ΚΟΥΦΟΒΡΑΣΗ

kartesios230515

Κι έτσι, συνεχίζοντας να λειτουργούν κανονικά και μην πληρώνοντας τα χρωστούμενα, «κλείνουν» οι ιδιωτικοί τηλεοπτικοί σταθμοί. Μόνο που εγώ ανοιχτούς τους βλέπω. Και βλέπω σε αυτούς τους «κλειστούς» ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς τον Βαρουφάκη να ασυναρτοποιείται κάθε μέρα και περισσότερο, τον κάθε γραφικό Μιχελογιαννάκη να αδωνίζει από την αντίπερα όχθη, τον κάθε Φλαμπουράρη να απευθύνεται στοργικά στο λαό σαν όπως πάντα που μας είχαν για ηλίθιους και δεν καταλαβαίναμε το καλό το δικό μας και των αγώνα των αρχόντων μας.

Κι έτσι, συνεχίζοντας να λειτουργούν κανονικά και μην πληρώνοντας τα χρωστούμενα, «κλείνουν» οι ιδιωτικοί τηλεοπτικοί σταθμοί. Μόνο που εγώ ανοιχτούς τους βλέπω. Να συνεχίζουν την κινδυνολογία τους, να αγωνιούν για τις καταθέσεις των εχόντων, να βαφτίζουν «κατάρα» και «ατύχημα» τη χρεοκοπία και την επιστροφή στη δραχμή. Να οργώνουν τα μυαλά για το «ευρώ πάση θυσία». Τι “χες Γιάννη, τί “χα πάντα. Και βλέπω την αριστερή μονάδα καταδρομών στα C130 γελαστή και χαλαρή πριν την εκατοστή επίθεση φιλίας στη Μέρκελ, στον Γιούνκερ και στον… Μάριο. Εμ δεν μπήκαν στην πόλη οι οχτροί, η πόλη έγιναν.

Κάτι αθώες ψυχές Συριζαίων φίλων μόνο λυπάμαι. Όχι, ψέματα, δεν τους λυπάμαι. Τους εκτιμώ περισσότερο τώρα. Μέσα στη σιωπή και στη στεναχώρια τους. Αυτοί οι λίγοι σεβαστοί ιδεολόγοι μου απέμειναν. Ο Μάκης, η Τζένη, ο Σταύρος… Ελάχιστοι μπροστά στους άλλους που πρόλαβαν να γίνουν επαγγελματίες και παράγοντες. Η Αριστερά πάντα από «αριστερούς» την πατούσε. Γιατί αυτό να άλλαζε τώρα; Ζήτω η διαπραγμάτευση της ήττας! Θα τη βαφτίσουμε νίκη και ξεμπερδέψαμε. Όπως και πριν δηλαδή.

Κι έτσι, συνεχίζοντας να λειτουργούν κανονικά και μην πληρώνοντας τα χρωστούμενα, «κλείνουν» οι ιδιωτικοί τηλεοπτικοί σταθμοί. Μόνο που εγώ ανοιχτούς τους βλέπω, να ετοιμάζονται να βαφτίσουν επιτυχία την υποταγή. Γι’ αυτό χρειάζονται οι ιδιωτικοί τηλεοπτικοί σταθμοί. Για τις βαφτίσεις των συμβιβασμών. Νονοί κανονικοί και συνεργάτες άψογοι.

ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ, ΜΕ ΤΟ ΜΑΛΑΚΟ ΟΙ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΕΣ

kartesios160515

Το προεδρείο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, με ανακοίνωσή του, καταδίκασε ως «αήθη επίθεση» το ρεπορτάζ της ιστοσελίδας «Το Κουτί της Πανδώρας» με θέμα τον Γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος, Χρήστο Μαντά, και τίτλο «Έχει ο ΣΥΡΙΖΑ Μπαλτάκο;».

Επειδή μερικοί χαρακτηρισμοί είναι υπερβολικοί, ας μου επιτραπεί να δώσω κάποια παραδείγματα για τα οποία το προεδρείο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τον χαρακτηρισμό άηθες, αλλά δεν το έκανε.

Άηθες είναι να ουρλιάζεις προεκλογικά για την ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ και την Cosco, ενώ μετεκλογικά εύχεσαι να αγοράσει η Cosco το 51% του ΟΛΠ παραχωρώντας δικαίωμα ψήφου 67%.

Άηθες είναι να διαφωνεί η Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ με την επιλογή του Λάμπη Ταγματάρχη στη θέση του διευθύνοντα συμβούλου της ΕΡΤ με το επιχείρημα ότι ο εν λόγω ανήκει στο καθεστωτικό τόξο των ΜΜΕ και ότι η προηγούμενη θητεία του στη δημόσια τηλεόραση κάθε άλλο παρά επιτυχημένη θα πρέπει να θεωρείται, αλλά ο αρμόδιος υπουργός να γράφει στα τέτοια του τις αντιδράσεις της Π.Γ. και η Π.Γ. να μην βγάζει ανακοίνωση όπου χαρακτηρίζει «αήθη επίθεση» στις δημοκρατικές διαδικασίες την πρακτική του υπουργού.

Άηθες είναι να ξεσηκώνεται – και δικαίως – ο ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά εναντίον της ανεκδιήγητης απόφασης του Κούλη του Μητσοτάκη να αξιολογήσει ως άχρηστους εκ των προτέρων και υποχρεωτικά το 30% των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά μετεκλογικά να βγαίνει ο υπουργός Υγείας και να ζητά τις παραιτήσεις όλων των διοικητών των νοσοκομείων με το επιχείρημα «Αν τους αξιολογήσουμε, οι μισοί θα έπρεπε να απομακρυνθούν» όπως δήλωσε στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ.

Η Αριστερά δεν είναι θεωρία. Η Αριστερά πρωτίστως είναι πράξη. Ή έστω θα έπρεπε να είναι τέτοια. Διότι μόνο ως πράξη μπορεί να διδάξει το ήθος που φέρει, να επιδείξει την ποιότητα των θέσεών της, να αποδείξει ότι δεν είναι Δεξιά, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ, παρελθόν.

Όταν, λοιπόν, ο Κούλης του Μητσοτάκη θεωρεί εκ των προτέρων άχρηστο το 30% των Δ.Υ. βάζοντας έστω και κάποια γελοία κριτήρια γελοίας αξιολόγησης και επιδιώκοντας να απολύσει τελικά αυτό το ποσοστό Δ.Υ. χωρίς αποζημίωση και ο υπουργός της Αριστερής κυβέρνησης ανακοινώνει ότι χωρίς καν μία γελοία αξιολόγηση γελοίων κριτηρίων θεωρεί άχρηστο το 50% των διοικητών και άρα πρέπει να απομακρυνθεί δίχως αποζημίωση το 100% των διοικητών ώστε να αντικατασταθούν από άλλους, άντε βρες τη διαφορά μεταξύ τους.

Και το χειρότερο είναι ότι ο υπουργός της Αριστερής κυβέρνησης δηλώνει ευθαρσώς για τις απομακρύνσεις ότι «άλλαξε η κυβέρνηση και ο πολιτικός και ιδεολογικός προσανατολισμός έχει άλλα χαρακτηριστικά». Ε, ας μη σχολιάσουμε περεταίρω. Έγινε κατανοητός. Όμως αυτό δεν είναι Αριστερά. Όμως αυτό δεν φέρνει κάτι νέο. Όμως αυτό δεν βάζει τις βάσεις για να σκοτώσουμε το παλιό, το νοσηρό, το κομματικό κράτος.

Προσθέτοντας τώρα τον Λάμπη Ταγματάρχη, τον ΕΝΦΙΑ, τις ρυθμιζόμενες χρεώσεις στους λογαριασμούς της ΔΕΗ, τις ιδιωτικοποιήσεις, τις ΠΝΠ υπέρ ΠΑΕ, τον Πανούση, τον Κουρουμπλή και κάτι άλλα, προβλέπω ότι για την Π.Γ του ΣΥΡΙΖΑ η μόνη κόκκινη γραμμή που θ’ απομείνει στο τέλος είναι η απαγόρευση κριτικής στον Χρήστο Μαντά.

Ο ΙΒΑΝ ΣΑΒΒΙΔΗΣ ΩΣ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ

c2

«Θέλω να πω προσωπικά ευχαριστώ στην ομάδα του πρωθυπουργού Τσίπρα και ένα ευχαριστώ στην ομάδα του Καμμένου. Αυτοί που υποσχέθηκαν και το κάνανε πράξη. Αυτή είναι η κύρια διαφορά τους από τους άλλους». Τάδε έφη Ιβάν Σαββίδης, ιδιοκτήτης του ΠΑΟΚ. Γιατί ευχαρίστησε τις «ομάδες» Τσίπρα και Καμμένου; Επειδή με τη χθεσινή Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου επέτρεψαν στην ΠΑΕ του κ. Σαββίδη να πληρώσει μόνο 10.886.000 ευρώ από τα συνολικά 33 εκ. ευρώ που χρωστούσε ο ΠΑΟΚ λόγω προστίμων και προσαυξήσεων.

Από την πρώτη ημέρα που ανέλαβε τον ΠΑΟΚ ο κ. Σαββίδης είχε ξεκαθαρίσει «Δίνουμε 11 εκ. ευρώ, αν δεν τα θέλετε δεν θα πάρετε τίποτα». Και χτες, όμως, λίγο πριν ευχαριστήσει τις «ομάδες» Τσίπρα και Καμμένου δήλωσε «Πρέπει εμάς να μας πουν ευχαριστώ. Μπορούσαμε να μην πληρώσουμε αλλά πληρώσαμε». Κι ένα δίκιο το έχει ο κ. Σαββίδης. Άλλοι δεν πληρώνουν τίποτα. Στη χειρότερη περίπτωση πέφτουν δύο κατηγορίες και σε δύο χρόνια επιστρέφουν με παρθενορραφή και λευκές περιστερές στη superleague.

Βάζουμε στην άκρη ότι αυτό το μαφιόζικο ελληνικό πρωτάθλημα δεν θα έπρεπε καν να υπάρχει. Βάζουμε στην άκρη ότι ο ΠΑΟΚ είχε και στο παρελθόν ευνοηθεί ακόμη προκλητικότερα από τον Βαγγέλη Βενιζέλο. Βάζουμε στην άκρη το γεγονός ότι δεν είναι μόνο ο ΠΑΟΚ αλλά σχεδόν όλες οι ΠΑΕ που έχουν ευνοηθεί κατά καιρούς στο θέμα των χρεών τους. Κρατάω μόνο ένα θέμα που δεν μπορεί να μπει στην άκρη, επειδή είναι τεράστιο και δεν το χωράει η άκρη.

Είναι δυνατόν να χρησιμοποιείται η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου για ρύθμιση οφειλών μιας ανώνυμης εταιρείας ο πρόεδρος της οποίας, μάλιστα, σ’ έχει εκβιάσει λέγοντας «ή παίρνεις όσα σου δίνω ή δεν παίρνεις τίποτα»; Ρε μαλάκες πάτε καλά; Να δικαιολογήσω μια ΠΝΠ που έρχεται για λόγους εθνικής ανάγκης και με το επιχείρημα ότι έχουν ξεπεραστεί όλα τα περιθώρια κοινοβουλευτικής διαδικασίας, το καταλαβαίνω. Δηλαδή υποκρίνομαι ότι το καταλαβαίνω γιατί κάποια μαλακία πρέπει να έγινε για να μη σου αρκεί ο χρόνος.

Να ξεκαθαρίσω βέβαια ότι και την κοινοβουλευτική διαδικασία γραμμένη την έχω όπως κατάντησε, καθώς λειτουργεί πλέον ως show με πρωταγωνιστές τον Άδωνη, δυο – τρεις άλλους γραφικούς, το υφάκι της Κωνσταντοπούλου και τον ψωνισμένο Κούλη του Μητσοτάκη. Επί δέκα μέρες να συζητάνε ένα θέμα στη Βουλή, κανείς δεν αλλάζει άποψη, καμία αλήθεια δε βγαίνει στο φως, επανάληψη των τηλεοπτικών συνεντεύξεων γίνεται και το αποτέλεσμα των ψηφοφοριών είναι εκ των προτέρων γνωστό.

Όμως δεν μπορείς να γίνεσαι με τέτοια ευκολία αυτό που έφτυνες τόσα χρόνια. Να καταργείς με τόση ευκολία κοινοβουλευτικές διαδικασίες και να καταφεύγεις σε ΠΝΠ για να βολέψεις σήμερα τον Σαββίδη, αύριο τον Μαρινάκη και μεθαύριο τον Μελισσανίδη. Από πότε έγινε κρίσιμο εθνικό θέμα ο ΠΑΟΚ ρε σεις; Πάτε καλά; Έχετε σαλέψει εντελώς; ΠΝΠ για να βολέψετε χρέη Ανώνυμης Εταιρείας της οποίας, επαναλαμβάνω, ο ιδιοκτήτης της απειλούσε «τόσα θα πάρετε ή τίποτα»;

Εκτός πλέον κι αν η κυβέρνηση έχει τον Ιβάν Σαββίδη σαν φαντασίωση, σαν ήρωα, σαν ίνδαλμα. Ίσως να τον θαυμάζει επειδή ο Σαββίδης είπε αυτό που πολύ θα ήθελε να πει ο Τσίπρας στην Τρόικα, αλλά δεν τόλμησε κι ούτε ποτέ θα τολμήσει: «Αυτά θα πάρετε ή τίποτα». Πρώτα έκανε μόνος του κούρεμα του χρέους του ο Σαββίδης κι ύστερα το ανακοίνωσε. Ούτε στιγμή δεν το διαπραγματεύτηκε. Και τελικά πήρε αυτό που ήθελε.

Αν τον θαυμάζουν τόσο, τότε ας τον στείλουν να διαπραγματευτεί στο επόμενο Eurogroup. Aν τα καταφέρει κι εκεί, τότε χαλάλι του η ΠΝΠ. Σε αντίθετη περίπτωση, είμαστε για τα πανηγύρια. Κάτι οι ΠΝΠ που πλέον έρχονται για εξυπηρέτηση επιχειρηματιών, κάτι τα βασιλοχουντικά του Πανούση με ραδιοφωνικούς σταθμούς της Αστυνομίας και γιατί όχι, μία επανίδρυση της χωροφυλακής, κάτι οι τροπολογίες «διευκόλυνσης» του Μεγάρου Μουσικής, φοβάμαι ότι γρήγορα θα περάσουμε από τη φάση «είμαστε για τα πανηγύρια» σε εκείνη του «είμαστε για τον πούτσο». Τι κρίμα!

ΑΠ’ ΤΙΣ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ ΕΡΧΟΜΑΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΡΦΗ ΚΑΝΕΛΑ

kartesios120515

Το Μαξίμου διέρρεε χτες ότι στην περίπτωση που στο Eurogroup δεν υπήρχε «ρητή δήλωση για την πρόοδο που έχει  συντελεστεί ανάμεσα στους εταίρους και την ελληνική κυβέρνηση», η Ελλάδα θα έπαιζε το χαρτί της μη καταβολής της δόσης στο ΔΝΤ.

Εξ αρχής επρόκειτο περί δήλωσης ήττας της ελληνικής πλευράς καθώς παραδεχόταν ότι θα βολευόταν με μία απλή προφορική δήλωση συμπάθειας, την ώρα που από την άλλη πλευρά ο Σόιμπλε προειδοποιούσε ότι δεν έχει καμία εμπιστοσύνη στις προφορικές εγγυήσεις της ελληνικής κυβέρνησης καθώς είναι «αέρας» κι έβαζε ως όρο για την εκταμίευση ΜΕΡΟΥΣ της δόσης, την ψήφιση των ελληνικών δεσμεύσεων από τη Βουλή αλλά και την εφαρμογή τους.

Επίσης, ο ίδιος ο Έλληνας πρωθυπουργός είχε ομολογήσει προ ημερών σε συνέντευξή του ότι οι παράγοντες των Βρυξελλών και της ΕΚΤ τον είχαν εξαπατήσει κανονικά δίνοντάς του προφορικές διαβεβαιώσεις περί στήριξης, τις οποίες στη συνέχεια δεν τήρησαν. Παρ’ όλα αυτά, ο Αλέξης Τσίπρας ξεκαθάρισε ότι μυαλό δεν έβαλε και ότι πάλι θα εμπιστευόταν απλές δηλώσεις των Βρυξελλών, ενώ κάθε λογικός άνθρωπος θα έλεγε ότι λόγω του προηγούμενου εξαπάτησης που υπήρξε, δεν μας ικανοποιεί τίποτε άλλο εκτός από μία απόφαση του Eurogroup για άμεση εκταμίευση της δόσης.

Όλα αυτά, βέβαια, θα είχαν κάποια σημασία σήμερα αν δεν είχε ανακοινωθεί ήδη ότι η Ελλάδα θα κατέβαλλε τη δόση στο ΔΝΤ και μάλιστα αν η ανακοίνωση δεν γινόταν πριν καν ολοκληρωθεί το Eurogroup. Που και αυτό βέβαια ελάχιστη σημασία έχει πλέον, διότι καμία σοβαρά ελπιδοφόρα δήλωση δεν προέκυψε από τη συνάντηση αυτή των υπουργών Οικονομικών. Το αντίθετο, μάλιστα. Ο Ντάισελμπλουμ δήλωσε ότι στα παπάρια των Βρυξελλών αν η Ελλάδα αντιμετωπίζει πρόβλημα ρευστότητας λέγοντας χαρακτηριστικά «Δεν είναι δική μας ευθύνη να κοιτάμε την ρευστότητα της Ελλάδας». Εν ολίγοις, ας πάει να πνιγεί από τη στιγμή που όπως επίσης δήλωσε ο Ντάισελμπλουμ «Οι Έλληνες συνάδελφοι μας διαβεβαίωσαν ότι θα ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις, σε ότι αφορά τους διεθνείς πιστωτές».

Τέλος, ο ίδιος επανέλαβε επακριβώς τα λόγια του Σόιμπλε ότι δηλαδή «Δεν αρκεί μόνο η επίτευξη συμφωνίας σε τεχνικό επίπεδο για να εκταμιευθεί η δόση προς την Ελλάδα. Θα πρέπει να υπάρξει υλοποίηση των συμφωνηθέντων και παράλληλα να γίνει τμηματική καταβολή χρημάτων με αντίστοιχη τμηματική υλοποίηση συμφωνηθέντων».

Σε μία πρόταση «Και τη δόση στο ΔΝΤ πληρώσαμε παραδίδοντας το τελευταίο μας διαπραγματευτικό όπλο και τα ταμεία στεγνώσαμε πλέον εντελώς και οι Βρυξέλλες δεν έκαναν βήμα πίσω». Κατόπιν τούτων δε μπορώ να μην αναγνωρίσω το δίκιο του Κουτσούμπα όταν μιλούσε για «φραστικούς λεονταρισμούς περί περήφανης διαπραγμάτευσης» της κυβέρνησης. Μετά από τα 9 δισ. που πληρώσαμε στο ΔΝΤ για δόσεις δίχως να έχουμε την παραμικρή εγγύηση για εκταμίευση χρημάτων, λυπάμαι αλλά το μόνο που έρχεται στο μυαλό είναι οι λέξεις «τζάμπα μαγκιές».

Δεύτερον, μπορεί να κυβερνά ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά μ’ έναν μαγικό τρόπο υλοποιεί τις εντολές του Σταύρου Θεοδωράκη, ο οποίος δήλωσε χτες το πρωί «Αν δεν πληρώσουμε το ΔΝΤ η χώρα είναι σαν να λέει στις αγορές ότι δεν μπορεί πια να εξυπηρετήσει τις διεθνείς υποχρεώσεις της. Ελπίζω ότι δεν θα κάνουν αυτή τη μεγάλη απερισκεψία». Κι έτσι γλιτώσαμε την απερισκεψία, άσχετα αν στην πραγματικότητα δεν μπορούμε πλέον να εξυπηρετήσουμε τις διεθνείς υποχρεώσεις μας, ενώ δεν βλέπω και τον τρόπο με τον οποίο θα μπορέσουμε πια να εξυπηρετήσουμε και τις εσωτερικές υποχρεώσεις μας. Αλλά ευτυχώς «δεν κάναμε την απερισκεψία».

Βέβαια, η κυβέρνηση φαίνεται ότι γενικά έχει υιοθετήσει τις απόψεις του Σταύρου Θεοδωράκη, καθώς οι εταιρείες του Μπόμπολα ακόμη παίρνουν έργα παρά το γεγονός ότι υπάρχουν εκκρεμείς οικονομικές «υποθέσεις» με το Δημόσιο, ενώ παράλληλα το MEGA συνεχίζει να λειτουργεί ανενόχλητο φιλοξενώντας μάλιστα στις εκπομπές του αυτούς που ορκίζονταν ότι θα έκλειναν τα ιδιωτικά κανάλια από την πρώτη ημέρα και θα προχωρούσαν σε διαγωνισμό για τις συχνότητες.

Φοβάμαι ότι αυτή η υπακοή της κυβέρνησης προς τις ιδέες του Σταύρου Θεοδωράκη μπορεί να βαφτιστεί ξαφνικά «σύνθεση απόψεων». Προσωπικά μου θυμίζει το «λέμε και καμιά μαλακία να περνάει η ώρα». Γενικώς!

Υγ: Και ναι, μπορεί αυτή η δόση να πληρώθηκε στο ΔΝΤ με χρήματα από τον «εγγυητικό λογαριασμό» της δύσκολης ώρας και με τη σύμφωνη γνώμη του ΔΝΤ, όμως τον Ιούνιο -δίπλα είναι-,  που θα πρέπει η Ελλάδα να πληρώσει 500 εκατ. ευρώ για τόκους, άλλα 2,1 δισ. προς το ΔΝΤ καθότι θα πρέπει να επιστρέψει στον «εγγυητικό λογαριασμό» και το ποσό με το οποίο θα πληρώσει σήμερα το ΔΝΤ και άλλα περίπου 2,5 δισ. σε μισθούς και συντάξει, δεν θα υπάρχουν. Όλοι το γνωρίζουμε. Και ο Ιούνιος είναι ο μήνας των τελικών αποφάσεων με την Τρόικα. Πάμε στεγνοί και παρακαλητοί. Τελικά ο Φεβρουάριος ήταν ένας πολύ καλός μήνας για ρήξη. Κρίμα που πέρασε…

ΑΣΕ ΡΕ ΣΥΝΤΡΟΦΕ!

kartesios100515

Από το iskra στο ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ μια ματαιοδοξία δρόμος για τον ριζοσπάστη Παναγιώτη Λαφαζάνη. Κι αν το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ βολεύεται να αναδημοσιεύει όλα τα κείμενα κριτικής που ανεβαίνουν στο iskra εναντίον της κυβέρνησης, ποιος είναι ο λόγος που οδήγησε τον Λαφαζάνη να δώσει συνέντευξη «επαναστατικού» περιεχομένου στο ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ;

Γνωστός ο ρόλος και της εφημερίδας και του εκδότη της. Τους χρωστάει πολλά η Χρυσή Αυγή. Αν ο Λαφαζάνης γουστάρει να μοστράρει τη φάτσα του στην ίδια θέση που υπήρχε η φωτογραφία του Φύσσα να ψυχορραγεί, στην ίδια θέση που ρουφιανεύτηκαν τα ονόματα των μαρτύρων κατηγορίας στη δίκη της Χ.Α., στην ίδια θέση που υπήρχαν ύμνοι για τα «καλά παιδιά» της Χ.Α., είναι επιλογή του. Και δική μου επιλογή είναι να τον θεωρώ πλυντήριο της κάθε κωλοφυλλάδας και άλλοθι δημοκρατικότητας και πλουραλισμού των εντύπων που ενισχύουν τον ρατσισμό και προβάλουν τον νεοναζισμό.

Ποιο «Όχι σε συμφωνία υποταγής» βγήκε να διαλαλήσει ο Λαφαζάνης από το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ; Σε ποιο κοινό θέλησε να επικοινωνήσει την «αντάρτικη» και «λεβέντικη» στάση του; Στο κοινό της εφημερίδας που ονειρεύεται νέα ξερονήσια ένιωσε την ανάγκη να διαφημίσει το ότι «δεν αγνοεί το εθνικό συμφέρον της χώρας και τη λαϊκή κυριαρχία»;

Ένα ας ξέρει. Οι αριστεροί που έζησαν στα ξερονήσια ούτε τον κώλο τους δεν θα καταδέχονταν να σκουπίσουν με τις σελίδες που έχουν τα λόγια του. Θα τις πετούσαν μακριά μ’ ένα άντε παράτα μας ρε «σύντροφε».

«ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ» ΝΑΙ, ΠΟΣΟ «ΑΡΙΣΤΕΡΑ» ΟΜΩΣ;

kartesios090515

Ναι, πρώτη φορά γίνεται διαπραγμάτευση. Είναι αλήθεια. Όμως, η άλλη αλήθεια είναι ότι η διαπραγμάτευση γίνεται με τους διεθνείς τοκογλύφους και όλο το κακό συναπάντημα. Όσο «έντιμος», λοιπόν κι αν είναι ένας συμβιβασμός που θα επέλθει με αυτούς τους «θεσμούς», μόνο έντιμος δεν θα είναι. Θα είναι μία ανήθικη συμφωνία. Δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια.

Ναι, πρώτη φορά ξεγυμνώθηκαν οι προθέσεις των βαρόνων της ευρωζώνης και των ντόπιων τσιρακίων τους. Όμως πόσο ντυμένος νιώθει εκείνος που συζητά μαζί τους, ελπίζοντας στη «βοήθειά» τους; Πόσο ντυμένος νιώθει εκείνος που θεωρεί ότι μπορεί να συζητήσει με τα Ποτάμια και τους Σταύρους Τσουτσουλομύτηδες για το περιεχόμενο της Παιδείας και άλλων τινών;

Ναι, μπορεί να είναι και οι δημοσκοπήσεις ένα άλλοθι για να μετατραπεί η ρήξη σε ρεφορμισμό. Μπορεί να μετατραπεί – όπως και μετατράπηκε – ο χρόνος που περνάει από σύμμαχος σε εχθρό κι έτσι αντί να ασκείς πίεση στους εκτός των τειχών, ασκείς τελικά πίεση στους εντός των τειχών ώστε κάποτε να σου φωνάξουν «Τελείωνε! Πεθαίνουμε» κι έτσι να τελειώσεις – και να τους τελειώσεις – έχοντας υφαρπάξει τη συγκατάθεσή τους.

Ναι, μπορεί να έχεις έναν «προοδευτικό» καθηγητή πανεπιστημίου για υπουργό, όμως ο αυτοπροσδιορισμός είναι δικαίωμα για τον καθένα, όχι υποχρέωση αποδοχής του για τους άλλους. Καλός υπουργός ο Πανούσης, ναι, αλλά για μία δεξιά κυβέρνηση, άντε το πολύ για μια σοσιαλδημοκρατική και μάλιστα την πλέον μετριοπαθή. Το να διαπιστώνει ένας υπουργός ότι οι παιδοκτόνοι δολοφονούνται στις φυλακές, τα ΜΑΤ χτυπάνε ατιμώρητα, οι πολίτες ενοχλούνται από τους… ταραξίες, τον κάνει πιότερο φίλο του Άδωνη Γεωργιάδη παρά δημοκράτη υπουργό. Και για τον περιφερόμενο Μάρδα των «30-40 χιλιάδες ευρώ» και για τον απερίγραπτο Κουρουμπλή που υπόσχεται χιλιάδες προσλήψεις στα νοσοκομεία την ώρα που δεν έχει χρήματα να ξεπληρώσει τις εφημερίες των περασμένων 6 μηνών στους γιατρούς και για άλλους υπουργούς τα ίδια ισχύουν.

Ναι, έχουν περάσει μόνο 3 μήνες από την ημέρα που ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κυβέρνηση και ναι, είχε να αντιμετωπίσει έναν εφιάλτη. Όμως δεν έμεινε ούτε μια μέρα δίχως εμάς. Οι πολίτες συσπειρώνονταν κάθε μέρα και περισσότερο γύρω του. Κάποια βασικά θέματα, όμως, όπως η Υγεία, η Διαφθορά, τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, τα Δικαιώματα των Εργαζομένων και η Στήριξη των Ανέργων, η Αριστερά από καιρό τα έχει λύσει. Δε χρειάζεται χρόνος. Έχει τις πάγιες απόψεις της, δεν περιμένει να τις διαμορφώσει από τις συνθήκες. Δεν περιμένει να δει αν οι συνθήκες τής το επιτρέπουν πολύ, λίγο ή καθόλου να εφαρμόσει τις πάγιες θέσεις της.

Ναι, δεν υπάρχουν χρήματα. Όμως για κάποια από αυτά δεν υπάρχει ανάγκη χρημάτων. Για να αυστηροποιήσεις τους νόμους για τα φακελάκια στα δημόσια νοσοκομεία και να τους εφαρμόσεις, δε χρειάζονται χρήματα. Για να ελέγξεις καταγγελίες, δε χρειάζεται φαντασία. Για να επιβάλεις ποινές δε χρειάζεται συμφωνία με τους «εταίρους». Για να αρνηθείς τη νομιμοποίηση των καναλαρχών – μεγαλοργολάβων μέσω της απουσίας σου από τις προβοκατόρικες εκπομπές τους, δε χρειάζεται χρόνος. Για κάποια βασικά θέματα, οι 3 μήνες δεν είναι λίγοι. Είναι πολλοί. Τόσο πολλοί που αρχίζουν να μοιάζουν με απουσία διάθεσης αλλαγών.

Ναι, για πρώτη φορά ο πρωθυπουργός πηγαίνει στη Βουλή τόσο συχνά. Όμως το θέμα είναι ότι η κατάσταση δεν αλλάζει ούτε με ενέσεις αισιοδοξίας στο λαό, ούτε με προεκλογικά λόγια και ενθουσιασμούς, ούτε με συμβολικές υποδοχές καθαριστριών στο Μαξίμου. Δεν αλλάζει με υπονοούμενα περί εκλογών, ούτε παρουσιάζοντας τα δημοψηφίσματα ως εκβιασμό. Η Αριστερά και τα δημοψηφίσματα είναι ταυτισμένα. Δεν είναι οι δημοσκοπήσεις οδηγός μιας αριστερής κυβέρνησης. Είναι η αντίληψη της πραγματικότητας και της θέλησης του λαού ΚΑΙ μέσω δημοψηφισμάτων. Είναι αδιανόητο για μία Αριστερή κυβέρνηση να μετατρέπει σε μπαμπούλα το δημοψήφισμα.

Ναι, για «πρώτη φορά» έγιναν αρκετά πράγματα, όχι όμως «αριστερά». Ναι, έγιναν καλύτερα από τους προηγούμενους, όμως αυτό δεν τα κάνει αριστερά, αλλά λιγότερο φασιστικά και άδικα. Αυτή η κρίση με βοήθησε να μάθω πολλά. Ένα από τα κυριότερα, να μη σκοτώνω εύκολα την ελπίδα. Θα περιμένω. Θα ελπίζω ότι κάποτε τα βήματα θα γίνουν μεγαλύτερα και πιο σταθερά. Ότι η Αριστερά θα βρει τον αριστερό εαυτό της. Όμως αποκλείεται να βαφτίσω γιορτή την απογοήτευση. Αποκλείεται να βαφτίσω νίκη την ήττα. Στην Αριστερά δε χωράνε Πάσχοι, Μουρούτηδες και πρωκτοσάλτες.

Όμως επίσης στην Αριστερά δε χωράνε ενοχές για τη διακυβέρνηση. Δεν χωράνε διάφοροι επαναστατημένοι της οκνηρής οργής που τάχα μου δε μπορούν να συμβιβαστούν με την Εξουσία, την ίδια ώρα που ανέντιμα συμμετέχουν σε άλλους πολιτικούς σχηματισμούς που τη διεκδικούν μέσω εξουσιαστικών πρακτικών και κανόνων. Είναι θλιβεροί, κουραστικοί και παράγουν μιζέρια.

Την Εξουσία δεν την άρπαξε η Αριστερά. Της την παραχώρησε ο λαός και ο λαός θα την κρίνει για το πώς τη χειρίστηκε. Τα ζόρια μου τα παλεύω, τους φλύαρους της αφ υψηλού κριτικής με τίποτα! Το να «χτυπάς» την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με δήθεν αντεξουσιαστικά επιχειρήματα ελπίζοντας να κερδίσει την εξουσία ή μερτικό της, ένας άλλος πολιτικός φορέας, δεν σε κάνει αντεξουσιαστή. Μαλάκα σε κάνει.

Μπερδεμένος είμαι κι εγώ. Μαζί με αρκετούς άλλους. Γι’ αυτό και αποφεύγω να γράψω. Ο καθένας ας αποφασίζει σύμφωνα με όσα ζει και με ό,τι αντιλαμβάνεται. Οι καιροί για τρίτες γνώμες είναι πονηροί. Μυρίζουν καθοδήγηση.

ΚΑΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΟΥΛΑ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ;

CAiepG2WUAAgIYx
«Δεν τα βάζω ούτε με τον κ. Ψυχάρη, ούτε με τον κ. Μπόμπολα ούτε με τον κ. Βαρδινογιάννη ότι η πολιτική έγινε όμηρος και θεραπαινίδα των μεγαλακαναλαρχών. Αυτοί κάνουν τη δουλειά τους», δήλωσε τη Δευτέρα ο υπουργός Εσωτερικών Νίκος Βούτσης, κατά την ομιλία του στη Βουλή σχετικά με το νομοσχέδιο για την επαναλειτουργία της ΕΡΤ.

Αλίμονο! «Αυτοί κάνουν τη δουλειά τους». Τώρα, από πότε έγινε δουλειά η διαπλοκή είναι θέμα αντίληψης. Αλλού είναι το πρόβλημα. Ο Δημήτρης Καζάκης ανάρτησε στην ιστοσελίδα του ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο σχετικά με τον σχεδόν εθνοσωτήρα και ευεργέτη, Λεωνίδα Μπόμπολα της εταιρείας ΕΛΛΑΚΤΩΡ ο οποίος πλήρωσε πρόστιμο 1,8 εκ. ευρώ την ίδια ημέρα που η εταιρεία ΑΚΤΩΡ υπέγραφε σύμβαση με την ΕΓΝΑΤΙΑ Α.Ε. ύψους 60 εκατ. ευρώ .

Το πιο ενδιαφέρον θέμα που θέτει ο Καζάκης είναι ότι «αν θελήσει μια εταιρεία να εκδηλώσει ενδιαφέρον για κάποιο έργο δημόσιου συμφέροντος, ακόμη και για μελέτη, θα πρέπει να είναι ενήμερος φορολογικά και ασφαλιστικά ο κάθε μέτοχός της, να μη χρωστά η εταιρεία στο κράτος, αλλά και η οικονομική της θέση θα πρέπει να υποδηλώνει ευρωστία. Αν κάτι απ” όλα αυτά δεν ισχύει, τότε δεν την αποδέχονται καν στο διαγωνισμό».

Πως γίνεται, λοιπόν, να παίρνει δημόσια έργα μία εταιρεία που «έχει άνοιγμα υποχρεώσεων πάνω από 3 δισ. ευρώ με ίδια κεφάλαια γύρω στο 1 δισ. ευρώ»; Ναι, ο Ψυχάρης, ο Μπόμπολας, ο Βαρδινογιάννης κάνουν τη δουλειά τους. Το ερώτημα είναι αν το Κράτος, οι ελεγκτικοί και οι εισπρακτικοί μηχανισμοί του κάνουν τη δική τους. Διότι αν δεν την κάνουν τη δουλειά τους, δουλειά δε γίνεται. Μόνο πισωγύρισμα γίνεται.

Κι επειδή τα γράφει ο Καζάκης, δε σημαίνει ότι μπορεί η κυβέρνηση ή οι αρμόδιοι υπουργοί να μην απαντούν. Αν συνήθισαν τόσο γρήγορα να απαντούν μόνο στο MEGA ή στο Reuters, κακά μαντάτα έρχονται.

ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΜΑΛΩΝΩ

kartesios260415

Μουντζώνομαι που ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι δυνατόν μια αριστερή κυβέρνηση να έχει περάσει μέσα σε τρεις μήνες δύο πράξεις νομοθετικού περιεχομένου. Πραγματικά πρόκειται περί ωμής μείωσης της Δημοκρατίας και προσβολής του κοινοβουλευτισμού. Αγανακτώ!

Όμως άραγε τι θα κάνω στην περίπτωση που αύριο έρθει μία τρίτη πράξη νομοθετικού περιεχομένου σύμφωνα με την οποία θα μπαίνει τέλος στην ασυδοσία των ΜΜΕ, θα μπαίνουν φόροι στους εφοπλιστές, θα αυξάνεται ο έλεγχος των τραπεζών, θα ανασαίνουν πραγματικά όσοι πνίγονται από δάνεια; Τι θα κάνω αν αύριο τρελαθεί το αφεντικό και με μία τέταρτη πράξη νομοθετικού περιεχομένου αυξηθεί σε χρόνο και ποσό το επίδομα ανεργίας; Θα είναι και τότε κακές οι πράξεις νομοθετικού περιεχομένου;

Ποιο κόμμα θα τολμήσει να μιλήσει για προσβολή της Δημοκρατίας; Μιας Δημοκρατίας που έχει υποχρέωση να φροντίζει με κάθε τρόπο τους αδύνατους και να τους προστατεύει από την ασυδοσία των ισχυρών του πλούτου; Έχω δικαίωμα να κρίνω τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου … εκ του περιεχομένου τους ή πρέπει να στέκομαι απέναντι σε όλες αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις που θα έχει η κοινοβουλευτική καθυστέρηση και η λοιπή γραφειοκρατία;

Μπορώ να συντάσσομαι, έστω ξεκινώντας από διαφορετικές αφετηρίες, με το κόμμα του Σαμαρά που είχε μετατρέψει σε καθημερινότητα την προσβολή της Δημοκρατίας και την κατάργηση του κοινοβουλευτισμού και σήμερα ωρύεται για τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου; Το αντέχω να κάνω την ίδια κριτική με εκείνους που μετέτρεψαν το Προεδρικό Μέγαρο σε γραφείο υπογραφών των εντολών του Σαμαρά;

Είναι το ίδιο επικίνδυνη μία πράξη νομοθετικού περιεχομένου που κόβει μισθούς και εγκρίνει ομαδικές απολύσεις, με μία άλλη που μαζεύει υλικό ώστε να αντέξει η χώρα στην πολιορκία; Αν η πράξη νομοθετικού περιεχομένου είναι η θυσία της Δημοκρατίας, μπορώ να καταδικάσω στον ίδιο βαθμό μία πράξη που οδηγεί την πλειοψηφία στη φτωχοποίηση με μία άλλη που μαζεύει τα αποθεματικά στον αγώνα για την ανεξαρτησία μου;

Ναι, είναι τραγική η επικοινωνιακή διαχείριση του θέματος από την κυβέρνηση. Γεμάτη από ερασιτεχνισμούς και λάθη είναι η μέχρι σήμερα κυβερνητική πορεία στην επικοινωνία της και στις διαπραγματεύσεις της. Όμως πότε δώσαμε το δικαίωμα εμείς οι πολίτες στην Αριστερά να εκπαιδευτεί και να αποκτήσει εμπειρία; Βολευόμασταν επί χρόνια να γελάμε με το αστειάκι ότι με την Αριστερά είμαστε ερωτευμένοι, αλλά παντρευόμαστε την ΠασοκοΔεξιά. Στην Αριστερά δώσαμε την ευκαιρία να κυβερνήσει σε μία από τις δυσκολότερες εποχές για τη χώρα, σε παγκόσμιο επίπεδο. Ναι, έλεγαν τα στελέχη της ότι ήταν έτοιμα να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των καιρών. Στα πλαίσια του ερασιτεχνισμού τους ανήκει και αυτό.

Όμως, επιλογή μας ήταν να απορρίψουμε τους επαγγελματίες πολιτικούς του δοσιλογισμού, των σκανδάλων, των μιζών, της υποτέλειας, της ατιμωρησίας, της διαπλοκής και σήμερα του απύθμενου θράσους και της αλαζονείας. Επιλογή μας ήταν να εμπιστευτούμε τη διαχείριση της τελευταίας μας ελπίδας σε ερασιτέχνες που δεν έχουν διαβρωθεί από τα πάρε – δώσε με συμφέροντα και την τυφλή υπακοή. Νιώθω, όσο και να μαλώνω με τον εαυτό μου, ότι πρέπει να στηρίξω αυτή την επιλογή μου. Με αυστηρή κριτική. Με διαμαρτυρίες. Με έλεγχο. Όμως να το κάνω για να στρώσει η κατάσταση κι όχι για να ξαναγυρίσω στο χθες που απέρριψα ύστερα από προσπάθειες δεκαετιών.

Κι ας κουράστηκα να διαβάζω, βλέπω, ακούω περί άτακτης χρεοκοπίας. Η άτακτη χρεοκοπία ταυτίζεται με το ξαφνικό, το αιφνίδιο. Μα εδώ και 5 χρόνια διαβάζω, βλέπω, ακούω ότι αν δε δεχτώ να γίνω πολίτης Β, Γ, Δ, Ω, κατηγορίας της ευρωζώνης θα τιμωρηθώ με άτακτη χρεοκοπία. Πού είναι το στοιχείο της «άτακτης»; Ένας τακτικότατος εκβιασμός είναι και μία οργανωμένη λεηλασία δικαιωμάτων. Μία διαρκής απειλή είναι για να εξασφαλιστεί η υπακοή μου και ο συμβιβασμός μου στις προτεσταντικές ιδεοληψίες των Γερμανών και στα κέρδη του ΔΝΤ.

Δεν είμαι εγώ ο ένοχος. Οι ένοχοι είναι αυτοί που δέχτηκαν αδιαμαρτύρητα τα πλαστά στοιχεία του Σημίτη για να χώσουν τη χώρα μου στην ευρωζώνη και να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε. Ένοχος είναι ο Σημίτης, οι Βρυξέλλες, η Κομισιόν, η ΕΚΤ, οι τότε ευρωπαίοι ηγέτες που συμμετείχαν στην απάτη του Σημίτη και στην εξαπάτηση των εθνικών κοινοβουλίων τους. Πώς είναι λοιπόν δυνατόν να καθόμαστε εμείς στο εδώλιο αντί γι’ αυτούς; Πώς γίνεται σήμερα να είναι αυτοί οι δικαστές μας αντί εμείς δικοί τους δικαστές; Πώς γίνεται να εξευτελίζεται το θύμα και να απολαμβάνει το ρόλο του τιμωρού ο θύτης;

Όχι, αυτή η κυβέρνηση δεν τα κάνει όλα καλά. Πολλά σκατά κάνει. Ατελείωτη θεωρία και μισές αλήθειες. Ακόμη περιμένω το νέο, το φρέσκο που θα σκοτώσει το παλιό. Όμως πώς θα σκοτωθεί το παλιό όταν βγαίνει ο υπουργός Υγείας και απαιτεί να φύγουν όλοι οι διοικητές νοσοκομείων, δίχως μάλιστα να αποζημιωθούν; Πώς γίνεται ο κ. Κουρουμπλής να μην βρίσκει ούτε έναν – ΕΝΑΝ – διοικητή νοσοκομείου που μπορεί να είναι δεξιός ή Πασόκος αλλά να κάνει καλά τη δουλειά του; Πώς τους αξιολόγησε; Με τι κριτήρια; Γιατί δεν εξηγεί πού απέτυχαν;

Και θέλει να τους διώξει, γιατί; Για να φέρει δικούς του. Του κόμματος. Μια από τα ίδια και πάλι. Παλαιοκομματικοί εφιάλτες. Και θα τους μοιράσει κι αυτός για να είναι όλοι ευχαριστημένοι. 30% του Λαφαζάνη, 10% πασοκογενείς, 50% προεδρικοί και 10% ΑΝ.ΕΛ. Αυτά θα είναι τα κριτήρια και πάμε πάλι πίσω, στην αρχή της κατάντιας μας. Για ποιον άλλο λόγο να θέλει ο υπουργός να αλλάξει όλους τους διοικητές των νοσοκομείων; Μήπως γιατί φοβάται ότι θα σαμποτάρουν την κυβερνητική πολιτική για την Υγεία; Ας γελάσω βροντερά ΧΑΧΑΧΑ! Ποια κυβερνητική πολιτική για την Υγεία;

Ο μόνος που έχει αναφέρει και μάλιστα διστακτικά, πέντε πολιτικά λόγια την πορεία του ΕΣΥ είναι ο αναπληρωτής υπουργός Ανδρέας Ξάνθος, τον οποίο κι αυτόν τον έχασα τελευταία γιατί κυριαρχεί το θέμα των διοικητών. Αν ο κάθε Πασόκος του ΣΥΡΙΖΑ φέρνει μαζί του και την κληρονομιά των πρακτικών που διδάχθηκε στο πράσινο παρελθόν του, ζήτω που καήκαμε. Δεν υπάρχει ελπίδα. Αν ο κάθε Πανούσης τρέμει να υποστηρίξει τις επιλογές του και ζητάει κάθε φορά από τον πρωθυπουργό να αναλάβει τις ευθύνες του υπουργείου, το χέσαμε το θέμα. Αν ο κάθε Μάρδας δε μπορεί να αρθρώσει μέσα στη Βουλή μια ολόκληρη πρόταση που να βγάζει νόημα, τότε μεγάλες χαρές κερνάμε στους Αδώνηδες και στους Κυριάκους.

Άλλο πράγμα ο ερασιτεχνισμός και η απειρία και διαφορετικά εντελώς η ανικανότητα και η ευθυνοφοβία. Ο Τσίπρας μπορεί να διακρίνει σε αυτή τη δύσκολη φάση ποιοι είναι χρήσιμοι και ποιοι επικίνδυνοι. Το ότι έχει αποτύχει σε κάποιες επιλογές του είναι πασιφανές. Ας το διορθώσει. Δε θα κριθεί όταν θα κάνει μία κίνηση προς το καλύτερο. Όμως θα κριθεί αν διαπιστωθεί ότι ήξερε τα λάθη του και επέμενε σε αυτά. Και το μεγαλύτερο λάθος του είναι να προσπαθεί διαρκώς να κρατάει τις ισορροπίες. Έχουμε ήδη αρκετές αγωνίες για να αντέξουμε και μία ακόμη. Αυτήν του να δούμε για πόσο θα καταφέρει να ισορροπεί κρατώντας ένα ετεροβαρές κοντάρι.

Ας πάρει τις αποφάσεις του κι ας τις εφαρμόσει δυναμικά όσο ακόμη υπάρχει από κάτω του το δίχτυ ασφαλείας της εμπιστοσύνης των πολιτών. Ας το κάνει πριν δει μόνο τις πλάτες μας καθώς θα πέφτει.

ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑΣ

Untitled-1

Έξω απ’ τα τείχη κρώζει ο χορός των γυπών:«ΔενθαντέξουνΔενθαντέξουνΔενθαντέξουν…». Ασταμάτητα.

Παραδίπλα ένα άλλο βουητό. Σμήνη από μύγες χοντρές σαν ιπτάμενα γελάδια, καταβροχθίζουν τη σαπιοκοιλιά του νεκρού κύρους του Reuters, των FT, της Figaro, που προβλέπουν το ΧΑΟΧΑΟΣΧΑΟΣ από την ημέρα που η χώρα άλλαξε κυβέρνηση. Ή μάλλον σωστότερα, από την ημέρα που η χώρα απέκτησε δική της κυβέρνηση.

Οι ρεπόρτερς των Χάφτεν Χούφτεν γερμανικών κωλόχαρτων έχουν αναλάβει να μετρούν τον αντίστροφο χρόνο για την υποταγή της χώρας και το κάνουν με τόση εγκυρότητα ώστε μέχρι στιγμής μηδένισε τέσσερις φορές ο χρόνος και τον έβαλαν να μετράει από την αρχή.

Ο γνωστός χοιροτρόφος της Ολλανδίας ξεσκατώνει διαρκώς τον σαπιοδόντη γερμανό ευεργέτη του επαναλαμβάνοντάς του κάθε φορά «μμμμ πόσο όμορφα μοσχοβολάνε τα σκατά σας mein Herr, πιο όμορφα κι από τα χνώτα σας».

Κι ο ευεργέτης με τεράστια μεγαλοσύνη, αφού κάνει ταπ – ταπ – ταπ στις μπούκλες του χοιροτρόφου, του δίνει μια καρέκλα. Όχι για να καθίσει, αλλά για να του χορέψει το Mein Herr όπως η Liza Minneli στο Cabaret. Κι όταν ο χοιροτρόφος φτάνει στο «Bye-bye, mein Lieber Herr/Auf wiedersehen, mein Herr» ο ευεργέτης ξεκαρδίζεται στα γέλια.

«ΔενθαντέξουνΔενθαντέξουνΔενθαντέξουνΔενθαντέξουν…».

Νυχτώνει – ξημερώνει ο ίδιος χορός των γυπών. Ευρωπαίων και Αμερικανών.

Αυτοί οι δεύτεροι, που όπως δήλωσε ο πρέσβης τους στην Ελλάδα ή κάποιος τέτοιος άλλος Αμερικανός – εντελώς αδιάφορο ποιος – ξέρουν να τιμούν τους νεκρούς τους. Ναι, αμέ! Αφού πρώτα φροντίσουν να τους δημιουργήσουν στέλνοντάς τους στο Βιετνάμ ή γιγαντώνοντας με χρήμα και όπλα εκείνους που έριξαν τ’ αεροπλάνα στους Δίδυμους Πύργους. Έτσι τιμούν τους νεκρούς τους οι Αμερικανοί. Πρώτα τους δημιουργούν.

Κι αν απ’ έξω γύπες, μύγες και ευεργέτες με τα σκλαβάκια τους να τους κρατούν το ομπρελίνο, περιμένουν να σκάσει μούρη η πείνα από την πολιορκία, μέσα από τα τείχη η κατάσταση είναι χίλιες φορές πιο βρωμερή.

Οχετοί που καμώνονται πως είναι Ποτάμια και τριςρούφιανοι των ευεργετών προσπαθούν να μας σπάσουν το ηθικό, ν’ ανοίξουν τρύπες στα ντουβάρια για να χωθεί η ταπείνωση, ψάχνουν κερκόπορτες να περάσουν μέσα την απόγνωση.

Τσιρίζουν οι Λάμιες «Οι αμερικανοί είναι φίλοι μας. Χάνουμε τους φίλους μας. Στεναχωρούμε τους συμμάχους μας. Χάνουμε τους συμμάχους μας».

Οι Αμερικανοί είναι φίλοι μας. Πάντα ήταν. Δεν ξέρουμε τον ρόλο τους στον Εμφύλιο και κυρίως την περίοδο 1947-1949; Ξεχνάμε την προσφορά που μας έκαναν το 1967 με τη μορφή σωτήριου πραξικοπήματος; Ξεχνάμε το ρόλο των συμμάχων και φίλων μας Αμερικανών στο διαμελισμό της Κύπρου; Ξεχνάμε τις πλάτες που έβαζαν – και βάζουν – στους Τούρκους για τις διεκδικήσεις τους στο Αιγαίο;

Ξεχνάμε τη χιτλερική τους ωμότητα στους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας που πέραν των άλλων είχαν ως αποτέλεσμα και τη γέννα δέκα γαγγραινών πάνω από το κεφάλι μας; Αν δεν είναι φίλοι μας και σύμμαχοι αυτοί οι Αμερικανοί, τότε ποιοι είναι; Μη σας πω ότι οι Αμερικανοί είναι πιο φίλοι μας κι από τους Γερμανούς. Δεν πήρε θέση ακόμη ο Σταύρος Θεοδωράκης επί του θέματος γι’ αυτό και δεν το λέω με σιγουριά.

Πολιορκία απ’ έξω, Εφιάλτες από μέσα. Πόσο θ’ αντέξουμε; Θ’ αντέξουμε; Ναι ρε! Θα αντέξουμε. Όπως άντεξαν οι Ροδίτες κι έσπασαν την πολιορκία του Φόβου και του Μίσους κι έτρεξαν να βγάλουν στη στεριά τούς πρόσφυγες. Τους πρόσφυγες που κάθε μέρα δημιουργούν οι πόλεμοι συμφερόντων των σιχαμένων Φίλων μας και των Βρωμερών Ευεργετών μας. Να! Αυτούς υπηρετούν οι πολιτικές κι επιχειρηματικές σύφιλες της χώρας. Χρόνια τώρα! «Για το καλό μας»!

Πολιορκητές, πάρτε τ’ αρχίδια μας, τα φυτευτά σας ζόμπι που τόσα χρόνια μας ρούφηξαν το αίμα κι άντε, τον πούλο. Μας πρήξατε τα συκώτια. Μας καμπουριάσατε από την τόση σωτηρία που μας φορτώσατε. Έλεος πια, γαμώ τη Φρίκη που σας γέννησε.

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΠΕΤΥΧΕ

kartesios150415

Νιγηρία: «Τον τελευταίο χρόνο έχουν καταγραφεί από τη Διεθνή Αμνηστία πάνω από 2.000 απαγωγές γυναικών και κοριτσιών από την Μπόκο Χαράμ».

Συρία: «Σύμφωνα με αναφορές της ακτιβιστικής ομάδας «Raqqa is Being Slaughtered Silently» (Η Ράκα σφάζεται σιωπηλά), οι τζιχαντιστές στο Ισλαμικό Κράτος επιδίδονται ανεξέλεγκτα σε βίαιες σεξουαλικές επιθέσεις σε γυναίκες στη Ράκα της Συρίας. Όλες οι γυναίκες μεταξύ 9 μέχρι και 50 ετών στέλνονται υποχρεωτικά σε κέντρα ιδεολογικής αναμόρφωσης όπου διδάσκονται πώς να είναι καλές σύζυγοι σύμφωνα με το Κοράνι. Όσες γυναίκες αποπειραθούν να αποδράσουν από τους υποχρεωτικούς γάμους που διατάζει το Ισλαμικό Κράτος, εάν πιαστούν, σκοτώνονται με λιθοβολισμό ως αποστάτριες. Επίσης, σύμφωνα με την ίδια ομάδα ακτιβιστών, οι τζιχαντιστές αναζητούν σεξουαλική ικανοποίηση και με ερωτικές σκλάβες, γυναίκες που έχουν αιχμαλωτιστεί, μερικές από τις οποίες είναι και 9 ετών».

Υπάρχουν καταγεγραμμένες εκατοντάδες, χιλιάδες, τέτοιες καταγγελίες και μαρτυρίες. Η κάθε μία μπορεί να συγκλονίσει ακόμη και τον πλέον απαθή ηλίθιο. Τουλάχιστον στα λόγια. Διότι στην πράξη, οι απαθείς ηλίθιοι είναι απογοητευτικά πολλοί και τραγικά απάνθρωποι.

Όπως κάτι κυράτσες των social media που από τη μια ξεσκίζονται να ανεβάζουν selfies από τα χριστουγεννιάτικα bazaar της ευτραφούς φιλανθρωπίας τους κι από την άλλη ωρύονται «Όποιος θέλει λαθρομετανάστες να τους πάρει σπίτι του». Κι ας είναι «λαθρομετανάστες» στη λογική τους κάποιες γυναίκες που σώθηκαν από βιασμό, ακρωτηριασμό, λιθοβολισμό στη Νιγηρία ή στη Συρία. Η λογική των απαθών ηλιθίων λέει ότι ήταν προτιμότερο να μείνουν εκεί αυτές οι γυναίκες και να βιαστούν ή να δολοφονηθούν παρά να πατήσουν στα άγια χώματα των φιλανθρωπικών bazaar.

Όπως κάτι μπουζουκοσκυλάδες, αποβράσματα, μέλη κομματικών οργανώσεων, wannabe something γενικώς και αορίστως, λάτρεις του Σαμαρά και φαν του Άδωνη, που μέσα από το νέφος της πατσουλίλας τους ποστάρουν: «Τη γυναίκα δεν πρέπει να τη χτυπάς ούτε με λουλούδι» ή κάτι ανάλογο επίσης εντελώς δικής του έμπνευσης. Αυτή η ράτσα των ευγενών μπαρακούντα είναι έτοιμη να επιτεθεί σε κάθε πρόσφυγα που συναντά αποκαλώντας τον «αράπη», «βρωμιάρα», «σίχαμα» επειδή του «χαλάει την αισθητική», του «κλέβει τις δουλειές», «διώχνει τον τουρισμό».

Ναι ρε φίλε, μ’ αυτούς πρέπει να συμβιώσουμε. Είναι η τιμωρία και η κατάρα μας. Να τους ανεχόμαστε. Ναι, ρε φίλε, γι’ αυτούς η κυβέρνηση απέτυχε επειδή δεν κατάφερε να πνίξει τους πρόσφυγες στη θάλασσα. Η κυβέρνηση απέτυχε επειδή δεν έχει λεβέντες σαν τον Βορίδη στη σύνθεσή της. Η κυβέρνηση απέτυχε επειδή δεν κλείνει τη διαπραγμάτευση όπως – όπως θυσιάζοντας τα πάντα για την επόμενη δόση ώστε να πληρωθούν οι λογαριασμοί των συμβούλων και των πάμπλικριλέισονς των προηγούμενων υπουργών. Η κυβέρνηση αυτή απέτυχε επειδή δε συνέχισε το πετυχημένο έργο της προηγούμενης και καταφέραμε να μείνουμε ζωντανοί οι ενοχλητικοί. Η κυβέρνηση απέτυχε απλώς και μόνο επειδή έγινε κυβέρνηση.

Ψηφοφόροι και υποστηρικτές 19 κυβερνήσεων βοοειδών, μιζαδόρων, κλεφτοκοτάδων, διεφθαρμένων, διαπλεκόμενων, εξουσιολάγνων, ημίτρελων και εντελώς τρελών, κατηγορούν τη σημερινή κυβέρνηση ότι απέτυχε να σώσει μέσα σε 2 μήνες την οικονομία, να λύσει το μεταναστευτικό και να χτυπήσει τη φοροδιαφυγή. Άντε στα τσακίδια ρε. Τζάμπα τ’ οξυγόνο που αναπνέετε.

…ΚΙ ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΒΟΤΚΑ

kartesios100415

«Οι Βρυξέλλες είναι ενοχλημένες με την επίσκεψη Τσίπρα στη Μόσχα». Δηλαδή είναι ενοχλημένη η Γερμανία, διότι αυτό σημαίνει «Βρυξέλλες». Και η Γερμανία είναι ενοχλημένη επειδή η Ελλάδα «σπάει» την κοινή στάση της Ε.Ε. απέναντι στη Ρωσία σχετικά με το Ουκρανικό ζήτημα. Στη δημιουργία, όμως, και συντήρηση του ουκρανικού ζητήματος η Γερμανία έπαιξε τον καθοριστικότερο ρόλο χρησιμοποιώντας μία ολόκληρη χώρα για να αποδείξει η καγκελάριος Μέρκελ ότι υπερισχύει σε κάθε επίπεδο του προέδρου Πούτιν.

Η Ε.Ε. σύρθηκε στην κυριολεξία πίσω από τα βίτσια του γερμανικού ιμπεριαλισμού επειδή απλώς δε μπορούσε να πράξει διαφορετικά. Κι έτσι εμφανίζονται τώρα χώρες, όπως η Γαλλία, να καταδικάζουν την «επιθετική πολιτική» της Ρωσίας και να υπερασπίζονται την ανεξαρτησία της Ουκρανίας. Ποια; Η Γαλλία που λειτουργεί νέο-αποικιακά στραγγαλίζοντας χώρες της Αφρικής για να έχει τη μονοπωλιακή εκμετάλλευση του πλούτου τους.

Η Ε.Ε. λοιπόν, αυτή η ένωση Φαρισαίων και Υποκριτών, όχι μόνο μαλώνει την ελληνική κυβέρνηση επειδή δεν κάθεται σαν αμίλητο, ακίνητο, υπάκουο στρατιωτάκι στις επιθυμίες του Βερολίνου, αλλά της κάνει και μαθήματα ηθικής για το θέμα της διαφθοράς. Κι αυτά τα μαθήματα τα παραδίδουν η καθηγήτρια Ηθικής Μέρκελ που έχει απλώσει έναν τεράστιο κρατικό μανδύα προστασίας πάνω απ’ όλες τις μεγάλες επιχειρήσεις της χώρας της ώστε ατιμώρητες να λαδώνουν αξιωματούχους άλλων χωρών για να προτιμηθούν τα προϊόντα τους, καθώς και ο Ελεγκτής Σκανδάλων Γιούνκερ, ο οποίος ως πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου κάλυπτε επιβεβαιωμένα πολιτικές της χώρας του που εξυπηρετούσαν τους απανταχού της γης φοροφυγάδες.

Μετά από όλα αυτά έρχεται ο Χριστιανοκοινωνιστής (CSU) πρόεδρος της Επιτροπής Οικονομίας του γερμανικού Κοινοβουλίου, Πέτερ Ραμζάουερ, μιλώντας στην «Passauer Neue Presse» να πει ότι «έπειτα από τις οικονομικές περιπλανήσεις, έρχεται τώρα από την Ελλάδα και ο εκβιασμός της εξωτερικής πολιτικής». Δηλαδή από θύμα εκβιασμού αυτή η έρμη χώρα θα βρεθεί τώρα και θύτης. Ένοχη εκβιασμού! Γελάει και το παρδαλό κατσίκι στη σούβλα.

Αν όμως οι γερμανογάλλοι νέο-ιμπεριαλιστές και οι σλοβακοφινλανδοί κολαούζοι τους έχουν πολλούς λόγους να κάνουν διαρκή επίθεση στην ελληνική κυβέρνηση, «απορίες» γεννά η επίθεση εκ των έσω στην επίσκεψη Τσίπρα στη Μόσχα και οι ανησυχίες ποταμοσαμαρικών και λοιπών νεοφιλελεύθερων γαγγραινών σχετικά με πιθανή ρήξη με «την Ευρώπη» και απώλεια της αλληλεγγύης της .

Συγγνώμη, αλλά αυτά τα νεροσκούληκα δεν είναι που νοιάζονται για την ανάπτυξη, τις επενδύσεις και τη βιομηχανία; Αυτοί δεν είναι που κατηγορούν για κρατισμό τη νέα κυβέρνηση και ως τηλεοπτικοί ντελάληδες ουρλιάζουν ότι καταστρέφεται η ιδιωτική οικονομία; Βέβαια, αυτοί είναι και λίγο ως πολύ σαλεμένοι, διότι ενώ οι ίδιοι βιομήχανοι δηλώνουν ότι το μεγαλύτερο πρόβλημά τους είναι το κόστος της ενέργειας και όχι το μισθολογικό, οι ντελάληδες επιμένουν για το αντίθετο υπηρετώντας τις νοσηρές ιδεοληψίες τους.

Ας δούμε στα γρήγορα ποιος έχει δίκιο. Ο πρόεδρος της Ένωσης Βιομηχανικών Καταναλωτών Ενέργειας (ΕΒΙΚΕΝ) Κων. Κουκλέλης, εκτιμά ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα, αν δεν ληφθούν επειγόντως μέτρα περιστολής του ενεργειακού κόστους για τη βιομηχανία, αλλά και για ολόκληρη την ελληνική οικονομία, βασικοί και μεγάλοι κλάδοι της ελληνικής βιομηχανίας θα αποτελούν αντικείμενο μελέτης για τους ιστορικούς. Συγκεκριμένα, δήλωνε σε συνέντευξή του στο ΑΠΕ: «Η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει όλες τις βιομηχανίες, ιδιαίτερα όμως εκείνες που δραστηριοποιούνται στους κλάδους των κατασκευών και που από τη φύση τους απευθύνονται κυρίως στην εσωτερική αγορά (π.χ. τσιμεντοβιομηχανία, χαλυβουργία). Η εσωτερική αγορά σε αυτούς τους κλάδους έχει καταρρεύσει και οι εξαγωγές που αποτελούν τη μόνη διέξοδο ανάγκης για τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεων αυτών, έχουν να αντιμετωπίσουν το υψηλό μεταφορικό κόστος των προϊόντων τους και από τα υψηλότερα κόστη ενέργειας (ηλεκτρικής και φυσικού αερίου) στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η διεθνής ανταγωνιστικότητα για τις βιομηχανίες εντάσεως ενέργειας (αλουμίνιο, χάλυβας, τσιμέντο, χαρτοποιία, χημική βιομηχανία κ.ά.) καθορίζεται κυρίως από το κόστος ενέργειας, καθώς το κόστος της πρώτης ύλης και το ανά παραγόμενη μονάδα εργατικό είναι παραπλήσια των ανταγωνιστών μας».

Ας δούμε κι ένα αποτέλεσμα αυτής της προειδοποίησης: «Χαρακτηριστικό είναι ότι σε μια αγορά όπως αυτή της Αλγερίας, στην οποία το 2011 οι ελληνικές εξαγωγές χάλυβα έφταναν σχεδόν τους 500.000 τόνους, το 2014 έπεσαν κάτω από το ένα τέταρτο, καθώς οι ξένοι ανταγωνιστές επωφελούμενοι του χαμηλού κόστους ενέργειας, κέρδισαν τα ελληνικά μερίδια». Οι νεροσκώληκες λάτρεις των «μεταρρυθμίσεων» μπορούν να διαβάσουν και εδώ τη σημασία του ενεργειακού κόστους για τη βιομηχανία, την οικονομία, την ανάπτυξη και την απασχόληση.

Πηγαίνει, λοιπόν, η ελληνική κυβέρνηση στη Μόσχα και ως κύρια επιδίωξή της έχει την προμήθεια της Ελλάδας με φθηνό φυσικό αέριο! Δηλαδή ελάφρυνση του κόστους παραγωγής. Δηλαδή αύξηση ανταγωνιστικότητας των ελληνικών βιομηχανιών. Δηλαδή κίνητρο για ξένες επενδύσεις. Και αντί να πανηγυρίζουν οι νεοφιλελεύθεροι νεροσκώληκες και αντί να πιέζουν τον Τσίπρα να μην κωλώσει και να επισπεύσει μία τέτοια συμφωνία με τη Μόσχα, τον κατηγορούν ότι κινδυνεύει να χάσει την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, αγνοώντας σκοπίμως το Δόγμα Αλληλεγγύης του Βερολίνου όπως ωμά το διατύπωσε η Μέρκελ μέσα στη γερμανική Βουλή: «Ούτε ένα ευρώ βοήθεια, δίχως ανάλογο αντάλλαγμα». Αυτή την αλληλεγγύη δεν θέλουν να χάσουμε.

Είναι τραγικοί. Είναι υποταγμένοι κι εξαγορασμένοι όσοι υμνούν την Ηθική αυτής της Ένωσης Μαφιόζων. Είναι θλιβεροί. Είναι άδεια κρανία αυτοί που σήμερα κατηγορούν τον Τσίπρα ότι πηγαίνει ως ζητιάνος στη Μόσχα. Διότι ακόμη κι αν συμβαίνει αυτό, κάποιοι τον ανάγκασαν να βγει στη ζητιανιά. Αυτοί οι κάποιοι χρεωκοπούσαν τη χώρα επί 50 χρόνια. Μισός αιώνας διαπλοκής, διαφθοράς, μίζας, εκμαυλισμού συνειδήσεων. Και πάντα από δίπλα κενά κρανία να ξερνάνε βρώμικη προπαγάνδα.

Είναι αυτοί οι ίδιοι που σιγοντάρουν τον Σουλτς όταν προειδοποιεί: «Η Ελλάδα ζητά και λαμβάνει πολλή αλληλεγγύη από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Επομένως, μπορούμε κι εμείς να ζητήσουμε αλληλεγγύη από την Ελλάδα, και αυτή η αλληλεγγύη να μην τερματιστεί μονομερώς με το να αποσυρθεί η Ελλάδα από τα κοινά μέτρα κατά της Ρωσίας». Και το είπε αυτό ο Σουλτς λίγες ώρες πριν επισκεφτεί την Τουρκία για συζητήσεις.

Την Τουρκία που αμφισβητεί τα σύνορα της Ευρώπης, που τα παραβιάζει, που τα γκριζάρει που τα διεκδικεί. Την Τουρκία που διατηρεί Τείχος Κατοχής σε χώρα – μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Την Τουρκία που δεν έχει αφήσει ζωντανό ούτε μισό ανθρώπινο δικαίωμα, που δολοφονεί Κούρδους και εξαφανίζει πολιτικούς αντιπάλους του νέου Σουλτάνου Ερντογάν. Με αυτή την Τουρκία συνομιλεί ευχαρίστως η Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά τον Τσίπρα τον απειλεί για την επίσκεψή του στη Μόσχα.

Εδώ δεν έχουμε δύο μέτρα και δύο σταθμά. Εδώ έχουμε την αποκορύφωση του παραλογισμού. Του τεμαχισμού της λογικής. Κι έχεις και τους ηλίθιους να λένε «έχουν δίκιο οι ευρωπαίοι να ενοχλούνται από τη συνάντηση Τσίπρα – Πούτιν». Τέλος πάντων, τι να λέμε τώρα, τα χιλιοειπωμένα; Κάποιοι πραγματικά δεν καταλαβαίνουν και κάποιοι βολεύονται να υποκρίνονται πως δεν καταλαβαίνουν. Καλή Ανάσταση σε όλους. Γενικώς.

ΤΟΥΜΠΕΡΛΕΚΙΑ ΠΑΣΧΑΛΙΑΤΙΚΑ

080415 kartesios

Ένα πράγμα που μου τη δίνει άσχημα στα νεύρα είναι η γρίπη, ειδικά όταν την έχω εγώ. Το δεύτερο είναι η επίκληση του ρεαλισμού. Τώρα έχω γρίπη, έχω και τον βομβαρδιστή με νομιμότητα Παπαδημούλη να γράφει στο twitter: «Το κοινό συμφέρον απαιτεί συμφωνία στο Eurogroup της 24ης Απριλίου. Η ολοκλήρωση της διαπραγμάτευσης επείγει. Ζητείται αμοιβαίος ρεαλισμός».

Πώς να βρεθεί ο αμοιβαίος ρεαλισμός, άνθρωπέ μου, από τη στιγμή που δεν υπάρχει κοινή αντίληψη της πραγματικότητας; Οι Γερμανοί επιμένουν ότι μπορούμε να πληρώσουμε ολόκληρο το χρέος κι εμείς λέμε ότι αυτό δε μπορεί να συμβεί. Να το πω αλλιώς μήπως και το καταλάβει ο φύλακας της «καθαρότητας του ΣΥΡΙΖΑ»: Το αφεντικό λέει ότι αν αυξηθεί ο κατώτατος μισθός η επιχείρηση δε θα αντέξει τα έξοδα και θα κλείσει. Ο εργάτης λέει ότι με αμοιβή μισό ευρώ την ώρα δε μπορεί να ζήσει και δεν είναι εργάτης αλλά σκλάβος. Αυτές οι πραγματικότητες πώς μπορούν να συμβιβαστούν στην πολιτική;

Αυτή η διαφορά στις πραγματικότητες τελειώνει μόνο αν από την πλευρά του εργάτη υπάρξει ρήξη με το ρίσκο τού ό,τι προκύψει ή αν αποδεχτούν από κοινού ότι η πραγματικότητα του αφεντικού είναι η σωστή, διότι το αφεντικό έχει τα λεφτά κι όποιος έχει τα λεφτά έχει τη δύναμη να επιβάλλει την πραγματικότητά του κι ο εργάτης απλώς συμβιβάζεται.

Σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε. Δεν είναι εφικτή μια «αμοιβαία επωφελής λύση» και ένας δίκαιος συμβιβασμός. Ή θα δεχτούμε τους όρους των δανειστών ή όχι. Αν τους δεχτούμε, όσο λίγο κι αν τους δεχτούμε, συμβιβαζόμαστε εμείς και τελείωσε το θέμα. Συνεχίζεται η ίδια κατάσταση που μέχρι χτες ο ΣΥΡΙΖΑ υποστήριζε ότι η κοινωνία δεν την αντέχει ούτε μία μέρα παραπάνω. Συνεχίζεται η ίδια κατάσταση που ο ΣΥΡΙΖΑ την όριζε ως ανθρωπιστική κρίση.

Αυτό είναι καθαρός ΔΗΜΑΡιτισμός, τίποτε άλλο. Είναι το δικαίωμα για πανηγυρισμούς του κάθε Κύρτσου, Πάσχου, Άδωνη, Σαμαρά, Βενιζέλου. Δεν είναι Αριστερά και, κυρίως, δεν είναι «πρώτη φορά». Θα είναι η πολλοστή φορά που μια κυβέρνηση θα παρουσιάσει ως επιτυχία ότι χάσαμε τα λιγότερα δυνατόν, ότι παραδώσαμε λιγότερα από όσα μας ζητούσαν.

Οι του «Μετώπου της Λογικής» είτε προέρχονται από τον ΣΥΡΙΖΑ, είτε από τη ΝΔ, είτε από τον Μπόμπολα έχουν το κοινό χαρακτηριστικό ότι θεωρούν τη διαπραγμάτευση «χαμένο χρόνο». Μα γι’ αυτό δεν κατηγορούσαμε τους προηγούμενους; Ότι δεν διαπραγματεύτηκαν; Πως μπορεί να συμβαίνει τώρα άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ να ζητούν το τέλος της διαπραγμάτευσης και μία βιαστική λύση που θα τους βολεύει όλους; Από πότε εμάς και τους Γερμανούς υπάρχει κάτι κοινό που μας βολεύει στο θέμα του χρέους;

Εκτός κι αν εννοούν ως αποδοχή συμβιβασμού και αποδοχή ρεαλισμού ότι οι Γερμανοί έχουν τα λεφτά, εμείς έχουμε τον κώλο, άρα μια ανταλλαγή θα ήταν δίκαιη. Εμ δεν είναι. Το δοκιμάσαμε. Γι’ αυτό ο Σαμαράς παραμιλάει στη Βουλή και ο Βενιζέλος υπερασπίζεται το έργο της κυβέρνησης που συμμετείχε με πλεονάσματα του 2013 λες και δεν ξέρουμε ότι αυτά δημιουργήθηκαν με τρόπο που μόνο αποτέλεσμα θα είχε να μαζεύαμε σε λίγο καιρό τους νεκρούς από τους δρόμους με τα κάρα.

Δεν είναι δίκαιος και κοινά επωφελής συμβιβασμός αυτός, γιατί αν ήταν τότε ο Σαμαράς δε θα έχανε τα λόγια του μιλώντας για την επιτροπή ελέγχου του χρέους, ούτε ο Βενιζέλος θα παρουσίαζε τόσα κίβδηλα στοιχεία μέσα σε 15 λεπτά της ώρας ομολογώντας στην ουσία ότι δεν έχει ούτε μισό επιχείρημα υπεράσπισής του αν η επιτροπή καταλήξει σε ευθύνες.

Και ναι, φαίνεται να υπάρχει σύγκρουση μεταξύ μιας επιτροπής ελέγχους του χρέους και της ταυτόχρονης διαβεβαίωσης των υπουργών ότι οι δανειστές θα ξεπληρωθούν στο ακέραιο, όμως όλες οι επιτροπές που δημιουργήθηκαν είναι απαραίτητες. Είναι απαραίτητα τα συμπεράσματά τους σε μια σοβαρή διαρκή διαπραγμάτευση ενός χρέους.

Είναι αυτό που θα έπρεπε να έχουν κάνει οι προηγούμενες κυβερνήσεις αν τα μέλη τους είχαν την ελάχιστη εντιμότητα και δεν βουτούσαν στα βάζα με το μέλι. Τα αποτελέσματα των επιτροπών για το Δημόσιο Χρέος και τις γερμανικές αποζημιώσεις είναι πολύτιμα και μακάρι να χρησιμοποιηθούν. Τα συμπεράσματά τους θα είναι τα πλέον ισχυρά όπλα διαπραγμάτευσης και διακοπής του διαρκούς εκβιασμού της Ελλάδας.

Καμία, μα καμία, κυβέρνηση δε φρόντισε μέχρι σήμερα να βάλει έστω κι ένα μικρό όπλο στη φαρέτρα της ελληνικής πλευράς. Το αντίθετο έκαναν. Την άδειαζαν. Κατέστρεφαν όποια όπλα υπήρχαν. Τα αχρήστευαν. Κι έτσι μείναμε στη γωνία, άοπλοι, να ακούμε τα προτεσταντικά διδάγματα της Μέρκελ και να τρώμε στη μάπα τα σάλια του Σόιμπλε δίχως μάλιστα να έχουμε το δικαίωμα να σκουπιστούμε.

Αυτή ήταν η δουλειά των προηγούμενων κυβερνήσεων, των συνεργαζόμενων επιχειρηματιών, μεαλοεργολάβων, καναλαρχών, δημοσιογράφων. Γι’ αυτό πληρώνονταν, αυτό υπηρετούσαν. Από την πλευρά τους, καλά έκαναν. Όμως όπως δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξει αμοιβαίος ρεαλισμός με τα συμφέροντά τους, ούτε κοινά επωφελής συμβιβασμός με τις ευθύνες τους, έτσι δε μπορεί να υπάρξει κάτι αντίστοιχο και με τους εντολείς τους. Δηλαδή τους τοκογλύφους μας.

Κι αυτό, πρέπει να γίνει σαφέστερο από σαφές σε κάτι ζεν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που θεωρούν ότι η αρμονία προέρχεται από την ισορροπία των διαφωνιών και την ευγενή υποχωρητικότητα ως βιωματικό μάθημα στους επίμονους. Ε, κι όσο δεν το καταλαβαίνουν, τι να πω; Καλά κάνει η Δούρου και τους αφιερώνει… τουμπερλέκια.

ΑΚΟΥΣΑ ΟΤΙ ΜΙΛΑΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ ΜΟΥ

kartesios040415-1

«Άκουσα ότι μιλήσατε πολιτισμένα με τον δολοφόνο του πατέρα μου. Αυτός όμως κανέναν πολιτισμό δεν επέδειξε όταν σκότωνε τα θύματά του…». Αυτό είπε ο Περιφερειάρχης Στερεάς, Κώστας Μπακογιάννης, στη βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Βάσω Λέβα…. στηλιτεύοντας την επίσκεψη της βουλευτίνας στον Κουφοντίνα που νοσηλευόταν στο νοσοκομείο Λαμίας.

Μπράβο του, καλά έκανε το παλικάρι και εξέφρασε τη διαμαρτυρία του. Κι επειδή όταν έτερος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, ο Βασίλης Κυριακάκης, ρωτώντας τον Κώστα Μπακογιάννη γιατί ασκεί κριτική στην Κυβέρνηση και δεν μιλάει για θέματα που αφορούν την Περιφέρεια Στερεάς, εισέπραξε την απάντηση: «Απαγορευτικά βγάζει μόνο το λιμεναρχείο. Στις δημοκρατίες δεν υπάρχει λογοκρισία. Και φυσικά μιλάω για θέματα που μας αφορούν όλους και την Περιφέρεια, όπως οι φυλακές Δομοκού», θα εκμεταλλευτώ την απουσία απαγορευτικού για να πω κι εγώ πέντε πράγματα.

Είχα ένα φίλο 45 χρονών. Τον έχασα μέσα σε μια νύχτα όταν έσκασε ο εγκέφαλός του και γέμισε αίματα. Δεν πέθανε. Δολοφονήθηκε. Ο δολοφόνος κρατούσε το όπλο τού «ναι σε όλα». Χρέη, κυνήγι από τις τράπεζες, απλήρωτο ΤΕΒΕ, λουκέτο, αδυναμία να συνεχίσει να σπουδάσει το παιδί του, σβήσιμο κάθε ίχνους αξιοπρέπειας, ταπεινωμένος, εξευτελισμένος, εκβιαζόμενος για κατασχέσεις, αϋπνία, άγχος, απόγνωση, απόγνωση, απόγνωση ΤΕΛΟΣ!

Εγώ είχα έναν φίλο. Τον έχασα. Χάθηκαν με τον ίδιο τρόπο, από το ίδιο όπλο, πολλοί φίλοι άλλων. Υπήρχε ηθική αυτουργία σε αυτά τα εγκεφαλικά, σε αυτά τα εμφράγματα, σε αυτές τις αυτοκτονίες. Βλέπεις, σήμερα δεν είμαστε οι γραφικοί του παρελθόντος που φαντασιωνόμασταν θανάτους εξαιτίας της κυβερνητικής πολιτικής για να «χτυπήσουμε την κυβέρνηση». Σήμερα έχει αναγνωριστεί με τον πλέον επίσημο τρόπο ότι στην Ελλάδα υπάρχει ανθρωπιστική κρίση, η οποία είναι αποτέλεσμα των πολιτικών επιλογών των προηγούμενων κυβερνήσεων. Και μέσα στην ανθρωπιστική κρίση εντάσσονται αυτοί οι θάνατοι.

Θάνατοι από εκτελέσεις με εκτελεστικό απόσπασμα τις κυβερνήσεις και τους βουλευτές που ψήφιζαν «ναι στις ανθρωποθυσίες». Υπάρχουν πολλών ειδών τρομοκρατικές οργανώσεις. Άλλες που τα μέλη τους φοράνε κουκούλες και άλλες που τα μέλη τους φοράνε γραβάτες, κοστούμια και ταγιέρ.

Έμαθα, λοιπόν, ότι μιλάτε πολιτισμένα με τα μέλη του δεύτερου είδους τρομοκρατικής οργάνωσης. Ότι είστε συγγενείς με κάποια από αυτά τα μέλη. Ότι ακόμη τα στηρίζετε. Ότι ακόμη θέλετε να επιστρέψουν στη δράση και να αρχίσουν πάλι να οδηγούν ανθρώπους στο θάνατο. Ξέρετε, οι Κουφοντίνες είναι στη φυλακή. Οι άλλοι τρομοκράτες όμως είναι ελεύθεροι και υπερασπίζονται τις δολοφονικές πολιτικές τους μέσα στη Βουλή. Και επιστρέφουν σπίτια τους όταν το κάνουν, ενώ ο δικός μου φίλος δε βγαίνει από τον τάφο του. Εκεί είναι το σπίτι του.

Ξέρετε, δεν είχε όνομα και επίθετο μόνο ο Παύλος Μπακογιάννης. Είχε και ο φίλος μου και οι αμέτρητοι φίλοι άλλων, που είναι νεκροί. Δεν έχουν καθόλου μικρότερη αξία από τον Παύλο Μπακογιάννη. Και νομίζω ότι όπως είναι στη φυλακή οι δολοφόνοι του Παύλου Μπακογιάννη, θα έπρεπε να είναι και οι δολοφόνοι του Γιώργου, του Κώστα, της Ελένης. Εκτός και αν δεν ισχύει το «Απαγορευτικά βγάζει μόνο το λιμεναρχείο», αλλά απαγορευτικά βγάζει και η δημοκρατία σας, λέγοντας «αυτούς τους τρομοκράτες δικαιούσαι να τους συλλάβεις, εκείνους τους τρομοκράτες δεν πρέπει να τους πειράξεις». Αν είναι έτσι, πάω πάσο.

Αν είναι έτσι, έχει απόλυτο δίκιο ο κύριος περιφερειάρχης Στερεάς που θρηνεί μόνο για τον πατέρα του και δηλώνει ότι «Είναι ακατανόητο να κλείνουν οι φυλακές υψίστης ασφαλείας στο Δομοκό . Μιλάμε για μία παγκόσμια πρωτοτυπία, πουθενά αλλού δεν έχουν καταργηθεί τέτοιες φυλακές λες και όλοι οι έγκλειστοι είναι ίδιοι».

Άλλωστε, αυτές οι φυλακές πέραν των άλλων είναι και ένα… αναπτυξιακό έργο για την εκλογική περιφέρεια του κ. Μπακογιάννη. Το δήλωσε ο ίδιος λέγοντας «Και φυσικά μιλάω για θέματα που μας αφορούν όλους και την Περιφέρεια, όπως οι φυλακές Δομοκού». Είναι κρίμα να χαθεί ένα τέτοιο αναπτυξιακό έργο που θα φέρει έσοδα από το κέτερινγκ, μέσα από τα χέρια ενός φέρελπι πολιτικού που βλέπει σε αυτό το πεδίο πολέμου μόνο έναν νεκρό, αγνοώντας χιλιάδες άλλους.

Υγ: Παραθέτω ένα τελευταίο απόσπασμα από την υπουργικού ύφους και περιεχομένου δήλωση του κ. Μπακογιάννη: «ΕΜΕΙΣ από την πλευρά μας θέλουμε να ελπίζουμε ότι θα σταλεί επιτέλους ένα ισχυρό μήνυμα: Ότι η βία δεν είναι αποδεκτό μέσο επίλυσης διαφορών. Αλλιώς πολύ φοβάμαι ότι εκτρέφουμε το τέρας του αυταρχισμού και του φασισμού».

Σωστά! Τώρα ας κοιτάξει αυτή τη φωτό κι ας απαντήσει στην ερώτηση: «Στη μαμά σου, το είπες;»

A riot policeman kicks a protester during clashes in Athens

ΚΡΙΜΑ

kartesios29
Διαβάζω πρωινιάτικα περί κόντρας Μητσοτάκη – Κατρούγκαλου στο twitter. Η «κόντρα» που θεωρήθηκε είδηση είναι ο εξής τουιτερικός διάλογος:
Κυριάκος Μητσοτάκης: «Η υπόθεση Κατρούγκαλου είναι ο ορισμός της σύγκρουσης συμφερόντων».
Γιώργος Κατρούγκαλος: «Ενώ η υπόθεση Siemens ήταν εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος».

Θα περίμενα από έναν πανεπιστημιακό κάτι καλύτερο από το γνωστό ανέκδοτο «ναι, αλλά κι εσείς βασανίζετε τους μαύρους». Ο Κατρούγκαλος δεν είναι πολιτικός και φαίνεται. Και καλά κάνει. Όμως θα έπρεπε να έχει την ικανότητα να αποφεύγει τις παγίδες του κάθε Μητσοτάκη, Γεωργιάδη και λοιπών διαγραμμένων από τη συλλογική συνείδηση.

Δεν λέω ότι θα πρέπει να αγνοεί τις επιθέσεις εναντίον του ο Κατρούγκαλος. Όμως με τίποτα δεν θα πρέπει να δείχνει ότι ομολογεί πως πράγματι έχει δημιουργήσει οσμή σκανδάλου αλλά πάντως αυτή είναι μικρότερη από εκείνη του σκανδάλου Siemens. Διότι τί άλλο σημαίνει η σημερινή του απάντηση; Αν νιώθει ενοχές ότι παραμένοντας βλάπτει, ας φύγει. Όσο μένει, είναι υποχρεωμένος να μη συγκρίνει σκάνδαλα, έστω και λόγω εκνευρισμού.

Ούτε, φυσικά, να θυμίζει σκάνδαλα άλλων υπονοώντας ότι ο πρωταγωνιστής τους δεν έχει δικαίωμα να ομιλεί. Έχει και παραέχει. Ακόμη και ο Τσοχατζόπουλος που έχει καταδικαστεί για σκάνδαλα, έχει κάθε δικαίωμα να μιλά και μάλιστα θα ακούσουμε με ενδιαφέρον τι έχει να πει. Μακάρι να μιλούσε. Όπως έχει δικαίωμα να μιλά και ο Παπακωνσταντίνου που επίσης βρέθηκε «ολίγον ένοχος». Μακάρι κι αυτός να τα «μπουμπουνίσει» όπως απείλησε. Θα τον ακούσουμε κι αυτόν με ενδιαφέρον.

Όλοι έχουν δικαίωμα να μιλάνε και να εκτίθενται και να μας εκνευρίζουν. Η παρουσία τους είναι χρήσιμη για να μην ξεχνάμε με ποιους είχαμε μπλέξει. Ένας υπουργός, όμως, έστω και μιας light Αριστεράς θα πρέπει να απαντά με επιχειρήματα και όχι με συγκρίσεις οσμών ή σκιών σκανδάλων. Εκεί βρίσκεται η μεγάλη ποιοτική διαφορά μεταξύ των κυβερνήσεων που ταΐστηκαν από σκάνδαλα και γιγάντωσαν τη διαφθορά με μία κυβέρνηση έστω και light Αριστεράς.

Είναι θέμα ήθους και ηθικής. Όποιος δεν το αντέχει, φεύγει. Όποιος μένει απαντά μία φορά με επιχειρήματα και τελειώνει εκεί τη συζήτηση. Με τίποτα, όμως, δεν μπαίνει στον αγώνα λάσπης που προκαλούν οι επαγγελματίες της διαπλοκής. Είναι χαμένος από χέρι.

ΚΑΤΑΝΟΗΤΗ Η ΤΑΡΑΧΗ

kartesios
Λύσσαξαν οι ύαινες. Από την πείνα. Δεν βρίσκουν ψοφίμι να ικανοποιήσουν την πείνα τους. Με τα σάλια τους να τρέχουν, ψάχνουν απεγνωσμένα για «ΧΑΟΣ, ΧΑΟΣ, ΧΑΟΣ», ανήθικους Κατρούγκαλους και έναν ταπεινωμένο Τσίπρα στο Βερολίνο. Δε βρίσκουν τίποτα.

Χάος δεν υφίσταται, κωλόχαρτα έχουμε, ακόμη κι αν υπάρξει Grexit θα γίνει έτσι ώστε να είναι ενδεικτικό των προθέσεων των αρπακτικών και όχι της αποτυχίας της κυβέρνησης – διότι καμία κυβέρνηση δεν απέτυχε διεκδικώντας την αξιοπρέπεια της χώρας και των πολιτών της –, αν βρεθούν χρήματα θα γίνει με τις δυνατόν λιγότερες υποχωρήσεις, ο Κατρούγκαλος ορθότατα έπραξε απευθυνόμενος στη Δικαιοσύνη παρά το τραγικό του λάθος να σύρεται επί μέρες στα βοθροκάναλα για να πείσει ότι δεν είναι ελέφαντας και μάλιστα γαλάζιος, ενώ ο Τσίπρας πήγε στο Βερολίνο, μίλησε και νίκησε.

Δεν νίκησε με την έννοια ότι έλυσε το αδιέξοδο της λιτότητας και της ύφεσης. Νίκησε επειδή εμφανίστηκε ως αρχηγός μιας χώρας που δεν είναι προτεκτοράτο. Δεν προσέφερε δώρα στα πόδια της Μέρκελ, όπως έκανε επανειλημμένα ο Σαμαράς ρεζιλεύοντάς μας παγκοσμίως, αλλά μίλησε για την εγκληματική συμπεριφορά της Siemens επί 10ετίες και την ανάγκη να συνδράμουν οι γερμανικές δικαστικές αρχές ώστε να ανακαλυφθεί το ποσοστό συμμετοχής της στη δημιουργία περιβάλλοντος διαφθοράς, για την αποτυχία τού προγράμματος «διάσωσης» και τα καταστροφικά του αποτελέσματα, για τη διατήρηση των αντίθετων απόψεων, για τα λάθη της αρχιτεκτονικής της ευρωζώνης, για τις ευθύνες των προηγούμενων κυβερνήσεων στην πάταξη της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής, για προσδιορισμό των διαφορών μεταξύ των δύο χωρών και των οπτικών τους για την οικονομία και την Ευρώπη, για μεταρρυθμίσεις που θα έχουν ως απαραίτητη προϋπόθεση την κοινωνική συναίνεση, για δημοσιονομική προσαρμογή επίσης με απαραίτητη προϋπόθεση την κοινωνική δικαιοσύνη, για το κατοχικό δάνειο και τις γερμανικές επανορθώσεις όχι ως ζητιανιά αλλά ως μέγα ηθικό θέμα που πρέπει να τελειώσει.

Αυτά, ο Αλέξης Τσίπρας τα είπε στο Βερολίνο, σε κοινή συνέντευξη Τύπου με τη Μέρκελ, μπροστά σε όλα τα ΜΜΕ του κόσμου και μέσα σε μόλις 8,5 λεπτά. Ούτε καν 9. Είναι νίκη αυτή, η οποία μεγαλώνει ακόμη περισσότερο από το γεγονός ότι επί 5 χρόνια η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, του Λουκά Παπαδήμου και των Σαμαρά – Βενιζέλου δεν τόλμησαν να αρθρώσουν μία λέξη αξιοπρέπειας, μισό υπονοούμενο διαφωνίας μπροστά στη Μέρκελ. Κι αυτό δεν αντέχεται εύκολα από τις ύαινες με τις βρώμικες μουσούδες, τις βουτηγμένες στο αίμα των θυμάτων της κρίσης. Νεκρών και ζωντανών.

Κι αυτή η πείνα τους τώρα είναι που τους τρελαίνει. Που τους αναγκάζει να χάσουν κάθε ίχνος λογικής. Να αμολάνε διαρκώς ασυναρτησίες. Να κατασκευάζουν λασπουριά και να την πετάνε όπου βρουν. Αυτή η πείνα τους είναι τελικά που θα τους οδηγήσει να φάνε τις σάρκες τους. Ας αγνοηθούν πάση θυσία οι υστερίες και οι βρωμιές τους. Και η κυβέρνηση ας κάνει όσο γρηγορότερα μπορεί για να μας απαλλάξει από τους πρωταγωνιστές της διαπλοκής, της διαφθοράς και των πραγματικών τζαμπατζήδων που βγάζουν κέρδη χρησιμοποιώντας δωρεάν δημόσιες συχνότητες για να μεγεθύνουν τα ουρλιαχτά των κοπαδιών με τις ύαινες.

ΟΙ ΚΑΜΕΝΟΙ

kartesios200315

Συνεχίζεται, λέει, η ενόχληση των ευρωπαίων ηγετών από τη δήλωση του Πάνου Καμμένου σχετικά με την … «αποστολή τζιχαντιστών από την Αθήνα στο Βερολίνο». Αν όντως ισχύει αυτή η ενόχληση, τότε πραγματικά μιλάμε για τα πλέον καμένα ηγετικά μυαλά. Ο Πάνος Καμμένος είχε δηλώσει: «Αν πάνε να χτυπήσουν την Ελλάδα, να ξέρουν ότι εμείς αύριο το πρωί αναστέλλουμε τη συνθήκη του Δουβλίνου ΙΙ, παίρνουν οι μετανάστες τα χαρτιά τους και την ταυτότητά τους και πάνε στο Βερολίνο. Μεταξύ αυτών των μεταναστών, αν υπάρχουν και κάποιοι που έχουν περάσει και για τους οποίους δεν έχει ελεγχθεί αν βρίσκονται στο πλευρό του ISIS, θα είναι ευθύνη της Ευρώπης που θα έχει αποφασίσει να χτυπήσει την Ελλάδα. Αυτή είναι η πολιτική την οποία ασκεί η σημερινή κυβέρνηση».

Η αναστολή της Συνθήκης Δουβλίνο ΙΙ ομολογείται απ’ όλους τους πολιτικούς χώρους ότι είναι ο σπουδαιότερος λόγος για τον οποίο η Ελλάδα έχει καταντήσει η μεγαλύτερη φυλακή μεταναστών του κόσμου. Η υπογραφείσα συνθήκη από τον τότε υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Παπανδρέου, σε κάθε άλλη χώρα της Ευρώπης θα είχε αντιμετωπιστεί ως εσχάτη προδοσία. Αντ’ αυτού, στην Ελλάδα, η πρώην κυβερνητική βουλευτής Φωτεινή Πιπιλή, το είχε αναγάγει σε επιτυχία διότι παίρνουμε φραγκάκια για κάθε μετανάστη που κλειδαμπαρώνουμε στη χώρα.

Η κατάργηση αυτής της συνθήκης θα έπρεπε να είναι από τις βασικές προτεραιότητες κάθε ελληνικής κυβέρνησης στην ευρωπαϊκή της ατζέντα. Ένα μόνιμο αίτημα. Πέραν τούτου, δεν θυμάμαι να είχε γίνει τόσο μεγάλος ντόρος στα ευρωπαϊκά σαλόνια το 2011, όταν η ιταλική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι είχε αποφασίσει να εκδώσει προσωρινές άδειες παραμονής, διάρκειας έξι μηνών, στους περίπου 26.000 Τυνήσιους πρόσφυγες, ώστε αυτοί να εγκαταλείψουν τη χώρα με κατεύθυνση τη Βόρεια Ευρώπη. Μάλιστα, εκείνο το θέμα είχε μετατραπεί από ευρωπαϊκό σε διακρατικό με τη Γαλλία να κλείνει τα σύνορά της με την Ιταλία για 6 ώρες. Αν ο Καμμένος, λοιπόν, έγινε ενοχλητικός με μία χονδροειδή μεν, απλή προειδοποίηση δε, τότε τι θα έπρεπε να είχαν κάνει οι Ευρωπαίοι ηγέτες με τον Μπερλουσκόνι που πήρε απόφαση να καταργήσει τη Δουβλίνο ΙΙ και μάλιστα την εκτέλεσε έστω και για λίγο;

Όμως άλλο η Ιταλία και ο Μπερλουσκόνι και άλλο ένας Έλληνας πολιτικός. Έτσι το βλέπει η Ευρώπη διότι έτσι τη μάθαμε να το βλέπει. Αν τώρα πιάσουμε το ζήτημα των τζιχαντιστών και του Ισλαμικού Κράτους, εκεί έχει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον το θέμα. Πρώτον, διότι το μακελειό στη Γαλλία το πραγματοποίησαν Γάλλοι πολίτες και όχι μετανάστες που έφυγαν από το λιμάνι της Ηγουμενίτσας. Δεύτερον, διότι από άλλες ευρωπαϊκές χώρες φεύγουν καραβάνια οι πολίτες για να ενταχθούν στους τζιχαντιστές και όχι από την Ελλάδα. Τρίτον, διότι απίστευτα μεγαλύτερη ενόχληση θα έπρεπε να δείχνουν οι ευρωπαίοι ηγέτες για τον Ερντογάν που κλείνει τα μάτια στα πάνε – έλα των τζιχαντιστών μέσα από την Τουρκία, παρά για μία χονδροειδέστατη μεν, απλή δήλωση δε, του Καμμένου. Όμως άλλη η … κατανόηση που δείχνουν οι ευρωπαίοι ηγέτες στην Τουρκία και άλλη στην Ελλάδα.

Τέταρτον, διότι ας φρόντιζαν οι Δυτικοί να μην οργώσουν το έδαφος για τη σπορά και την ανάπτυξη των φανατικών μουσουλμάνων, με την ανοχή τους στο Ισραήλ και με τους βομβαρδισμούς τους όπου γούσταραν δολοφονώντας χιλιάδες άμαχους αλλόθρησκους. Οι σταυροφόροι τώρα κλάνουν μέντες για τα αποτελέσματα των δικών τους έργων. Ταράζονται με τους εφιάλτες που οι ίδιοι δημιούργησαν. Όπως τότε με τους Ταλιμπάν και τον Μπιν Λάντεν. Ποιος τους γιγάντωσε; Ποιος τους στήριζε; Ποιος τους ντάντευε και τους χρηματοδοτούσε; Ποιος τους έδωσε όπλα; Ποιος έκανε τα στραβά μάτια στις αγριότητές τους όσο καιρό βόλευαν τις επιδιώξεις της Δύσης;

Και τώρα, ποιοι χρηματοδότησαν, ποιοι έδωσαν όπλα, ποιοι άφησαν τους τζιχαντιστές να γιγαντωθούν επειδή βόλευαν ως σύμμαχοι της Δύσης ενάντια σε καθεστώτα που δεν ικανοποιούσαν πλέον τα συμφέροντα των ΗΠΑ, της Γαλλίας, της Ιταλίας και άλλων χωρών της Δύσης που δεν έχουν κανένα πρόβλημα να ξεκληρίσουν λαούς και να στήσουν αιματηρούς εμφυλίους για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των πετρελαϊκών κολοσσών τους; Να θυμηθούμε τις κόντρες της Gazprom με την ιταλική ENI για τα πετρέλαια της Λιβύης; Να θυμηθούμε ότι πλακώνονταν οι δυτικοί με τους Καταριανούς για το ποιος θα βοηθούσε πρώτος και περισσότερο τους εκάστοτε αντικαθεστωτικούς ώστε να εξασφαλίσουν τις πετρελαιοπηγές στη νέα κατάσταση;

Αν δεν ήταν τραγικά όλα αυτά, θα ήταν αφόρητα βαρετά. Χέστηκαν η Δύση, οι Βρυξέλλες, οι ΗΠΑ, η Γερμανία και η Γαλλία για τα αντιδημοκρατικά καθεστώτα και την καταπίεση των λαών στη Μέση Ανατολή και στην Αφρική. Τον πλούτο τους θέλουν και συμμαχούν με τον κάθε διάβολο για να τα μεγαλώσουν. Κι όταν δεν υπάρχει διάβολος, φτιάχνουν έναν κι ας είναι χειρότερος από εκείνον τον διάβολο που πολεμούν.

Κατά τ’ άλλα, τους ενόχλησε η δήλωση του Καμμένου και έκαναν γκρίνιες στον Τσίπρα στη μίνι σύνοδο κορυφής για τις δηλώσεις του, αντί να κοιτάξουν πώς θα σωθούν από τη φωτιά που οι ίδιοι άναψαν. Γιατί αν δεν το προλάβουν το κακό που έρχεται, πολλούς καμένους θα δούμε και ο Καμμένος θα είναι το μικρότερο πρόβλημά τους.

ΠΑΡΑΜΟΝΕΥΟΥΝ

18
«Βρισκόμαστε σε μία ιδιότυπη παράλυση η οποία για την πραγματική οικονομία έχει τεράστιο κόστος. Σήμερα υπάρχουν επιχειρήσεις που για πρώτη φορά δεν πληρώνουν μισθούς σε εργαζομένους, υπάρχουν εξαγωγικές επιχειρήσεις που δεν μπορούν να χρηματοδοτήσουν τις εξαγωγές τους, το τραπεζικό σύστημα έχει πλήρως παραλύσει, δεν υπάρχει καμία δυνατότητα να χρηματοδοτηθούν ούτε καν στοιχειώδεις ανάγκες κεφαλαίου κίνησης για οποιαδήποτε επιχείρηση• μα δεν μπορεί να συνεχίζεται άλλο αυτή η κατάσταση».

Αυτά τα είπε ο Κούλης του Μητσοτάκη. Όχι, δεν τα είπε το 2010, το 2011, το 2012, το 2013, το 2014. Τα είπε χτες, 19 Μαρτίου 2015, σε συνέντευξή του στον Real. Ανακάλυψε ξαφνικά ο Κούλης του Μητσοτάκη ότι υπάρχουν επιχειρήσεις που δεν μπορούν να πληρώσουν τους μισθούς των εργαζομένων τους και ότι το τραπεζικό σύστημα έχει πλήρως παραλύσει. Τώρα έγιναν αυτά, για τον Κούλη του Μητσοτάκη. Τις τελευταίες 50 μέρες.

Πριν, επί κυβέρνησης Σαμαρά και υπουργίας Κούλη του Μητσοτάκη, οι επιχειρήσεις δεν προλάβαιναν να μοιράζουν μισθούς και οι τράπεζες χάριζαν άτοκα δάνεια στις επιχειρήσεις. Ζούσαμε σ’ έναν παράδεισο που ξαφνικά μας τον έκλεψαν οι κομμουνιστές. Δηλαδή να μας τρελάνουν. Οι εγκληματίες. Οι φονιάδες. Η συμμορία. Οι μνημονιακοί τσάτσοι, οι υπεύθυνοι της καταστροφής όλης της αγοράς, των λουκέτων, της εξαθλίωσης, των απολύσεων τολμάνε να κάνουν κριτική και να φορτώνουν το αποτέλεσμα ολόκληρου του δικού τους καταστροφικού έργου σε μία κυβέρνηση 50 ημερών.

Γι’ αυτό και ο Κούλης του Μητσοτάκη δήλωσε ότι «κάνουμε μια τελευταία έκκληση στην κυβέρνηση να σοβαρευτεί, να κάνει την απαραίτητη προσαρμογή στον ρεαλισμό κι εδώ πέρα είμαστε να τη στηρίξουμε». Δηλαδή ο Κούλης κάνει έκκληση στη νέα κυβέρνηση να συνεχίσει την προηγούμενη «σοβαρή» πολιτική της προηγούμενης «σοβαρής» κυβέρνησης που έφτασε την ανεργία στο 26,5% με το 73% του συνόλου των ανέργων να είναι μακροχρόνια άνεργοι και το 78,1% του συνόλου να δηλώνει ότι έχουν χάσει κάθε ελπίδα για δουλειά με κανονικό ωράριο και να έχουν συνειδητοποιήσει ότι αν βρουν εργασία θα είναι μερικής απασχόλησης.

Εύγε Κούλη! Αυτή είναι σοβαρή πολιτική και στροφή στον ρεαλισμό. Αυτό προτείνεις, ακόμη και σήμερα, ως ιδανικότερη λύση. Αυτό και μόνο αυτό είστε έτοιμοι να στηρίξετε ως επιλογή της νέας κυβέρνησης. Αυτό και φυσικά να μην πειραχθεί η SIEMENS, να μην ερευνηθούν τα σκάνδαλα, να μην ελεγχθεί το χρέος, να μην αναζητηθούν ευθύνες για το πώς φτάσαμε ως εδώ. Διότι όλα όσα έγιναν ήταν καλώς καμωμένα για τη «σοβαρή» κυβέρνηση στην οποία συμμετείχε ο Κούλης του Μητσοτάκη.

Δίνουν μαθήματα οι προσκυνημένοι της γερμανικής τραπεζοκρατίας. Οι χωμένοι μέχρι τον λαιμό στα βοθρολύματα των προμηθειών και λοιπών σκανδάλων. Οι άνθρωποι των payrolls που σαν πιστές υπηρέτριες κερνούσαν στους μεγαλοεργολάβους πρόστιμα και απευθείας αναθέσεις σε μεταμεσονύχτιες τροπολογίες.

Ο εφιάλτης αυτής της χώρας ζει και παραμονεύει να επιστρέψει. Θέλει κι άλλο αίμα. Θέλει κι άλλους απεγνωσμένους αυτόχειρες. Θέλει σταθερότητα για αλλότρια συμφέροντα. Θέλει να υπηρετήσει τους δωρητές του. Χρωστάει και χρωστάει πολλά. Πρέπει να ξεπληρώσει πριν καεί από τυχόν αποκαλύψεις που θα γίνουν. Βαφτίζει ρεαλισμό την υποταγή στον εκβιασμό και σοβαρότητα την τυφλή εξυπηρέτηση των επιχειρηματιών χορηγών του. Και υπόσχεται στο λαό ησυχία. Νεκρική. Στην κυριολεξία.

Η ΦΡΙΚΤΗ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΕ ΜΙΑ ΕΙΔΗΣΗ

kartesios190315

Διαβάζω στην ιστοσελίδα του MEGA την εξής είδηση: «Ευρωπαίοι αξιωματούχοι υποστηρίζουν ότι η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να αντιμετωπίσει το «πρόβλημα» που, όπως αναφέρουν, δημιουργεί ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Βαρουφάκης όσον αφορά στην αμοιβαία εμπιστοσύνη ανάμεσα στην Αθήνα και τους εταίρους της στην ΕΕ, σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters. Όπως αναφέρει μία από τις πηγές του πρακτορείου, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ φέρεται να είπε στον Έλληνα πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα την περασμένη εβδομάδα πως ο Γιάννης Βαρουφάκης πρέπει να χαμηλώσει τους τόνους για να υπάρξει επιτυχές αποτέλεσμα στις συνομιλίες.

Άλλοι, ωστόσο, Ευρωπαίοι αξιωματούχοι δήλωσαν ότι το πρόβλημα έγκειται περισσότερο στον ΣΥΡΙΖΑ και λιγότερο στον Γιάννη Βαρουφάκη, που δεν είναι μέλος του κόμματος παρότι εξελέγη με το ψηφοδέλτιό του. Επικαλούνται τις τριβές της κυβέρνησης Τσίπρα με τη Γερμανία για το ζήτημα των πολεμικών αποζημιώσεων και την πρόσφατη σύγκρουσή του με τους ηγέτες της Ισπανίας και της Πορτογαλίας. Οι ίδιοι αξιωματούχοι της ΕΕ τόνισαν ότι οι υπουργοί Οικονομικών οφείλουν να είναι πιο προσεκτικοί, να μην επιδιώκουν συγκρούσεις, να καθησυχάζουν τις αγορές και να μην τις αναστατώνουν, να ασχολούνται με τους αριθμούς και όχι με συνθήματα, όπως μεταδίδει το Reuters».

Δεν έχει αρχή και τέλος αυτό το έκτρωμα. Ο Γιούνκερ κάνει παρατηρήσεις στον Έλληνα πρωθυπουργό για υπουργό της κυβέρνησής του. Του λέει να είναι καλό παιδί, να χαμηλώσει τους τόνους, ίσως και το βλέμμα όταν συναντά τον Σόιμπλε, για να «υπάρξει επιτυχές αποτέλεσμα στις συνομιλίες». Τα οικεία πρόσωπα. «Προτιμούμε τα οικεία πρόσωπα στην εξουσία». Ας ψηφίζουν οι λαοί όποια πρόσωπα θέλουν. Αν δεν ταιριάζουν οι επιλογές των λαών με τις προτιμήσεις των Γιούνκερς τότε το πρόβλημα θα το έχουν οι λαοί. Το μήνυμα είναι ξεκάθαρα γραμμένο στα ταμεία της ευρωζώνης. Ή θα στείλετε να πάρει τα λεφτά εκείνον που εμείς γουστάρουμε ή δεν παίρνετε ούτε μισό ευρώ. Μέχρι να γίνετε κι εσείς σαν αυτούς που γουστάρουμε.

Αυτό το έκτρωμα δεν έχει ίχνος διακριτικότητας. Χαλάει το «καλό κλίμα» των διαπραγματεύσεων η έγερση του ζητήματος των αποζημιώσεων από τη Γερμανία. Ναι, χρωστάει η Γερμανία, αλλά η Γερμανία ποτέ δεν ξεπληρώνει. Κι όχι μόνο δεν ξεπληρώνει, αλλά δεν ανέχεται καν να της θυμίζουν τα χρέη της, τις δολοφονίες της, τον Χίτλερ της, τους πολέμους της. Η Γερμανία απαιτεί να υπάρχουν στην παγκόσμια μνήμη μόνο οι νίκες της και όχι οι ήττες της. Μόνο η δύναμή της και όχι τα χρέη της. Η Γερμανία απαιτεί, επειδή μπορεί να το κάνει. Επειδή την αφήνουν να το κάνει. Επειδή με την πρώτη ευκαιρία εξαγοράζει κυβερνήσεις ολόκληρες, πολιτικούς με την οκά και δελφίνους ηγετίσκους για να προετοιμάζει τη συνέχιση της δύναμής της στο μέλλον.

Αυτό το έκτρωμα ζέχνει πτωματίλα και ξερνάει σκουλήκια. «…οι υπουργοί Οικονομικών οφείλουν να είναι πιο προσεκτικοί, να μην επιδιώκουν συγκρούσεις, να καθησυχάζουν τις αγορές και να μην τις αναστατώνουν, να ασχολούνται με τους αριθμούς και όχι με συνθήματα, όπως μεταδίδει το Reuters». Όχι μόνο να μην ασχολούνται με συνθήματα, αλλά ούτε με συναισθήματα, με ανθρωπιστικές κρίσεις, με αλληλεγγύη και άλλα ποιητικά. Οι υπουργοί οφείλουν να ασχολούνται με τους αριθμούς. Των κερδών και ουδέποτε των νεκρών. Των κερδών απ’ όπου κι αν προέρχονται. Όπως κι αν παράγονται. Από στρατιές δούλων. Από το στύψιμο των φτωχών. Απ’ το ξεκλήρισμα λαών. Οι υπουργοί Οικονομικών να είναι Ταμίες. Νέτα σκέτα. Όχι πολιτικοί, όχι συνθήματα, όχι συναισθήματα.

Αυτό το έκτρωμα είναι η φρικτή σημερινή ευρωζώνη. Των στυγνών και στεγνών αριθμών. Της αδιαφορίας των παράπλευρων απωλειών. Ένας ιστός αράχνης που λάμπει τόσο, όσο για να θαμπώσει τον κάθε ξιπασμένο που λιγουρεύεται λικέρ στα ευρωπαϊκά σαλόνια, χειροφιλήματα στην «εξοχότατη» Μέρκελ και γονυκλισίες στον λυκόστομο Σόιμπλε.

Σιχάματα, μας μπλέξατε άσχημα. Μόνο το αργοφάγωμά σας από τις Ερινύες θα μας ικανοποιούσε, αλλά κι αυτές σιχαίνονται τη γεύση σας.

ΤΙΠΟΤΑ, ΚΑΤΙ ΔΙΚΑ ΜΟΥ…

3583

Από την ιστοσελίδα 24grammata.com αντιγράφω μέρος ενός κειμένου για τον Μαρίνο Αντύπα. Το θυμήθηκα διαβάζοντας τις «εξηγήσεις» που έδωσε ο Β. Διαμαντόπουλος σε δημοσίευμα τοπικής εφημερίδας της Καστοριάς, για τον λόγο που δέχτηκε να πάρει βουλευτικό αυτοκίνητο. Δεν σχολιάζω τίποτε άλλο, σεβόμενος τα όσα γράφει ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην αρχή του κειμένου – απάντησής του στον δημοσιογράφο της εφημερίδας: «Προφανώς σας τιμά η ενυπόγραφη κριτική, εξάλλου οι οσμές που εκπέμπουν οι ανυπόγραφοι – όπως αναφέρετε στο άρθρο σας – ψίθυροι από τα βάθη των υπονόμων, συγκινούν μόνο κοπρολάγνους της ενημέρωσης». Έχουμε κι εμείς οι ανώνυμοι τους κανόνες μας.

Ο ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ
Ο Μαρίνος Αντύπας, γιος του Σπύρου Αντύπα, μαραγκού, γλύπτη και τεχνίτη μαρμάρου, και της Αγγελίνας Κλαδά, γεννιέται το 1872 στα Φερεντινάτα, ένα μικρό ορεινό χωριό της περιοχής Πυλάρου στην Κεφαλλονιά. Η πολυμελής οικογένειά τους (λέγεται ότι από τα πολλά παιδιά της οικογένειας επιζούν μόνο ο Μαρίνος και δύο μικρότερα αδέλφια του, ο Μπάμπης ή Μπαούτας και η Αδελαΐδα) περνά μια μετρημένη και δύσκολη ζωή, καθώς φαίνεται ότι δεν σχετίζεται παρά το κοινό της επώνυμο με τις παλιές εύπορες οικογένειες της περιοχής. Για το λόγο αυτό, άλλωστε, και σε αναζήτηση καλύτερης τύχης, σύντομα εγκαθίσταται στην πρωτεύουσα της Κεφαλλονιάς, το Αργοστόλι.Εκεί, κατά τη σχολική χρονιά 1882-83, ο μικρός Μαρίνος εγγράφεται στο ελληνικό σχολείο, το σχολαρχείο, και μετέπειτα παρακολουθεί το γυμνάσιο, απ’ όπου και αποφοιτά τον Ιούνη του 1890 με εξαίρετες επιδόσεις και διαγωγή «αξιέπαινη». Σα μαθητής ακόμη, έρχεται σ’ επαφή με τη ριζοσπαστική παράδοση του τόπου του· παρά το ότι εκείνα τα χρόνια το προοδευτικό κίνημα του νησιού ατονεί, οι ιδεολογικές καταβολές του ριζοσπαστικού ενωτικού κόμματος της Κεφαλλονιάς στιγματίζουν τη σκέψη και διαποτίζουν μια για πάντα την ιδεολογία του Αντύπα.

Τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1890, βρίσκεται στην Αθήνα για να σπουδάσει στη Νομική Σχολή, χωρίς ποτέ, τελικά, να κατορθώσει να αποπερατώσει τις σπουδές του και να πάρει το πτυχίο του νομικού. Τότε είναι που για πρώτη φορά γνωρίζεται με προοδευτικούς κύκλους και το σοσιαλιστικό ρεύμα της εποχής.
Γράφει ο Χρ. Βραχνιάρης: «Στο σοσιαλισμό μυήθηκε στην Αθήνα κατά τη διάρκεια της φοίτησής του στη Νομική Σχολή. Έρχεται σ’ επαφή με τους σοσιαλιστικούς κύκλους που επηρεάζονται από το Σταύρο Καλλέργη, γίνεται μέλος του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου και αναπτύσσει πολύπλευρη δραστηριότητα». Δημοσίευμα της εφημερίδας «Σοσιαλιστής» επιβεβαιώνει τη σχέση του Αντύπα με τον «Σοσιαλιστικό Σύλλογο»· αναφέρεται σε φύλλο της 1.3.1896: «Περί τα μέσα του 15ημέρου τούτου εν Βιτρινίτση ο σοσιαλιστής Μ. Αντύπας, φοιτητής της Νομικής, ωμίλησε ενώπιον 200 περίπου προσώπων αναπτύξας τας σοσιαλιστικάς αυτού ιδέας…».

Το 1896, συμμετέχει ως εθελοντής μαζί με συμφοιτητές του στην επανάσταση που ξεσπά στην Κρήτη, και το 1897, τραυματισμένος στο στήθος, επιστρέφει στην Αθήνα. Επηρεασμένος βαθύτατα από την έκβαση της Κρητικής Επανάστασης αλλά και την ήττα στον ελληνοτουρκικό πόλεμο στη Θεσσαλία και συνειδητοποιώντας τον αντιλαϊκό ρόλο της μοναρχίας και των μεγάλων δυνάμεων, ξεκινά την έντονη κριτική του.
Συμμετέχει ενεργά στο μεγάλο συλλαλητήριο που διεξάγεται στην Ομόνοια στις 14 Σεπτεμβρίου του 1897 και με την ομιλία του από τον εξώστη του ξενοδοχείου «Μυκήναι» επιτίθεται δριμύτατα στον διάδοχο και τους βασιλικούς πρίγκηπες και κατηγορεί τις μεγάλες δυνάμεις για το ρόλο τους κατά τη διάρκεια του πολέμου μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας και στις μετέπειτα διαπραγματεύσεις. Η εμπλοκή του αυτή οδηγεί στη σύλληψή του και την προσαγωγή του σε δίκη την 8.1.1898 με τις κατηγορίες της εξύβρισης των διαδόχων, της διέγερσης του λαού και της προσβολής της Δανίας και των μεγάλων δυνάμεων. Παρά την προσπάθεια των φίλων του να τον υπερασπιστούν, ο Αντύπας καταδικάζεται σε φυλάκιση ενός έτους στις φυλακές της Αίγινας.

Μετά την έκτιση της ποινής του, συλλαμβάνεται και πάλι, αυτήν τη φορά για «ηθική αυτουργία» σε μία στημένη υπόθεση απόπειρας δολοφονίας κατά του Γεωργίου Α΄ και φυλακίζεται ξανά. Η υπ’ αριθμόν 4176 διαταγή του Υπουργείου Δικαιοσύνης είναι χαρακτηριστική: «… να μπει ο Αντύπας στην απομόνωση και να μη συνδιαλέγεται κανένας μαζί του. Σε περίπτωση μη συμμορφώσεώς του προς τα παραπάνω, να τον δέσουν μέσα στο κελί και να τον θέσουν υπό άναλον δίαιτα».
Με την αποφυλάκισή του το 1898, ο Αντύπας αναγκάζεται να εγκαταλείψει οριστικά τις σπουδές του και επιστρέφει στην ιδιαίτερη πατρίδα του, όπου και βοηθά τον πατέρα του στις εργασίες του. Τότε λέγεται ότι γνωρίζεται και συνδέεται με τη Βασιλικούλα Καλομοίρη, την κυρία Κούλα, όπως τη λένε στο χωριό, κόρη σταφιδέμπορα από την Αλεξάνδρεια.
Εκεί, την 29.07.1900, εκδίδει το πρώτο φύλλο της «ανθρωπιστικής», όπως την αποκαλούσε ο ίδιος, εφημερίδας του, της «Ανάστασις». Δυστυχώς, εξαιτίας του κυρίου άρθρου της «Τίς ο αίτιος;», στο οποίο καταφέρεται εναντίον της θρησκευτικής, νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας, κατηγορώντας τες ως αίτια εθνικών συμφορών και της ήττας του 1897, ακολουθούν αντιδράσεις και διώξεις. Η εφημερίδα αναστέλλει προσωρινά τη λειτουργία της, και περνούν περίπου τέσσερα χρόνια μέχρι να επανακυκλοφορήσει.

Καταδιωκώμενος ουσιαστικά από τον τόπο του μετά τη διακοπή της λειτουργίας της εφημερίδας, ο Αντύπας κατά το 1903 βρίσκεται στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας σε ένα ταξίδι, που θα αποδειχτεί καθοριστικό για τη ζωή του. Εκεί, πείθει τον θείο του Γεώργιο Σκιαδαρέση, έναν πλούσιο γεωπόνο ιδίων πολιτικών πεποιθήσεων, να επενδύσει αγοράζοντας γη στο θεσσαλικό κάμπο. Πράγματι, λίγο αργότερα, ο Σκιαδαρέσης μαζί με τον συμπατριώτη του Αρ. Μεταξά αγοράζουν στην περιοχή των Τεμπών ένα μεγάλο κτήμα 300.000 στρεμμάτων, στο οποίο μερικά χρόνια μετά ο Αντύπας σπέρνει τις ιδέες του για εξέγερση και, τελικά, συναντά το θάνατο.

Με την επιστροφή του και πάλι στην Κεφαλλονιά συνεχίζει τη δράση του· προωθεί την ένωση μαθητών γυμνασίου στο Αργοστόλι με την επωνυμία «Πρόοδος», συμβάλλει στη δημιουργία εργατικών συνδέσμων, οργανώνει λαϊκές κινητοποιήσεις και ξαναρχίζει την έκδοση της εφημερίδας του, η οποία από τις 3 Ιουλίου 1904 και μέχρι τον Απρίλη του 1907 εκδίδεται απρόσκοπτα. Μέσα από αυτήν ο λαός της Κεφαλλονιάς ενημερώνεται και έρχεται σε επαφή με θέματα κοινωνικού ενδιαφέροντος τοπικού αλλά και ευρύτερου χαρακτήρα, και ειδήσεις ποικίλου περιεχομένου.
Την ίδια χρονιά, το 1904, ιδρύει στο Αργοστόλι το «Λαϊκόν Αναγνωστήριον “Η Ισότης”», μία πολιτική εκπαιδευτική λέσχη που γρήγορα γίνεται η πνευματική εστία του νησιού και στην οποία συρρέουν προοδευτικοί άνθρωποι της περιοχής. Το «Λαϊκόν σχολείον», όπως ο ίδιος το αποκαλεί, έχει σκοπό την «ανάπτυξη της διανοίας και των υλικών μέσων διά των οποίων ευημερεί πας λαός»· διαθέτει αίθουσα αναγνώσεως και αναπαύσεως για κυρίες, αίθουσα διαλέξεων, αναγνωστήριο, αίθουσα μαθητών. Η λειτουργία αυτού του πνευματικού κέντρου ενοχλεί το κατεστημένο του τόπου, και ο Αντύπας σύρεται σε μία ακόμα δίκη, στην οποία, όμως, αυτήν τη φορά αθωώνεται.

Όλη αυτήν την περίοδο, η δράση του δεν περιορίζεται στην Κεφαλλονιά, αλλά επεκτείνεται στην Αθήνα και τον Πειραιά· πρωταγωνιστεί στη δημιουργία συλλόγων και ομάδων, κάνει διαλέξεις, εκφωνεί λόγους και έχει επαφές με μέλη εργατικών σωματείων. Τον Αύγουστο του 1905, βρίσκεται στην πρωτεύουσα, συμμετέχει σε συλλαλητήριο λαϊκής συμπαράστασης στην επανάσταση του Θερίσου στην Κρήτη και αποδοκιμασίας κατά του πρίγκηπα Γεωργίου, και ομιλεί μπροστά σε ακροατήριο 20.000 ατόμων. Η συνέχεια γνωστή, σύλληψη και κράτηση για δύο ημέρες από τις αρχές.
Ο ίδιος αναφέρει για τον αγώνα του στις 23.04.1905 στην «Ανάστασις»: «είμεθα έτοιμοι να δεχθώμεν και φυλακήν και ανασκολόπισιν και σταύρωσιν και δυστυχίαν και περιφρόνησιν και εμπτυσμούς και γροθιές και κουμπουριές. Βαστάμε για όλα και προκαλούμεν όλους και Άρχοντας και Πλουσίους και Παληκαράδες και Τραμπούκους και δολοφόνους, ίνα αν μπορέσουν είτε διά της απειλής, είτε διά του χρήματος, είτε διά της μαχαίρας και κουμπούρας είτε δι’ ούτινος δήποτε μέσου να μας κάμουν ώστε να αλλάξωμε του σκοπού μας έστω και μίαν κεραίαν και να οπισθοδρομήσωμεν έστω και μίαν σπιθαμήν».

Ο Αντύπας εναντιώνεται στα τότε κόμματα της βουλής και πρεσβεύει την εξαφάνισή τους και τη δημιουργία ενός νέου κόμματος, ενός κόμματος αρχών. Ονομάζει, λοιπόν, το κόμμα του Κοινωνιστικόν-Ριζοσπαστικόν, και κέντρο αυτού καθιστά το Λαϊκό Αναγνωστήριο. Γύρω από αυτό συσπειρώνονται πραγματικοί δημοκράτες, τόσο φτωχός κόσμος και εργαζόμενοι όσο διανοούμενοι και επιστήμονες. Με αυτό το κόμμα, το 1906, λαμβάνει μέρος στις βουλευτικές εκλογές στην Επαρχία Κρανιάς του νησιού του ως υποψήφιος των εργατικών και λαϊκών τάξεων. Σε προκήρυξή του πριν τις εκλογές αναφέρει: «επιθυμούμεν μία μεγάλη κοινωνιστική Δημοκρατία να διευθύνη σύμπασαν την ανθρωπότητα και να κρημνίση και θρόνους και κληρονομικά αξιώματα και θρησκευτικάς δεισιδαιμονίας και προλήψεις και την δύναμιν του χρυσού να εκμηδενίση και αντί της Τυραννίας του κεφαλαίου την βασιλείαν της εργασίας και της ικανότητος να καθιερώση». Ο πόλεμος που εξαπολύουν οι εκπρόσωποι της κυρίαρχης τάξης του νησιού και μέλη κομμάτων, «οι μεταπράται των συνειδήσεων και οι εργολάβοι των εκλογικών επιτυχιών», όπως τους αποκαλεί, έχει αποτέλεσμα. Ο Αντύπας συγκεντρώνει 2.550 ψήφους εργατών και χωρικών σε σύνολο 6.000-7.000 ψήφων, αλλά, τελικά, δεν κατορθώνει να εκλεγεί.

Το ίδιο έτος, ο Αντύπας προχωρά σε δύο ενέργειες ρηξικέλευθες αλλά και κωμικές ταυτόχρονα, αν αναλογιστεί κανείς την έκπληξη που προκαλούν στην τοπική κοινωνία: βαφτίζει τα παιδιά τού βοηθού τού πατέρα του και ενός άλλου φίλου του, και τους δίνει τα ονόματα Επανάσταση και Αναρχία.
Ο Ιούνιος του 1906 τον βρίσκει στη Θεσσαλία, στα κτήματα του θείου του στο Λασποχώρι, σημερινό Ομόλιο. Εκεί, μαζί με τον ξάδερφό του, Παναγιώτη Σκιαδαρέση, αναλαμβάνουν ως επιστάτες. Όμως, ο Αντύπας δεν εγκαταλείπει την εξεγερτική του προπαγάνδα και σύντομα αποδεικνύεται «επιστάτης» των ελευθεριών των κολίγων. Στο «Κοινωνιολογικόν και Πολιτικόν Λεξικόν» της εφημερίδας «Ανεξάρτητος» του 1934 αναφέρεται: «Δεν ήτο ο επιστάτης, το όργανον δηλαδή ενός φεουδάρχου αλλά ο παλαιός Αντύπας. Καθημερινώς επροπαγάνδιζε την χειραφέτησιν των σκλάβων αγροτών. Έκαμε διαλέξεις, περιοδείας εις τα γύρω χωριά και με μίαν λέξιν ύψωσε την σημαίαν του Αγροτισμού. Βεβαίως, δεν επροπαγάνδιζε την χωρίς καμμίαν αποζημίωσιν απαλλοτρίωσιν των τσιφλικίων αλλά “την παραχώρησιν τούτων εις τους γεωργούς κατόπιν δικαίας και λογικής αποζημιώσεως των τσιφλικιούχων”. Διά την εποχήν εκείνην, όμως, η προπαγάνδα αυτή ήτο μία επαναστατική προπαγάνδα».

Με την κάλυψη του θείου του, που παρ’ ότι μεγαλοϊδιοκτήτης συναινεί στις ενέργειες του ανιψιού του για περισσότερες παροχές στους κολίγους, ο Αντύπας αναπτύσσει τον ανατρεπτικό του λόγο περί παραχώρησης στους κολίγους εκτάσεων για βοσκοτόπια και οικίες, απόδοσης σε αυτούς του 75% της παραγωγής τους αντί για το 25% που ίσχυε, υιοθέτησης της αργίας της Κυριακής, πρόνοιας για σχολεία και οργάνωσης αγροτικών συνδέσμων. Ο Γ. Καψάλης μεταφέρει μία χαρακτηριστική σκηνή: «Είναι Κυριακή απόγευμα, ένας τελάλης φωνάζει στους δρόμους του χωριού για τη σύναξη των κατοίκων στην πλατεία. Και είναι εκεί συνταγμένοι άντρες-γυναίκες. Τους μιλάει πως ο Σκιαδαρέσης, ο ιδιοκτήτης, τούς χαρίζει τα χρέη, αφού κι αυτός μεσολάβησε. Πως από φέτος (1906) και κάθε χρόνο θα παραδίνουν μόνο το 25% της σοδειάς τους στον ιδιοκτήτη και όχι το 75%, όπως έκαναν ως τότε. Και πως, όσοι θέλουν, μπορούν με λογική τιμή να αγοράσουν όσα στρέμματα θέλουν και να γίνουν ιδιοκτήτες οι ίδιοι. Πανζουρλισμός από εκδηλώσεις χάρης κι ευγνωμοσύνης. Τον θεωρούν ‘θεό’ τους. Δεν προφταίνουν να τον αγκαλιάζουν και να τον φιλούν άντρες, γυναίκες, γεροντάκια, κοπέλες και παιδιά. Τους αναγγέλλει επίσης ότι στο Λασποχώρι θα ιδρύσει Γεωργική Σχολή…».

Ο ίδιος ο Αντύπας αργότερα, στις 23 Φλεβάρη του 1907, λίγες μέρες δηλαδή πριν την τραγική του κατάληξη, αναφέρει: «… φρονώ ότι το δίκαιον είνε εκεί όπου το συμφέρον των πολλών και όχι των ολίγων, επομένως μεταχειρίζομαι τας δυνάμεις μου υπέρ της εξαφανίσεως του τσιφλικιού και της πλήρους ανεξαρτησίας του καλλιεργητού».
Αναμενόμενο είναι, λοιπόν, αυτά τα έργα και τα κηρύγματα του Αντύπα να τον καταστήσουν όχι μόνον ενοχλητικό για τους μεγαλοτσιφλικάδες αλλά και επικίνδυνο. Αρχικά, η αντίδραση επιχειρεί να τον φοβίσει μέσω συστάσεων που του γίνονται από τη Νομαρχία να σταματήσει τα εμπρηστικά του μηνύματα, ενώ, παράλληλα, η Χωροφυλακή διακριτικά του κάνει παρατηρήσεις, και χρησιμοποιείται κάθε μέσο συκοφάντησης και τρομοκράτησής του.

Χαρακτηριστικό της ολοένα αυξανόμενης έντασης των σχέσεων μεταξύ Αντύπα και τσιφλικάδων είναι το επεισόδιο που λαμβάνει χώρα στην πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα το Σεπτέμβριο του 1906. Εκεί, ο Αντύπας χτυπά το μεγαλοκτηματία και βουλευτή Αγαμέμνων Σλήμαν, ο οποίος τον έχει κατηγορήσει στο νομάρχη Λάρισας ως «υποκινητή ερεθισμού των αγροτών κατά των κυρίων τους και επικίνδυνο για την τάξη». Την 19.09.1906 καταδικάζεται σε εικοσαήμερη φυλάκιση σε μία δίκη που αποκτά πολιτικό χαρακτήρα και κατά την οποία, ουσιαστικά, στο πρόσωπο του Αντύπα δικάζεται η αγροτική ιδέα, σύμφωνα με τον Κορδάτο, και η κοινωνική χειραφέτηση των αγροτών.

Από σειρά άρθρων του Γιάννη Κορδάτου, που δημοσιεύτηκαν το 1947 στην εφημερίδα του Αγροτικού Κόμματος Ελλάδας «Νέος Δρόμος», μεταφέρουμε μέρος της απολογίας του: «Δεν είμαι στοιχείον κακοποιόν και ταραξίας. Είμαι παιδί του λαού, που συγκινήθηκε διά την οικτρά κατάστασιν των αγροτών της Θεσσαλίας. Ο μηνυτής μου, Γερμανός την καταγωγήν και άνθρωπος των τσιφλικούχων, με κατηγόρησε εις τον Νομάρχην Λαρίσης ως δημεγέρτην, στασιαστήν και ταραξίαν. Η καταγγελία ήτο ψευδής. Εις τους αγρότας ωμίλησα πολλάκις αλλ’ όχι ως στασιαστής. Ωμίλησα ως ανθρωπιστής και κοινωνιστής. Τους υπέδειξα ότι δύναται να διεκδικήσουν τα δικαιώματά των και ότι τα τσιφλίκια είνε η γη των προγόνων των, η βιαίως και ατίμως περιελθούσα εις την κατοχήν των μπέηδων και πασάδων αρχικώς και ακολούθως μεταβιβασθείσα εις τυράννους φέροντας ελληνικά ονόματα, αλλά ψυχήν ανθρωπομόρφων θηρίων…».

Από την εφημερίδα «Το Άστυ» συμπληρώνουμε στην απολογία του: «Εκεί η κατάστασις ήτο αθλία και η εικών απαισία. Έλληνες αδελφοί μας γυμνοί και κάτισχνοι, εφ’ ων τα οστά μόνον και η επιδερμίς προσκολλώνται, χρησιμεύουσιν ως τα φορτηγά ζώα των ημεδαπών τυράννων… Ήρχισα λοιπόν και έργω και λόγω παρέχων εις τους χωρικούς πάσαν δυνατήν ευκολίαν, απαλλάσσων τούτους από τας δουλικάς αγκαρείας, ας καθιέρωσεν η τετρακοσαετής τυραννία των Τούρκων και εξηκολούθησε συνεχίζουσα λίαν ασυστόλως η τεσσαρακονταετής των Ελλήνων τσιφλικούχων απληστία… Καταδικάσατε αυστηρώς τον κατηγορούμενον Αντύπαν, αλλ’ αθωώσατε ασμένως τον συνήγορον της εργασίας και της προόδου».
Φαίνεται από τα παραπάνω αλλά και την εν γένει φιλοσοφία του ότι ο Αντύπας (όπως σημειώνει μια παλιά μελέτη του Αγροτικού Κόμματος Ελλάδος, που μας μεταφέρει ο Γ. Πετρόπουλος) δεν είχε συλλάβει το αγροτικό πρόβλημα στο σύνολό του, δεν είχε δει δηλαδή «ότι η αστική τάξη συμβιβάστηκε με τους τσιφλικάδες και δεν ήθελε και δεν μπορούσε να λύσει το αγροτικό πρόβλημα».

Όμως, όπως αποδεικνύεται περίτρανα και στη συνέχεια, ο Αντύπας έτσι κι αλλιώς δεν κάνει πίσω στις αρχές του και συνεχίζει το έργο του, μιλώντας σε συγκεντρώσεις στα χωριά του κάμπου, οργανώνοντας ομάδες και κινητοποιώντας τους αγρότες· γνωρίζοντας πολύ καλά ότι αυτές οι συστάσεις δεν είναι παρά άμεσες προειδοποιήσεις και απειλές, και συνειδητοποιώντας τον επερχόμενο κίνδυνο για τη ζωή του, εκμυστηρεύεται στους κολίγους: «Εμένα θα με σκοτώσουν, μα όπου κι αν με βρει το κακό να ‘ρθείτε να με πάρετε, θέλω και νεκρός να είμαι ανάμεσά σας».
Κάποια λόγια του αργότερα, στην εφημερίδα «Πανθεσσαλική» του Σοφ. Τριανταφυλλίδη, στις 12 Φλεβάρη 1907, σκιαγραφούν την προσωπικότητα αλλά και τις προθέσεις του: «… Πολλάκις εδοκίμασα τη λόγχη και την φυλακή των και υπέμεινα μεν χωρίς να μεταβληθώ ή να φοβηθώ, αλλά κατέστην προσεκτικώτερος και ολίγον πανούργος (αι αλώπεκες θέλουν κύνας θηρευτικούς και όχι υλακτούντας), κατανοήσας καλώς ότι η πρόοδος της ιδέας δεν είνε ούτε εμπόρευμα ούτε κομματική συναλλαγή διά να έχει χρείαν ρεκλάμας και επαίνων. Αύτη έχει ανάγκην αυτοθυσίας, το δένδρον των δικαιωμάτων καλλιεργείται με γερά χέρια με γερήν θέλησιν και πάντοτε σχεδόν ποτίζεται με αίμα και όχι με νερό και μελάνι…».

Και, πράγματι, έτσι ακριβώς γίνεται· το έργο της δολοφονίας αναλαμβάνει με αμοιβή 12.200 δραχμών ο Ιωάννης Κυριακού, ένας σκληρός επιστάτης στα κτήματα του συνεταίρου του θείου του Αντύπα. Ο Κυριακού φαντάζει ως ο ιδανικός θύτης, αφού αφενός έχει έρθει σε σύγκρουση κατά το παρελθόν με τον Αντύπα και τον μισεί θανάσιμα για τα κηρύγματά του και αφετέρου έχει τη δυνατότητα να βρίσκεται κοντά του λόγω του κοινού χώρου εργασίας και διαμονής τους.
Εκείνες τις μέρες, διεξάγεται στη Λάρισα δίκη για το επεισόδιο με το νομάρχη Λάρισας, Νιώτη, που δημόσια στην πλατεία της Λάρισας έχει αποκαλέσει τον Αντύπα «υποκινητή επιβλαβών, ασκόπων και αναρχικών ενεργειών». Η δίκη κατά τη συνήθη τακτική των αρχών αναβάλλεται, και ο Αντύπας παίρνει το δρόμο της επιστροφής. Τη νύχτα της 8ης του Μάρτη φτάνει στον Πυργετό. Εκεί, δεχόμενος σφαίρα από δίκαννο «εκ των όπισθεν και εις την οσφυακήν χώραν», ο Μαρίνος Αντύπας άδικα αφήνει την τελευταία του πνοή.

Η είδηση πρωτογίνεται γνωστή μέσω ενός τηλεγραφήματος που στέλνει ο Παναγιώτης Σκιαδαρέσης προς το ξενοδοχείο «Ερμής», όπου διέμενε ο πατέρας του, Γεώργιος. Το τηλεγράφημα έγραφε: «Ραψάνη 6η πμ, Μαρίνον Αντύπαν εδολοφόνησαν. Απαντήσατε εάν Σκιαδαρέσης ευρίσκεται Αθήνας. Παναγής Σκιαδαρέσης».
Η εφημερίδα «Εμπρός» γράφει την 10.03.1907 στην πρώτη της σελίδα: «Δολοφονία του Δικηγόρου Αντύπα παρά την Αγυιάν», ενώ το σχετικό ρεπορτάζ αναφέρει: «Λάρισα 9 Μαρτίου. Χθες τη νύκτα εις το χωρίον Πυργετός της Ραψάνης ο γνωστός δικηγόρος Μαρίνος Αντύπας, ο ραπίσας άλλοτε αυτόσε τον κ. Σλήμαν, ων διευθυντής των κτημάτων του θείου του κ. Σκιαδαρέση, εφονεύθη υπό του επιστάτου του ετέρου συνιδιοκτήτου κ. Μεταξά, ονόματι Ιωάννου Κυριακού. Ο φόνος διεπράχθη εντός του κονακίου, συνεκίνησε δε μεγάλως τους χωρικούς, καθόσον ο Αντύπας υπερασπίζετο αυτούς παρέχων πλείστας ευκολίας συνεπεία των οποίων αντεμάχοντο μετά του συνιδιοκτήτου Μεταξά. Λεπτομέρειαι του φόνου τούτου αγνοούνται. Ο ανακριτής κ. Αγαθόνικος έσπευσε σήμερον επί τόπου. Ο δράστης συνελήφθη».

Σχετικά με τις συνθήκες της δολοφονίας, οι περισσότερες από τις εφημερίδες αναπαράγουν αυτά που οι αρχές τούς μεταφέρουν. Διαβάζομε στην ίδια εφημερίδα: «Ο φόνος του δικηγόρου Μ. Αντύπα εις τον Πυργετόν του Ολύμπου παρήγαγε βαθυτάτην συγκίνησιν… Ο Αντύπας, αντιπρόσωπος του Σκιαδαρέση, μετέβη τη νύκτα εις το κοινόν κονάκιον ζητών να ανοίξη τη θύραν ενός διαφιλονικουμένου δωματίου, ην έκλεισε ο Κυριακού, επιστάτης του ετέρου συνιδιοκτήτου κ. Μεταξά. Ο Μαρίνος, εισελθών εις το δωμάτιον του ύπνου του Κυριακού, απειλητικώς ενέβαλε τον τελευταίον εις φόβον. Ο Κυριακού ήρπασε τότε το κρεμασμένον Αγγλικόν όπλον Βίντσεστερ και επυροβόλησε δις πλήξας τον Αντύπαν εις την κεφαλήν και εις το ισχύον. Ο Αντύπας έπεσεν αμέσως άπνους».

Ευτυχώς, όμως, την αλήθεια για τις συνθήκες τού θανάτου του περισώζει ο ξάδελφός του, Παναγιώτης Σκιαδαρέσης, αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονίας, και την παρουσιάζει η εφημερίδα «Αθήναι»: «Εκαθήμεθα εις το κάτω πάτωμα της οικίας μας και ετρώγαμεν, ότε περί την 11ην ο Αντύπας εγερθείς μετέβη όπως παραλάβη εκ του δωματίου του επιστολή τινά πλην εύρε την θύραν του διαδρόμου κλειστή και έκρουσεν όπως του ανοίξουν. Ο εντός κοιμώμενος Ιωάννης Κυριακού εγερθείς του ύπνου ηρνήθη ν’ ανοίξη. Είτα όμως ανοίξας είπε εις τον Αντύπα ότι ουδέν δικαίωμα έχει να ανέλθη εις την οικίαν του. Εκ τούτου προυκλήθη φιλονεικία και αντηλλάγησαν βαρείαι φράσεις μεθ’ ας ο Κυριακού λαμβάνει το όπλον δι’ ου πυροβολεί και χτυπά τον Αντύπα ελαφρώς εις την κεφαλήν. Ότε όμως ούτος έφευγεν, εδέχθη δεύτερον πυροβολισμόν διά δικάννου όπλου εις την οσφυακήν χώραν και πίπτει εις τας αγκάλας μου. Μετά μίαν ώραν εξέπνευσε λέγων Ισότης, Αδελφότης, Ελευθερία. Ο φονεύς αμέσως εκλείσθη εις το δωμάτιόν του, άλλως θα εφονεύετο υπό των χωρικών οίτινες ελάτρευον τον Αντύπα. Μετ’ ολίγον ο φονεύς παρεδόθη εις τον καταφθάσαντα αστυνόμον».

Οι αρχές, όπως είναι φυσικό, επιχειρούν να συγκαλύψουν τις πραγματικές συνθήκες της δολοφονίας. Έτσι, ο «καταφθάσας αστυνόμος», μη έχοντας την πρόθεση να αποδώσει την ορθή διάσταση των πραγμάτων, αναφέρει σε τηλεγράφημά του προς το Υπουργείο Εσωτερικών: «Αντύπας ραπίσας Κυριακού εφονεύθη αμυνομένου». Την ίδια άποψη φαίνεται, όμως, πως υιοθετεί και η ελληνική δικαιοσύνη, αφού λίγο καιρό αργότερα πανηγυρικά αθωώνει τον Κυριακού.
Ο κορυφαίος, ίσως, αγωνιστής του αγροτικού κινήματος στην Ελλάδα, ο κοινωνικός αγωνιστής Μαρίνος Αντύπας δεν υπάρχει πια. Δολοφονείται για τις ιδέες του σε ηλικία 35 ετών και η δολοφονία του ανακουφίζει (πρόσκαιρα, όπως δείχνουν τα γεγονότα που χρόνια μετά ακολουθούν) τους μεγαλοτσιφλικάδες όχι μόνον της περιοχής αλλά ολόκληρης της χώρας. Ανακουφισμένη, όμως, από το τέλος του δείχνει και η κυβέρνηση στην Αθήνα.

Σε φύλλο τής 10.03.1907 η προσκείμενη στο Παλάτι εφημερίδα «Εστία» κυνικά αναφέρει: «Η είδηση περί του φόνου του δικηγόρου Μ. Αντύπα εις το κτήμα Σκιαδαρέση εν Θεσσαλία προξένησεν εντύπωσιν εν Αθήναις, όπου ανεξαρτήτως των σοσιαλιστικών ιδεών του, ο Αντύπας απήλαυε συμπαθειών. Ο ατυχής δικηγόρος πίπτει θύμα ατυχώς αυτών των αρχών του, τας οποίας από έτους και πλέον εφήρμοζεν εις το μέγα κτήμα του θείου του το οποίον διηύθυνε. Τούτο αποδεικνύει ότι ο σοσιαλισμός εν Ελλάδι μόνο εις ιδέας πρέπει να υπάρχη, και να τηρήται απόστασις από της εφαρμογής των αρχών του».
Από την άλλη, η δολοφονία του προκαλεί πραγματικό σεισμό στους προοδευτικούς κύκλους γενικά του πανελληνίου. Οι εφημερίδες, όπως ειπώθηκε, της Αθήνας, του Βόλου, της Κεφαλλονιάς ασχολούνται πλατιά με την προσωπικότητα και το έργο του, ενώ θρησκευτικά και πολιτικά μνημόσυνα πραγματοποιούν εργατικά σωματεία σε πολλά μέρη της χώρας. Το αντίκτυπο, όμως, είναι ισχυρότερο στη Θεσσαλία, στον τόπο του μεγάλου του αγώνα. Στη Λάρισα, όπου μεταφέρεται το φέρετρό του από τον Πυργετό, γίνεται λαϊκό προσκύνημα, ενώ χιλιάδες κόσμου παρελαύνει από το ξενοδοχείο «Μουστάκα», όπου έχει τοποθετηθεί το λείψανό του, μέχρι να ταφεί στο χωριό Ομόλιο, εκεί όπου σήμερα βρίσκεται η προτομή του. Ο θάνατος του Αντύπα απογοητεύει τον θείο του, που πουλά τα κτήματά του και φεύγει από την περιοχή.

Ταυτόχρονα, όμως, εμπνέει τους κολίγους, και το όραμά του θεριεύει την αγροτιά, που τρία χρόνια αργότερα με σύνθημα την «Απαλλοτρίωση» θα φουντώσει τη μεγάλη εξέ-γερση του Κιλελέρ.
Ο Δημήτρης Ανδρουτσόπουλος στο «Αναρχικό Δελτίο» σημειώνει για τα γεγονότα που χρόνια μετά ακολουθούν: «Στις 20 Ιανουαρίου 1910 συγκροτήθηκε μεγάλο συλλαλητήριο στην Πλατεία της Καρδίτσας, στο οποίο έλαβαν μέρος χιλιάδες αγρότες. Στις 7 Φεβρουαρίου συλλαλητήρια επαναλαμβάνονται σε πολλές πόλεις και κωμοπόλεις της Θεσσαλίας. Στις 27 Φεβρουαρίου συγκροτούνται νέα συλλαλητήρια, και στην Καρδίτσα ξεσπούν επεισόδια με αποτέλεσμα τη δολοφονία του αγρότη Χρήστου Σάλτα από το Ανώγι και τον τραυματισμό ορισμένων άλλων στο Σιδηροδρομικό Σταθμό. Στις 6 Μαρτίου, τρία χρόνια μετά την δολοφονία του Αντύπα, οργανώνεται μεγάλο αγροτικό συλλαλητήριο στη Λάρισα.

Οι κολίγοι των απομακρυσμένων περιοχών θα έρχονταν στην πόλη με το πρωινό τρένο. Στη στάση στο Κιλελέρ οι κολίγοι που επιβιβάζονται, μετά από διαταγή του διευθυντή των σιδηροδρόμων Θεσσαλίας, αντιμετωπίζονται με τη δύναμη των όπλων του στρατού, με αποτέλεσμα δύο νεκρούς και πολλούς τραυματίες. Το ίδιο συμβαίνει και στην επόμενη στάση του τρένου στο Τσουλάρ, σημερινή Μελία, όπου δύο ακόμη διαδηλωτές σκοτώνονται και πολλοί τραυματίζονται από πυροβολισμούς που ρίχνουν οι στρατιώτες μέσα από τα παράθυρα του τρένου. Η είδηση της αιματοχυσίας φτάνει στους συγκεντρωμένους διαδηλωτές στη Λάρισα, όπου ξεσπούν συγκρούσεις και οι δυνάμεις καταστολής χτυπούν στο ψαχνό. Μετά την εξέγερση και τη σφαγή των αγροτών στις 6 Μάρτη του 1910 η κυβέρνηση του Στέφανου Δραγούμη προχώρησε σε συλλήψεις και οργάνωσε δίκες κατά των αγροτών. Οι κυβερνήσεις, όμως, που ακολούθησαν στα επόμενα χρόνια, μπροστά στην απειλή νέων εξεγέρσεων προχώρησαν σταδιακά στην απαλλοτρίωση των τσιφλικιών και μέχρι το 1955 το μεγαλύτερο μέρος της γης αποδόθηκε στους αγρότες».

Μ’ ΕΝΑ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΞΕΧΝΙΕΜΑΙ

kartesios130315

Καλά κάνει η κυβέρνηση και φτιάχνει επιτροπές για το πώς μπήκε η χώρα στο μνημόνιο και για τις γερμανικές αποζημιώσεις. Ας λένε ό,τι θέλουν αυτοί που υποστηρίζουν πως η κυβέρνηση δημιουργεί τις αντίστοιχες επιτροπές για εσωτερική κατανάλωση. Ας τις είχαν κάνει οι προηγούμενες κυβερνήσεις τις επιτροπές να μην είχε τώρα υλικό ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν το έπραξαν. Και όχι μόνο αυτό, αλλά επί 15 χρόνια κανείς υπουργός Δικαιοσύνης δεν υπέγραφε την απόφαση του Αρείου Πάγου που δικαίωνε τα θύματα των ναζί. Αντί να μιλάνε, λοιπόν, καλύτερα να το βουλώσουν.

Να το βουλώσουν για το θέμα της επιτροπής για τις ευθύνες του Μνημονίου και να σταματήσουν τις μπούρδες περί «διαρκούς χαρακτήρα της επιτροπής ώστε να εξεταστούν τυχόν ευθύνες της σημερινής κυβέρνησης αν μας ξαναχώσει σε τρίτο Μνημόνιο». Να κάνουμε λοιπόν μία επιτροπή αθάνατη, στο διηνεκές, στο άπειρο. Ουσιαστικά να μη βγάλει ποτέ αποτέλεσμα. Θα βόλευε, ιδιαίτερα τον Βενιζέλο και τον Σημίτη τους οποίους οι δικαστές δεν τολμούν να καλέσουν ούτε καν ως μάρτυρες σε δίκη.

Να γίνει η επιτροπή για τα Μνημόνια. Αλλά να φτάσει πίσω. Εκεί που ξεκίνησε το τεράστιο φαγοπότι των ολυμπιακών έργων. Να φτάσει στον Σημίτη. Διαφορετικά όλοι οι υπόλοιποι θα επικαλούνται ότι βρήκαν ένα τεράστιο χρέος που δεν τους άφηνε περιθώρια ελιγμών και εναλλακτικών λύσεων. Να μην αφεθεί κανένα άλλοθι για κανέναν. Αν δεν το αποφασίσουν, τζάμπα θα γίνει η επιτροπή στη Βουλή. Ας την κάνει η Ακαδημία Αθηνών για καθαρά ιστορικούς λόγους κι ύστερα να κυκλοφορήσει εγκυκλοπαίδεια. Άλλο ενδιαφέρον δεν θα υπάρχει.

Δεν πιστεύω ότι η σημερινή κυβέρνηση θα τολμήσει να το κάνει. Δε θέλει τη ρήξη. Το απέδειξε. Τα δύο δόγματα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο και δεύτερον ότι πρώτα φροντίζεις να έχουν τα βασικά οι πολίτες σου κι ύστερα αρχίζεις να ξεχρεώνεις τους δανειστές σου. Όταν όμως ένα χρέος δεν είναι βιώσιμο τότε δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσεις να πληρώνεις δόσεις. Είναι άχρηστες. Πάνε σε μαύρη τρύπα. Όσο για το ποιους φροντίζει πρώτα, το είδαμε. Είναι έτοιμη και η δεύτερη δόση για το ΔΝΤ, ενώ τίποτα από τα βασικά δεν έχει εξασφαλιστεί σε μεγάλο μέρος των πολιτών. Καλά τα νομοσχέδια, αλλά μ’ ένα νομοσχέδιο δεν ξεχνιέται ούτε η πείνα, ούτε η ανεργία, ούτε η φτώχεια, ούτε τα λουκέτα. Κι αν η προς στιγμήν ελπίδα σταμάτησε τις αυτοκτονίες, η πραγματικότητα του αδιεξόδου εύκολα θα τις ξαναρχίσει.

Άλλαξε ο ΣΥΡΙΖΑ. Σιγά το νέο. Ολόκληρος ο ΣΥΡΙΖΑ, μηδέ της Αριστερής Πλατφόρμας εξαιρουμένης, άλλαξε. Προσωπικά γνωρίζω τρεις βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Οι δύο πήραν βουλευτικό αυτοκίνητο. Ανήκουν και οι δύο στους… left platformers. Ο τρίτος, που αρνήθηκε να πάρει αυτοκίνητο και το όνομά του δεν υπάρχει στην αντίστοιχη λίστα ονομάτων που κυκλοφόρησε, δεν ανήκει στην πλευρά Λαφαζάνη. Όταν δεν μπορείς, λοιπόν, να έρθεις σε ρήξη με τα προνόμια, για ποιες ρήξεις με την ευρωζώνη και τους δανειστές τολμάς να μιλάς; Ασ’το, ξεκουράσου και απόλαυσε την εκλογή σου. Την ξέρουμε καλά την επαναστατικότητα των βουλευτικών εδράνων.

Φυσικά, δεν έμεινε κρυφό και ποιος είναι εκείνος που έδωσε τεράστια μάχη για να μην παραχωρήσει στο κόμμα του δύο από τους επιστημονικούς συνεργάτες που δικαιούται και ότι «κλώτσησε» δυνατά για να μην παραδίδει το 40% της αποζημίωσής του στο κόμμα και στις δομές κοινωνικής αλληλεγγύης, με το επιχείρημα ότι πληρώνει μεγάλες δόσεις για το σπίτι που αγόρασε στο εξωτερικό. Μ” αυτές τις συμπεριφορές, φίλε μου, δεν λέγεσαι δραχμολάτρης αλλά δραχμοφονιάς. Ελπίζω να εξηγηθήκαμε.

Κι άντε μετά να βρεις επιχειρήματα για να δικαιολογήσεις ότι η Παναρίτη κάνει αποκαλύψεις εκ μέρους μιας κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ! Ότι βρήκε πάλι ρόλο και τον πήρε. Ότι συμβουλεύει τον Βαρουφάκη, αν και ο συγκεκριμένος πιστεύω πλέον ότι δεν χρειάζεται Παναρίτες για συμβούλους, αλλά έναν δάσκαλο χορού καθώς σύντομα τον βλέπω να συμμετέχει στο Dance With The Stars. Άντε και εις ανώτερα, σύντροφοι.

Το blog Καρτέσιος
δεν "υιοθετεί" απαραίτητα το περιεχόμενο των ειδήσεων που αναρτά στην κατηγορία «Ενημέρωση» και στις οποίες αναφέρεται η πηγή της είδησης.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

kartesios@hotmail.gr

ΚΑΙΡΟΣ


ΑΡΧΕΙΟ