Ο ΚΑΙΡΟΣ ΓΑΡ ΕΓΓΥΣ…

kartesios260215

Ζητήσαμε από τον κ. Τσίπρα να μας μιλήσει με τη γλώσσα της αλήθειας. Κι εκείνος άρχισε να μας μιλά με τη γλώσσα του Αντώνη Σαμαρά. «Παρατάσεις», «θα δούμε», «ίσως», «από τον επόμενο χρόνο», «την έγκριση των εταίρων», «θα το συζητήσουμε», «απαιτεί την έγκριση»….

Κατά τα λοιπά, περιβάλλον εκβιασμού και τρόμου περί άδειων ταμείων, προβλήματος ρευστότητας, στενότητας χρόνου, ανάγκη άμεσων αποφάσεων…

Το μόνο που απομένει είναι ένα «αν δεν το ψηφίσουμε δεν θα υπάρχουν λεφτά για μισθούς και συντάξεις».

Ακόμη κι αν είναι μία φορά σαφές ότι η πλειοψηφία των ψηφοφόρων δεν έδωσε ρητή εντολή στον κ. Τσίπρα να επιστρέψει την Ελλάδα στη δραχμή, είναι χίλιες φορές σαφέστερο ότι κανείς δεν έδωσε την έγκριση στον κ. Τσίπρα να συνεχίσει τα Μνημόνια, να τα επεκτείνει, να τα ανανεώσει και γενικώς να βαδίσει στο δρόμο που χάραξαν οι πολιτικές των προηγούμενων κυβερνήσεων.

Πολλές οι οικονομικές αναλύσεις, τοποθετήσεις, προσεγγίσεις, όμως την ουσιαστικότερη την διάβασα από τον φίλο Ηλία Γαρουφαλάκη και είναι μία τούρκικη παροιμία που λέει «Όταν φεύγεις από τον δρόμο για τη χασούρα, κέρδος έχεις». Όμως η κυβέρνηση συνεχίζει στο δρόμο της μεγάλης χασούρας, μέχρι να χαθεί στον ορίζοντα και να μην φαίνεται.

Οι «διαπραγματεύσεις» και τα Eurogroups των τελευταίων ημερών κατάφεραν να δείξουν ακόμη και στον πλέον αφελή λαό της Ευρώπης ότι η ευρωζώνη είναι μία κανονική Μαφία. Εμείς ουσιαστικά δεν είμαστε μέλος της Μαφίας. Ένας πελάτης της είμαστε. Η Μαφία μάς δάνεισε χρήματα που μας πήρε πίσω με δεκάδες τρόπους.

Η εικόνα έχει ως εξής: Έρχονται κάποιοι γραβατωμένοι μπράβοι μία νύχτα στο μαγαζί μας και μας υπόσχονται προστασία από το παγκόσμιο υφεσιακό περιβάλλον. Όμως εμείς δεν έχουμε τα χρήματα για να πληρώσουμε τους μπράβους. Τότε οι μπράβοι προσφέρονται να μας δανείσουν λεφτά κι εμείς συμφωνούμε να δανειζόμαστε λεφτά από τους μπράβους και ύστερα να τους τα επιστρέφουμε με τόκο για να αγοράζουμε την προστασία τους.

Δεν υπάρχει καμία λογική σε όλο αυτό. Τη συμφωνία την υπέγραψε ο Γιώργος Παπανδρέου, την επέκτεινε ο Αντώνης Σαμαράς και τώρα την διαπραγματεύεται ο Αλέξης Τσίπρας. Αυτό φαίνεται μέχρι στιγμής.

Τώρα το μαγαζί πάλι δεν έχει χρήματα, οι δουλειές δεν πάνε καλά, ούτε τις σπασμένες καρέκλες δεν αλλάξαμε, ούτε ποτά αγοράσαμε, ούτε το πάτωμα σκουπίζουμε, πωλήσεις δεν είχαμε και το ταμείο δεν έχει χρήματα, αλλά οι μπράβοι ήρθαν να εισπράξουν τα συμφωνημένα. Μέχρι σήμερα οι κυβερνήσεις ακολουθούσαν πάντα την ίδια λύση. Ξαναδανείζονταν από τους μπράβους για να τους ξαναπληρώσουν και ούτω καθ’ εξής.

Κανείς δεν ξεμπέρδεψε από τους τοκογλύφους. Για όσους αντέχουν σαν βόδια ζωσμένα να στριφογυρνούν στο κυκλικό τ’ αλώνισμα έχει καλώς. Όσοι τα έχουν δώσει όλα κι έχει στερέψει το λίχνισμα, τότε τους τσιμεντάρουν ως παράδειγμα για τους άλλους πελάτες, και τους φουντάρουν στη θάλασσα.

Εμείς είμαστε στα τελειώματα πάλι. Ή θα δανειστούμε ξανά για να πληρώνουμε προστασία στους μπράβους της ΕΚΤ, των Βρυξελλών, του ΔΝΤ και του Σόιμπλε ή θα μας φουντάρουν για να φοβούνται οι Ισπανοί.

Τώρα είναι η ώρα να φεύγουμε. Καλή η ευρωζώνη αλλά βρωμάνε τα χνώτα της. Από επιλογή και όσο το δυνατόν πιο οργανωμένα, αποχωρούμε. Θα περάσουμε για ένα διάστημα δύσκολα από πολυτέλειες, αλλά μήπως και τώρα πόσο διασκεδαστικά περνάμε; Η ανθρωπιστική κρίση διαπιστώθηκε, αλλά η διαπίστωση δεν αρκεί και λύση δεν φαίνεται. Μόνο μπλα – μπλα και όλη την ημέρα στασίδι στα κανάλια των διαπλεκόμενων ως νέοι Αδώνιδες.

Αυτοί οι 4 μήνες δεν πρέπει να πάνε χαμένοι προσπαθώντας να αποδείξουμε στη Μαφία πόσο καλοί πελάτες είμαστε. Ούτε «μέρα – μέρα» να προσπαθούμε να χτίσουμε την εμπιστοσύνη με τη Μέρκελ.

Πρέπει «μέρα – μέρα» να οργανώνουμε την έξοδό μας από τον φαύλο κύκλο του παρανοϊκού χρέους και την επιστροφή στην αυτοδιαχείριση ενός εθνικού νομίσματος.

Εκτός κι αν ο Αλέξης Τσίπρας έχει επιλέξει άλλους συμμάχους και θέλει να περάσει με επιτυχία την αξιολόγηση από εκείνους. Δεν μπορώ ή δεν θέλω να το πιστέψω αυτό. Τουλάχιστον όχι ακόμη. Είναι νωρίς. Γι’ αυτό, μου περισσεύει ένα «αλλά…».

Αλλά… ίσως ο Αλέξης Τσίπρας έχει αποφασίσει να αναζητήσει κάθε ευκαιρία του Συστήματος των Μαφιόζων για να την εκμεταλλευτεί, πριν αποφασίσει να δώσει «εντολή στον Βαρουφάκη» όχι πλέον για συμφωνία, αλλά για ρήξη.

Σύντομα θα φανεί…

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΦΕΥΓΟΥΜΕ Ή ΟΠΩΣ ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ;

kartesios230215

(Προειδοποίηση προς πιθανούς αναγνώστες: Είναι μεγάλο το κείμενο)

Από ό,τι ακούω και διαβάζω στα πλαίσια της κριτικής στον ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχει η απαίτηση μέσα σε ένα μήνα που βρίσκεται στην κυβέρνηση να είχε ήδη: διαλύσει τα ΜΑΤ, κλείσει τις Αμυγδαλέζες, δημιουργήσει τις υποδομές και τις συνθήκες υποδοχής με αξιοπρέπεια για όσους επιστρέψουν από αυτές τις κολάσεις, προχωρήσει στο διαχωρισμό Εκκλησίας – Κράτους, εξετάσει όλες τις υποθέσεις για τις ευθύνες μνημονίων, εξετάσει όλες τις υποθέσεις σκανδάλων, ψηφίσει ολόκληρο το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, βγει από το ευρώ, δημιουργήσει δραχμή και πάρα πολλά άλλα.

Για όλες αυτές τις προσδοκίες σαφώς και φταίει αποκλειστικά ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτός τις δημιούργησε και είναι ο αποκλειστικός υπεύθυνος της κριτικής που τώρα δέχεται. Δεν μπορώ να τον υπερασπιστώ, ούτε όμως θα τον καταδικάσω. Έχει άλλοθι. Σε ό,τι έχει σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τον διαχωρισμό Εκκλησίας – Κράτους μπορεί να επικαλεστεί την απουσία αυτοδυναμίας. Και αυτή την απουσία αυτοδυναμίας κανείς λογικός άνθρωπος δε μπορεί να τη χρεώσει στον ΣΥΡΙΖΑ. Ή ξαναπάμε σε εκλογές ή συγκατοικεί με τους ΑΝ.ΕΛ. και προχωράνε αυτά τα θέματα βήμα – βήμα.

Σχετικά με τα της οικονομίας, επιτρέψτε μου να επαναληφθώ γράφοντας ότι υπάρχει η κριτική πως η κυβέρνηση θα έπρεπε ήδη να μας έχει βγάλει από το ευρώ, να δημιουργήσει δραχμή ενώ ταυτόχρονα θα έπρεπε να κρατήσει τις τράπεζες ανοιχτές, να τις έχει εφοδιάσει με χρήματα για να αντιμετωπίσουν τον πανικό, να διαχειριστεί αυτόν τον πανικό και τέλος να κρατήσει την αγορά σε λειτουργία. Αν κάποιος πιστεύει ότι αυτά μπορούν να συμβούν ταυτόχρονα, εντάξει. Εγώ πιστεύω ότι δεν μπορούν όσο κι αν το θες.

Πιστεύω ότι αν είχαμε βγει χτες από το ευρώ: Οι τράπεζες θα έκλειναν, η αγορά θα κατέβαζε στόρια και ο πανικός δύσκολα θα παλευόταν. Επίσης, αρκετοί από αυτούς που τώρα κατηγορούν την κυβέρνηση επειδή δεν το έκανε, θα την κατηγορούσαν επειδή το έκανε κι αντί να μειώσει τα λουκέτα στην αγορά έβαλε λουκέτο σε ολόκληρη την αγορά.

Το κυριότερο όμως που δεν μπορώ να καταλάβω είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι σήμερα που πιστεύουν ακόμη ότι στις Δημοκρατίες κυβερνούν οι λαοί. Παιδιά, εκλογές κάναμε. Τι δεν καταλαβαίνετε; Υπάρχουν χίλιοι δυο λόγοι για τους οποίους ψηφίστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι δυνατόν να ικανοποιηθούν όλοι αυτοί οι λόγοι και ειδικά οι αλληλοσυγκρουόμενοι. Όπως για παράδειγμα ότι υπήρξαν άνθρωποι που ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ για να σκίσει τα Μνημόνια και άρα αυτομάτως να επιστρέψουμε στη δραχμή και υπήρξαν άνθρωποι που ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ για να βγει η χώρα από την ύφεση μέσω καλύτερων διαπραγματεύσεων και άρα αυτομάτως να παραμείνουμε στο ευρώ. Αποκλείεται να ικανοποιηθούν και τα 2 αιτήματα.

Σαφώς και πάλι έχει την ευθύνη εδώ ο ΣΥΡΙΖΑ, διότι από τη μία διατυμπάνιζε ότι θα σκίσει τα Μνημόνια και θα καταργήσει όλους τους νόμους τους με έναν νόμο κι από την άλλη διαβεβαίωνε ότι δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας εξόδου από το ευρώ. Κοροϊδία; Σαφέστατη. Έτσι είναι όμως στις προεκλογικές περιόδους των Δημοκρατιών. Διαλέγεις ψέμα. Την αλήθεια είσαι υποχρεωμένος να την ανακαλύψεις μόνος σου.

Αν, λοιπόν, κάποιοι ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ για να μας επιστρέψει στη δραχμή, λάθος κόμμα ψήφισαν. Αυτό το υποσχόταν το ΚΚΕ και ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά πήγαινε πακετάκι με την απόλυτη έξοδο από την Ε.Ε. και ίσως έτσι έπεφτε λίγο χοντρό το θέμα. Αν πάλι κάποιοι άλλοι ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ για να μείνουμε στο ευρώ αλλά χωρίς καμία υποχώρηση και συμβιβασμό, υπήρχε η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το ΠΟΤΑΜΙ που υποστήριζαν ότι οι πολιτικές τους ήταν έτοιμες να μας βγάλουν εντός των ημερών από τα Μνημόνια και δεν θα υπήρχαν άλλα μέτρα και συμβιβασμοί.

Όλοι έχουμε τις ευθύνες μας. Εμείς, πρώτον γιατί δεν ξέρουμε τι ακριβώς θέλουμε κι αν στην τελική το αντέχουμε αυτό που θέλουμε – διότι ας μην κρυβόμαστε, δεν το έχουμε γνωρίσει – εμείς δεύτερον, διότι πιστεύουμε ότι μόνο εμείς βγάλαμε τον ΣΥΡΙΖΑ και κανείς άλλος με αντίθετη λογική από τη δική μας και εμείς τρίτον, επειδή έχουμε αφήσει τις πύλες αφύλαχτες και προσφέρουμε απολαυστικό θέαμα του καυγά μας στον πραγματικό εχθρό.

Κι εμένα μου τη δίνει η Βαλαβάνη όταν με αυστηρό υφάκι μας προειδοποιεί ότι «αυτή θα είναι η τελευταία ρύθμιση οφειλών». Άντε μαντάμ, τόλμησε να κάνεις την πρώτη ρύθμιση κι ύστερα προχώρα σε προειδοποιήσεις ότι θα είναι και η τελευταία. Βιάστηκε πολύ η κυρία Βαλαβάνη να προχωρήσει σε προειδοποιήσεις και, κυρίως, να μεταμορφωθεί σε αυστηρό νεοφιλελεύθερο που κάνει συστάσεις στο πόπολο.

Κι εμένα μου τη δίνει που βλέπω τον Πανούση σε φάση ζεν να παρακολουθεί ατάραχος τα δρώμενα, την ώρα που τα ΜΑΤ ακόμη δέρνουν πολίτες, ενώ ακόμη δεν έχουν σταλεί σε δίκες όλοι αυτοί που σε χιλιάδες φωτογραφίες έχουν αποτυπωθεί οι μούρες τους να απολαμβάνουν γκλομπιές και ψέκασμα χημικών στα πρόσωπα διαδηλωτών. Είναι εξοργιστικός και τεράστια απογοήτευση.

Κι εμένα μου τη δίνει που διαβάζω ως ονόματα υποψήφιων γενικών γραμματέων υπουργείων εκείνα όσων απέτυχαν να εκλεγούν με τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ προχωρήσει στη δημιουργία νέας στρατιάς πολιτευτών που πληρώνονται αδρά για να φτιάξουν βιογραφικό και εκλογική πελατεία για τις επόμενες εκλογές, την έχουμε κάτσει άσχημα.

Όμως πιο άσχημα από όλους θα την έχει κάτσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Αν συνεχίσει έτσι, τότε μόνος του θα έχει κλείσει το άλλο άκρο της παρένθεσής του. Η Δημοκρατία δίνει τουλάχιστον αυτό το δικαίωμα. Της τιμωρίας, του ευτελισμού και της ταπείνωσης.

Οπότε, μέχρι σήμερα η κυβέρνηση δεν τα πήγε καλά. Αυτό δεν είναι αποκάλυψη. Όμως δεν τα πήγε και τόσο καταστροφικά σύμφωνα με την αδυναμία εκπλήρωσης των αλληλοσυγκρουόμενων απαιτήσεων όλων μας, τις οποίες κανείς και ποτέ δε θα μπορέσει να ικανοποιήσει.

Η κυβέρνηση πρέπει να μιλήσει. Δεν αντέχουμε άλλα παρασκήνια και μυστικά. Σαφώς, δε μπορεί να μας αποκαλύψει τα όπλα της, αν διαθέτει όπλα. Θα πρέπει όμως τώρα πια να μας μιλήσει με ειλικρίνεια. Να μας εξηγήσει ποιους στόχους έχει. Όχι με υπονοούμενα του Γιάνη. Με καθαρές κουβέντες. Πρέπει να καταλάβουμε αν αποφάσισε να ασπαστεί το «ευρώ πάση θυσία» ή αν προσπαθεί να δοκιμάσει κάθε ευκαιρία παραμονής στην ευρωζώνη, ώστε σε περίπτωση επιστροφής σε εθνικό νόμισμα να μπορεί να το κάνει χωρίς απολογίες εντός κι εκτός συνόρων.

Αυτή τη στιγμή δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς κάνει και που το πάει. Η προσωρινότητα «λύσεων» λειτουργεί εντελώς αρνητικά. Οι αναβολές από Eurogroup σε Eurogroup κι από Παρασκευή σε Δευτέρα το μόνο που καταφέρνουν είναι να μειώνουν την εμπιστοσύνη των πολιτών στους χειρισμούς της κυβέρνησης. Ας μην το διακινδυνεύσει άλλο. Μπορεί να στενεύουν τα περιθώρια διαπραγματεύσεων για να μείνουν οι τράπεζες ανοιχτές, αλλά ταυτόχρονα στενεύουν οι αντοχές και οι ανοχές εκείνων που δεν τους ενδιαφέρει καθόλου το αν θα κλείσουν οι τράπεζες.

Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε ένα τεράστιο λάθος ως πρωθυπουργός. Στο διάγγελμά του μετά το Eurogroup είπε ότι η Ελλάδα πέτυχε μία σημαντική διαπραγματευτική επιτυχία και ότι κερδίσαμε μία μάχη αλλά όχι τον πόλεμο. Επίσης τόνισε ότι ήταν μία μέρα σημαντικότερη για την Ευρώπη απ’ ότι για την Ελλάδα. Πρώτον, προκαλεί θλίψη η εικόνα ενός αριστερού πρωθυπουργού να χαρακτηρίζει –για τους όποιους δικούς του λόγους – ως επιτυχία μία απλή παράταση της αβεβαιότητας. Δεύτερον, είναι καιρός να συνειδητοποιήσει ότι ειδικά αυτή την περίοδο θα έπρεπε να μάχεται ώστε η κάθε μέρα να είναι σημαντικότερη για την Ελλάδα απ’ ότι για την Ευρώπη.

Αυτήν την περίοδο ειδικά, δεν καιγόμαστε ιδιαίτερα να κερδίσει η Ελλάδα κάποιον διαγωνισμό θεώρησης ορθής λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτή την περίοδο, για όποιον επί μέρους λόγο κι αν ψήφισε κάποιος αυτή την κυβέρνηση, το έκαναν όλοι για να νιώσουν απεγκλωβισμένοι, αξιοπρεπείς και με την όποια βεβαιότητα μπορεί να προσφέρει για το μέλλον κάποια κυβέρνηση. Το κάναμε για να δούμε όσους έφυγαν, να επιστρέφουν. Το κάναμε για να πάμε όλοι μαζί ένα βήμα μπροστά. Το να μείνουμε βαλτωμένοι στον ίδιο βάλτο αλλά με αριστερή κυβέρνηση δεν είναι αξιοπρέπεια, αλλά ντροπή.

Ας μας μιλήσει επιτέλους με τη γλώσσα της αλήθειας ο πρωθυπουργός. Αν χάσουμε την όποια μάχη μαχόμενοι θα το αντέξουμε. Εδώ χάσαμε τόσες μάχες με τα χέρια κατεβασμένα. Δεν είμαστε βολεμένοι με το σήμερα. Δεν συνηθίσαμε την κατάντια μας. Ας μας μιλήσει. Ας πει την αλήθεια. Τι σκέφτεται, τι θέλει, τι επιδιώκει, τι είναι διατεθειμένος να θυσιάσει. Είτε με ευρώ, είτε με δραχμή, θα την παλέψουμε. Άλλο «απροσδόκητο» όμως δεν θα αντέξουμε. Ούτε άλλα «ανέφικτα». Αν μας θέλει μαζί του, πρέπει να το αποφασίσει και να μας το ανακοινώσει. Ο ίδιος, όχι μέσω Reuters. Μας κούρασαν οι υποψίες, οι αμφιβολίες και τα σενάρια. Ξεκάθαρες κουβέντες πια.

Γράφω πολλά σήμερα. Όμως έχω και πολλά μέσα μου που δεν τ’ αντέχω. Δεν αντέχω να δίνουν απειλητικά τελεσίγραφα στην ελληνική κυβέρνηση από τη μία ο Σόιμπλε κι από την άλλη ο Κατρούγκαλος. Δεν γίνεται να βγαίνει ο σεβάσμιος Γλέζος και να μου ζητάει συγγνώμη από τη στιγμή που εγώ δεν έχω ζητήσει συγγνώμη από τον εαυτό μου για την ψήφο μου.

Δε μπορεί να θέλει να σπείρει μέσα μου ενοχικά διλλήματα σχετικά με το αν έπρεπε να έχω μετανιώσει για κάτι και δεν το κατάλαβα. Αν εκείνος μετάνιωσε για κάτι, ας το εξομολογηθεί αλλού. Όχι πάνω στον καημό μας. Το ίδιο ας πράξουν η Σακοράφα, ο Μητρόπουλος και όποιος άλλος θέλει να κάνει κριτική στην κυβέρνηση. Ας μην την στηρίξει. Δηλαδή αν αυτοί που ανήκουν στο κυβερνητικό κόμμα κάνουν δημόσια κριτική, εμείς τι θα έπρεπε να κάνουμε; Να αυτοκτονήσουμε καταπίνοντας τόνους αγχολυτικών;

Μεγάλοι άνθρωποι είναι όλοι τους. Δεν θα τους πω εγώ τι πρέπει να κάνουν. Αλλά αν είναι να με πιέζουν από τη μία οι Γερμανοί και από την άλλη τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, άντε να το τελειώνουμε εδώ κι ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του. Είπαμε να νιώσουμε καλύτερα. Αν είναι να το γυρίσουμε σε θρίλερ δεν έχω καμία όρεξη.

Λοιπόν, ας ξεκαθαρίσει ο πρωθυπουργός τα πάντα σε όλους. Τι θέλει, τι μπορεί να κάνει, ως πού σκέφτεται να το φτάσει και τι είναι έτοιμος να θυσιάσει. Θέλουμε να ξέρουμε αν θα μείνουμε ή θα φύγουμε. Αν θα στηρίξουμε ή θα το αφήσουμε να γκρεμιστεί. Άντε, να τελειώνουμε πριν μας το βγάλουν από τη μύτη. Μέχρι σήμερα αυτό που πρέπει να κατάλαβε ο Αλέξης Τσίπρας είναι ότι δεν υπάρχει κανείς καλύτερος από τον λαό για να στηριχτεί. Μόνο αυτός μπορεί να βάλει πλάτη. Αρκεί να ξέρουμε τι στηρίζουμε. Οι υπόλοιποι ας αρκεστούν στις δημόσιες διαπιστώσεις τους.

…ΜΑ ΠΙΣΩ ΔΕΝ ΓΥΡΝΑΜΕ

kartesios210215

Άνθρωποι που μας έχωσαν στα Μνημόνια, πολιτικοί που υπηρετούσαν τις εντολές της Μέρκελ, τζουτζέδες που έγλειφαν τα δάχτυλα των ποδιών του Σόιμπλε, εκβιαστές και επικοινωνιακοί μαφιόζοι του Σαμαρικού καθεστώτος, τσογλανάκια των social media που υμνούσαν την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας και έστρωναν με ροδοπέταλα τον δρόμο των κατακτητών, λιγούρια των ολιγαρχών, υπερασπιστές της λιτότητας και λοιπά κολοβακτήρια που η γαμημένη μοίρα τα έφερε έτσι ώστε να γίνετε από κεφεδοποιοί και social sitters –μη χέσω – των μουρούτικων υπογείων έως και υπουργοί – τσολιαδάκια για τους τουρίστες δανειστές, άθλιοι υπήρξατε, άθλιοι παραμένετε και άθλιοι θα συνεχίσετε για πάντα. Δεν μπορείτε να γίνετε κάτι άλλο.

Εσείς είστε η πραγματική εγγύηση ύπαρξης αυτής της νέας κυβέρνησης. Επειδή εσείς μας θυμίζετε κάθε μέρα με την ύπαρξή σας και την παρουσία σας πόσα τραγικά ζήσαμε. Εσείς μας βοηθάτε να μην ξεχάσουμε τον εφιάλτη και τους Εφιάλτες. Δηλαδή εσάς. Εσάς, λιγδιάρηδες που κολλήσατε επάνω μας σαν γλίτσα και δεν μπορούσαμε να σταθούμε όρθιοι. Εσάς, βδέλλες, που νοστιμευτήκατε από το αίμα μας και λίγο έλειψε να το ρουφήξετε όλο.

Σας παρακαλώ μη σταματήσετε να γράφετε, να μιλάτε, να τουιτάρετε και να ποστάρετε. Κάθε λέξη σας, κάθε πανηγυρισμός σας για όποια αποτυχία ή «αποτυχία» της νέας κυβέρνησης, κυλάει σαν κρύος ιδρώτας στην πλάτη μας και συντηρεί τη σιχασιά μας για το παρελθόν που ζήσαμε εξαιτίας σας.

Εσάς, λογικά, δεν σας βολεύει με τίποτα να κατηγορείτε τη νέα κυβέρνηση για κωλοτούμπες. Όχι μόνο επειδή στηρίξατε ή και υπήρξατε απατεώνες, κλεφτοκοτάδες και βολικοί για κάθε χρήση…. Όχι μόνο επειδή βαφτίσατε «μονόδρομο» και «σωτηρία» την καταστροφή μας υποχρεώνοντας τη λογική στη μεγαλύτερη κωλοτούμπα από υπάρξεώς της… Όχι μόνο επειδή είστε σιχάματα από επιλογή… Αλλά κυρίως επειδή είστε επαγγελματίες διαστρεβλωτές και αισχροί παπαρολόγοι.

Υπάρχουν τόσα επιχειρήματα να σας αντικρούσει κάποιος, αλλά είστε τόσο άχρηστοι που κανείς δεν θέλει να μπει στον κόπο να το κάνει. Θα σας κάνω, λοιπόν, μία εξυπηρέτηση και δεν θέλω να μου χρωστάτε καμία χάρη. Τόσο σας απεχθάνομαι. Λοιπόν, τον Ιούλιο του 2012 ο Αλέξης Τσίπρας είχε δώσει μία συνέντευξη στην εκπομπή «Πρωινή Ενημέρωση» της ΝΕΤ που κλείσατε.

Ολόκληρη μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ. Βέβαια, δεν θα κάνετε τον κόπο, επειδή μάθατε να διαβάζετε μόνο προϊόντα από μονταζιέρες. Αν όμως κάποιοι το αποφασίσετε, τότε διαβάζοντας αυτή τη συνέντευξη δεν θα καταφέρετε να βρείτε ούτε μισή κωλοτούμπα για τις μεταρρυθμίσεις, την επαναδιαπραγμάτευση και το ευρώ. Δεν θα βρείτε ούτε την ελάχιστη διαφορά ανάμεσα στον Τσίπρα της αντιπολίτευσης του 2012 και στον Τσίπρα πρωθυπουργό του 2015. Δεν θα βρείτε, αλλά τουλάχιστον θα μπορέσετε να φανταστείτε κάποιες για να δικαιολογήσετε τη βλακεία που σας δέρνει.

Και τώρα θα σας εξηγήσω τη βασικότερη ποιοτική διαφορά μεταξύ αυτής και της προηγούμενης κυβέρνησης. Σχετικά με την απόφαση του τελευταίου Eurogroup και ουσιαστικά την απώλεια δικαιώματος χρήσης των 11 δισ. του ΤΧΣ, βγήκε την επόμενη μέρα ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης και δήλωσε: «Δεν εγκαταλείπουμε κανένα στόχο. Προφανώς μέσα από αυτήν την απόφαση τα χρήματα αυτά φαίνεται ότι είναι δεσμευμένα για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Εμείς αυτό το αναγνωρίζουμε ως μια παραχώρηση. Αναγνωρίζουμε ότι είναι κάτι που δεν αντιστοιχεί σε αυτό που λέγαμε στο προηγούμενο διάστημα». Τουτέστιν, τον ήπιαμε και άντε με τις υγείες μας.

Με την προηγούμενη κυβέρνηση, πηγαίναμε στα Eurogroup, δίναμε δώρο τις παρθένες, επέστρεφε ο Κεδίκογλου πανηγυρίζοντας «Ουφ! Ξεφορτωθήκαμε τις παρθένες». Χαρίζαμε τον ΟΠΑΠ, έβγαινε ο Χατζηδάκης πανηγυρίζοντας «Ουφ! Ξεφορτωθήκαμε επιτέλους τον κερδοφόρο ΟΠΑΠ». Δωρίζαμε την ΑΤΕ, έβγαινε ο Σαμαράς πανηγυρίζοντας «Ουφ! Τεράστια επιτυχία! Χαρίσαμε την κερδοφόρα ΑΤΕ και θα λουστούν οι πολίτες τη ζημιογόνα ΑΤΕ». Ένα λάθος ποτέ δεν είχαν κάνει οι προηγούμενοι. Μόνο επιτυχίες! Και επιτυγχάνοντας φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Με ψέματα, εξαπάτηση και ξεπουλήματα.

Λοιπόν, αμόρφωτα γίδια και βρωμερά ασπόνδυλα, ακούστε: Η κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνησή του, γίνεται καλοπροαίρετα ζητώντας πάντα το κάτι παραπάνω για εμάς! Αλλά πού να γνωρίσεις το μεγαλείο του «ΕΜΕΙΣ», τυφλό σκουλήκι του παρτακισμού. Ο καθένας από «εμάς», πιστεύει ότι η βελτίωσή της θέσης του θα έρθει μόνο από τη βελτίωση της θέσης όλων. Το αίτημα του καθένα μας είναι μέρος του κοινού αιτήματος όλων μας. Η προσωπική ικανοποίηση θα έρθει μόνο όταν όλοι θα είναι ικανοποιημένοι.

Εμείς δεν κριτικάρουμε τον ΣΥΡΙΖΑ επειδή δε μας βόλεψε σε μία θεσούλα ή μας ξέχασε στο μοίρασμα των προμηθειών. Κριτικάρουμε τον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνησή του για να μη βολευτεί στην εξουσία και να μην ξεστρατίσει από τον όρκο του να μας βγάλει ΟΛΟΥΣ από την ανθρωπιστική κρίση. Εμείς δεν υμνούμε τυφλά τον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνησή του, επειδή δεν μάθαμε να υμνούμε τυφλά. Κριτικάρουμε τον ΣΥΡΙΖΑ για να του υπενθυμίζουμε ότι δεν είμαστε ιδιοκτησία του κι ότι αν ποτέ τολμήσει να γίνει σαν τα μούτρα σας, τότε αυτός θα τελειώσει και η γονιμότατη μήτρα της Αριστεράς θα γεννήσει κάτι καλύτερο που θα το δυναμώσουμε και θα το θεριέψουμε.

Αν τον δούμε ότι σκοπεύει να φάει τις ζωές μας και άλλες δυο γενιές προσπαθώντας να λύσει το γόρδιο δεσμό της ανάπτυξης εντός ευρωζώνης πάση θυσία και δεν αποφασίζει να τον κόψει με μία καλοακονισμένη δραχμή, τότε θα μάθει πώς είναι να παίρνεις τον πούλο και θα ξαναθυμηθεί πώς είναι το 2,8%.

Ελπίζω να καταλάβατε τώρα όλες εσείς οι Σαλώμες με τα τρύπια πέπλα ότι, εμείς που κριτικάρουμε και κάποτε κράζουμε τον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνησή του το κάνουμε για να μην ξεχνάει ότι ορκίστηκε να υπηρετεί τον λαό και δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε μαζί σας. Το ακριβώς αντίθετο σημαίνει. Ότι προχωράμε και σας αφήνουμε πίσω μας. Όλο και πιο πίσω μας. Όσο κι αν μας ακολουθείτε για να νιώθουμε τη μπόχα σας στα ρουθούνια μας, αποκλείεται να τη συνηθίσουμε και να σας ξεχάσουμε. Πάντα θα είναι ενοχλητική. Πάντα θα είστε η αηδία που αφήσαμε πίσω μας. Οριστικά!

ΩΧ! ΠΑΛΙ ΝΙΚΗΣΑΜΕ

kartesios200215

Τα τελευταία χρόνια έχω βαρεθεί να κερδίζουμε χάνοντας. Από τη νίκη του Γιώργου Παπανδρέου και την είσοδό μας στο ασφαλές λιμάνι του Μνημονίου, στο επιτυχές και νικηφόρο «κούρεμα» που κατέστρεψε ό,τι είχε απομείνει όρθιο από τα ασφαλιστικά Ταμεία, φτάσαμε στην “πρώτη φορά Αριστερά” επιτυχή παράταση του τρέχοντος προγράμματος η οποία αφαιρεί από την Ελλάδα το δικαίωμα μονομερών ενεργειών. Κι ως γνωστόν, χώρα που δεν μπορεί να κάνει μονομερείς ενέργειες, αιχμάλωτη είναι.

Θα έλεγα «ας μην κοροϊδευόμαστε…». Όμως είναι ψέμα. Η αλήθεια είναι «ας κοροϊδευόμαστε». Από τη στιγμή που θέλουμε να κοροϊδευόμαστε, ας το κάνουμε. Η αυταπάτη μιας ακόμη νίκης – επιτυχίας ίσως είναι αυτό που αξίζει σε ένα λαό, ο οποίος στην πρώτη δυσκολία έτρεξε να αποσύρει τις καταθέσεις του από τις τράπεζες. Κι αναρωτιέμαι, γιατί να στηρίξει κάποιος άλλος λαός έναν λαό που δεν στηρίζει τον εαυτό του;

Συνήθως, μετά τις εκλογές, τα κόμματα κάνουν απολογισμό του αποτελέσματος. Αυτή την φορά τον απολογισμό έπρεπε να τον κάνουν οι ψηφοφόροι. Να αναλύσουν το εκλογικό αποτέλεσμα και να αποφασίσουν αν ξέρουν τι ψήφισαν και τι ζητούν από την κυβέρνηση που εξέλεξαν.

Εγώ, πάντως, δεν κατάλαβα. Και ούτε καταλαβαίνω τι ακριβώς γίνεται. Υποτίθεται ότι αλλάξαμε κυβέρνηση επειδή δεν ανεχόμασταν άλλο τους εκβιασμούς από τους δανειστές. Σήμερα χαιρόμαστε επειδή στο Eurogroup «κερδίσαμε» τετράμηνη παράταση αυτού του εκβιασμού, καθώς τον Ιούνιο λήγουν ομόλογα 6,7 δισ. ευρώ ενώ θα πρέπει να πληρώσουμε και κάτι άλλα δισ. στο ΔΝΤ, άρα αν δεν είμαστε καλά παιδιά, θα βρεθούμε πάλι προ της επόμενης απειλής χρεοκοπίας, της επόμενης αγωνίας, του επόμενου αιτήματος, γλειψίματος, συρσίματος στα πατώματα.

Υποτίθεται, επίσης, ότι στοιχηθήκαμε πίσω από την απόρριψη του «ευρώ πάση θυσία» καθώς αντιληφθήκαμε ότι οι μόνοι που θυσιαζόμασταν ήμασταν εμείς και θυσιαζόμασταν σε βαθμό ξεκληρίσματος. Αυτές τις ημέρες, όμως, συνάντησα πολλή αγωνία για το αν «θα μας πετάξουν από το ευρώ οι κωλογερμανοί».

Μάθαμε με πικρά μαθήματα ότι ο λαός δεν πρέπει να έχει εμπιστοσύνη στις κυβερνήσεις. Σήμερα λέω πως αυτό είναι σωστό, αλλά σωστό είναι επίσης ότι αν συμμετείχα στην κυβέρνηση δεν θα είχα καμία εμπιστοσύνη στον λαό. Σ’ έναν λαό που «δεν γουστάρει» θεωρητικώς , αλλά «γουστάρει τρελά» στην πράξη.

Αυτό που έζησα τις τελευταίες ημέρες ήταν η καλύτερη απόδειξη ότι όχι μόνο ο κάθε λαός έχει τους ηγέτες που του αξίζουν, αλλά κι ότι οι ηγέτες έχουν τους λαούς που τους αξίζουν. Μία υπέροχη χώρα, όπου λαός και κυβερνήσεις βρίσκονται σε αρμονία κινήσεων, ειλικρίνειας και αγωνιστικότητας. Δυστυχώς, τίποτα δεν μάθαμε. Στα ίδια ήμαστε.

Φοβάμαι, μήπως σε λίγο καιρό θα τους συμπαθώ αυτούς, όχι επειδή είναι αυτοί που είναι, αλλά απλώς επειδή έδιωξαν από το κεφάλι μου τους άλλους. Αν ήμασταν καλύτεροι εμείς, θα τους είχαν ήδη τελειώσει οι ευκαιρίες. Όμως επειδή είμαστε αυτοί που είμαστε, τους αξίζουν κάποιες ακόμη. Αφού πρώτα αποφασίσουμε εμείς τι θέλουμε να κάνουν.

ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ, ΑΛΕΞΗ

kartesios180215

Παρουσιάζοντας στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ την έμπνευσή του για Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο Αλέξης Τσίπρας είπε: «Η Αριστερά, στις πιο κρίσιμες στιγμές θα έλεγα, σε όλη την ιστορία της αλλά κυρίως στις πιο κρίσιμες στιγμές, δεν υπήρξε ποτέ αλαζονική απέναντι στην ιστορία της. Η δύναμη της ήταν πάντα, ότι δεν διεκδικούσε τα αξιώματα για τον εαυτό της. Διεκδικούσε έμπνευση, και διεκδικούσε τη φυσική καθοδήγηση του λαού (…) Γι’ αυτό πιστεύω ότι σήμερα χρειαζόμαστε έναν Πρόεδρο της Δημοκρατίας με αποδεδειγμένη δημοκρατική ευαισθησία, με υψηλό αίσθημα εθνικής συνείδησης και κυρίως έναν Πρόεδρο που να χαίρει ευρύτατης αποδοχής τόσο στην κοινωνία, όσο όμως και στη Βουλή των Ελλήνων, που αύριο θα κληθεί να τον εκλέξει».

Ναι σε όλα, Αλέξη. Ό,τι πεις εσύ. Έτσι είναι, αν έτσι νομίζεις. Αν πιστεύεις ότι ο Προκόπης Παυλόπουλος είναι μία ευκαιρία να αποδείξει η Αριστερά ότι «στις πιο κρίσιμες στιγμές, δεν υπήρξε ποτέ αλαζονική απέναντι στην ιστορία της» κι αν θεωρείς ότι ο Προκόπης Παυλόπουλος είναι ένα πρόσωπο «που χαίρει ευρύτατης αποδοχής στην κοινωνία», τότε ναι σε όλα, Αλέξη μου.

Σχεδόν όλα τα επιχειρήματα εναντίον της υποψηφιότητας του Προκόπη Παυλόπουλου έχουν ήδη γραφτεί από γραφιάδες πολύ πιο έμπειρους από μένα. Εγώ το μόνο που έχω να πω είναι ότι αν στραβώσει το πράγμα και η Αριστερά καταφέρει να γίνει τελικά μία παρένθεση, τότε θα έχεις κάνει το πρώτο μεγάλο δώρο στην επόμενη κυβέρνηση. Έναν νέο Παπούλια που θα υπογράφει όποιο κωλόχαρτο του πηγαίνουν. Κι εκείνος θα το υπογράφει.

Βέβαια, όταν τελειώσει η θητεία του θα αρχίσει τη γύρα σε επαρχιακά κανάλια για να κάνει κριτική στα κωλόχαρτα που υπέγραψε. Ίσως βγάλει και κάποιο βιβλίο στο οποίο θα κατακρίνει τις υπογραφές του. Το έχει ξανακάνει ο Παυλόπουλος αυτό. Τώρα, όμως, τζάμπα τα γράφω. Τώρα τον ψηφίσατε. Ζήτω ο Παυλόπουλος, λοιπόν. Ζήτω ο Προκόπης της καρδιάς μας. Ζήτω το Παλιό που η Αριστερά θα τερμάτιζε. Ναι σε όλα, Αλέξη μου. Ζήτω σε όλα.

ΟΙ ΣΩΣΤΕΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ…

Το όνομα του Δημήτρη Αβραμόπουλου για τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας δεν το άκουσα ούτε μία φορά από το στόμα του Τσίπρα, του Παππά, του Σακελλαρίδη ή του Καμμένου. Το όνομα του Δημήτρη Αβραμόπουλου το άκουγα και το διάβαζα στα ΜΜΕ. Επίσης, τα άκουσα και στις δηλώσεις δύο βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι είπαν ότι δεν θα δεχτούν την υποψηφιότητα Αβραμόπουλου και πραγματικά φρίκαρα.

Όχι επειδή δεν θα δεχόντουσαν την υποψηφιότητα, αλλά επειδή έσπευσαν να γίνουν συνομιλητές των ΜΜΕ και να μπουν σε μία ονοματολογία την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ ποτέ δεν είχε ανοίξει. Ούτε καν ο Λαφαζάνης δε δέχτηκε δημόσια να εμπλακεί σε αυτή την ιστορία καθώς γνωρίζει ποια είναι τα σημαντικά και ποια τα ασήμαντα.

Συνηθίσαμε επί δεκαετίες να αντιμετωπίζουμε ως πρόβατα ράτσας «μπεεε σε όλα» τους βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Αυτή τη στιγμή διαμορφώνεται μία νέα πραγματικότητα. Ο πρόεδρος του κόμματος που κυβερνά θα περάσει την πρότασή του μέσα από τα όργανα του κόμματος και κυρίως την κοινοβουλευτική ομάδα που αντιπροσωπεύει, το κατά δύναμιν πάντα για να μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας, την πλειοψηφία των ψηφοφόρων.

Θα μου πείτε «αν ήθελε ας έκανε και διαφορετικά». Μα δεν ξέρω αν ήθελε κάτι διαφορετικό και ούτε θα το μάθουμε μάλλον. Η ιστορία δεν γράφεται με «αν», αλλά με πράξεις. Και η πράξη δηλώνει σεβασμό στα αντιπροσωπευτικά όργανα και τους βουλευτές. Η πραγματικότητα δε γράφεται με σενάρια τύπου «Ο Γιούνκερ δεν αφήνει τον Τσίπρα να πάρει τον Αβραμόπουλο από Επίτροπο διότι δεν θέλει να χαλάσει η ισορροπία στο κολλέγιο των Επιτρόπων που σήμερα είναι 14-14 μεταξύ Χριστιανοδημοκρατών και Σοσιαλιστών».

Ούτε γράφεται με σενάρια ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει τον Αβραμόπουλο πρόεδρο της Δημοκρατίας για να πάρει πρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ τη σημαντική θέση του Επιτρόπου για θέματα Μετανάστευσης και Εσωτερικών Υποθέσεων. Είναι γνωστό ότι αν φύγει Έλληνας, δεν μπαίνει Έλληνας. Επικρατέστερη θέση για τον επόμενο Έλληνα Επίτροπο είναι αυτή στην Επιτροπή Αλιείας.

Σε κάθε περίπτωση, ο Τσίπρας αυτή τη στιγμή που χρειάζεται τη στήριξη όλης της κοινοβουλευτικής του δύναμης σε όποιους συμβιβασμούς κάνει κατά τη διαπραγμάτευση, δε νομίζω ότι θα διακινδύνευε μία μεγάλη ρήξη μαζί της για τον πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αν η πρότασή του για τον πρόεδρο Δημοκρατίας θα είναι ένα πρόσωπο της Δεξιάς, τότε προτιμά να μοιραστεί την ευθύνη με όλους τους βουλευτές του, παρά να χρησιμοποιήσει δανεικές μνημονιακές ψήφους βουλευτών της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού. Αν αρχίσει έτσι, ξέρει ότι δίνει το σύνθημα έτσι να τον τελειώσουν.

Καλό όμως είναι να εξετάσουμε και ποια επιχειρήματα θα χρησιμοποιούσε ο Αλέξης Τσίπρας για να δικαιολογήσει μία υποψηφιότητα Αβραμόπουλου, όχι μόνο προς τους βουλευτές του αλλά και προς όσους τον ταύτισαν με την ελπίδα και την καταδίκη του Μνημονίου.

Μία γρήγορη ματιά στην πολιτική πορεία του Αβραμόπουλου, ξεκαθαρίζει τα πράγματα.

«Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος το 1993 κατέβηκε υποψήφιος με το Κόμμα της «Νέας Δημοκρατίας» και εκλέχτηκε στην τρίτη θέση της Α΄ περιφέρειας Αθηνών. Την ίδια περίοδο εκλέχτηκε στην Κεντρική Επιτροπή της «Νέας Δημοκρατίας». Διετέλεσε Γραμματέας της Ν.Δ. στην Ευρωπαϊκή Δημοκρατική Ένωση (EDU) και κατά την περίοδο 1993 – 1994 εξελέγη Πρόεδρος της ΟΚΕ Εξωτερικών της Νέας Δημοκρατίας (Σκιώδης Υπουργός Εξωτερικών).

Το 1994 πήρε το χρίσμα του υποψηφίου της Νέας Δημοκρατίας για το Δήμο της Αθήνας, όπου και εκλέχτηκε. Το 1996 ο Δημήτρης Αβραμόπουλος υπέβαλε αίτηση διεκδίκησης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, στο όνομα της πόλης των Αθηνών.

Από το 1997 που ανατέθηκε από τη Δ.Ο.Ε η οργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων στην πόλη των Αθηνών μέχρι το τέλος του 2002, ο Δημήτρης Αβραμόπουλος συνεργάστηκε με την Οργανωτική Επιτροπή για την προετοιμασία της πόλης. Επανεκλέχτηκε δήμαρχος τον Οκτώβριο του 1998.

Το Μάρτιο του 2001 ίδρυσε το «Κίνημα Ελεύθερων Πολιτών» (ΚΕΠ), ένα κόμμα με ιδεολογικά και πολιτικά χαρακτηριστικά συγγενή με τη Νέα Δημοκρατία. Τον Ιούνιο του 2002 ανακοίνωσε τη διακοπή του ΚΕΠ.

Το 2004 ήταν υποψήφιος στις εκλογές με τη Νέα Δημοκρατία και εκλέχτηκε πρώτος Βουλευτής της Α΄ Περιφέρειας Αθηνών.

Το 2004 ορκίστηκε υπουργός Τουριστικής Ανάπτυξης. Μετά τον κυβερνητικό ανασχηματισμό του 2006, ανέλαβε καθήκοντα Υπουργού Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης. Στην κυβέρνηση που σχηματίστηκε μετά τις εκλογές της 16ης Σεπτεμβρίου 2007, ο Δημήτρης Αβραμόπουλος παρέμεινε στη θέση του Υπουργού Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, θέση που κατείχε μέχρι τις 7 Οκτωβρίου 2009.

Στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου εξελέγη και πάλι βουλευτής Α΄ περιφέρειας Αθηνών. Λίγες μέρες αργότερα, ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για τη θέση του αρχηγού της ΝΔ.. Στην πορεία της προεκλογικής περιόδου για την ανάδειξη του αρχηγού της ΝΔ, απέσυρε με δημόσια δήλωσή του την υποψηφιότητά του και στις 10 Νοεμβρίου 2009 στήριξε την υποψηφιότητα του Αντώνη Σαμαρά, γεγονός που συντέλεσε καθοριστικά στην εκλογή του τελευταίου στην ηγεσία του κόμματος. Τον Ιούλιο του 2010, ανέλαβε τη θέση του Αντιπροέδρου της Νέας Δημοκρατίας, την οποία και κατέχει μέχρι σήμερα.

Στις 11 Νοεμβρίου 2011 ανέλαβε το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Παράλληλα παραιτήθηκε της βουλευτικής του έδρας, ώστε να υποστηριχθεί η θέση της Νέας Δημοκρατίας για συμμετοχή μόνο εξωκοινοβουλευτικών στελεχών της στη νέα κυβέρνηση. Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου του 2012 επανεξελέγη βουλευτής στην Α’ περιφέρεια Αθηνών. Στις 21 Ιουνίου 2012 ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του Υπουργού Εξωτερικών. Στις 25 Ιουνίου 2013 ανέλαβε το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας.

Στις αρχές Σεπτεμβρίου του 2014, κατά την ανακοίνωση της νέας σύνθεσης της Κομισιόν, ανακοινώθηκε πως ο Δημήτρης Αβραμόπουλος αναλαμβάνει τη θέση του Επιτρόπου για θέματα Μετανάστευσης και Εσωτερικών Υποθέσεων».

Δεν υπάρχει κανένα επιχείρημα, άλλοθι, κενό για να τρυπώσει μία στήριξη Αβραμόπουλου. Πρωταγωνιστής στις εξελίξεις της ΝΔ, των Ολυμπιακών Αγώνων, της ανάληψης της αρχηγίας της ΝΔ από τον Σαμαρά, της κυβέρνησης Παπαδήμου, των μνημονιακών κυβερνήσεων, των «ναι σε όλα». Από πού κι ως πού είναι ο Αβραμόπουλος ένας «κεντροδεξιός ήπιων τόνων»; Αντιπρόεδρος της μνημονιακότερης και ανθρωποκτόνου ΝΔ είναι ο άνθρωπος. Δεν είναι θέμα Λαφαζάνη η άρνηση μιας τέτοιας υποψηφιότητας, αλλά οποιουδήποτε λογικού ανθρώπου που θέλει να δοθεί οριστικό τέλος στη συμμορία της καταστροφής.

Δεν τον έχω τον Τσίπρα ούτε για τόσο αυτοκαταστροφικό, ούτε για χαζό, ούτε για δεμένο χειροπόδαρα σε τέτοιου είδους δεσμεύσεις. Προσωπικά πιστεύω ότι δεν υπάρχει παρασκήνιο πίσω από την υποψηφιότητα Αβραμόπουλου. Πιστεύω όμως ότι υπάρχει παρασκήνιο και σχεδιασμός πίσω από την απόφαση να αφήσουν αυτό το σενάριο να κυκλοφορεί. Βόλευε αρκετά. Όμως, είπαμε, η ιστορία δε γράφεται με υποθέσεις. Τρίτη… κοντή γιορτή. Αν καταφέρουν να μας απογοητεύσουν τόσο πολύ και τόσο γρήγορα θα είναι πραγματική έκπληξη. Όμως επιμένω ότι δεν θα το κάνουν. Ίσως επειδή αυτό εύχομαι στην ουσία.

Διότι ναι μεν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στην Ελλάδα έχει ρόλο γλάστρας, αλλά πάντως είναι η πρώτη γλάστρα που βλέπει κάποιος  μπαίνοντας στο σπίτι. Και δεν νομίζω ότι θα βάζαμε σπίτι μας ποτέ μια γλάστρα με σκατά εκεί που την βλέπουν όλοι μόλις μπουν.

ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΑ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΕΙΣ

kartesios140215

Ένα από αυτά είναι το θέμα των «φιλοξενουμένων» στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, των φυλακισμένων στα κολαστήρια, των συλληφθέντων που χωρίς δίκη σαπίζουν σε κρατητήρια αστυνομικών τμημάτων επειδή… δεν χωράνε άλλους τα κολαστήρια. Έχουμε κολλήσει στην κόλαση του Δάντη, στην κόλαση των απάνθρωπων, στην κόλαση της αδιαφορίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση υπερασπίστηκε θερμά όλους αυτούς τους ανθρώπους, τα δικαιώματά τους, την αξιοπρέπειά τους. Οι άλλοι το μόνο που υπερασπίστηκαν ήταν η εξαφάνιση αυτών των ανθρώπων. Τους περίσσευαν. Τους ενοχλούσαν. Τους μισούσαν. Τους χλεύαζαν. Τους σκότωναν.

Η νέα κυβέρνηση δεν αρκεί να θέλει να υπερασπιστεί αυτούς τους ανθρώπους. Είναι κυβέρνηση πλέον. Πρέπει να το κάνει. Μπορεί να το κάνει. Χρήματα και συμφωνίες μπορούν να μπαίνουν υπό διαπραγμάτευση. Άνθρωποι όχι! Και αυτό είναι η Αριστερά. Έπρεπε χτες, προχτές, τη Δευτέρα μετά τις εκλογές να είχε λυθεί το πρόβλημα. Δεν υπάρχουν δικαιολογίες.

Ούτε η πίεση με τα Eurogroup είναι άλλοθι, ούτε οι «προτεραιότητες» και η «ιεράρχηση» ζητημάτων μπορεί να θεωρηθεί κάτι άλλο πλην προσβλητικών υπεκφυγών. Ο άνθρωπος είναι στην κορυφή του Α της Αριστεράς. Δε μπορείς να τον κατεβάζεις. Δεν μπορείς να τον μετακινείς στο επόμενο γράμμα. Μένεις κολοβή ως Αριστερά.

Δεν είναι δικαιολογία ότι πρέπει να υπάρξει σχεδιασμένη αντιμετώπιση του προβλήματος ώστε να μη γίνουν επικίνδυνες προχειρότητες. Πρώτον, υπήρχε τεράστιος διαθέσιμος χρόνος επί αντιπολίτευσης για να γίνει ο σχεδιασμός. Δεύτερον, τίποτε πιο επικίνδυνο δεν υπάρχει από το να πεθαίνουν άνθρωποι χωρίς βοήθεια, χωρίς ελπίδα, χωρίς φάρμακα, τροφή, ζέστη, αξιοπρέπεια. Πρέπει να ζήσουν και να ζήσουν σαν άνθρωποι, τι είναι αυτό που δεν μπορεί να γίνει κατανοητό γαμώ το κέρατό μου;

Μετατρέψτε τα στρατόπεδα σε ανοιχτούς χώρους φιλοξενίας. Ρημάξτε τους Μανωλαδάρχες όλης της Ελλάδας για να μη δημιουργηθούν άλλα στρατόπεδα, ιδιωτικά, εγκλεισμού και εκμετάλλευσης. Τους γνωρίζετε. Έχετε στελέχη πλέον και στο πιο μακρινό χωριό της Ελλάδας. Ρημάξτε τους. Ορίστε πώς θα κάνετε χρήσιμη την Αστυνομία, αν θέλετε. Κι αν πιάσετε Μανωλαδάρχες αστυνομικούς πετάξτε τους στο γκρεμό να καθαρίζουμε.

Κατηγορούμε την πολιτική των ΗΠΑ που δίνει δεκαπλάσια αξία στη ζωή ενός Αμερικανού από εκείνη ενός Άραβα. Τους κατηγορούμε επειδή αν σκοτωθεί ένας Αμερικανός από τρομοκρατική επίθεση, είναι ικανές οι ΗΠΑ να βομβαρδίσουν τρεις πόλεις στη Μέση Ανατολή για αντίποινα. Τρομάζουμε ακόμη και σήμερα με την αντιστοιχία που έδιναν οι Γερμανοί ναζί στις ζωές των στρατιωτών τους. Για ένα νεκρό, έκαιγαν πέντε χωριά. Τρομάζουμε με την αντιστοιχία των Ισραηλινών που για ένα τραυματισμένο πολίτη τους, ξεκληρίζουν δέκα οικογένειες αμάχων Παλαιστινίων. Ήρθε η ώρα να τρομάξουμε και με εμάς. Κυρίως όμως να το αλλάξουμε.

Προωθείστε τις διαδικασίες για πολιτικό άσυλο. Εξετάστε αιτήματα. Ξενυχτήστε. Βρείτε τον τρόπο αν και θα έπρεπε να τον είχατε βρει πριν γίνετε κυβέρνηση και τώρα απλώς να τον εφαρμόζατε. Δείξτε ότι είστε Αριστερά. Ότι δεν βάζετε σε διαπραγμάτευση την ανθρώπινη ζωή. Δώστε έγγραφα. Καταργείστε στην πράξη το Δουβλίνο ΙΙ. Όχι, δεν ζητάω να απελευθερωθούν δράστες εγκλημάτων. Ούτε ξεχωριστή μεταχείριση επειδή έχουν έρθει από αλλού.

Δικαιοσύνη μέσα κι έξω από τις φυλακές ζητάω. Την κατάργηση των διακρίσεων και των στερεοτύπων ζητάω. Την Αριστερά ζητάω μέσα από πράξεις κι όχι από θερμά λόγια συμπαράστασης, κατανόησης κι ευχολογίων. Άντε, κουνηθείτε. Σε άλλα πράγματα ίσως να κάνουμε και υπομονή, στη βαρβαρότητα όχι. Κερδίσατε τις εκλογές, είναι η ώρα να νικήσετε και να εξαφανίσετε τις λογικές και τις πρακτικές της προηγούμενης κατάστασης. Του ΣαμαραΡαχοϊσμού και των χρυσαυγιτών. Άντε, βιαστείτε. Η συνείδηση της Αριστεράς δεν χωράει ούτε ένα νεκρό από απόγνωση ή από εγκατάλειψη. Μην τη λερώνετε.

ΕΝ ΣΥΝΤΟΜΙΑ

kartesios-120215

Άνοιξα χτες το πρωί το μέιλ και βρήκα ένα μήνυμα που περιείχε τη φωτογραφία αυτού εδώ του κειμένου μου για την Παναρίτη κι ανάμεσα σε άλλες γελοιότητες που έγραφε ο αποστολέας, με προειδοποιούσε: «Μη βιαστείς να το κατεβάσεις. Πρόλαβα να το κρατήσω». Άνθρωπέ μου, ένα μόνο θέλω να σε ρωτήσω: Είσαι ντιπ ηλίθιος;

Να κατεβάσω το κείμενο για την Παναρίτη επειδή συνεργάστηκε μαζί της ο Βαρουφάκης; Πόσο βλάκας είσαι; Προσωπικά, θεωρώ τις απόψεις και τις θέσεις της Παναρίτη κατηγορία Μένγκελε, είτε αυτή είναι βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, είτε συμβουλεύει τον Βαρουφάκη, είτε φύγει εθελόντρια με τους Γιατρούς του Κόσμου στη Σομαλία. Το πρόβλημα το έχεις εσύ που κρίνεις θετικά ή αρνητικά την κάθε Παναρίτη ανάλογα με το πού παρέχει τις υπηρεσίες της κάθε φορά.

Εντάξει, δε σε παρεξηγώ και εντελώς. Τόσο σου κόφτει, τόσα λες. Μπορεί να μη φταις εσύ. Ίσως τα γονίδια, ίσως ένα πέσιμο από την κούνια να ευθύνονται για την κατάσταση. Εν πάση περιπτώσει, αδιαφορώ πλήρως για την πνευματική σου κατάσταση, άλλο με παραξενεύει. Κάθε ένας που ελπίζει στη νέα κυβέρνηση έχει κάθε λόγο να τρελαίνεται όταν διαβάζει ότι η Παναρίτη συμβουλεύει τον Βαρουφάκη.

Επειδή έχει βιώσει στο πετσί του τις ανθρωποκτόνες της προτάσεις, έχει δικαίωμα να είναι τόσο θυμωμένος που να θέλει ν’ αρπάξει τον Βαρουφάκη από τις αυτάρες του και να του χτυπάει το κεφάλι στο τραπέζι. Και θα του άξιζε του Βαρουφάκη να το πάθει, όχι μόνο επειδή συνεργάστηκε με την Παναρίτη, αλλά κι επειδή θα μπορούσε να συνεργαστεί με κάποια άλλη Παναρίτη που όμως δε θα την έλεγαν Παναρίτη κι εσύ το ζώον δε θα έπαιρνες χαμπάρι τι σου γίνεται. Θα ήταν υποκριτικό βέβαια κάτι τέτοιο, αλλά θα ήταν και μία πρακτική αντιμετώπιση του νοσηρού φαινομένου των τζημερικών πιθήκων και λοιπών παραποτάμιων μικροοργανισμών.

Εκείνος που ελπίζει στη νέα κυβέρνηση, λοιπόν, ορθώς ταράχτηκε. Εσύ, ο νεοφιλελεύθερος γλίτζας και γλείφτης του Άδωνη, για ποιο λόγο ταράζεσαι με τη συνεργασία Παναρίτη – Βαρουφάκη; Κουκούτσι μυαλό αν διέθετες, όχι μόνο θα επικροτούσες αυτή τη συνεργασία, αλλά θα ευχόσουν η Παναρίτη όχι μόνο να μείνει σύμβουλος, αλλά να γίνει και υπουργός και να φέρει και τις φίλες της να κουμαντάρουν τη χώρα.

Έτσι, θα εδραιωνόταν η πολιτική τού κοινωνικού δαρβινισμού και οι τάφοι θα συνέχιζαν να γεμίζουν με απελπισμένους αυτόχειρες ώστε τα νεκροταφεία να γίνουν τόσο κερδοφόρα που θα τα χάριζαν στον Μπόμπολα. Αν είχες ελάχιστη συνείδηση της ιδεολογίας που εμφανίζεσαι να υπερασπίζεσαι, δεν θα έκανες καν θέμα αυτή τη συνεργασία.

Όμως δεν έχεις καν αυτό το ελάχιστο. Είσαι ένα απλό βαποράκι του Σαμαρά και του Μουρούτη. Κι αν αύριο εξαφανιστούν ο Σαμαράς με τον Μουρούτη κι έχεις άλλους για αφεντικά, θα τρέξεις να γίνεις βαποράκι εκείνων. Γι’ αυτό και είσαι η καλύτερη απόδειξη ότι το «Ωσαννά» από το «Σταύρωσον αυτόν» είναι πολύ κοντά, ένα στενά ατομικό συμφέρον δρόμος. Όσο ένα μικρό χαρτζιλίκι για ν’ αγοράσεις μια γραβάτα.

ΠΕΤΑ ΜΑΚΡΙΑ

kartesios100215

Και να που φτάσαμε μία ημέρα πριν το Eurogroup. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που διαλαλούσαν, εύχονταν, χοροπηδούσαν από χαρά στη σκέψη ότι θα μας είχαν πετάξει έξω από την ευρωζώνη πριν καν φτάσουμε να συμμετέχουμε σε Eurogroup. Θα μου πείτε ότι αυτή η συνεδρίαση είναι έκτακτη και όχι προγραμματισμένη. Α να γεια σου, θα σας απαντήσω.

Από κει που κάποιοι διαλαλούσαν, εύχονταν, χοροπηδούσαν από χαρά ότι η Μέρκελ θα μας τσαλαπατούσε ως χώρα στην περίπτωση που έπεφτε η κυβέρνηση Σαμαρά, φτάσαμε σήμερα να έχει καταφέρει η Ελλάδα να συνεδριάσει Eurogroup μοναχά για πάρτη της. Από μόνο του αυτό, κάτι λέει.

Βέβαια, λέει κάτι σε όσους επιθυμούν η Ελλάδα και οι Έλληνες να δουν μια καλύτερη ημέρα. Όσοι ντερλίκωναν ανεξέλεγκτοι στην προηγούμενη κατάσταση, φυσικά και το θεωρούν – στην καλύτερη περίπτωση – κάτι ασήμαντο, ενώ στη χειρότερη περιμένουν να απολαύσουν τον Βαρουφάκη να εξευτελίζεται από τους ευρωπαίους ομολόγους του, να περνάει τα βασανιστήρια της Ιεράς Εξέτασης και στο τέλος να τον παλουκώνουν προς παραδειγματισμό άλλων χωρών, στην Γκραν – Πλας των Βρυξελλών.

Τζάμπα θα περιμένουν να το δουν. Καλύτερο θα ήταν να μη χάνουν χρόνο και να ασχοληθούν με τα της κηδείας της πολιτικής παρουσίας του Σαμαρά. Αν ήταν να συμβεί αυτό που επιθυμούν τα βοθρολύματα τούτης της χώρας, τότε θα έπρεπε στη χθεσινή κοινή συνέντευξη Τύπου Ομπάμα – Μέρκελ, να έχει απαντήσει η δεύτερη στον πρώτο ότι καλό θα ήταν να μη χώνεται στα εσωτερικά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θα έπρεπε να δείξει ενοχλημένη. Θα έπρεπε κάπως να αντιδράσει την ώρα που ο πρόεδρος των ΗΠΑ την ορμήνευε να βρει έναν τρόπο ν’ αναπτυχθεί η Ελλάδα απαραιτήτως εντός ευρωζώνης.

Αντί γι’ αυτό συνέβη το αντίθετο. Η Μέρκελ δήλωσε ότι όλα θα εξαρτηθούν από τις προτάσεις της Ελλάδας που θα φέρει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Ώπα τις! Να και οι πρωτοβουλίες, να και οι διαπραγματεύσεις που ομολόγησε ότι κάνει η επί Σαμαρά «απολύτως αδιαπραγμάτευτη» Μέρκελ. Φυσικά και δε μας λατρεύει ο Ομπάμα για να μας υπερασπιστεί επειδή είμαστε καλοί άνθρωποι – σκατά στα μούτρα μας καλοί είμαστε.

Τα ζητήματα είναι γεωπολιτικά και οικονομικά. Τα συμφέροντα της Τουρκίας αυτή την περίοδο δεν πολυταιριάζουν με τα αμερικανικά, η Μέση Ανατολή δε σταμάτησε να βράζει, η Ρωσία ψάχνει συμμάχους για το Ουκρανικό και μέσα σ’ όλα αυτά ο Ομπάμα δε θα άντεχε μία δεύτερη οικονομική κρίση στις ΗΠΑ, τις επιπτώσεις της οποίας θα χρεωνόταν ο ίδιος, αλλά στην πραγματικότητα θα ήταν αποτέλεσμα του ντόμινο της γερμανικής αδιαλλαξίας στην κοινή ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική.

Μας ευνοούν οι συνθήκες. Δεν είναι κακό ότι περνάμε μία από τις κρισιμότερες στιγμές μας μέσα σε συνθήκες μιας παγκόσμιας κρίσης σε διάφορα επίπεδα. Όπως μου έγραψε κι ο Κεφαλονίτης φίλος μου ο Χρήστος, «αν ξεκινήσει το μεγάλο μπάχαλο με αφορμή την Ουκρανία και εμείς και οι Γερμανοί (περισσότερο αυτοί) θα περάσουμε άσχημα. Άρα βουρ! Τι τώρα, τι μετά;». Ε, λοιπόν, αυτή την όσφρηση των αυτονόητων έχουν απολέσει οι τροφαντοί καλοταϊσμένοι των γραφείων, οι βολεμένοι και διορισμένοι μέσα σε μία νύχτα, οι ατσαλάκωτοι γραβατωμένοι που ψήφισαν τότε Δράση και χτες ΠΟΤΑΜΙ για να νιώσουν γιάπηδες.

Πριν πάρω αναστολή από ΑΕΚτζής λόγω Μελισσανίδη και τότε που η ΑΕΚ έπαιζε σαν μεγάλη ομάδα, είχα διαβάσει σ’ ένα άρθρο του Γιώργου Καραογλάνογλου την εξής απλή φράση «Ναι, στην καλή της μέρα η Θύελλα Ραφήνας δικαιούται να κερδίσει την ΑΕΚ». Αυτό το δικαίωμα δεν το αντιλαμβάνονται και δεν το δέχονται μόνο οι εθισμένοι στην προδοσία και τον εξευτελισμό. Όσοι ηδονίζονται με την ηττοπάθεια.

Δεν το δέχονται αυτοί που χτες δεν ξέρασαν ακούγοντας τον Βενιζέλο μέσα στη Βουλή να δηλώνει «προτιμώ την υποχώρηση από την καταστροφή». Όλους αυτούς τους τύπους που άσχετα με το τι ψηφίζουν και δηλώνουν, στοιχίζονται πίσω από αυτή τη φράση μεγίστης δουλικότητας του Βενιζέλου φανταστείτε τους ως πρωταγωνιστές στη Γαλλική Επανάσταση, στην Ελληνική Επανάσταση, στην Αμερικανική Επανάσταση, στη μάχη κατά του απαρτχάιντ, στους ξεσηκωμούς των αποικιών, στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους, κι ας μη φτάσουμε μέχρι Θερμοπύλες, διότι αν επικρατούσε τότε το «μέτωπο της λογικής» και οι ψύχραιμοι, σήμερα θα μιλούσαμε τα Φαρσί.

Προς Θεού, δε βάζω στο ζύγι εκείνες τις περιόδους με τη σημερινή. Ο τρόμος όμως της επιλογής τής υποχώρησης μπροστά σε μία πιθανή καταστροφή κυρίως ως δημιούργημα συστηματικής καταστροφολογίας και με αντάλλαγμα την απώλεια της προσωπικής και συλλογικής αξιοπρέπειας, θα με τρόμαζε το ίδιο σε κάθε εποχή.

Σε κάθε περίπτωση, αηδιάζω κάθε φορά που αντιμετωπίζω παρανόμως και ανήθικα βολεμένους να ξεπουλάνε τα πάντα για να μη χάσουν το βόλεμά τους. Κι ας είμαι από εκείνους που πιστεύουν ακόμη ότι πραγματική μάχη θα δινόταν μόνο στην περίπτωση που θα προσπαθούσαμε να σταθούμε στα πόδια μας με δικές μας δυνάμεις και εθνικό νόμισμα. Διότι η δική μου λογική λέει ότι η Βαρουφάκειος «αυτοτροφοδοτούμενη κρίση» δεν προέρχεται από τις πολιτικές της ευρωζώνης, αλλά από αυτή καθ’ αυτή την ύπαρξη της ευρωζώνης.

Όμως με ποιους να τη δώσεις αυτή τη μάχη; Εδώ τους λες ότι αν χρεοκοπήσουμε εντός ευρωζώνης ίσως να στερηθούμε για κάνα δυο μήνες τον φρέντο καπουτσίνο και λιποθυμάνε από την ταραχή τους οι μισοί επαναστατικολογούντες. Γι’ αυτό και δεν φοβάμαι τους έξω, αλλά τους μέσα. Οπότε και στέκομαι στο πλευρό εκείνου που προσπαθεί να δώσει όσα περισσότερα μπορεί σ’ έναν λαό που έχασε τα πάντα.

Δείτε έναν αθλητή άλματος εις μήκος και προσέξτε τα αρχικά μικρά του βήματα πριν πάρει φόρα και πετάξει μακριά. Όσοι δεν το αντέχουμε το άθλημα γιατί το λίπος ή η συνήθεια μάς καθήλωσε, ας καθίσουμε ήσυχοι στις κερκίδες κι ας ευχηθούμε να πηδήξει ο αθλητής όσο πιο μακριά μπορεί. Κέρδος είναι. Για αρχή, είναι καλό.

Εν ολίγοις, και για όσους δυσκολεύονται να καταλάβουν, επιθυμώ την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα ως αποτέλεσμα νίκης και όχι ήττας. Όμως για να γίνει αυτό είναι απαραίτητες κάποιες προϋποθέσεις. Και η ανάπτυξη της οικονομίας είναι η κυριότερη από αυτές. Πιο απλό δεν μπορώ να το κάνω.

ΧΑΛΑΡΩΣΤΕ

kartesios070215

Ως γνωστόν, ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ και πιο συγκεκριμένα η κοινοβουλευτική του ομάδα. Ο Λαφαζάνης, μέχρι στιγμής, σιωπά. Ο Λαπαβίτσας δεν άντεξε. Παρενέβη. Όταν θ’ αρχίσουν οι ψηφοφορίες στη Βουλή, φοβάμαι ότι θα είναι αρκετοί αυτοί που θα θέλουν να παρέμβουν, να διαφοροποιηθούν, να δείξουν τη γνησιότητά τους, την πίστη τους στο όραμα, να δείξουν ότι σέβονται την ψήφο εκείνων που τους εμπιστεύτηκαν. Το γεγονός ότι κάποιοι τους ψήφισαν δίχως καν να τους γνωρίζουν, μάλλον δεν θα τους περάσει ποτέ από το μυαλό.

Αυτό το σύμφωνο συμβίωσης ή άλλως «Κώδικας Δεοντολογίας» που υποτίθεται ότι υπέγραψαν όλοι οι βουλευτές που εκλέγονται με τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ και με τον οποίο «δεσμεύονται πολιτικά και ηθικά ότι η έδρα που καταλαμβάνουν ανήκει στο κόμμα και όχι στους ίδιους» δε σημαίνει και πολλά. Αν κάποιος αθετήσει την υπογραφή του, τι θα γίνει; Θα πάνε στα δικαστήρια για διαζύγιο; Δε γίνονται αυτά.

Γίνονται όμως άλλα. Όπως για παράδειγμα ότι δύο βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ βγήκαν αρκετά νωρίς να δηλώσουν τη διαφωνία τους σε πιθανή – έχει σημασία το «πιθανή» – πρόταση υποψηφιότητας του Αβραμόπουλου για τη θέση προέδρου της Δημοκρατίας. Το «πιθανή» έχει μεγάλη σημασία καθώς δείχνει ότι κάποιοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ διακατέχονται από την αυστηρή προληπτική γραμμή του «μην τυχόν».

Τώρα, βέβαια, πώς να εξηγήσεις στην πλειοψηφία των ανθρώπων που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ ότι ο ένας από τους δύο αυτούς βουλευτές ανήκει στη Διεθνιστική Εργατική Αριστερά και η δεύτερη στην Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας. Θα σου πει αυτή η πλειοψηφία «στην μπούτζαμ’ που ανήκουν, δεν ξέρω τι λες, εγώ ΣΥΡΙΖΑ ψήφισα». Και θα έχει δίκιο να το πει.

Ήταν τόσο απελπισμένος ο ψηφοφόρος που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ εκείνη την Κυριακή ώστε είναι τουλάχιστον μαλακιώδης η απαίτηση που ίσως έχουν κάποιοι από αυτόν, να γνώριζε τις αποχρώσεις της ΚΟΕ ή της ΔΑΕ εντός του ΣΥΡΙΖΑ. Και μεταξύ μας, καλό είναι να μην τις μάθει. Ας μείνουν εντός του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή την περίοδο ειδικά, οι ηγεμονισμοί και οι προσπάθειες ανάδειξης της γνώμης της κάθε επικρατούσας πλειοψηφίας εντός της ευρύτερη εσωκομματικής μειοψηφίας του ΣΥΡΙΖΑ, ας μείνουν στα γραφεία και στις συζητήσεις στελεχών.

Εν ολίγοις, τη συγκεκριμένη στιγμή ως πολίτες δεν προλαβαίνουμε ν’ ασχοληθούμε με τις επιπτώσεις που θα είχε μία πολύπλευρη συνθετική παρέμβαση αγροτοφοιτητικών κινημάτων στο όραμα της Διεθνούς Κοινότητας των Λαών που θα οδηγήσει στο δρόμο της Κομμουνιστικής Αριστεράς, γαμώ την πουτάνα μου!

Θα ήταν απολύτως χρήσιμο για την αντιμετώπιση της πραγματικότητας και την υγεία του νευρικού μας συστήματος, να προσπαθήσει η κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ να παρουσιάζει μία ενιαία εικόνα. Μέχρι να ξεμπερδέψουμε ή να καταστραφούμε. Μετά μπορούν να παίξουν όσο θέλουν με τις 50 αποχρώσεις του ιδεολογικού τους στίγματος. Προσέξτε, δεν διαφωνώ, ούτε είμαι αντίθετος με την πολυφωνία εντός του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά ΕΝΤΟΣ! Το έχω ξαναδηλώσει, δεν είμαι μέλος ή οπαδός του ΣΥΡΙΖΑ, οπότε δεν έχω κανένα δικαίωμα παρέμβασης στη λειτουργία του. Ας βγάλουν τα μάτια τους εντός του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά έξω θα παρουσιάζονται ενωμένοι.

Σε αντίθετη περίπτωση, ας πάει και ο Λαπαβίτσας να συναντήσει τον Σόιμπλε για να του πει τη δική του άποψη, μετά ας πάει και ο Λαφαζάνης, μετά ας πάει κι ο Μητρόπουλος να εκπροσωπήσει το πατριωτικό ΠΑΣΟΚ να δέσουμε από μια πέτρα στο λαιμό μας, να φουντάρουμε για να μη βασανιζόμαστε και για καιρό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε την υποχρέωση να φροντίσει γα τη βελτίωση της ζωής όλων των Ελλήνων και έχει να απολογηθεί στους ψηφοφόρους του. Στους υπόλοιπους δεν έχει να εξηγήσει κάτι, διότι ούτως ή άλλως δεν σταμάτησαν να τον βρίζουν, να τον αμφισβητούν και να εύχονται την αποτυχία του. Αν κάποτε τους πείσει να σταματήσουν να το κάνουν, θα είναι με την αποτελεσματική πολιτική του. Με εξηγήσεις δε θα το καταφέρει ποτέ.

Όμως ο ΣΥΡΙΖΑ ελπίζω να έχει καταλάβει κάτι σημαντικό. Και αυτό είναι το ποιοι τον ψήφισαν φέρνοντάς τον στην πρώτη θέση και δίνοντάς του το δικαίωμα να γίνει κυβέρνηση. Αυτοί, λοιπόν, δεν αντέχουν να κοροϊδευτούν, έχουν ανάγκη βασικών και άμεσων λύσεων, αλλά κυρίως έχουν το νιονιό να αντιληφθούν την τεράστια διαφορά μεταξύ ελιγμού και κωλοτούμπας.

Όσοι με ευκολία κάνουν λόγο για κωλοτούμπες, το πιθανότερο είναι ότι τις εύχονται και τις ελπίζουν είτε για να δικαιωθεί η δική τους αποτυχία, είτε για να τις χρησιμοποιήσουν ώστε να αλλάξουν εσωκομματικές ισορροπίες προς όφελός τους. Και πιστεύω ακράδαντα ότι η πλειοψηφία των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ της Κυριακής των εκλογών, γνώριζε πολύ καλά τί ψήφιζε. Ήταν μία πολύ συνειδητή ψήφος. Καλό είναι να γίνει και σεβαστή και να μην της χρεωθούν σκληροπυρηνικά οράματα που ποτέ δεν είχε και ούτε θα ανεχτεί.

ΜΕΓΑΛΗ Η ΘΗΛΙΑ ΓΙΑ ΜΙΑ «ΜΙΚΡΗ» ΧΩΡΑ

kartesios050215

Είναι κάποιοι τίτλοι ζηλευτοί που χωράνε όλο το νόημα του κειμένου, σε λίγες λέξεις. Όπως αυτός του news247.gr που κάνει λόγο για τον διπολικό Σουλτς, ο οποίος «Το πρωί εξυμνεί τον Έλληνα πρωθυπουργό που μάχεται για όλη την Ευρώπη και το βράδυ τρίζει τα δόντια στην κυβέρνηση ώστε να τηρήσει τις δεσμεύσεις της».

Αυτή η «συμπεριφορά Σουλτς» ακολουθείται πιστά από σχεδόν όλους τους αξιωματούχους με τους οποίους έχουν συναντηθεί μέχρι σήμερα οι Βαρουφάκης και Τσίπρας. Κι αυτός είναι ένας από τους λόγους που έχεις την αίσθηση ότι οι συναντήσεις είναι πενταπλάσιες από αυτές που πραγματικά έχουν γίνει.

Όταν ανεβαίνουν διαρκώς ειδήσεις, με διαφορετικές δηλώσεις των ίδιων ανθρώπων και αφορούν στην ίδια συνάντηση, κάπου χάνεται η μπάλα. Κι αν έχεις όρεξη να τη βρεις, τη βρίσκεις. Η μπάλα είναι πάντα χωμένη κάτω από τα φούστα της Μέρκελ. Εκεί δηλαδή που ζουν και οι διάφοροι Σουλτς, Ολάντ, Γιούνκερ, Ρέντσι, Ραχόι και λοιποί ικέτες της γερμανίδας αυτοκράτειρας.

Εκεί που μέχρι πριν λίγες ημέρες σέρνονταν ως ψείρες του μερκελικού εφηβαίου ο Σαμαράς και οι συνεργάτες του. Κι αυτές οι λίγες μέρες δίχως αυτούς στην ηγεσία της χώρας, είναι αρκετές για να με κάνουν να νιώσω λίγο υπερήφανος. Ας ντρέπονται πλέον οι Ισπανοί, οι Ιταλοί και άλλοι λαοί που υπομένουν τους Αδώνιδές τους.

Ένας δεύτερος λόγος που μπερδεύει τα πράγματα σχετικά με τα αποτελέσματα των συναντήσεων Τσίπρα και Βαρουφάκη με αξιωματούχους άλλων χωρών και της Ε.Ε. είναι η οπτική και τα συμφέροντα των ελληνικών ΜΜΕ. «Ρέντσι: Είμαι οπαδός της ελληνικής προσπάθειας» έγραφαν κάποια ΜΜΕ ανακαλύπτοντας στήριξη από τον Ιταλό πρωθυπουργό.

«Ρέντσι: Πρέπει όλοι να σεβόμαστε τους κανόνες» έγραφαν τα περισσότερα ΜΜΕ τονίζοντας τον σκεπτικισμό με τον οποίο ο Ιταλός πρωθυπουργός αντιμετωπίζει τις κινήσεις Τσίπρα. Και τι να πιστέψει ο αναγνώστης; Έχουμε Ρέντσι για όλα τα γούστα. Επιχειρήματα για όλες τις πλευρές. RT στο twitter που βολεύουν υστερικούς δεξιούς και πωρωμένες βαρουφακίτσες. Κι όλα αυτά, πνιγμένα στα καρυκεύματα της ιταλικής γραβάτας και του πανωφοριού γκάγκστερ των 90’s. Για να χάνεται ακόμη περισσότερο η ουσία της γεύσης.

Η ουσία είναι ότι πλέον φαίνεται πεντακάθαρα πως έχει γίνει ένας πόλεμος τον οποίο δεν πήραμε χαμπάρι. Η ουσία είναι ότι τον πόλεμο τον κέρδισε ολοκληρωτικά η Γερμανία. Η ουσία είναι ότι η Μέρκελ μαζί με τον Σόιμπλε δίνουν ξεκάθαρες εντολές για εκτελέσεις χωρών και λαών. Η ουσία είναι ότι αποδεικνύεται ξεκάθαρα πως ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος είχαν υποταχθεί στις απαιτήσεις της Μέρκελ, υπάκουγαν τυφλά στις εντολές της και εξυπηρετούσαν τα συμφέροντά της. Ήταν οι εκπρόσωποί της στην Ελλάδα. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

Και τώρα τι κάνουμε εμείς; Εμείς αποφασίσαμε να σηκώσουμε λίγο το κεφάλι. Να κάνουμε κάποιου είδους «αντάρτικο». Αυτό έχει βέβαια ρίσκο. Έχει επιπτώσεις. Απειλές και εκβιασμούς που ενίοτε πραγματοποιούνται. Οι εν Ελλάδι μερκελιστές –έτσι, ωμά πλέον – λένε «ορίστε τι πάθαμε, μια χαρά ήμασταν λουφαγμένοι». Το θέμα είναι τι κάνουμε οι υπόλοιποι. Είμαστε έτοιμοι να υπερασπιστούμε την απόφασή μας ή εντός μας ευχόμαστε να κάνει μια τεράστια κωλοτούμπα ο Τσίπρας; Το έχουμε ξεκαθαρίσει αυτό; Ελπίζω πως ναι.

Κυρίως, ας είμαστε βέβαιοι ότι δεν κάναμε κανένα λάθος και δεν φέρουμε κάποια ευθύνη. Μας κουνάνε το δάχτυλο, λέγοντάς μας «Υπάρχουν κανόνες και αυτοί οι κανόνες δεν επηρεάζονται από ένα εκλογικό αποτέλεσμα στην Ελλάδα». Κι όμως, εδώ και χιλιάδες χρόνια, οι κανόνες υπάρχουν για να αλλάζουν. Και εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης, αυτοί οι κανόνες έχουν αλλάξει πάμπολλες φορές, πάντα κατά πώς βόλευαν τις εξαγωγές της Γερμανίας, την κτηνοτροφική παραγωγή της Ολλανδίας, τη γεωργία της Γαλλίας και τη λίρα της Αγγλίας. Τώρα ξαφνικά κοκάλωσαν οι κανόνες και γράφτηκαν στις πλάκες του Μωυσή;

Δεύτερον, στην Ελλάδα δεν έγιναν εκλογές και άλλαξε μία κυβέρνηση. Στην Ελλάδα άλλαξε μία ολόκληρη κατάσταση. Δε βολεύει το ιερατείο των Βρυξελλών αυτή η κατάσταση. Πρόβλημά του. Πρόβλημά του και ότι ξεγυμνώθηκε εντελώς στην προσπάθειά του να υποστηρίξει με κάθε μέσο και δόλιο τρόπο την προηγούμενη κατάσταση. Έχασε. Συμβαίνουν αυτά.

Όμως οι προειδοποιήσεις της πρώην αξιωματικής αντιπολίτευσης ήταν σαφείς. Δε θα αναγνώριζαν μνημονιακές συμφωνίες. Δεν ήταν κάτι κρυφό. Το γνώριζαν και οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο. Είχαν όλο τα χρόνο να αλλάξουν τους κανόνες τους και ιδίως εκείνον που έλεγε ότι δε μπορούν να πετάξουν καμία χώρα από την ευρωζώνη, αν η ίδια δεν το ζητούσε. Δεν τον άλλαξαν. Τους έφαγε η σιγουριά. Έχασαν και θύμωσαν. Στα παπάρια μας.

Τώρα απειλούν ότι θα μας χρεοκοπήσουν, θα στραγγαλίσουν την οικονομία μας, θα μας στεγνώσουν από ρευστότητα. Ξεχνώντας φυσικά τη βασική αρχή της Αλληλεγγύης, όπως επαναβεβαιώθηκε και στη Συνθήκη της Λισαβόνας. Αυτοί βέβαια είναι κανόνες που ισχύουν μόνο όταν η Γερμανία έχει οικονομικές ανάγκες για την επανένωσή της. Όταν άλλες χώρες αντιμετωπίζουν κρίσιμες στιγμές, ισχύουν οι κανόνες της Βοήθειας μετά Ανταλλαγμάτων και Αυστηρών Προϋποθέσεων.

Εδώ είμαστε. Ας μας χρεοκοπήσουν, λοιπόν. Καμία χώρα δε σβήστηκε από το χάρτη επειδή χρεοκόπησε. Από το χάρτη σβήνονται μόνο χώρες που κατακτήθηκαν και υποτάχθηκαν. Εδώ είμαστε. Ας μας στραγγαλίσουν οικονομικά. Ξέρουν πολύ καλά, ότι σε περίπτωση στραγγαλισμού δε θα πάθει ζημιά μόνο ο δικός μας λαιμός. Θα πρέπει να λογοδοτήσουν κάποιες κυβερνήσεις στους λαούς τους για ποιο λόγο έχασαν κι όσα χρήματα θα μπορούσαν να πάρουν πίσω. Και φυσικά δεν είναι αυτή η μόνη επίπτωση. Θα υπάρξουν και άλλες. Μένει να δούμε, λοιπόν, ποιος άλλος θέλει να βάλει το λαιμό του στην ίδια θηλιά με το δικό μας. Γιατί, αυτή η θηλιά με την οποία μας εκβιάζουν, είναι πολύ μεγάλη μόνο για έναν.

ΩΣΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ…

kartesios020215

Ούτε έπρεπε να χαθούν τόσες ψυχές επειδή δεν άντεξαν τις πληγές στην αξιοπρέπειά τους… Ούτε έπρεπε να λιποθυμούν παιδιά από την πείνα στα σχολεία… Ούτε έπρεπε να πάθουν κατάθλιψη οι μισοί Έλληνες επειδή περίμεναν από μέρα σε μέρα να τους πάρει το σπίτι μια τράπεζα… Ούτε ήταν αναγκαίο να πηγαίνουν 20χρονα κορίτσια γονατιστά σε βουλευτικά γραφεία να εκλιπαρήσουν για μια θέση σ’ ένα σούπερ μάρκετ με 250 ευρώ μηνιάτικο, δουλεύοντας 6ωρο και υπογράφοντας για 4ωρο… Ούτε έπρεπε να υπομείνουμε τη γελοιοποίησή μας από τα γερμανικά ΜΜΕ ως τεμπέληδες και άχρηστοι με τους ηγέτες μας να κουνούν το κεφάλι συμφωνώντας… Ούτε έπρεπε να γεννηθεί το νεοναζιστικό τέρας με τη βοήθεια της κυβέρνησης και των ΜΜΕ της, ώστε να μπορούν να αναπτύξουν τη θεωρία των δύο άκρων…

Όλα μπορούσαν να γίνουν διαφορετικά. Υπήρχε η δυνατότητα. Κυρίως, όμως, ΚΥΡΙΩΣ θα μπορούσαν σήμερα να χαίρονται τη ζωή, τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους, τους συντρόφους τους αυτοί που έφυγαν επειδή άδειασε η ψυχή τους από κουράγιο και ελπίδα.

Σε αυτούς, η σημερινή κυβέρνηση χρωστάει κάτι σημαντικό. Τη λύτρωση. Όχι τιμωρώντας δίκαιους και άδικους. Χρωστάει έρευνα, εξεταστικές επιτροπές, απόδοση ευθυνών, ποινές. Θα πρέπει να γνωρίζει το εξής η κυβέρνηση κι έτσι να πορευτεί. Όλοι λέγαμε ότι οι ΣαμαροΒενιζέλοι υποκύπτουν στις απαιτήσεις της Μέρκελ επειδή αυτή τους κρατούσε από κάπου. Είτε από τη SIEMENS, είτε από προμήθειες όπλων, είτε από μίζες για λεωφορεία και τραμ. Όλοι το λέγαμε.

Τώρα, αν όλοι αυτοί ξαφνικά ξεχαστούν και συγχωρεθούν, θα έχει το δικαίωμα ο οποιοσδήποτε να σκεφτεί ότι κάτι φοβάται και η σημερινή κυβέρνηση. Θα είναι απολύτως λογικό να το σκεφτεί. Δε μπορεί η κυβέρνηση μίας μέχρι χτες ανυπόληπτης χώρας να ταρακουνά σήμερα ολόκληρη την Ευρώπη κι όμως να μη μπορεί να δικαιώσει το λαό της ερευνώντας για τις ευθύνες και τους υπεύθυνους της μεγαλύτερης ανθρωπιστικής κρίσης σε αυτή την ήπειρο. Κάτι θα τρέχει. Κάτι θα έχει συμβεί. Αν φάμε ψωμί, αν βρούμε δουλειές, αν σταματήσουν οι απολύσεις, δεν σημαίνει κι ότι θα ξεχάσουμε το έγκλημα.

Δεν υπάρχει κανένας λόγος να το προσπεράσουμε. Να πούμε ένα «δε γαμείς, περασμένα, ξεχασμένα». Αν το κάνουμε ή αν το δεχτούμε, πάλι κολοβή θα είναι αυτή η Δημοκρατία. Πάλι το κεφάλι της θα βρωμάει και γρήγορα θα βρωμίσει και το υπόλοιπο ψάρι. Ακόμη κι αν στην κυβέρνηση δεν το θεωρούν ύψιστη προτεραιότητα, είναι κάτι που θα μπορούσε να γίνεται ταυτόχρονα με τις προσπάθειες να ξαναβρεί η χώρα το δρόμο της. Όμως αν «το αφήσουμε γι’ αργότερα» είναι σίγουρο ότι πρόκειται για μια προσπάθεια να ξεχαστούν οι δεσμεύσεις για εξεταστικές επιτροπές.

Σήμερα ανοίγει το Χρηματιστήριο. Μπορεί και να καταρρεύσει. Ελάχιστη σημασία έχει. Μια εικονική πραγματικότητα είναι το Χρηματιστήριο στην Ελλάδα. Πιο ψεύτικο κι από Μονόπολη. Ιδού τι έγινε πριν 4 ημέρες, αλλά λίγοι έδωσαν σημασία: «Η διάλυση του τραπεζικού δείκτη στο Χρηματιστήριο Αθηνών τις τελευταίες ημέρες ανάγκασε την διοίκηση του χρηματιστηρίου σε συνεργασία με τον οίκο FTSE σε έκτακτα μέτρα δεκαπλασιάζοντας την αξία του τραπεζικού δείκτη.

Η εν λόγω κίνηση πραγματοποιείται με στόχο να εμφανίζεται σε υψηλότερα επίπεδα ο δείκτης, για την τόνωση του επενδυτικού κλίματος χωρίς να επιφέρει καμία μεταβολή στην αξία του. Για παράδειγμα, με βάση το σημερινό κλείσιμο του δείκτη τραπεζών στις 53,94 μονάδες, ο δείκτης μετατρέπεται στις 539,4 μονάδες. Σημειώνεται ότι την πρακτική αυτή είχε ακολουθήσει η διοίκηση του χρηματιστηρίου και το 2004 με τον δείκτη μεσαίας κεφαλαιοποίησης.»

Πέτσινα όλα. Κι όσο για το χειρισμό των τιμών; Πέντε μεγάλα founds κάνουν κουμάντο. Ξέρετε ποιος έχασε το μεγαλύτερο ποσό από την πτώση του Χρηματιστηρίου μετά τις εκλογές της Κυριακής; Ο Prem Watsa της Fairfax. Ξέρετε τι έπαθε; Χασμουρήθηκε. Πήγε συνάντησε τον Δραγασάκη και τον Σταθάκη την Παρασκευή κι αποφάσισαν ν’ αλλάξει η διοίκηση της Eurobank. Αυτό είναι το Χρηματιστήριο στην Ελλάδα. Μία ασήμαντη λεπτομέρεια της οικονομίας.

Το γράφω αυτό μόνο και μόνο για να δείξω ότι δεν μπορούν πλέον ούτε να μας τρομάξουν, ούτε να μας αποπροσανατολίσουν τα ΜΜΕ. Ο μονόδρομος δεν υπήρξε ποτέ. Διπλής κατεύθυνσης ήταν πάντα, αλλά είχαν κλείσει το ένα ρεύμα οι κερδοσκόποι, οι τραπεζίτες, οι μιντιάρχες, οι διοδιάρχες και οι εφοπλιστές. Εκτελούσαν έργα υπερκερδών.

Αυτό, καλό είναι να τελειώνει. Μπράβο και ζήτω στην κυβέρνηση και στον Αλέξη Τσίπρα προσωπικά. Οι τελευταίες ημέρες μοιάζουν πραγματικά με εκδρομή ύστερα από 5ετή φυλάκιση. Το εκτιμώ απεριόριστα, όπως πιστεύω ότι το εκτιμά και κάθε λογικός άνθρωπος που δεν κλαίει για την ήττα των προσωπικών του συμφερόντων όπως τα εξυπηρετούσε το καθεστώς που έπεσε. Πιστεύω ότι αυτή η κυβέρνηση θα μας δώσει πολλές ευκαιρίες να χαρούμε. Όμως ας δώσει και τη λύτρωση στους νεκρούς. Ο θάνατός τους μας πείσμωνε κι έγινε ένα από τα όπλα μας. Τους οφείλουμε μία δικαίωση. Μια τιμωρία σε όσους τους έσπρωξαν στο γκρεμό της απόγνωσης. Δεν είναι εκδίκηση. Είναι πράξη Δικαιοσύνης για να πάμε ένα βήμα μπροστά στο δρόμο της Βεβαιότητας ότι το Παλιό τελείωσε. Μια βεβαιότητα που τόσο ανάγκη την έχουμε.

ΚΑΛΑ ΠΑΜΕ…

kartesios310115

Ακόμη και σήμερα θεωρώ ότι είναι πρόωρο να βγουν συμπεράσματα για τη νέα κυβέρνηση. Φυσικά και ο καθένας μπορεί να κρίνει επιμέρους ενέργειες, κινήσεις, δηλώσεις, όμως την πρώτη συνολική εικόνα θα την έχουμε μετά τις προγραμματικές δηλώσεις. Παρ’ όλα αυτά θα ήθελα να σταθώ σε τρία σημεία.

Πρώτον, ό,τι έγινε στην Ελλάδα μέσα σε πέντε ημέρες από πλευράς πολιτικής κινητικότητας, δεν έχει γίνει ολόκληρη την τελευταία πενταετία.

Δεύτερον, οι δηλώσεις υπουργών απέκτησαν σημασία και προσπαθούμε να τις παρακολουθούμε διότι περιέχουν πρωτογενές περιεχόμενο. Μέχρι σήμερα, το τί θα δήλωνε ο κάθε Έλληνας υπουργός το είχαμε διαβάσει δύο ημέρες νωρίτερα στη Bild ή σε κάποια γερμανική εφημερίδα.

Ακόμη και το περιεχόμενο των συνεντεύξεων Τύπου μετά από συναντήσεις Ελλήνων αξιωματούχων με εκπροσώπους της Τρόικας ή της Γερμανίας, τις γνωρίζαμε εκ των προτέρων. Ως εκ τούτου, η ύπαρξη πρωθυπουργού και υπουργών στην Ελλάδα είχε καταστεί παντελώς άχρηστη.

Τρίτον, ζούμε μία από τις στιγμές εκείνες που το καθείς εφ’ ω ετάχθη θα αποκτήσει ουσιαστική σημασία. Να δούμε για τί είμαστε προορισμένοι και να ταχθούμε στην πλευρά εκείνου που εκπροσωπεί τον έναν ή τον άλλο προορισμό μας. Να μετρηθούμε. Να αφήσουμε τα παχιά λόγια και να αναλάβουμε τις βαριές ευθύνες της στήριξης. Να ξεβρακωθούμε και να μάθουμε ποιοι έχουν την καρδιά να παλέψουν και ποιοι έχουν στη θέση της καρδιάς τη Μέρκελ και την ηδονή της ταπείνωσης.

Ο Αλέξης Τσίπρας δείχνει ότι το εννοούσε όταν έλεγε «ερχόμαστε να ενώσουμε, όχι να διχάσουμε». Αυτό δε σημαίνει όμως «ναι σε όλα και όλους». Αυτό, κυρίως, σημαίνει πολλά «όχι». Θα ενωθούμε κάτω από τον κοινό σκοπό της αξιοπρέπειάς μας; Όσοι θέλουν, φυσικά. Όσοι δε θέλουν μπορούν ελεύθερα να οραματίζονται τη συνέχιση του ξεπουλήματός της με αντάλλαγμα την αποδοχή τους από τις Βρυξέλλες ως επίσημων παλιάτσων της Γερμανικής Αυτοκρατορίας.

Τα πράγματα είχαν φτάσει σε απερίγραπτο σημείο. Μέχρι και η ορντινάτσα του Ντάισελμπλουμ μπορούσε μέχρι χτες να δώσει την εντολή στον Σαμαρά να μεταβεί άμεσα στο Παρίσι για να του παραδοθούν οι νέες εντολές. Μέχρι χτες. Χτες, ο Ντάισελμπλουμ ήρθε στην Ελλάδα, μας γέμισε γελοίες γκριμάτσες έκπληκτου και έφυγε με την ξινίλα εμπόρου ρουφιανιάς που δεν βρήκε αγοραστές.

Όσο για τον Σουλτς, δεν είναι απερίγραπτος ή αχαρακτήριστος. Οι άθλιες πρακτικές που ακολούθησε μέσα σε λίγες μόνο ώρες τον χαρακτηρίζουν ως τον απόλυτο καργιόλη, χαρακτηριστικό καθίκι, ενδεικτικό της ποιότητας του πολιτικού προσωπικού που κυβερνά αυτή την περίοδο την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Είναι νωρίς ακόμη, αλλά μακάρι να συνεχιστεί έτσι η πορεία. Καλά πάμε γι’ αυτό που θέλουμε και γι’ αυτό που ψηφίσαμε τη νέα κυβέρνηση. Σε κάθε περίπτωση, οι προηγούμενες κυβερνήσεις έκαναν κι ένα καλό: Δε μας άφησαν και πολλά να χάσουμε αν κάτι πάει στραβά. Αυτοί που έχουν να χάσουν πολλά, ούτως ή άλλως είχαν βγάλει δόντια βρικόλακα και δάγκωναν στο λαιμό όποιον τολμούσε να ψελλίσει ότι δεν άντεχε άλλο.

Αν κάτι πάει στραβά, ο Τσίπρας θα έχει τις μικρότερες ευθύνες και απώλειες γιατί τουλάχιστον δείχνει μέχρι σήμερα να εκπροσωπεί τους πολίτες που τον ψήφισαν και να υπηρετεί την εντολή τους.

Αν όμως δεν πάει κάτι στραβά, τότε ο Αντώνης Σαμαράς και η σημερινή Νέα Δημοκρατία ίσως βρεθεί στη θέση της εξωκοινοβουλευτικής Δεξιάς, ελλείψει ψηφοφόρων. Πόσοι ψηφοφόροι της ΝΔ θα θελήσουν άραγε να ξαναψηφίσουν τη ΝΔ του Σαμαρά σε περίπτωση που δουν τη ζωή τους να αλλάζει προς το καλύτερο; Πόσοι θα συνεχίσουν να ζουν με το ουρλιαχτό φόβου των Αδώνεων ότι ήρθαν οι κομμουνιστές να τους σφάξουν αν δουν ότι κυριαρχεί η αξιοκρατία; Δεν πιστεύω ότι απέμειναν πολλοί αυτοκαταστροφικοί σε αυτή τη χώρα μετά την καταστροφή που βίωσαν.

Τα στελέχη της ΝΔ θα περιμένουν για λίγο ακόμη. Κατόπιν θα μετατραπούν σε Βρούτους για να προλάβουν να σώσουν τα ποσοστά του κόμματος πριν κατρακυλήσουν κάτω και από εκείνα της «Χρυσής Αυγής».

Όσο για το ΠΟΤΑΜΙ τι να πει κανείς; Οι όποιοι σοβαροί, έχουν το μυαλό να σιωπήσουν. Κάτι φασιστικά απολειφάδια θα μείνουν να βρωμίζουν τον τόπο με τα χνώτα τους μέχρι να βρεθεί καλύτερο μεροκάματο.

Όλα αυτά, μόνο στην περίπτωση που η κυβέρνηση δεν ξεχάσει για ποιο λόγο εκλέχτηκε, ποιον υπηρετεί και δε μαγευτεί από την αλαζονεία που προσφέρει η Εξουσία. Αν συνεχίσει έτσι όπως ξεκίνησε, αν σταθούμε στο πλευρό της σε τυχόν δυσκολίες, τότε καλά πάμε. Η επιστροφή από τη διαδρομή κατά διαόλου θα έχει ξεκινήσει.

ΟΥΑΙ ΥΜΙΝ

B1jAELmIMAAoL1p
Επειδή κουράστηκα με όλη αυτή την “ανησυχία των έντιμων” σχετικά με το γεγονός ότι ο νέος πρωθυπουργός της χώρας, Αλέξης Τσίπρας, έδωσε πολιτικό και όχι θρησκευτικό όρκο, αλλά κι επειδή είμαι βέβαιος ότι το ίδιο θα συμβεί και με την επιλογή της πλειοψηφίας των νέων μελών της κυβέρνησης, ορίστε μία απάντηση που ίσως κάνει κάποιους να ντραπούν για την υποκρισία και το φαρισαϊσμό τους.

Πρόκειται για μία δήλωση του Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμου, καμία σχέση με τον Θεσσαλονίκης, που έχει θέμα τον θρησκευτικό όρκο. Η δήλωση αυτή έγινε στις 9/1/2013, δημοσιεύθηκε αρχικά στο thrakitoday.com και αναδημοσιεύθηκε από το “ΒΗΜΑ”.

«Νιώθω ενοχή όταν αναγκάζω βουλευτές, περιφερειάρχες και δημάρχους να επιορκήσουν» αναφέρει ο Άνθιμος Αλεξανδρουπόλεως και αντί του όρκου στο Ευαγγέλιο, προτείνει «να ορκιζόμαστε στην τιμή και στη συνείδησή μας, που ή τα έχει κανείς ή δεν τα έχει» και τα οποία μας τα ενέπνευσε ή όχι η Δημοκρατία.

Ναι, σαφώς και ο Αλέξης Τσίπρας όπως και οι υπουργοί του δεν αρνήθηκαν τον θρησκευτικό όρκο έχοντας κατά νου το σκεπτικό του Άνθιμου Αλεξανδρουπόλεως.
Άλλωστε δεν σκέφτηκα να ποστάρω την εν λόγω δήλωση για τον Τσίπρα και τους υπουργούς του, αλλά για όσους αλάλιασαν δήθεν από οργή για το “ξερίζωμα της παράδοσης”. Ιδού, λοιπόν, η παράδοση:

«Όταν δημιουργήθηκε το Ελληνικό Κράτος, στην προσπάθειά του να μετατρέψει τους επαναστατημένους ραγιάδες σε πολίτες, πήρε την έννοια του όρκου από την Εκκλησία και την έκανε τελετή ορκωμοσίας και την έβαλε στα νεοσυσταθέντα τότε δικαστήρια και στον τότε συγκροτούμενο δημόσιο τομέα. Η Εκκλησία (παρά την απαγόρευση του όρκου που αναφέρεται στο Ευαγγέλιο) συγκατένευσε, από ανάγκη…έπρεπε να βοηθήσει στη σύσταση του Ελληνικού Κράτους, που μην ξεχνάτε ότι η Εκκλησία το ελευθέρωσε, το πλήρωσε και το πληρώνει μέχρι σήμερα».

»Σήμερα, νομίζω πλέον ότι ο όρκος δεν χρειάζεται. Αισθάνομαι ευθύνη και ενοχή όταν με επίσημη εκκλησιαστική τελετή, “αναγκάζω” βουλευτές, περιφερειάρχες και δημάρχους να επιορκίσουν… Επειδή, σίγουρα επιορκούν! Αυτό ομολογούν τα ειδικά δικαστήρια, όσα γίνονται κι όσα δεν γίνονται στη Χώρα.
»Για μας τους χριστιανούς, η επίκληση του Ονόματος της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος είναι πολύ σοβαρή υπόθεση.

»Ή στην άλλη περίπτωση, στα δικαστήρια, όταν βάζουν το χέρι τους στο ιερό Ευαγγέλιο με τόση ευκολία και ελαστική συνείδηση! Ο όρκος είναι φοβερό πράγμα, για όποιον πιστεύει. Για όποιον δεν πιστεύει είναι παρωδία. Όμως εμένα με απασχολεί η αμαρτία την οποία φορτώνεται εκείνος που ορκίζεται.
»Να καταργηθεί, λοιπόν και από τα δικαστήρια και από την ανάληψη των καθηκόντων των αιρετών ή των υπαλλήλων.

»Όχι να πετάμε τα άγια και τους μαργαρίτες…δεν είναι σωστό.
»Ας ορκιζόμαστε στην τιμή και στη συνείδησή μας, που ή τα έχει κανείς ή δεν τα έχει. Ή μας τα ενέπνευσε η Δημοκρατία ή δεν μας τα ενέπνευσε!
»Βεβαίως είναι έτοιμος ο λαός μας σήμερα να ξεχωρίσει τα πράγματα. Ξέρει την Εκκλησία του, τη βιώνει ως χαρισματικό φορέα και από την άλλη βλέπει την αναγκαστική εμπλοκή της στα δημόσια πράγματα.

»Θυμηθείτε τις ορκωμοσίες στις προηγούμενες αυτοδιοικητικές εκλογές! Το πρόβλημα εμφανίστηκε στην ελλαδική κοινωνία ότι ήταν η επιμονή των Επισκόπων να ορκίσουμε τους αιρετούς. Θεός φυλάξοι! Το πρόβλημα για όσους δεξιούς κι αριστερούς εκλεγμένους δεν ήθελαν να ορκιστούν, όπως ακόμα ορίζει το Σύνταγμα, ήταν του συνταγματικού εισαγγελέα! Εμείς οι εκκλησιαστικοί πηγαίνουμε όπου μας προσκαλούν. Ανεπιθύμητοι δεν θέλουμε να είμαστε».

υγ: Υπάρχει βέβαια και η άποψη του Καλαβρύτων Αμβρόσιου, ο οποίος στην ιστοσελίδα του αναφέρει ανάμεσα σε άλλα κωμικοτραγικά ότι ο Αλέξης Τσίπρας οδηγεί “στο γκρέμισμα της χριστιανικής Ελλάδος με την προκλητική προβολή της αθεΐας”. Όμως αν σκεφτούμε ότι παλιότερα έκαιγαν ως μάγισσες όσες είχαν κόκκινα μαλλιά, το ότι ο Καλαβρύτων δεν έδωσε εντολή στα πλήθη να πυρπολήσουν τον Τσίπρα, αλλά έμεινε στα γραπτά, το λες και πρόοδο.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΠΟΡΕΙΤΕ!

B7EGJ1ZIYAAiDbt

Όχι να πα να γαμηθείτε. Αυτό ισχύει για άλλους. Για τη νέα κυβέρνηση και ιδιαίτερα για τον ΣΥΡΙΖΑ ισχύει σκέτο το «Τώρα, μπορείτε!». Ζήτησαν ισχυρή λαϊκή εντολή. Στην Ελλάδα, με αυτή την μεταπολιτευτική παράδοση και τις σημερινές συνθήκες, το ποσοστό που δόθηκε από τον λαό στον ΣΥΡΙΖΑ ισούται με τη μεγαλύτερη αυτοδυναμία που πήρε ποτέ κυβέρνηση.

Οι πολίτες τόλμησαν και τα έβαλαν όχι μόνο με τον τρόμο που έσπειρε ο Σαμαράς και την αβεβαιότητα που μοίραζε ο Βενιζέλος, αλλά και με το ΔΝΤ και με τη Μέρκελ και με τις Βρυξέλλες. Οι Έλληνες κατόρθωσαν να στείλουν την πρώτη Αριστερή κυβέρνηση στην Ευρωζώνη. Και για να το κάνεις αυτό, παρά τα όσα έχω γράψει κατά καιρούς για τον λαό μας, χρειάζονται αρχίδια.

Τώρα, λοιπόν, μπορείτε να κάνετε όσα υποσχεθήκατε. Όλα! Όχι αύριο ή μεθαύριο, αλλά όλα! Οι συμβολισμοί γενικώς με εκνευρίζουν. Και οι συμβολισμοί του Τσίπρα την πρώτη ημέρα του στην ηγεσία της χώρας με αφήνουν αδιάφορο. Έχει ακόμη δυο – τρεις ημέρες για να παίξει με τους συμβολισμούς στίγματος της νέας κυβέρνησης. Ακολουθεί η ανάγκη αποδείξεων.

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ σαφώς και έχει να διαχειριστεί στιγμές ακραίου περιεχομένου για την Ελλάδα, αλλά θα μπορεί να απολαύσει το γεγονός ότι η κριτική από τα υπόλοιπα κόμματα δεν θα επηρεάζει κανέναν. Απορρίφθηκαν όλα όσα εκπροσώπησαν οι υπόλοιποι. Ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος κατάφεραν να απαξιωθεί και ο λόγος και η παρουσία τους. Ακόμη και μέσα στα κόμματά τους. Είναι πλέον ανύπαρκτοι.

Η προϋπόθεση από το ΚΚΕ ότι θα συνομιλούσε με τον ΣΥΡΙΖΑ μόνο αν επιδίωκε έξοδο από Ε.Ε. και ΝΑΤΟ είναι σεβαστή. Θα ήταν, όμως, συνεπής και σοβαρή αν το ίδιο το ΚΚΕ απείχε επίσης από όσα θέλει να καταργήσει. Αν δεν βολευόταν στις διαδικασίες της αστικής δημοκρατίας που θέλει να καταργήσει ενώ απολαμβάνει τα οικονομικά οφέλη της…. Αν δεν συμμετείχε στις διαδικασίες του ευρωκοινοβουλίου ενώ το βλέπει ως όργανο του ιμπεριαλιστικού σατανά… Αν δεν συμμετείχε στην καπιταλιστική οικονομία μέσω της Τυποεκδοτικής και των αγοραπωλησιών του 902… τότε θα μπορούσε να διεκδικήσει σε αποκλειστικότητα το δικαίωμα της «μάχης εκ των έσω» και να κατηγορεί τους υπόλοιπους για χυδαιότητα και υποκρισία.

Όσο για το «ΠΟΤΑΜΙ» πρόκειται περί αστείας περίπτωσης, διότι μόνο να αστειεύεται μπορεί ο Σταύρος Θεοδωράκης όταν λέει ότι δε συνεργάζεται με αντι-ευρωπαϊστές, θεωρώντας ότι είναι …. φιλο-ευρωπαϊστής όποιος σαν εκείνον στηρίζει τη γερμανική Ευρώπη και τις προτεσταντικές ιδεοληψίες της Μέρκελ που κατέστρεψαν την οικονομία όλης της ηπείρου.

Ο εχθρός του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο εαυτός του. Η υπέρβαση να συνεργαστεί με τους ΑΝ.ΕΛ. παίρνει ψήφο ανοχής ως συνεργασία κατ’ οικονομίαν, κατ’ ανάγκην και κατ’ εξαίρεση. Όσοι τον κατηγορούν γι’ αυτή τη συνεργασία με το επιχείρημα ότι πρόκειται περί μείωσης του επαναστατικού πήχη, είναι αυτό που λέμε «για το πέος», διότι οι επαναστάσεις δε γίνονται με εκλογές. Γίνονται στο δρόμο. Και η άρνησή τους να βγουν στο δρόμο είναι η κορυφαία αντεπαναστατική πράξη. Παρ’ όλα αυτά, αν επιθυμούν να κοροϊδεύουν τους εαυτούς τους, είναι επιλογή τους και κανείς δεν ενοχλείται από αυτή.

Βέβαια, καλό θα ήταν να έλειπαν οι Νικολόπουλοι από τους ΑΝ.ΕΛ. και οι Κουντουράδες να λυτρώνονταν επιτέλους βρίσκοντας το δρόμο για την επιστροφή στο γαλάζιο σπίτι τους. Όμως μήπως και ο Καμμένος δε θα μπορούσε να δείξει μια ντουζίνα, κατά κοινή ομολογία, γραφικών ΣΥΡΙΖΑίων; Οπότε ας υποκριθούμε για το καλό της συνέχειας ότι οι ΑΝ.ΕΛ. διέπονται από αγνό και άδολο πατριωτισμό που δεν αγγίζει ούτε στο ελάχιστο τον εθνικισμό. Τουλάχιστον στην αρχή.

Ο ΣΥΡΙΖΑ καλείται να δείξει αν θα σταθεί δίπλα στο λαό ή και αυτός, από τη θέση εξουσίας, θα σταθεί απέναντί μας. Ο ΣΥΡΙΖΑ υποσχέθηκε το καλύτερο. Τον πιστέψαμε. Ο ΣΥΡΙΖΑ μας διαβεβαίωσε ότι γνωρίζει τον τρόπο που θα επιτευχθεί αυτό το καλύτερο. Τον εμπιστευτήκαμε. Τώρα μένει να μας αποδείξει ότι πραγματικά θέλει να το πετύχει.

Σε κάθε διαφορετική περίπτωση, εμείς που δεν ανήκουμε σε κάποιο κόμμα, που δεν στρογγυλεύουμε τις αρχές μας για χάρη κάποιου αλάθητου ηγετίσκου, που δε χρωστάμε σε κανένα πολιτικό γραφείο, που δεν περιμένουμε κάποιο ρουσφέτι, τακτοποίηση, βόλεμα από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, θα βρούμε κάποιο τρόπο να ξαναγίνουμε ο εφιάλτης της ψεύτικης ελπίδας. Κι αν αμφισβητούν κάποιοι την αποτελεσματικότητα αυτού του εφιάλτη, δεν έχουν παρά να δουν τον Σαμαρά που έχει κλειστεί στο γραφείο του και ξεψειρίζει τον αφαλό του.

ΑΝΑΠΟΦΑΣΙΖΟΝΤΑΣ

kartesios 24

Δεν πιστεύω καμία δημοσκόπηση. Λόγω της εμπειρίας μου ως «δείγμα». Πάντα είμαι ευγενικός στις εταιρείες δημοσκοπήσεων που με καλούν, απαντώ σε όλες τις ερωτήσεις και λέω πάντα ψέματα. Βέβαια, από τη στιγμή που οι εταιρείες δημοσκοπήσεων προσφέρουν σήμερα μία μεγάλη γκάμα αποτελεσμάτων, με τη διαφορά ΣΥΡΙΖΑ – ΝΔ να κινείται από 1% έως 10%, είναι λογικό ότι κάποια θα πέσει μέσα στο τελικό αποτέλεσμα.

Ως εκ τούτου, λέω να περιμένω εκείνο το 50% στην Επικράτεια για να ξέρω τι έχει γίνει. Θα μου πεις «Δεν έχεις εμπιστοσύνη στον κόσμο;». Ε, δεν έχω, χίλιες φορές το έχω γράψει. Βασικά υπάρχουν αρκετοί που λένε ψέματα. Από τη στιγμή που λέω εγώ στις δημοσκοπήσεις, γιατί να μη λένε κάποιοι ακόμη και στις παρέες τους; Δηλαδή πώς να τολμήσει κάποιος να πει στην παρέα του που όλοι ψηφίζουν ΝΔ ή ΠΟΤΑΜΙ ή ΚΚΕ ότι αυτός θα ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ; Εντάξει, το λες, αλλά μόνο στην περίπτωση που είσαι ζωσμένος με εκρηκτικά, πεταχτείς όρθιος και φωνάξεις “Μαλάκες, αν με πειράξετε τα ανατινάζω”. Πώς να πεις σε παρέα με ΣΥΡΙΖΑίους ότι θα το ρίξεις στη ΝΔ; Σε περιμένει βασανιστικός θάνατος από χτυπήματα με κουταλάκια του εσπρέσο. Οπότε λες κι εσύ αυτό που λένε και οι άλλοι και άλλο θα ψηφίσεις.

Πάντως πιστεύω ότι υπάρχουν κάποιοι που σίγουρα λένε αλήθεια. Είναι οι αναποφάσιστοι. Αυτούς γενικά τους δικαιολογώ. Μέχρι τελευταία στιγμή το σκέφτονται και πίσω από το παραβάν κλείνουν τα μάτια, τραβάνε ένα ψηφοδέλτιο από το πακετάκι που τους έχουν δώσει, το τυλίγουν για να μην το δουν ούτε οι ίδιοι και το βάζουν στο φάκελο. Είναι αναποφάσιστοι και μετά τις εκλογές. Δεν ξέρουν τι ψήφισαν. Αλλά μπορούν να τους βρίζουν όλους.

Δεν είναι κακό. Δικαίωμα είναι. Όμως αυτή τη φορά, ο αναποφάσιστος που έχει ακούσει πέντε – έξι φορές τη Βούλτεψη στην τηλεόραση έχει τα δίκια του να είναι αναποφάσιστος. Διότι η Βούλτεψη σε χώνει σ’ ένα φοβερό δίλλημα. Αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ δε θα υπάρχουν προϊόντα να αγοράσεις. Αν βγει η ΝΔ θα υπάρχουν προϊόντα, αλλά δε θα έχεις λεφτά να τα αγοράσεις. Άντε τώρα να είσαι και λίγο στόκος, πάει, βραχυκύκλωσε το έρμο το μυαλό.

Αν τώρα είσαι αναποφάσιστος και πέσεις πάνω στον Σταύρο Θεοδωράκη, την έχεις κάτσει κανονικά. Διότι αυτός λέει «Έχω πρόγραμμα και πρόταση και ιδέες για τη χώρα, αλλά δεν στις λέω». Γιατί; Γιατί έτσι. Θέλω να με εμπιστευτείς τυφλά επειδή είμαι το Ποτάμι καλησπέρα, καλησπέρα. Λέει ο Θεοδωράκης στον αναποφάσιστο «Ψήφισέ με γιατί κι εγώ αναποφάσιστος είμαι. Έχουμε πολλά κοινά». Δεν έχει αποφασίσει το Ποτάμι τι είναι. Δεν είναι κρυφό, το λέει. Θα τα αλλάξει όλα χωρίς να γκρεμίσει τίποτα.

Αυτό είναι καλό σλόγκαν για συνεργείο ανακαίνισης χώρων. Σου λέει θα το κάνω κουζίνα – καθιστικό ένα, χωρίς να ρίξω τοίχο και θα μεγαλώσω τους χώρους δίχως να βγάλω τούβλο. Για πολιτικό κόμμα όμως δεν είναι και ό,τι καλύτερο, από τη στιγμή μάλιστα που δραστηριοποιείται σε μια χώρα η οποία θέλει γκρέμισμα από την αρχή και ξαναφτιάξιμο.

Από την άλλη όμως χαίρομαι που υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι θα ψηφίσουν ΠΟΤΑΜΙ φέρνοντας το καινούριο στη χώρα. Η Ελλάδα θα εξελιχτεί διεθνώς. Θα έχουμε τους πρώτους fashion victims ψηφοφόρους. Πώς βλέπεις τον Λάκη Γαβαλά ντυμένο αστροναύτη – χίπισσα και το δικαιολογείς επειδή τώρα κυκλοφόρησε αυτό το στυλ; Ε, έτσι του αρέσει του ψηφοφόρου να ντυθεί ΠΟΤΑΜΙ. Δεν ξέρει γιατί. Στις επόμενες εκλογές μπορεί να ντυθεί κόμμα «Μπρούσκο» ή Ναταλία Γερμανού ή Κατερίνα Στικούδη. Δεν το βρίσκω κακό. Εν πάση περιπτώσει, δε μπορώ να σας το εξηγήσω τώρα γιατί είστε και παλιά μυαλά, αλλά το ΠΟΤΑΜΙ είναι το νέο gadget στην πολιτική σκηνή και χαίρομαι που υπάρχουν άνθρωποι που θα το ψηφίσουν. Κάπως πρέπει να ζήσουν κι αυτά τα μαγαζιά.

Αυτόν που λυπάμαι περισσότερο πάντως είναι τον αναποφάσιστο μεταξύ Παπανδρέου – Βενιζέλου, Φώφης – Καρχιμάκη, Μιλένας – Αηδόνη. Εδώ βέβαια ακόμη και ο Ντε Σαντ θα κώλωνε. Πώς να επιλέξεις μαρτύριο; Ο ένας έχει το όνομα και άλλος έχει τη σφραγίδα. Ο ένας λέει ότι μας έβαλε στο Μνημόνιο για να διαφημίσει διεθνώς τις ομορφιές του Καστελόριζου και ο άλλος επιμένει ότι «το ΠΑΣΟΚ δεν πάσχει από κανένα κυβερνητισμό» και το πιστεύει. Ειλικρινά υπάρχει πρόβλημα στην τελική επιλογή.

Εντάξει, πέρα από το γελοίο του πράγματος και τον εκνευρισμό που μου προκαλεί όποιος μέχρι και σήμερα δηλώνει αναποφάσιστος, το πράγμα έχει μία τραγικότητα. Αν σήμερα, μετά από όλα αυτά που έχουν συμβεί, υπάρχει άνθρωπος που δεν έχει αποφασίσει τι θα ψηφίσει, δεν ξέρω… θα έλεγα ότι του αξίζει ο Σαμαράς, όμως ρε γαμώτο ειλικρινά πιστεύω ότι σε κανέναν άνθρωπο δεν αξίζει τέτοια τιμωρία.

SAMARUN

B7T8f6jCcAA-ctL.jpg large

Στις 19 Ιανουαρίου 2015, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ τρομοκρατούσε τους πολίτες με την τεράστια ευκολία που τον διακρίνει, γράφοντας ότι την Παρασκευή θα ξυπνούσαμε δίχως ευρώ. Τη σύλληψη αυτής της άθλιας ιδέας είχε ο άνθρωπος με τις τρίχες ανάμεσα στα δάχτυλα, Νίκος Ευαγγελάτος.

Η «ενημερωτική» ιστοσελίδα του ανθρώπου με τις τρίχες ανάμεσα στα δάχτυλα ξεπέρασε κάθε τρομολαγνικό πήχη που έβαζαν τόσο καιρό το MEGA, o ANT1, ο Αλαφούζος και ο Μπόμπολας. Δεν ήταν το μόνο δημοσίευμα του newsit.gr που έσπερνε πανικό στους Έλληνες και το χρησιμοποιούσαν ως επιχείρημα οι υποψήφιοι της ΝΔ. Ούτε φυσικά ήταν το μόνο Μέσο που χρησιμοποιούσε την τρομοκρατία. Εδώ, μάλιστα, έχουμε το παράδοξο να χρησιμοποιεί το newsit ως «πηγή» του δικού του άρθρου την «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», αλλά το άρθρο στο οποίο παραπέμπει να είναι σαφέστατα πιο ψύχραιμο και αναλυτικό, δίχως πάντως η «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» να διαμαρτυρηθεί. Μάλλον δεν την χάλασε το αποτέλεσμα.

Την προηγούμενη ημέρα, δηλαδή στις 18 Ιανουαρίου, το newsit του Ν. Ευαγγελάτου είχε δώσει ακόμη ένα ισχυρό χτύπημα στην ψυχραιμία, με άρθρο που είχε τίτλο «Η ΕΚΤ θα εξαιρέσει την Ελλάδα από τις αγορές ομολόγων για να μην κάνει δώρο στον ΣΥΡΙΖΑ – Κίνδυνος οι μαζικές αναλήψεις» χρησιμοποιώντας πάλι ως πηγή την «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», αλλά και την Deutsche Welle, δίχως όμως συγκεκριμένες παραπομπές.

Και μόνο αυτά τα δύο κείμενα θα μπορούσαν να προκαλέσουν την παρέμβαση της Δικαιοσύνης. Η Δικαιοσύνη δεν παρενέβη. Αντιθέτως, τέτοιου είδους άρθρα έγιναν υλικό στις προεκλογικές κινήσεις του Σαμαρά, του Γεωργιάδη και αρκετών υποψηφίων της ΝΔ.

Ο στόχος αυτής της προσπάθειας τρομοκράτησης των πολιτών ήταν σαφέστατος. Η δημιουργία ενός bank run, ενός τραπεζικού πανικού που θα έστελνε τους καταθέτες να αποσύρουν τα χρήματά τους. Ο σκοπός λοιπόν ήταν ουσιαστικά η δημιουργία ενός προβλήματος στη χώρα. Όλοι αυτοί συνεργάστηκαν για να φέρουν μία κατάρρευση στις τράπεζες και στην οικονομία ώστε να εκμεταλλευτούν πολιτικά το μπάχαλο.

Έτσι πολιτεύονται. Τόση είναι η αξία των επιχειρημάτων τους. Αυτή είναι η μόνη τους αγωνία. Να μείνουν γαντζωμένοι στην εξουσία πάση θυσία. Θυσιάζοντας ακόμη και τη χώρα που υποτίθεται ότι θέλουν να σώσουν. Και επιτρέψτε μου να είμαι βέβαιος ότι ο Σαμαράς δεν επιθυμούσε να έχουν αυτό το περιεχόμενο οι δηλώσεις Ντράγκι σχετικά με την ποσοτική χαλάρωση.

Δεν ήθελε να ενταχθεί η Ελλάδα στο πρόγραμμα αγοράς ομολόγων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Δεν εξηγείται διαφορετικά η δήλωσή του στις 20 Ιανουαρίου στην οποία ανέφερε: «Να εύχονται στον ΣΥΡΙΖΑ να μην εξαιρεθεί την Πέμπτη η χώρα μας από την ποσοτική χαλάρωση εξαιτίας του κ. Τσίπρα και των οικονομικών του εγκεφάλων! Να εύχονται να μην απομονωθεί η χώρα μας από τις υπόλοιπες 18 χώρες της Ευρωζώνης!».

Μα πότε είχε ζητήσει ο Τσίπρας και οι οικονομικοί του εγκέφαλοι να εξαιρεθεί η Ελλάδα από το πρόγραμμα της ΕΚΤ; Κι από πότε ένα κόμμα που δεν ήταν στην κυβέρνηση μπορεί να παίξει ρόλο σε αποφάσεις της ΕΚΤ; Πώς θα μπορούσε να διαμορφώσει κατάσταση στην ΕΚΤ και στις Βρυξέλλες μία αξιωματική αντιπολίτευση; Τίποτε από αυτά δε θα μπορούσαν να συμβούν και ούτε η ΕΚΤ θα έπαιρνε τις αποφάσεις της με γνώμονα δηλώσεις κομμάτων σε όποια χώρα της Ευρωζώνης γίνονταν εκλογές. Είναι ηλίθιο και σαν σκέψη.

Ο Σαμαράς το μόνο που έκανε ήταν να ετοιμάζει έναν «ένοχο». Ήταν τόσο βέβαιος ότι η Ελλάδα δε θα έμπαινε στο πρόγραμμα της ΕΚΤ που ήδη είχε ετοιμάσει τα λογύδριά του. Και φυσικά όχι μόνο ο Σαμαράς αλλά και όλα τα κορυφαία φασιστικά στοιχεία της οργάνωσής του.

Ένα bunk run είχαν σχεδιάσει ο Σαμαράς με τους αυλικούς και τους συνεργάτες του. Μέχρι και λίγα λεπτά πριν ανακοινωθεί ότι η Ελλάδα τελικά μπαίνει στο πρόγραμμα της ΕΚΤ, ιδού τι έγραφε η ιστοσελίδα του Νίκου Ευαγγελάτου: «Αυξημένες από 15 έως 20% και σήμερα οι εκροές καταθέσεων – Πάνω από 1 δισ έφυγαν από τις τράπεζες».

Αυτό θα συμβαίνει μέχρι και την τελευταία στιγμή που θα ανοίξουν οι κάλπες. Δε μπορούν να το πιστέψουν ότι Βρυξέλλες, Βερολίνο και ΔΝΤ πέταξαν στα σκουπίδια τον αχυράνθρωπό τους. Δε μπορούν να πιστέψουν ότι ο πρωθυπουργός που τους είχε υποσχεθεί ότι θα τους τάιζε και θα τους προστάτευε για πολλά χρόνια, εκπαραθυρώθηκε.

Δεν ξέρω τι άλλη ακρότητα μπορούν να κάνουν. Ο πανικός είναι επικίνδυνο πράγμα. Ο Σαμαράς σύρθηκε την Πέμπτη σε ένα δήθεν διάγγελμα στο οποίο και πάλι κατηγόρησε τον ΣΥΡΙΖΑ για τις ανακοινώσεις Ντράγκι. Ίσως σκέφτηκε ότι αφού το έγραψε, τζάμπα να πάει; Και είπε σε αυτό το τάχα μου διάγγελμα «Η σημερινή απόφαση της ΕΚΤ το λέει καθαρά. Χωρίς κλείσιμο της αξιολόγησης από τους δανειστές μας για το υφιστάμενο πρόγραμμα που πρέπει να τελειώσει σε ένα μήνα, τέλη Φεβρουαρίου, θα είμαστε αποκλεισμένοι. Και θα συνεχίσουμε να είμαστε σε αναστολή, όσο δεν κλείνει με επιτυχία αυτή η αξιολόγηση».

Μα, πού πήγε το success story; Πού πήγε η πρόωρη οριστική έξοδος; Τα μνημόνια που έσχιζε κάθε μέρα; Η απίστευτη οχύρωση της Οικονομίας; Η τόση ανάπτυξη; Η απίστευτη επιτυχία; Πού πήγαν όλα αυτά; Η θωράκιση του τραπεζικού συστήματος; Η επιτυχία των stress test των τραπεζών; Όλα αυτά μπορούν να γκρεμιστούν από μία αξιολόγηση; Ήταν ψέμα όλα αυτά; Ναι! Ήταν ένα τεράστιο ψέμα. Ένα φτύσιμο στα μούτρα μας.

Όλα όμως εδώ πληρώνονται. Κι εφόσον όλο το σχέδιο πήγε άπατο και δεν έγινε bank run, αυτός που το έστησε έναν τρόπο έχει να γλιτώσει. Run Samarun, run!

ΟΣΟ ΜΑΣ ΜΑΛΩΝΕΙΣ ΤΟΣΟ ΜΑΣ ΠΩΡΩΝΕΙΣ

B7AOChzIcAAHf9y

Εντελώς ωμά και με αδιάσειστα πλέον στοιχεία, ο Αντώνης Σαμαράς είναι ένας σκατοκέφαλος. Δεν έχει καταλάβει ότι με κάθε του λέξη εκνευρίζει τον κόσμο. Τον θίγει. Τον λέει «ηλίθιο» επειδή δέχεται να τον κοροϊδεύει ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν δέχεται να τον κοροϊδεύει η Νέα Δημοκρατία. Διότι όσο τον κορόιδευε η Νέα Δημοκρατία ήταν καλός ο κόσμος. Τώρα είναι ηλίθιος που πάει να πέσει σε μία «αριστερή παγίδα», λες και τα Ζάππεια δεν ήταν η κόλαση του ψέματος αλλά οάσεις αγνότητας και ειλικρίνειας.

Όσο μας μαλώνει ο Σαμαράς τόσο μας πωρώνει. Και μας μαλώνει επειδή, λέει, ότι δεν αντιλαμβανόμαστε την κοροϊδία και τα ψέματα του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως για να κατηγορήσεις κάποιον ότι λέει ψέματα, θα πρέπει πρώτα να έχεις κατακτήσει το ηθικό δικαίωμα λέγοντας αλήθειες. Ο Αντώνης Σαμαράς μέχρι και σήμερα λέει ψέματα. Το βασικότερο; Ότι δεν παραδέχεται την ύπαρξη του email Χαρδούβελη στην Τρόικα. Ακόμη και στη … light μορφή του που δημοσίευσε η “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ”, αυτό το email με τις δεσμεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης προς την Τρόικα, διαψεύδει κάθε εξαγγελία Σαμαρά περί ελαφρύνσεων ακόμη και σε βάθος χρόνου 5ετίας.

Στην … κανονική του μορφή, σε αυτό το email η ελληνική κυβέρνηση δεσμεύεται να μειώσει την κατώτατη σύνταξη στα 320 ευρώ, από 487 που είναι σήμερα, ενώ δέχεται και την κατάργηση του ΕΚΑΣ. 320 ευρώ. Αυτά είναι. Ζήσε! Ψόφα! Αδιάφορο για την κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να ψηφιστούν οι απαιτήσεις της Τρόικας όπως τις δημοσιεύει το «ΒΗΜΑ»

Όμως ορίστε, το ζήτημα το είχε ξεκαθαρίσει ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας, Άδωνις Γεωργιάδης. «Όποιος δεν προσαρμόζεται, πεθαίνει» είχε δηλώσει. Αυτή είναι η επίσημη πολιτική της Νέας Δημοκρατίας. Σαν τον γάιδαρο του Χότζα, που μόλις προσαρμόστηκε και συνήθισε να μην τρώει ψόφησε.

Και όμως, ο Αντώνης Σαμαράς συνεχίζει να μας μαλώνει επειδή δεν πιστεύουμε ότι αγαπάει τη μεσαία τάξη και ότι αν έρθει άλλη κυβέρνηση θα καταστρέψει τους μικρομεσαίους. Μα ποιους μικρομεσαίους; Όσοι δεν αυτοκτόνησαν, κλείστηκαν σε ψυχιατρεία. Κι όσοι δεν έπαθαν εγκεφαλικό ή έμφραγμα από το ζόρι τους, γράφουν «Σαμαρά γαμιέσαι» πίσω από ακάλυπτες επιταγές. Τι απέμεινε να καταστρέψει η επόμενη κυβέρνηση;

Μίλα σκατοκέφαλε. Μη σταματάς να μιλάς. Να ξέρεις όμως ότι η τελευταία σου λέξη θα είναι «Ήμαρτον» κάτω από τις χατζάρες της Μπακογιάννη, του Βορίδη και των άλλων δελφίνων που θα σου κόψουν το κεφάλι για να πάρουν την αρχηγία. Μίλα. Πες κι άλλα ψέματα. Πες μας ότι το 60% φορολογία στα υψηλά εισοδήματα είναι κομμουνισμός. Το 60% φορολογία στα υψηλά εισοδήματα δεν είναι κομμουνισμός, ηλίθιε. Είναι Σουηδία! Τόση είναι η φορολογία στα υψηλά εισοδήματα εκεί. Δεν το ήξερες; Τώρα θα το μάθεις;

Όμως εκεί ο κάθε πολίτης, είτε φορολογείται με 20% είτε με 60% ξέρει πού πηγαίνει μέχρι και η τελευταία του κορώνα. Ξέρει πού ακριβώς θα επενδυθεί από το Κράτος ή τον Δήμο του. Ξέρει ότι πληρώνει φόρους που θα επενδυθούν στη βελτίωση της ζωής του και δε θα χαθούν στις τρύπες των αφορολόγητων εφοπλιστών της χώρας του, στους φοροκλέφτες συγγενείς πολιτικών και στους μιζαδόρους υπουργούς που απολαμβάνουν ασυλίας.

Μίλα σκατοκέφαλε. Πες ψέματα. Μίλα! Όσο σε ακούμε φεύγουμε πιο μακριά. Γιατί βρωμάς. Σαν τον χειρότερο εφιάλτη μας.

ΠΑΝΕ ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ ΝΑ ΨΗΦΙΣΕΙ

B2aOFACCAAAm831

Όχι, μην τον κλειδώσεις επειδή λέει ότι θα ψηφίσει Νέα Δημοκρατία. Μην τον αποκαλείς αγύριστο κεφάλι. Στο κάτω – κάτω τί είμαστε όλοι μας; Ένα παζλ των εμπειριών μας. Κι ο παππούς είναι μεγάλο παζλ. Και πόλεμο έζησε και πείνα και φτώχεια κι εμφύλιο. Και ύστερα τα πράγματα βρήκαν τη σειρά τους και δούλεψε κι έθρεψε την οικογένειά του.

Τον γέρο να τον σέβεσαι. Και τη γριά. Είδαν κι έζησαν πολλά. Εξαπατήθηκαν, έχασαν, πόνεσαν. Και πάλεψαν. Μπορεί να μην πάλεψαν στο δρόμο και σ’ επαναστάσεις, αλλά δούλεψαν σε χτικιάρικες δουλειές και μεγάλωσαν φαμίλιες. Μάχη είναι κι αυτή, καθημερινή. Ασταμάτητη.

Κι ακόμη αυτή τη μάχη δίνουν. Κι ακόμη πονάνε για τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Έτυχε στον παππού και στη γιαγιά να ζήσουν στα γεράματα ακόμη έναν πόλεμο. Της τηλεόρασης. Με τις σφαίρες του Αυτιά και του Σαμαρά να τους πετυχαίνουν στο μυαλό. Με τις βόμβες τρόμου του Άδωνη να τους κόβουν τα πόδια.

Λες συνέχεια εκνευρισμένος «και τι έχει να φοβηθεί ο παππούς;» Πολλά! Με τα 700 και 800 ευρώ σύνταξη που παίρνει, συντηρεί τα παιδιά τού άνεργου παιδιού του. Με αυτά τα λεφτά τσοντάρει στη δόση στεγαστικού των παιδιών του. Με αυτά τα λεφτά χαρτζιλικώνει ακόμη και την 50χρονη απολυμένη κόρη του. Αυτά φοβούνται ότι θα χάσουν ο παππούς και η γιαγιά.

Δεν είναι τσιφούτηδες, ούτε τα παστώνουν, ούτε θέλουν να τα πάρουν μαζί τους. Αυτοί ξέρουν πολλά περισσότερα από εμάς για να είναι σίγουροι πως όλα εδώ μένουν. Όμως δεν ξέρουν από ίντερνετ, ούτε από εναλλακτική ενημέρωση. Ό,τι τους λέει το MEGA, ο ΑΝΤ1 και ο ΣΚΑΪ ξέρουν. Κι αυτοί τους λένε ότι αν δεν κερδίσει η Νέα Δημοκρατία θα έρθουν οι κομμουνιστές να τους πάρουν τη σύνταξη.

Κι αυτόν τον φόβο δεν τον αντέχουν. Όχι για τους ίδιους. Οι περισσότεροι μέχρι και τα χάπια τους κόβουν για να έχουν να δώσουν βοήθεια στα παιδιά και τα εγγόνια τους. Και τα λεφτά για να φάνε δύο γιαούρτια την ημέρα θα τα βρουν ακόμη κι αν αύριο τους κόψουν τη σύνταξη. Όμως νιώθουν έντονα την ανάγκη προστασίας της οικογένειάς τους. Έχουν βαθιά μέσα τους ανεπτυγμένη την έννοια της αξιοπρέπειας.

Δεν αντέχει ο παππούς και η γιαγιά την ιδέα ότι η τράπεζα θα πάρει το σπίτι των παιδιών τους. Ούτε αντέχουν την ιδέα ότι το εγγόνι τους θα πάει νηστικό στο σχολείο. Αυτός είναι ο φόβος τους κι εκεί πατάει ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, τα κανάλια. Όταν τους διαβάζουν το πρωί τα τρομακτικά πρωτοσέλιδα των εφημερίδων οι Παπαδάκηδες, νιώθουν στημένοι απέναντι σε εκτελεστικό απόσπασμα.

Αυτή είναι η πλειοψηφία των παππούδων και των γιαγιάδων. Για τα παιδιά τους τρέμουν. Μην έρθει η στιγμή που δε θα έχουν να τους δώσουν τίποτα. Μην κάνεις, λοιπόν, τη μαλακία να τους κλειδώσεις την Κυριακή. Μην κάνεις τη βλακεία να μαλώσεις μαζί τους. Μην τους τρομάζεις ακόμη περισσότερο. Πιάσε τους από τον ώμο και μίλησέ τους. Εξήγησέ τους.

Φτάνει η μάχη που έδωσες στα social media. Εντάξει, την κέρδισες. Ξεκόλλα τώρα. Αν θες να κάνεις κάτι ουσιαστικό μίλα με τις γιαγιάδες και τους παππούδες. Πες τους να στο κάνουν για δώρο. Πότε σου αρνήθηκαν δώρο; Πάρε τον φόβο από πάνω τους. Αυτό έχουν ανάγκη. Να δουν εσένα να ελπίζεις. Και ύστερα να τους πας να ψηφίσουν. Μην τους ρίχνεις ευθύνες. Ανέλαβε εσύ την ευθύνη να τους ηρεμήσεις. Να τους κάνεις να νιώσουν χρήσιμοι για σένα. Πάντα αυτό ήθελαν.

ΖΟΥΜΕ ΜΕΓΑΛΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ

B7jhiStCcAMgyk_.jpg large

Το γεγονός ότι αμολήθηκαν όλες οι βρωμερές διάρροιες αυτού του τόπου να μας τρομάξουν ότι την Παρασκευή βγαίνουμε από το ευρώ και αντί για τρόμο σπέρνουν γέλιο είναι η καλύτερη απόδειξη ότι πράγματι πρέπει να φοβάσαι αυτόν που δεν του έχει μείνει τίποτε άλλο να χάσει.

Τρέχουν τώρα οι άρχοντες των Βρυξελλών να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα του εκλεκτού τους, αλλά δεν τον προλαβαίνουν. Δεν πα να δηλώνει ο Μοσκοβισί ότι «Δεν υπάρχει κίνδυνος εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη»; Οι διάρροιες που ξεχύνονται από τηλεοπτικές οθόνες και καθεστωτικές ενημερωτικές ιστοσελίδες έχουν πάρει τις εντολές τους και τις εκτελούν όπως έμαθαν να κάνουν χρόνια τώρα. Επί πληρωμή. Δεν ανακαλούνται οι εντολές, δεν επιστρέφονται χρήματα.
Μαφιόζικες δουλειές με λίγους όρους, για να ισχύουν.

Ο Σαμαράς δεν έχει πλέον από πού να πιαστεί. Απέμεινε γύρω του με δέκα βλάκες και άλλους τόσους φασίστες να ορκίζονται ότι θα επαναφέρουν το «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια» και πως θα κάνουν «ό,τι χρειαστεί για να μην πέσει η χώρα στα χέρια των αριστερών». Αυτά δεν τα λέει κάποιος γραφικός υποψήφιος. Τα ξερνάει ο πρώην κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ, νυν υπουργός Υγείας και φιλόδοξος δελφίνος για την ηγεσία του κόμματος.

Κι αναρωτιέται ο κάθε κοινός νους «μα γιατί κάποιος να πάει να ψηφίσει τη ΝΔ και όχι τη Χρυσή Αυγή που είναι και οι ορίτζιναλ φασίστες; Γιατί κάποιος που ονειρεύεται κομμένα κεφάλια αριστερών κρεμασμένα από κλαδιά δέντρων να μην ψηφίσει τους γνήσιους λάτρεις των γερμανοτσολιάδων που δεν περίμεναν τις εκλογές για να πετάξουν από πάνω τους τη δημοκρατική προβιά που τους έπνιγε τόσο καιρό;».

Ο Σαμαράς βρίσκεται σε τεράστιο πανικό κυρίως επειδή κατάλαβε ότι δεν του απέμεινε κοινό να απευθυνθεί. Τους μικρομεσαίους τους λιάνισε. Τους καθαρούς φασίστες τους συσπείρωσε γύρω από τη Χρυσή Αυγή, καθώς το ίδιο το «ΒΗΜΑ» γράφει «Πολιτική “σανίδα σωτηρίας” στους κεντρώους αναποφάσιστους αναζητεί ο Σαμαράς», άρα είδε ότι από ακροδεξιά του στέγνωσε.

Μα τι να κάνει, άνθρωπέ μου, ο κεντροδεξιός με τον Βορίδη και ο νεοναζί με τον κεντρώο; Να σφαχτούν; Να κάνουν κομματική συνεννόηση και αμοιβαίες υποχωρήσεις για το καλό της καριέρας του Σαμαρά; Τι ζήσαμε να δούμε; Τα ύστερα της γαλάζιας παράταξης, μετά από εκείνα της πράσινης.

Οι κεντροδεξιοί στη ΝΔ απέμειναν μια μικρή μειοψηφία που βλέπουν το κόμμα τους να μετατρέπεται σε μία σφηκοφωλιά διασπορέων εμφυλιοπολεμικού μίσους. Και τι να κάνουν; Πως ν’ αντιδράσουν; Να, γράφουν τον καημό τους στο twitter.

antonaros

Κι από την άλλη, αυτοί που επιμένουν για τους … δικούς τους λόγους να μαζεύονται σε συγκεντρώσεις ακατανόητων υποψηφίων θα πρέπει κάποτε να καταλάβουν ότι έτσι τους αντιμετωπίζουν τα ινδάλματά τους.

georgiadis

Δε θυμούνται ούτε τις φάτσες τους, ούτε τους… λόγους που πήγαν να τους ακούσουν, ούτε σε ποια περιοχή μένουν, ούτε τι τους έταξαν, τίποτα! Είναι απίστευτο ε; Κι όμως! Το λέει ο άνθρωπος: «Δεν ξέρω» τι έκανα, που πήγα, ποιους είδα. Είναι απελπιστικό όλο αυτό και βασικά ντροπιαστικό.

Η αλήθεια είναι ότι ελάχιστοι μπορούν να το παρακολουθήσουν όλο αυτό το σκηνικό. Δεν έχει αρχή, μέση, τέλος, λογική. Αντί οι υποψήφιοι της ΝΔ να βγουν και να μιλήσουν για το πρόγραμμα του κόμματός τους βγαίνουν και αρχίζουν να κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ ότι θα φορολογήσει τον μεγάλο πλούτο. Δηλαδή ρε πάτε καλά; Πόσο μπορεί να τον χαλάσει αυτό τον ψηφοφόρο; Βγαίνουν και λένε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα απαγορεύσει το κυνήγι. Αυτό τώρα ήταν μεγάλο θέμα για 2-3 μέρες. Κι απορώ γιατί οι υποψήφιοι της ΝΔ το κατέκριναν. Νομίζω ότι θα τους βόλευε πολύ μια τέτοια απαγόρευση.

Βγαίνει ο Πάνος Παναγιωτόπουλος και λέει ότι «Η υπερφορολόγηση έχει αριστερό άρωμα. Εμείς οι φιλελεύθεροι είμαστε εναντίον των φόρων, αλλά αναγκαστήκαμε να υπερφορολογήσουμε λόγω του Μνημονίου». Δεν πάνε καλά. Αυτοί κάποιες δημοσκοπήσεις κρυφές πρέπει να έχουν δει και κάνουν δηλώσεις βιαστικά ενώ ταυτόχρονα φτιάχνουν βαλίτσες. Δεν ξέρω τι θα γίνει στις εκλογές, αλλά όλο αυτό το διάστημα που χτυπάνε καστανιέτες τα δόντια τους από το φόβο, το απολαμβάνω τρελά. Είναι υπέροχες αυτές οι στιγμές που βλέπεις μπροστά σου να γκρεμίζεται με τόσο θόρυβο η υπεροψία της εξουσίας.

Το blog Καρτέσιος
δεν "υιοθετεί" απαραίτητα το περιεχόμενο των ειδήσεων που αναρτά στην κατηγορία «Ενημέρωση» και στις οποίες αναφέρεται η πηγή της είδησης.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

kartesios@hotmail.gr

ΚΑΙΡΟΣ


ΑΡΧΕΙΟ