσει, δεν υπάρχει λόγος να κουράσω και εγώ με το Brexit. Προτιμώ ν’ ασχολούμαι με τις επιπτώσεις των εγκληματικών αποφάσεων της πολιτικής Τάξης στη δική μου πατρίδα. Ακριβώς αυτό που έκαναν οι Άγγλοι, οι Σκωτσέζοι και οι Ουαλοί. Τους οποίους, παρεμπιπτόντως, τόσο πολύ θαυμάζουν κάτι δικοί μας ξιπασμένοι που πράττουν όμως εντελώς τα αντίθετα. Δηλαδή αδιαφορούν για την πατρίδα τους και δηλώνουν ως χώρα τους την Ευρωπαϊκή Ένωση. Κάτι που ποτέ δεν έκαναν τα είδωλά τους. Θα ήταν οξύμωρο αν δεν ήταν τόσο ηλίθιο και φτηνιάρικο.

Tweet about this on TwitterShare on Facebook

Κυβέρνηση αλόης

kart

Μπορεί η Coca Cola να πηγαίνει μ’ όλα, αλλά πλέον βρήκε ανταγωνίστρια. Την αλόη που πάει με όλα και κάνει τα πάντα, σύμφωνα με τη βροχή διαφημίσεων. Για τις διάρροιες; Πιες αλόη. Για τη δυσκοιλιότητα; Πιες αλόη. Για πριν το ξύρισμα; Πασαλείψου με αλόη. Για μετά το ξύρισμα; Πασαλείψου πάλι με αλόη. Για την τριχόπτωση; Λούσου με αλόη. Για την αποτρίχωση; Βάλε αλόη. Για να ζεσταθείς; Ζεστή αλόη. Για να δροσιστείς; Κρύα αλόη. Για να κοιμηθείς ήρεμα; Αλόη. Για να είσαι στην τσίτα; Αλόη. Κι ένα κάρο ακόμη θαύματα της αλόης η οποία θεραπεύει κάθε αλληλοσυγκρουόμενη πάθηση, σύμπτωμα, κατάσταση.

Κάνει τόσα πολλά ταυτόχρονα η αλόη που έχω αρχίσει να πιστεύω ότι οι μεγαλέμποροί της διαθέτουν ίδιο επικοινωνιακό επιτελείο με της κυβέρνησης. Θες μνημόνια; Δυο – δυο στα φέρνει η κυβέρνηση. Είσαι αντιμνημονιακός; Κάθε μέρα, όλη μέρα καταγγέλλει τα μνημόνια η ίδια κυβέρνηση. Θες να πιστεύεις ότι η ανεργία μειώθηκε; Προτιμάς τα στοιχεία του ΟΑΕΔ της κυβέρνησης. Θες να βρεις στοιχεία σύμφωνα με τα οποία οι ελαστικές σχέσεις εργασίας είναι πλέον οι κυρίαρχες στην αγορά και η ανεργία κρύβεται κάτω από το χαλί τής σημιτικής απασχολησιμότητας; Προτιμάς τις ανακοινώσεις της ΕΡΓΑΝΗΣ της κυβέρνησης.

Θες χωρισμό Εκκλησίας – Κράτους; Ο Φίλης της κυβέρνησης. Θες να μη γίνει χωρισμός Εκκλησίας – Κράτους; Ο Καμμένος της κυβέρνησης. Θες υπερταμείο που να πουλάει τη χώρα σε τιμές «το αφεντικό τρελάθηκε»; Διαλέγεις Σταθάκη από την κυβέρνηση. Είσαι εναντίον των τζάμπα ιδιωτικοποιήσεων; Επιλέγεις Σπίρτζη από την ίδια κυβέρνηση.

Στήριζες το σύμφωνο συμβίωσης μεταξύ ομοφυλόφιλων; Η κυβερνητική βουλευτίνα Βασιλική Κατριβάνου είναι ο άνθρωπός σου. Θεωρείς ανεπίτρεπτο το σύμφωνο συμβίωσης μεταξύ ομοφυλόφιλων; Το ζώδιό σου ταιριάζει με εκείνο του, επίσης κυβερνητικού βουλευτή,  Κώστα Κατσίκη. Πιστεύεις ότι το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του και ότι δεν υπάρχουν σύνορα στις θάλασσες; Ο Τσίπρας σε καλύπτει απόλυτα. Είσαι στρατόκαυλος και ονειρεύεσαι ότι υπηρετείς ως ΟΥΚάς πάνω σε σημαδούρα πυροβολώντας ακόμη και τους γλάρους από το Αϊβαλί που εισέρχονται παράνομα στον αέρα της Λέσβου; Καμμένος, αγόρι μου!

Τι άλλο θες; Πες! Είναι multiκυβέρνηση. Όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει. Όλες οι ιδεολογίες μαζί και ταυτόχρονα καμιά. Ένας αχταρμάς δίχως ίχνος γεύσης. Τα παιδιά που αγαπούν τα στρατιωτάκια, τ’ αλογάκια και τα ξύλινα σπαθιά έγιναν κυβέρνηση, μοιράζουν βρωμερή χαρά και η λύση ολοένα πετάει πιο μακριά.

 

Tweet about this on TwitterShare on Facebook

Α ρε Μαρία!

kart

Για την Μαρία Σ.

Γιατί καλό μου το έγραψες εκείνο το μέιλ; Κι άντε το έγραψες, έπρεπε και να το στείλεις; Γιατί με βάζεις να αθετώ αποχαιρετισμούς; Δεν είναι στις συνήθειές μου η αθέτηση. Την απεχθάνομαι. Γιατί με βάζεις να διαβάζω πάλι δηλώσεις σαχλών πολιτικών; Γιατί θες να με κάνεις να βλέπω σούργελα τύπου Τσίπρα να χαριεντίζονται παίζοντας με σωσίβια με τον Mr Nothing, Μπαν Κι – Μουν, εις μνήμην αμέτρητων πνιγμένων προσφύγων και μεταναστών;

Γιατί, αγαπητή Μαρία, με υποχρέωσες να διαβάζω χλευαστικά σχόλια για τη δήλωση του Κάμερον ότι θα παραμείνει πρωθυπουργός της  Βρετανίας είτε κερδίσει είτε χάσει στο δημοψήφισμα για την παραμονή της χώρας του στην Ευρωπαϊκή Ένωση· σχόλια γραμμένα από ανθρώπους που έχουν καταπιεί αμάσητο το γεγονός ότι ο έλληνας πρωθυπουργός δήλωνε πριν το δημοψήφισμα του Ναι ή Όχι «Θα σεβαστώ το “ναι”, δεν μπορώ να το υπηρετήσω» κι από την επόμενη ημέρα υπηρέτησε το Ναι plus σαν να μην είχε κερδίσει το Όχι;

Γιατί, Μαρία, θες καλοκαιριάτικα να διαβάζω δηλώσεις της Φώφης με τις οποίες καταγγέλλει τον δικομματισμό ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ;  Η Φώφη, Μαρία! Ναι, το κατακάθι της μνήμης καταγγέλλει τον δικομματισμό κι εγώ παθαίνω εγκεφαλική δηλητηρίαση από χαλασμένες δηλώσεις.

Γιατί, Μαρία, με βάζεις ν’ ανεβάζω πίεση βλέποντας τον λειψόμυαλο Κούλη να χαμογελά άνευ λόγου, να παίρνει άγριο ύφος άνευ λόγου και γενικώς να κάνει μουτσούνες εκτός χρόνου σαν τους υπότιτλους ταινίας που δε συντονίστηκαν με τα στόματα των ηθοποιών; Γιατί να πρέπει να  παρακολουθώ τον λειψόμυαλο να χαίρεται επειδή ο Στουρνάρας συμφώνησε μαζί του για το πλεόνασμα λες και είχαν διαφωνήσει ποτέ σε κάτι, οτιδήποτε;

Γιατί, Μαρία, πρέπει να παρακολουθώ τον Πολάκη – φτυστός ο Αραβαντινός – να τσαμπουκαλεύεται εκ του ασφαλούς και να κατασκευάζει μαζί με τον Φίλη το δικό τους αποπροσανατολιστικό δελτίο ειδήσεων; Τι ήταν ο Πολάκης και ο Φίλης πριν βάλουμε τα χεράκια μας και βγάλουμε τα ματάκια μας; Πόσα γραμμάρια να ζύγιζε η σημασία τους; Ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να πατάνε τώρα με μαύρες μπότες στα μυαλά μας και να τα λιώνουν σαν κατσαρίδες; Εμείς τους το δώσαμε, Μαρία.

Αλλά έχεις δίκιο. Δύο εσείς κι άλλοι δύο εμείς τέσσερις. Πέντε μαζί με την Αδίστακτη. Θα υπάρχουν κι άλλοι, δε μπορεί. Που σιχαίνονται ν’ ασχολούνται και μετά ξαναθυμώνουν. Κάποια στιγμή θα συναντηθούμε. Και θα μετρηθούμε. Σε κάποιο δρόμο, κυνηγώντας τους. Κάποια στιγμή, ακόμη κι όσοι απομείνουν να πιστεύουν ότι αυτό το πράγμα είναι Δημοκρατία, θα σκεφτούν ότι μόνο με την αποχή από τις εκλογές μπορούν να βάλουν τους όρους τους για τον ελάχιστο σεβασμό τους. Θα καταλάβουν ότι η συμμετοχή στο παιχνίδι των ατζέντηδων ενός λαού και των κτηματομεσιτών μιας χώρας είναι στημένο κι από πριν ξεπουλημένο.

Συνεχίζουμε…

Tweet about this on TwitterShare on Facebook

Περιαυτολογώντας…

kart

Δεν σταμάτησα να γράφω. Το αντίθετο. Γράφω όλο και περισσότερο. Απλώς γράφω αλλού. Την ιδέα μού την έδωσε μια καλή φίλη η οποία μου ζήτησε ένα κείμενο για να το ανεβάσει στο blog που δημιούργησε με μια ομάδα ωραίων ανθρώπων. Φυσικά το υπέγραψα με διαφορετικό ψευδώνυμο. Έτσι, λοιπόν, άρχισα να στέλνω κείμενα σε άλλα blogs  και έντυπα, με διαφορετικό ψευδώνυμο κάθε φορά. Κάποιοι τα δημοσιεύουν, κάποιοι όχι. Να “ναι καλά και οι μεν και οι δε.

Σιχαίνομαι την καριέρα, όπως και ο Καρανίκας, με τη διαφορά ότι πιστεύω πως εγώ είμαι φυσιολογικός άνθρωπος, τουτέστιν δεν τον παίζω με τη Μενεγάκη, δεν είμαι σαλιάρης, δεν πληρώνομαι από το Μαξίμου και κάνω μια κανονική δουλειά όπως κάνουν κι όσοι απέμειναν να έχουν δουλειά.

Δε βρίσκω για την ώρα κάποιον λόγο να ασχολούμαι με τα έργα της κυβέρνησης, καθότι μου είναι απεχθέστερα κι από ποντικοκούραδα. Το να καταγράφω τις προδοσίες τους είναι πράγματι βαρετό και για μένα που γράφω και για όσους διαβάζουν. Το «πάλι τα ίδια» με σκοτώνει. Όσοι νιώθουν, μπορούν να αντιληφθούν την τραγωδία, την απάτη και τη λαμογιά τού καθεστώτος  με  όσα βιώνουν. Αυτοί που δε νιώθουν ή νιώθουν αλλά ελπίζουν στον λειψόμυαλο Κούλη δεν έχουν σωτηρία, όσα κι αν διαβάσουν.

Σε αυτούς, λοιπόν, που καταλαβαίνουν, τί να πεις; Κουράγιο; Δεν αρκεί. Σε αυτούς, πάλι, που δεν καταλαβαίνουν, τί να πεις; Περαστικά; Η ηλιθιότητα είναι ανίατη και μένα δε μ΄ αρέσει να κοροϊδεύω τους ηλίθιους.

Κατά τα λοιπά, υγιαίνω (το ίδιο εύχομαι και για εσάς), πηγαίνω βόλτα στο βουνό με την Αδίστακτη  που άρχισε πάλι να μαδάει και τα βράδια στην αυλή θυμόμαστε ταξίδια με τη Μ. , βάζοντας στοιχήματα για το πόσα θα γεννήσει η γάτα που ζει πάνω στη ντουλάπα.

Επανάσταση δεν πρόκειται να γίνει. Η κινεζοποίηση των μισθών θα έρθει μέσω της μεθόδου τσούκου – τσούκου και της διαρκούς εναλλαγής προσώπων. Οι «παραιτηθείτε» είναι για γέλια και οι «μην παραιτηθείτε γιατί με τους άλλους θα γίνουν τα πράγματα χειρότερα» είναι για κλάματα. Οι περισσότερες συλλογικότητες θα καταλήγουν πάντα σε πυραμιδικά σχήματα γεννώντας μωροφιλόδοξους ηγετίσκους και η κατά μόνας δράση θα αποτελεί τη μόνη λύση απέναντι στην πλειοψηφία που είτε θα πιστεύει στις εκλογές είτε σε ανατροπές που θα πέσουν από τον ουρανό.

Αν βαρεθώ να γράφω αλλού, θα επιστρέψω να γράψω εδώ. Όμως  τα περισσότερα θα τα έχω γραμμένα στ΄ αρχίδια μου για όσο καιρό βλέπω κόσμο που μυξοκλαίγεται, να βγάζει χρήμα απ΄ τα σεντούκια. Με τους λίγους, είναι πάντα καλύτερα.

Ευχαριστώ.

Tweet about this on TwitterShare on Facebook

Μπίχλες δεν θα γίνουμε ποτέ

kart3

Βγαίνει ο Κυρίτσης και δηλώνει ότι η πολιτική της κυβέρνησης είναι η μετακύλιση ενός κομματιού του βάρους από τους ασθενέστερους στους ευπορότερους. Σαν ιδρωμένη πατούσα στα μούτρα μας. Λες και το ΕΚΑΣ το έπαιρναν οι εύποροι, λες και οι έμμεσοι φόροι επιβαρύνουν τους εύπορους, λες και ο κόφτης θα κόψει τον κώλο των εύπορων.

Βγαίνει η Βαγενά και δηλώνει ότι «Δεν μας τρομάζουν τα 99 χρόνια διάρκειας του ταμείου Αποκρατικοποιήσεων. Εδώ η Ελλάδα ήταν υπό Τουρκική σκλαβιά για 400 χρόνια και άντεξε». Μια βρωμερή πατούσα αφήνει σημάδια στα σοκάκια του μυαλού μας. Ωμή παραδοχή ότι η χώρα εάλω και θα μείνει σκλαβωμένη επί 99 χρόνια με την υπογραφή τής βουλευτού. Κι επειδή όσοι την έκριναν «δεν ήταν ευφυείς, αλλά φαρμακερά φίδια» ίσως να μας τιμωρήσει ψηφίζοντας κατοχή της χώρας επί άλλα 301 χρόνια για να μάθουμε να μην κρίνουμε.

Βγαίνει ο Κατρούγκαλος και λέει ότι στόχος της κυβέρνησης είναι να διασφαλίζει τους πιο φτωχούς και τους πιο αδύναμους. Μια μπίχλα τρομερή από το σαπισμένο πτώμα του «νέου» τρυπάει τα ρουθούνια μας. Λες και δεν ξέρουμε ότι σύμφωνα τουλάχιστον με όσα παραδέχθηκαν στις δηλώσεις τους, κορυφαίοι υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ διαθέτουν περιουσίες εκατομμυρίων. Ποιοι είναι οι πλούσιοι που θα «αγωνιστούν για το καλό των φτωχών», καρικατούρες του Ρομπέν των Δασών;

Αυτοί και πάνω απ’ όλους ο Τσίπρας, έδωσαν το δικαίωμα στον Καρακούση να γράφει στο «ΒΗΜΑ» άρθρα με τίτλο «Καιρός για ειρήνευση κ. Τσίπρα»  όπου μεταξύ άλλων διαπιστώνει ότι: «η διαίρεση των προηγούμενων ετών μεταξύ «μνημονιακών» και «αντιμνημονιακών», τεχνητή, απολύτως κατασκευασμένη για σκοπούς αμιγώς πολιτικούς, δεν υφίσταται πλέον. Διαλύθηκε στην κυριολεξία, δεν στέκει, δεν μπορεί να υποστηριχθεί, ούτε καν από τους ιδεοληπτικούς της άκρας Αριστεράς ή εκείνους της Άκρας Δεξιάς».

Δεν ξεπλένεται, όμως, έτσι η μπίχλα, ούτε κυρίως μπορείς να τους τσουβαλιάσεις όλους στο βόθρο της. Ναι, ο Τσίπρας, η κυβέρνησή του και οι βουλευτές του έδωσαν το δικαίωμα στον μνημονιακό συρφετό να λέει σήμερα ότι οι μνημονιακοί και οι αντιμνημονιακοί δεν είχαν ποτέ ουσιαστικές ιδεολογικές διαφορές μεταξύ τους, ότι η επιλογή στρατοπέδου δεν είχε ποτέ και ταξική αφετηρία, ότι φτωχοί και πλούσιοι, εργάτες, βιομήχανοι και τραπεζίτες πατήθηκαν και λεηλατήθηκαν μαζί και το ίδιο από τα μνημόνια, ότι η «διαμάχη μνημονιακών – αντιμνημονιακών» επρόκειτο απλώς για ένα ακόμη πεδίο ανάπτυξης πολιτικής καριέρας.

Σωστό! Αυτό το δώρο τούς το έκανε ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ. Τους έδωσαν το δικαίωμα να βλέπουν αποκλειστικά ένα οπαδικό στοιχείο στο διαχωρισμό μνημονιακών – αντιμνημονιακών, σαν οπαδοί δύο ομάδων ενός ποδοσφαιρικού ντέρμπι που μαζεύτηκαν σε φιλικό σπίτι να δουν τον αγώνα και με το σφύριγμα της λήξης έφυγαν μονιασμένοι. Μπίχλες!

Λοιπόν, δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Ούτε όλοι μπίχλες. Ούτε όλοι μνημονιακοί. Ούτε όλοι «δε γαμιέται το σύμπαν, η πάρτη μας να’ναι καλά». Ούτε έχουμε καμιά σχέση με τις Βασούλες του ΣΥΡΙΖΑ που «με πόνο ψυχής και τα λοιπά…». Ούτε έχουμε παρτίδες με τις Κατριβάνου. Ούτε ψαρώνουμε με τη δήθεν εσωκομματική αντιπολίτευση των «53», ας πάρουν και τα 3 τα δικά μου να γίνουν 56.

Υπάρχουμε κι εμείς που θεωρούμε ότι η χώρα εάλω δίχως να χρειαστεί πολιορκία, δίχως να υπάρξει αντίσταση. Σημίτης και Καραμανλής έριξαν τα τείχη. ΓΑΠ, ΣαμαροΒενιζέλοι και Τσίπρας υποδέχτηκαν τους κατακτητές και μας πρόσφεραν στο δίσκο σαν κέρασμα. Μαζί με τον δίσκο και όλα τα ασημικά.

Ο σκοπός τους είναι ένας. Να σβήσουν τους μικρομεσαίους, να φτάσουν τον μισθό στα 100 ευρώ, να χαρίσουν τα πάντα. Αν το έκαναν με την πρώτη προσπάθεια, θα είχαν πέσει και τα δέντρα να τους πλακώσουν. Γι’ αυτό και όλα γίνονται με τρόπο. Μέσω «δημοκρατικών διαδικασιών». Οι εκλογές είναι το μεγάλο τους άλλοθι. «Ήξεραν τι ψήφιζαν». Όλοι αυτό είπαν για να δικαιωθούν κι αυτό θα λένε στη συνέχεια. Με χαμόγελο κι ευγένεια θα μας γαμήσουν ώσπου να ξυπνήσουμε σε Νταχάου και ν’ αναρωτιόμαστε σαν ναρκοληπτικοί «πως φτάσαμε ως εδώ;».

Ψηφίζοντας, στηρίζοντας και σιωπώντας θα έχουμε φτάσει ως εκεί. Και θα μας πάνε γαμιώντας. Είτε από τον Τσίπρα, είτε από τον Κούλη, είτε από κάποιον άλλον στημένο, κάποιον άλλον έτοιμο από καιρό να μας δώσει στεγνά και δίχως τον φόβο της παραμικρής τιμωρίας.

Δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Δεν είμαστε όλοι γουρούνια που κρύβουν το λίπος τους κάτω από τα στρώματα. Υπάρχουν πολλά τέτοια γύρω μας. Κυκλοφόρησε πολύ 500ευρω μόλις ανακοινώθηκε ότι θα καταργηθεί. Θα τελειώσει κάποια στιγμή αυτό το λίπος, όμως τα γουρούνια θα μείνουν γουρούνια, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θα τους δοθεί πάλι η ευκαιρία να σεντουκιάσουν μαύρο χρήμα. Μάταιη η αναμονή. Το χρήμα θα μαζευτεί στους λίγους για να μείνει στους λίγους.

Δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Όχι επειδή δε μπορούμε να γίνουμε σαν τους μπίχλες ή τα γουρούνια, αλλά επειδή δεν θελήσαμε ποτέ να γίνουμε. Επειδή τα «όχι» μας είναι όρκος. Γι’ αυτό και ποτέ δε θα ντραπούμε που ζούμε. Ναι, ξέρω, ούτε οι μπίχλες και τα γουρούνια ντρέπονται που ζουν. Όμως ντρέπεται η ζωή γι’ αυτούς. Κι αυτή είναι μια από τις μεγάλες μας διαφορές.

Tweet about this on TwitterShare on Facebook

Μα, γιατί δεν χαίρεστε;

kart
Τα καθεστώτα στην προσπάθειά τους ν’ αντέξουν φτιάχνουν παραμύθια. Κατασκευάζουν «πραγματικότητες». Στήνουν γιορτές. Πάνω απ’ όλα όμως παίζουν με τις λέξεις. Πρέπει κάπως να παραπλανήσουν. Ακόμη καλύτερα, να υπνωτίσουν. Να ξεγελάσουν. Να κρύψουν την αλήθεια κάτω από το χαλί που υφαίνουν με λέξεις.

Αξιοποίηση!

«Τα λιμάνια δεν πωλούνται, αλλά αξιοποιούνται».
«Τα αεροδρόμια δεν πωλούνται, αλλά αξιοποιούνται».
«Οι δημόσιοι οργανισμοί δεν πωλούνται, αλλά αξιοποιούνται».
«Η χώρα δεν πωλείται, αλλά αξιοποιείται».
«Το υπερ – Ταμείο δεν είναι πωλητής, αλλά μάνατζερ αξιοποίησης».

Με την ίδια λογική, τα ανήλικα που έφερναν από την πρώην ανατολική Ευρώπη δεν τα πουλούσαν για σκλάβες του σεξ, αλλά τα αξιοποιούσαν. Τι να το κάνει το κορμί της μια 15χρονη ρωσιδούλα; Άντε να το μάθει να χορεύει, να χαίρεται τη θάλασσα, να νιώθει τον αέρα, να κάνει έρωτα, να γεννήσει, να αγαπηθεί. Τζάμπα θα πήγαινε. Μηδέν κέρδος.

Ενώ με την αξιοποίηση που της επεφύλασσαν τα κυκλώματα trafficking, το κορμί τής 15χρονης αποκτούσε αξία. Παρήγαγε κέρδος. Δινόταν η ευκαιρία σε εκατοντάδες γερασμένες χοντροκουράδες να το απολαύσουν. Το κορμί μετατρεπόταν σε μέσο παραγωγής. Όπως μια χώρα ολόκληρη μετατρέπεται σε ευκαιρία επενδυτών. Στο κορμί της. Ποιος γαμεί ιστορίες, αξιοπρέπειες, θέλω και δεν θέλω. Οι νταβατζήδες είναι επενδυτές. Οι νταβατζήδες δεν είναι νταβατζήδες, είναι μάνατζερ αξιοποίησης. Τα κορμιά και οι χώρες είναι προϊόντα. Πρέπει να παράγουν κέρδος, διαφορετικά είναι άχρηστα.

Τα καθεστώτα παραπλανούν. Εμφανίζουν τις καταστροφές ως επιτυχίες. Τα καθεστώτα αγοράζουν χρόνο παραμονής. Με ψέματα και κοροϊδία. Με λέξεις που κρύβουν την αλήθεια. Με πανηγυρισμούς για την εξαθλίωση.

«10,3 δισ. που θα ενισχύσουν ψυχολογικά την αγορά». Η αγορά δεν έχει κατάθλιψη• φτώχεια έχει. Και θα έχει μεγαλύτερη φτώχεια, καθώς χρεωθήκαμε άλλα 10,3 δισ. που θα πρέπει να ξεπληρώσουμε, όμως δεν θα τα δούμε αυτά τα 10,3 δισ. επειδή ήδη τα χρωστάμε. Όμως για να πάρουμε αυτά τα 10,3 δισ. υποχρεωθήκαμε να φτωχύνουμε κατά 5,4 δισ. από τα μέτρα που λήφθηκαν ως προϋπόθεση για να πάρουμε τα 10,3 δισ. Στη γλώσσα των καθεστώτων αυτό είναι επιτυχία, αξίζει πανηγυρισμούς και σημαίνει «τέλος της ύφεσης».

Ό,τι περισσέψει από αυτούς τους πανηγυρισμούς, καλύπτει τις βασικές ανάγκες της χώρας μέχρι τον Νοέμβριο του 2016. Το καθεστώς προσπαθεί να κρύψει το αναμφισβήτητο γεγονός ότι μετά το 2016 υπάρχει το 2017 και τότε θα πρέπει να πληρώσουμε 3 δισ. στον E.S.M., 1,4 δισ. στην ΕΚΤ και 2,1 δισ. σε ιδιώτες επενδυτές. Τι θα γίνει τότε; Τα γνωστά. Θα πρέπει να κοιμόμαστε με τα πόδια ανοιχτά για να μπορούμε και στον ύπνο μας να εξυπηρετούμε ακόμη περισσότερους πελάτες που θα αφήνουν κέρδη στους μάνατζερ της αξιοποίησής μας.

Αυτό το πράγμα, στη γλώσσα των καθεστώτων λέγεται ανάπτυξη. Δεν σημαίνει τίποτε απολύτως αν εμείς βιώνουμε ύφεση και φτώχεια και λουκέτα και απολύσεις και αυτοκτονίες – ναι, ακόμη συνεχίζονται όμως ως διά μαγείας κανείς δεν τις μετράει πια. Η ανάπτυξη έρχεται μόνο για το καθεστώς, τους πελάτες, τους μάνατζερ αξιοποίησης και τους συνδαιτυμόνες τους.

Εμείς, μπορούμε να ζήσουμε με κάτι ψίχουλα υποσχέσεων που μας πετάνε από το τραπέζι και, κυρίως, με τη διαβεβαίωση των αρχόντων ότι μόλις ολοκληρώσουμε το στόχο των 10 δισεκατομμυρίων πελατών ανά νύχτα επί 99 χρόνια θα μας αφήσουν να βγούμε από την υπόγα.

Tweet about this on TwitterShare on Facebook