ΕΝ ΟΛΙΓΟΙΣ

CJ5OM5pWgAA4kzZ
Το γεγονός ότι η πραγματική χρηματιστηριακή αξία των τραπεζών τα τελευταία χρόνια κινείται από 1,5 δισ. ευρώ έως 5 δισ. ευρώ και το κράτος, δηλαδή οι πολίτες, έχουμε χρεωθεί με 80 δισ. ευρώ για να τις ανακεφαλαιοποιούμε και να τις σώζουμε, δείχνει από μόνο του ότι το δίλλημα «ευρώ ή δραχμή» απογυμνωμένο από κάθε ουσιαστική αλλαγή πολιτικής, είναι και μάταιο και αποπροσανατολιστικό.

Μιλώντας για τη χρηματιστηριακή αξία των τραπεζών δεν αναφέρομαι στο χθεσινό κατάντημα των τραπεζικών μετοχών. Για παράδειγμα, η αθροιστική χρηματιστηριακή αξία της Εθνικής Τράπεζας, της Eurobank, της Alpha Bank και της Τράπεζας Πειραιώς τον Απρίλιο του 2013 ήταν 1,7 δισ. ευρώ. Σε μία νύχτα η αξία τους εκτινάχτηκε σε πάνω από 26 δισ. ευρώ καθώς ο δημόσιος τομέας προσέφερε στις τράπεζες … βοήθεια 24,5 δισ. ευρώ.

Με το να επιστρέψουμε, λοιπόν, απλώς στη δραχμή δίχως να αλλάξει η κυρίαρχη πολιτική και οι συνειδήσεις των πολιτών το μόνο που θα αλλάξει είναι ότι η χρηματιστηριακή αξία των τραπεζών θα είναι 5 δισ. δραχμές και το κράτος, δηλαδή οι πολίτες, θα φορτώνονται με 80 δισ. δραχμές για να τις σώζουμε.

Νομίζω πως έχει περάσει η ώρα που θα έπρεπε οι εκπρόσωποι του κινήματος της εξόδου από την ευρωζώνη να μας παρουσιάσουν ένα συνολικό πρόγραμμα, μια συνολική πρόταση για το τι ακριβώς επιδιώκουν με την έξοδο από την ευρωζώνη, σε τι ελπίζουν και πώς θα το καταφέρουν. Η «στεγνή» συζήτηση περί ευρώ ή δραχμής δεν λέει κάτι.

Επίσης δεν λέει κάτι η εξήγηση του Λαπαβίτσα: «Λυπάμαι που θα στενοχωρήσω τους καλούς οπαδούς του μονόδρομου, αλλά αναλυτικός σχεδιασμός της εξόδου υπάρχει από καιρό. Η δημόσια κατάθεσή του είναι θέμα πολιτικό και θα γίνει όταν θα το επιλέξει η πλευρά που εδώ και χρόνια επιχειρηματολογεί υπέρ της εξόδου» όπως την καταθέτει στο κείμενό του με τίτλο «Τι είναι και τι δεν είναι το Εναλλακτικό Σχέδιο».

Λυπάμαι κι εγώ που η εξήγηση του Λαπαβίτσα σχετικά με το χρόνο κατάθεσης της πρότασης από την «πλευρά που εδώ και χρόνια επιχειρηματολογεί υπέρ της εξόδου» μου θυμίζει τον Σταύρο Θεοδωράκη και το «Ποτάμι» που έλεγαν ότι έχουν πρόγραμμα αλλά θα μας το αποκάλυπταν μετά τις εκλογές. Απουσιάζει η σοβαρότητα και η όποια ένδειξη ότι η «πλευρά που εδώ και χρόνια επιχειρηματολογεί υπέρ της εξόδου» διαθέτει κάποια σοβαρή και ολοκληρωμένη πρόταση.

Ως εκ τούτου και εν ολίγοις, το να συνεχίσουμε να ελπίζουμε ότι η λύση θα δοθεί από κόμματα, φορείς και «πλευρές» είναι μία ακραία αυταπάτη. Η οποιαδήποτε λύση δεν θα έρθει από πάνω, από κάποια κυβέρνηση, αλλά μόνο από κάτω, από τους πολίτες.

Δεν θα προσφερθεί από κάποιον σωτήρα, αλλά μόνο από τη συνειδητοποίηση των πολιτών ότι δεν είναι ο λιτός ή ο πλούσιος βίος προϋπόθεση για την έξοδό μας από τη φούσκα της εφήμερης λάμψης μιας φασίζουσας ευρωπαΐλας. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι ο ουσιαστικός βίος. Η αλλαγή των φιλοδοξιών και των στόχων μας. Η κατάργηση της αγωνίας για κοινωνική καταξίωση μέσω της απαξίωσης των πραγματικών ιδανικών που αφορούν στον άνθρωπο. Όταν αλλάξουμε όνειρα, το ξανασυζητάμε.

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

23
“«Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας απαντώντας σε σχετική ερώτηση της προέδρου του ΠΑΣΟΚ Φώφης Γεννηματά για τις κινήσεις Βαρουφάκη δήλωσε ότι «φυσικά, αυτονοήτως, είχα δώσει εντολή προσωπικά στον Γιάνη Βαρουφάκη να συγκροτήσει ομάδα επεξεργασίας σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης».”
«Σύμφωνα με υψηλόβαθμες πηγές, αυτό περιελάμβανε τα εξής: Εθνικοποίηση του ΟΠΑΠ, Εθνικοποίηση οδικών αξόνων (διόδια), Εθνικοποίηση ζεύξης Ρίου-Αντιρρίου και Ολυμπίας Οδού, Επανεκκίνηση ενεργειών για την έκδοση Χριστοφοράκου και επανεξέταση της συμφωνίας εξωδικαστικού συμβιβασμού με τη Siemens, Προστασία ακινήτων του ΤΑΙΠΕΔ, κυρίως αυτών για τα οποία είχε δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η Γερμανία, Ελεγχος θεμάτων διαφθοράς εταιρειών γερμανικών συμφερόντων (Siemens, OTE, Lidl, Allianz, ΜΑΝ, Hochtief), Ελεγχος εταιρειών που συμμετέχουν σε διαγωνισμούς προμηθειών του ελληνικού Δημοσίου».
«Η εκτίμηση που υπάρχει σε συνεργάτες του πρωθυπουργού είναι ότι συνολικά οι «μαύρες» μπίζνες των Γερμανών στην Ελλάδα έχουν επιφέρει ζημιές για το ελληνικό Δημόσιο αρκετών δισεκατομμυρίων ευρώ. Ταυτόχρονα, με την τακτική τους έχουν οδηγήσει στη διάλυση του βιομηχανικού ιστού της χώρας, στην παγίωση της διαφθοράς και στη δημιουργία ασθενούς επιχειρηματικότητας.
Πολλές από τις «μαύρες» μπίζνες, όπως λένε οι ίδιες πηγές, έγιναν από γερμανικές εταιρείες που στην προσπάθειά τους να εξασφαλίσουν με δόλιο τρόπο (μίζες) φιλέτα του ελληνικού Δημοσίου στηρίχτηκαν σχεδόν πάντοτε από το γερμανικό κράτος. Αλλοτε με νομοθετική υποστήριξη (περίπτωση Χριστοφοράκου), άλλοτε με διπλωματία».

Όλα τα παραπάνω τα διάβασα σε ρεπορτάζ της «Εφημερίδας των Συντακτών» με τίτλο «Αποκάλυψη: Τα αντίμετρα του Μαξίμου». Δεν είδα να υπάρχει κάπου διάψευση. Το μόνο που μπορεί να σημαίνει είναι ότι πράγματι αυτά ήταν τα αντίμετρα της ελληνικής κυβέρνησης στη Γερμανία.

Επειδή βαρέθηκα πια να σχολιάζω, αλλά και δε βρίσκω και καμία αξία στο να σχολιάζω αυτή την απερίγραπτη κυβέρνηση, θέλω μόνο να ρωτήσω δύο πράγματα. Το πρώτο είναι «τί εννοεί ο Αλέξης Τσίπρας με τον όρο έκτακτη ανάγκη;». Τι άλλο θα μπορούσαν να μας κάνουν οι Γερμανοί εκτός από το να μας εκβιάσουν, να μας φορτώσουν τρίτο μνημόνιο, να μας επιβάλλουν μέτρα που οδηγούν στην απόλυτη καταστροφή της οικονομίας;

Θεωρεί, δηλαδή, ο Αλέξης Τσίπρας ότι η διαπραγμάτευση πέτυχε, οπότε όλα πήγαν καλά; Οπότε δεν χρειάζονται αντίμετρα; Οπότε συνεχίζουμε όπως ήμασταν; Οπότε δεν υπάρχει λόγος σχεδίου εφαρμογής έκτακτης ανάγκης; Δηλαδή τί άλλο έπρεπε να μας κάνουν οι Γερμανοί για να πούμε ότι τα πράγματα δεν πήγαν καλά και ότι θα γίνονται κάθε μέρα και χειρότερα σε περίπτωση που εφαρμοστούν έστω και τα μισά από τα μέτρα που επιβάλλουν οι δανειστές; Τι άλλο πρέπει να γίνει για να ομολογήσει ο Αλέξης Τσίπρας ότι οι Γερμανοί δεν είναι φίλοι μας, ότι εμείς δεν είμαστε ισότιμοι εταίροι στην ευρωζώνη, ότι η δήλωση του πρωθυπουργού «Αυτό που προέχει τούτη την ώρα είναι να επανέλθει στην κανονικότητα το τραπεζικό σύστημα» είναι η πολιτική που απέρριψε ο λαός στις εκλογές του Γενάρη και δεν αντέχει άλλο να πληρώνει αυτή την εφιαλτική «κανονικότητα»;

Η δεύτερη ερώτησή μου έχει να κάνει με τα «αντίμετρα». Δηλαδή τώρα που κατά τον Αλέξη Τσίπρα όλα πήγαν καλά, η συμφωνία είναι θετική και οι Γερμανοί είναι φίλοι μας, δεν υπάρχει λόγος να γίνει «επανεκκίνηση ενεργειών για την έκδοση Χριστοφοράκου και η επανεξέταση της συμφωνίας εξωδικαστικού συμβιβασμού με τη Siemens»; Δεν υπάρχει λόγος «προστασίας ακινήτων του ΤΑΙΠΕΔ, κυρίως αυτών για τα οποία είχε δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η Γερμανία»; Δεν θα υπάρξει «έλεγχος θεμάτων διαφθοράς εταιρειών γερμανικών συμφερόντων (Siemens, OTE, Lidl, Allianz, ΜΑΝ, Hochtief) και έλεγχος εταιρειών που συμμετέχουν σε διαγωνισμούς προμηθειών του ελληνικού Δημοσίου»; Πάνε όλα; Τελείωσαν; Τα θάβουμε; Τα ξεχνάμε; Τα ξεπουλάμε; Κάνουμε τους ηλίθιους; Τους σκλάβους; Τις πουτάνες;

Έτσι είναι γαμώ τη δεξιά αριστερά σας; Έτσι πάει; Τώρα που θα υπογραφεί το τρίτο μνημόνιο και θα πέσει η τρίτη ταφόπλακα πάνω στη χώρα, θα ξεχαστεί «Η εκτίμηση που υπάρχει σε συνεργάτες του πρωθυπουργού ότι συνολικά οι “μαύρες” μπίζνες των Γερμανών στην Ελλάδα έχουν επιφέρει ζημιές για το ελληνικό Δημόσιο αρκετών δισεκατομμυρίων ευρώ»;

Τώρα, γαμώ τη δεξιά αριστερά σας, δεν θα βρεθεί εναλλακτική λύση για να αντισταθούμε στην «τακτική των Γερμανών που έχουν οδηγήσει στη διάλυση του βιομηχανικού ιστού της χώρας, στην παγίωση της διαφθοράς και στη δημιουργία ασθενούς επιχειρηματικότητας»;

Τώρα, γαμώ την καραδεξιά αριστερά σας δεν θα μας ενοχλεί που «πολλές από τις “μαύρες” μπίζνες έγιναν από γερμανικές εταιρείες που στην προσπάθειά τους να εξασφαλίσουν με δόλιο τρόπο (μίζες) φιλέτα του ελληνικού Δημοσίου στηρίχτηκαν σχεδόν πάντοτε από το γερμανικό κράτος, άλλοτε με νομοθετική υποστήριξη (περίπτωση Χριστοφοράκου) και άλλοτε με διπλωματία»;

Τώρα, γαμώ τη δεξιά αριστερά σας, κατάλαβα τι εννοούσε ο Φλαμπουράρης όταν σε συνέντευξή του στο MEGA, έλεγε για τη στάση των διαφωνούντων βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ «Με πίκρανε και τον Πρωθυπουργό ακόμα περισσότερο, γιατί αυτοί είναι σύντροφοί μου. Τους κάνω έκκληση την τελευταία στιγμή να συνέλθουν και να συνειδητοποιήσουν πως η Αριστερά είναι πλέον στην κυβέρνηση». Κι όταν η Αριστερά είναι στην κυβέρνηση γίνεται Δεξιά, γαμώ την εξουσία σας γαμώ; Αριστεροί στην αντιπολίτευση, Δεξιοί στην κυβέρνηση;

Τώρα, γαμώ τη δεξιά αριστερά σας, κατάλαβα το μέγεθος του κυνισμού που περιείχε η δήλωση του πρωθυπουργικού εξαδέλφου, Γιώργου Τσίπρα, ο οποίος αναρωτήθηκε σε συνέντευξή του «αν πάμε σε εκλογές θα πάμε για να ανακτηθεί η κυβερνητική κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Αν έχουν θέση στη λίστα όσοι καταψηφίζουν ποιος ο λόγος να γίνουν εκλογές;».

Μήπως θα έπρεπε να πάμε σε εκλογές για να εγκρίνουμε τη μνημονιακή στροφή του αντιμνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ; Όχι, φυσικά. Οι εκλογές θα είναι χρήσιμες μόνο για να ξεφορτωθεί ο μνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ τις αντιμνημονιακές ενοχές του. Αυτή είναι η δημοκρατία της δεξιάς αριστεράς. Διότι η δεξιά αριστερά δεν επιθυμεί εκλογές για να ξεφορτωθεί τα εθνικιστικά βαρίδια του Καμμένου, αλλά για να ξεφορτωθεί αριστερά βαρίδια. Πρώην συντρόφους. Θλιβερό, εξωφρενικό, αλλά και ξεκάθαρο για τη μετατροπή της αντιπολιτευόμενης Αριστεράς σε κυβερνητικό δεξιό γιουσουφάκι των Γερμανών.

Όμως εδώ δημιουργείται ένα άλλο ερώτημα. Ο Αλέξης Τσίπρας υποσχέθηκε ότι μετά την ψήφιση του τρίτου μνημονίου θα έρχονται στη Βουλή μόνο μέτρα προς ψήφιση που θα διασφαλίζουν τη δυνατότητα να μην υπάρξουν κινήσεις που θα πλήττουν τους πιο αδύναμους συμπολίτες μας. Όπως έχουν δηλώσει οι διαφωνούντες του ΣΥΡΙΖΑ θα ψηφίσουν όλα αυτά τα μέτρα, άρα προς τί το ζόρι να τους ξεφορτωθούν; Ούτως ή άλλως αν γίνουν εκλογές, θα γίνουν μετά την ψήφιση του τρίτου μνημονίου, άρα οι διαφωνούντες δεν θα είναι ενοχλητικοί ως προς τα «μέτρα στήριξης των αδυνάτων» που υπόσχεται ο Αλέξης Τσίπρας.

Επειδή, όμως, όλοι γνωρίζουμε ότι τέτοια μέτρα δεν θα υπάρξουν• αντίθετα θα υπάρξει σειρά εφαρμοστικών νόμων για τα ήδη συμφωνημένα μέτρα, αλλά θα έρθουν και πολλά ακόμη μέτρα προς ψήφιση τρισχειρότερα από αυτά που τώρα γνωρίζουμε, οι διαφωνούντες είναι όντως βαρίδια και η Αριστερά του Τσίπρα είναι όντως μια Δεξιά που της αξίζουν Πανούσηδες, Κουρουμπλήδες και Μάρδες. Εμείς, πάντως, αξίζουμε μία πραγματική Αριστερά, από εκείνες που δεν κρύβονται μέσα σε κάλπες.

ΜΕΓΑΛΗ ΜΠΟΥΚΙΑ ΦΑΕ…

CKwHE2eWwAABTj_
… μεγάλη κουβέντα μη λες. Οι παροιμίες δε βγήκαν από τον κώλο, από το μυαλό και την πείρα βγήκαν, γι’ αυτό είναι σοφές. Γελούσαμε με τη ΔΗΜΑΡ και τον Φώτη Κουβέλη. Γελούσαμε επειδή αυτοχαρακτηρίζονταν «αριστεροί». Γελούσαμε. Και μας βγήκε ξινό. Διαβάστε τι έλεγε ο Κουβέλης στην ομιλία του κατά την έναρξη τού 3ου συνεδρίου της ΔΗΜΑΡ:

«Είμαστε η πολιτική δύναμη εκείνη που εισήγαγε χρήσιμες ιδέες και πρακτικές στην ελληνική κοινωνία.
Αναδείξαμε το διττό χαρακτήρα της κρίσης ως ελληνικής και ταυτόχρονα ευρωπαϊκής.
Και κατ’ επέκταση την ανάγκη αφενός να διεκδικήσουμε μια άλλη πολιτική από την Ευρωπαϊκή Ένωση και αφετέρου να προχωρήσουμε σε αλλαγές στη χώρα μας που θα αντιμετώπιζαν τις στρεβλώσεις του μοντέλου ανάπτυξης.
Είμαστε η πολιτική δύναμη που μίλησε έγκαιρα και περιέγραψε τις απαραίτητες αλλαγές για τη χώρα. Αλλαγές σε δύο επίπεδα. Από την μία αυτονόητοι εκσυγχρονισμοί, απαραίτητοι για ένα σύγχρονο και αποτελεσματικό κράτος του 21ου αιώνα. Από την άλλη μεταρρυθμίσεις με πολιτικό περιεχόμενο.
Είμαστε η πολιτική δύναμη που ανέδειξε και πάλεψε την προώθηση προοδευτικής πολιτικής εντός της κρίσης.
Με τη διεκδίκηση της αλλαγής του προγράμματος προσαρμογής ώστε να συνδεθεί με την ανάπτυξη και την κοινωνική προστασία.
Με τη διεκδίκηση μιας νέας σχέσης με τους εταίρους που να στηρίζεται στην αυτονομία της ελληνικής κυβέρνησης να καθορίζει την πολιτική της, λαμβάνοντας υπόψη τους στόχους που έχουν συμφωνηθεί».

Είστε σίγουροι ότι δεν σας θυμίζει κάποιον «γνήσιο αριστερό»; Διαβάστε λίγο ακόμη:

«Όταν η χώρα κινδύνευε να βγει εκτός ευρωζώνης, ακυρώνοντας μία μεγάλη ιστορική κατάκτηση, ήμασταν και πάλι εκεί. Δεν μας συγκίνησε ξαφνικά η κυβερνητική εξουσία. Ήταν στάση εθνικής ευθύνης να μη συμβάλλουμε στην παράταση της αβεβαιότητας. Δεν μείναμε έξω από το πρόβλημα για να μην κινδυνεύσουμε. Αποφασίσαμε να εισέλθουμε σε μια κυβέρνηση συνεργασίας με δυνάμεις που μας χώριζαν μεγάλες ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές. Στόχος μας ήταν η διασφάλιση της παραμονής στην ευρωζώνη, που δεν ήταν αυτονόητη και η προώθηση της επαναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου. Προτάξαμε τα μείζονα, τα συλλογικά και όχι τα ελάσσονα. Δεν προτάξαμε κομματικά συμφέροντα».

Μπράβο! Αυτό ακριβώς! Σήμερα τα ίδια λέει ο Αλέξης Τσίπρας της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Ορίστε, δείτε τι έλεγε ο Κουβέλης κι απλώς αλλάξτε τις δύο πρώτες λέξεις της παραγράφου «Συμμετέχοντας στην» με τη λέξη «Ως»:

«Συμμετέχοντας στην κυβέρνηση είχαμε αποφασιστική συμβολή στο να μείνει η Ελλάδα στο ευρώ. Δώσαμε μάχες για αλλαγές στο πρόγραμμα προσαρμογής πετυχαίνοντας επιμέρους διορθώσεις. Ξεκινήσαμε διαρθρωτικές αλλαγές.
Προετοιμάσαμε την ψήφιση του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου. Προσπαθήσαμε να ενισχύσουμε τη διαπραγματευτική στάση της χώρας έναντι της τρόικας. Δώσαμε μάχη για ισοδύναμα μέτρα. Όμως είναι αλήθεια ότι συνολικά δεν καταφέραμε να αποτρέψουμε τη χειροτέρευση των συνθηκών ζωής και τη λήψη άδικων μέτρων. Δεν καταφέραμε να λειτουργήσουμε ως επιταχυντής για την προώθηση δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων. Υπήρξαν βεβαίως αντικειμενικοί περιορισμοί: Το ευρωπαϊκό περιβάλλον των συντηρητικών πολιτικών και η δημοσιονομική στενότητα».

Γελούσαμε με τη ΔΗΜΑΡ που ήταν faux Αριστερά, σοσιαλδημοκράτες, κεντροφιλελεύθεροι κτλ. Και σήμερα έρχεται η ριζοσπαστική Αριστερά, η γνήσια, να μας πει ότι κακώς γελούσαμε. Και λέει τα ίδια. Κι επιμένει ότι αυτή είναι η σωστή Αριστερά κι ότι οι υπόλοιποι «νομίζουν ότι είναι πιο αριστεροί». Υπάρχει μια διαφορά μόνο. Ο Κουβέλης μπόρεσε να πει «Δεν ψηφίσαμε τα μνημόνια διότι βλέπαμε ότι ήταν μια συνταγή λανθασμένης και άδικης πολιτικής (…). Η αποχώρησή μας από την κυβέρνηση προέκυψε ακριβώς διότι τα πράγματα κινήθηκαν σε διαφορετική κατεύθυνση». Ο Τσίπρας και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορέσουν ποτέ να το πουν. Κι αυτό κάνει την πίκρα μεγαλύτερη. Χειρότεροι κι από ΔΗΜΑΡ. Ποιος να το περίμενε;

ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΤΟΝ ΣΩΣΕΙ

CEVkbS8W0AEibEu
Στις 27 Απριλίου 2015 ο Αλέξης Τσίπρας δήλωνε σε συνέντευξή του στον Ν. Χατζηνικολάου ότι στις 20 Φεβρουαρίου ο Ντάισελμπλουμ και το Eurogroup τον εξαπάτησαν στο θέμα της χρηματοδότησης.

Στη συνέχεια, ο Αλέξης Τσίπρας ομολόγησε ότι η κυβέρνηση Σαμαρά τον είχε παγιδέψει. Το δήλωσε και από το βήμα της Βουλής: «Η απερχόμενη κυβέρνηση φρόντισε φεύγοντας να δημιουργήσει, με απολύτως δική της ευθύνη, ασφυκτικά πλαίσια διαπραγμάτευσης για τη νέα Κυβέρνηση, ώστε να εξαναγκάσει τη χώρα να ξαναμπεί σε περιπέτειες και σε βαθύ μνημόνιο. Και αυτό σας το λέω πια μετά λόγου γνώσεως, αφού από τις επαφές μου με τους αξιωματούχους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ενημερώθηκα ότι αρχική επιλογή των εταίρων μας ήταν η εξάμηνη τεχνική παράταση του προγράμματος και κατόπιν ελληνικής επιμονής προσδιορίστηκε το χρονικό όριο της 28ης Φεβρουαρίου».

Αυτές τις ημέρες ο Αλέξης Τσίπρας αφήνει να αιωρείται στην ατμόσφαιρα ότι ο Γιάνης Βαρουφάκης τον εξαπάτησε στήνοντας πίσω από την πλάτη του ένα plan B.

Σήμερα κατά τη διάρκεια μίας μόνο συνέντευξής του, ομολόγησε ότι:

«Μέρκελ και Ολάντ με διαβεβαίωσαν ότι δεν θα υπάρξουν δυσμενή μέτρα ενόψει δημοψηφίσματος. Σε 48 ώρες δεν τήρησαν την υπόσχεσή τους, κόπηκε ο ELA και αναγκαστήκαμε να λάβουμε μέτρα για τις τράπεζες».

«Μετά την 20 Φλεβάρη παρασυρθήκαμε σε μια διαπραγμάτευση διαρκούς φθοράς».

Από τις 20 Φεβρουαρίου 2015 μέχρι και σήμερα, 29 Ιουλίου 2015, τον Αλέξη Τσίπρα πρόλαβαν να τον εξαπατήσουν: το Eurogroup, η ΕΚΤ, ο Ντράγκι, ο Γιούνκερ, η Μέρκελ, ο Ολάντ και ο εαυτός του ο ίδιος.

Το τραγικό είναι ότι μπορεί να λέει αλήθεια και πράγματι όλοι αυτοί να τον έχουν εξαπατήσει.

Κάνω, λοιπόν, μία έκκληση στην πολιτική φρουρά του Αλέξη Τσίπρα. Ας τον κλείσει σ’ ένα ίδρυμα ενηλίκων που πάσχουν από παιδική αφέλεια. Σε αντίθετη περίπτωση θα μας τον αποπλανήσει ο Σόιμπλε και θα έχουμε άλλα τραβήγματα. Λυπάμαι, αλλά τον Τσίπρα δε μπορώ πλέον να τον πάρω στα σοβαρά.

Αν αυτός νομίζει ότι μπορεί να κάνει αστεία μαζί μας θα μάθει ότι εμείς μπορούμε να κάνουμε πολύ μεγαλύτερα μαζί του. Α, ναι! Και με γεια το νέο υφάκι, Αλέξη.

ΠΟΣΟ ΠΙΟ ΧΑΜΗΛΑ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΦΤΑΣΕΤΕ;

B2RJj0TIAAAzqXq
Δε μπορώ να κρίνω τον Βαρουφάκη για τις γνώσεις του. Ως δημόσιο πρόσωπο πάντως έδειξε από την αρχή ότι επικοινωνιακά ήταν σαχλαμάρας και τον χαρακτήριζε μία μανία προβολής του. Δεν είναι ο μόνος. Και, κυρίως, δεν είναι τόσο σούργελο όσο τα σούργελα της πολιτικής ζωής στα οποία έχουμε συνηθίσει.

Ως υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας έκανε μία κίνηση η οποία θα έπρεπε να είχε γίνει πολλά χρόνια νωρίτερα, αλλά ήμασταν μπλεγμένοι με ηλίθιους και τσάτσους οπότε δεν έγινε. Ο Βαρουφάκης ετοίμασε μία κίνηση άμυνας για την Ελλάδα στην περίπτωση που οι δανειστές αποφάσιζαν να προχωρήσουν σε ένα τρίτο οικονομικό πραξικόπημα εναντίον της χώρας.

Καλό ή κακό το εναλλακτικό του σχέδιο, δεν έχει πλέον καμία σημασία. Και δεν έχει, επειδή το τρίτο πραξικόπημα έγινε και η κυβέρνηση της Ελλάδας μαζί με σύσσωμη την αντιπολίτευση αρνήθηκαν να μπει σε λειτουργία το σχέδιο άμυνας. Ως εκ τούτου, ζούμε μέσα στο εξής σκηνικό: Ο μόνος που αποφάσισε να ετοιμάσει σχέδιο αποφυγής ενός μνημονίου βρίσκεται σήμερα κατηγορούμενος από όλη τη διαπλοκή, τη σαπίλα και τη διαφθορά των media και του πολιτικού συστήματος, της κυβέρνησης συμπεριλαμβανομένης, για προδοσία.

Είναι εφιαλτικό αυτό που ζούμε. Είναι τραγικό να ακούμε ως κατηγορία ότι υπήρχε σχέδιο να «καταληφθούν» τα ΑΦΜ των Ελλήνων φορολογουμένων από την ελληνική κυβέρνηση. Μα, λογικά η ελληνική κυβέρνηση τα έχει, από ποιον να τα υποκλέψει; Μήπως όμως απλώς τα γνωρίζει, αλλά δεν τα κατέχει; Μήπως τα γνωρίζει αλλά δεν τα έχει υπό τον έλεγχό της; Πολλά σενάρια συνωμοσίας μπορεί να δημιουργήσει η συγκεκριμένη κατηγορία εναντίον του Βαρουφάκη, όπως και όλες οι άλλες κατηγορίες.

Ένας άνθρωπος βρέθηκε να κατασκευάσει σενάριο αποφυγής της καταστροφής και σήμερα είναι κατηγορούμενος! Σε αυτή τη χώρα τρία πράγματα δεν θα τελειώσουν ποτέ. Η ρουφιανιά, η πισώπλατη μαχαιριά και η μαλακία που μας δέρνει.

Βρίσκεται, λοιπόν, κατηγορούμενος για οικονομικό πραξικόπημα ο Βαρουφάκης από ποιους; Από δύο κόμματα που επί 5 χρόνια κράτησαν ορθάνοιχτες τις πύλες της χώρας για να πραγματοποιηθούν δύο τεράστια οικονομικά πραξικοπήματα με όλη τη σημασία της λέξης. Πραξικοπήματα που διέλυσαν την οικονομία, παρέδωσαν τα κλειδιά των υπουργείων και των προσωπικών μας στοιχείων σε τριτοκλασάτους υπαλλήλους των Βρυξελλών και του ΔΝΤ, εξόρισαν Έλληνες σε όλο τον κόσμο να ψάχνουν για ένα κομμάτι ψωμί, οδήγησαν ανθρώπους στην αυτοκτονία, λεηλάτησαν ψυχές, έσπασαν κεφάλια διαδηλωτών ατιμώρητοι, κατήργησαν τη Βουλή κι έβαλαν στη θέση τους Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, επέβαλαν ό,τι χαράτσι γούσταραν, προστάτεψαν τους ισχυρούς φοροφυγάδες και μετέτρεψαν σε υπέρτατο θεσμό τις Τράπεζες.

Αυτοί, λοιπόν, οι άνθρωποι μαζί με το πολιτικό σκέλος της διαπλεκόμενης μπίζνας που ξεχύθηκε από τις πηγές της διαφθοράς για να σιγουρέψει πως τίποτα δεν θ’ αλλάξει σε αυτόν τον καταραμένο τόπο, κατηγορούν για πραξικόπημα τον έναν που έκανε το χρέος του. Το χειρότερο σε όλο αυτό, είναι ότι η κυβέρνηση παρακολουθεί χαμογελαστή ενώ κουτοπόνηρα κλείνει και το ματάκι στα όσα εξοργιστικά συμβαίνουν. Τους βολεύει να φαγωθεί ο Βαρουφάκης. Έτσι είναι η συμφωνία. Μάλλον υπήρξε προαπαιτούμενο για το τρίτο μνημόνιο. Άλλωστε ήταν και απαίτηση του Σόιμπλε.

Αυτή είναι η σημερινή κυβέρνηση. Η πρώτη φορά αριστερά. Ξερνάω στα μούτρα της από αηδία. Σκέφτομαι ότι την ψήφισα και τρελαίνομαι. Αρρωσταίνω. Κάποτε είχα γράψει ένα κείμενο με τίτλο «Άκου μαλάκα». Τώρα το λέω στον εαυτό μου. «Άκου μαλάκα μου, έτσι και την ξαναπατήσεις είσαι για να κρεμαστείς από ντροπή».

«Κατάλαβες μαλάκα;», δε σταματάω να με ρωτάω.

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟΣ

B5PzJzMCUAEd87d
Είπε ο αριστερός κ. Τσίπρας ότι ένας από τους μεγάλους αντιπάλους για τις δυνάμεις της προόδου και της Αριστεράς είναι οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες. Και θα τους χτυπήσει είπε. Και θα τους νικήσει. Την ίδια ώρα ο δεξιός κ. Τσίπρας τρέχει να μας βάλει στο λαιμό την τρίτη μνημονιακή θηλιά για να χαρίσει ακόμη 25 δισ. στις Τράπεζες. Δηλαδή στους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες. Τους τσάκισε ο αριστερός κ. Τσίπρας. Νίκησε ο δεξιός κ. Τσίπρας. Κορώνα – γράμματα δικά του.

Αμόλησε ο παλαιοπασόκος κ. Τσίπρας το τάγμα αυριανιστών που δημιούργησε γύρω του κι άρχισε αυτό το τάγμα να απαιτεί την παραίτηση των βουλευτών που δεν ψηφίζουν τις μνημονιακές παραχωρήσεις του κ. Τσίπρα. «Να δείξουν υπευθυνότητα και να παραδώσουν τις έδρες τους» απαιτούν τα τάγματα αυριανιστών. Την ίδια ώρα, ο δεξιός κ. Τσίπρας δηλώνει ατάραχος «Αναλαμβάνω τις ευθύνες για τα λάθη του παρελθόντος αλλά δεν θα δραπετεύσω από τις ευθύνες μου». Για πολλοστή φορά εκπρόσωπος του παλιού πολιτικού συστήματος αναλαμβάνει τις ευθύνες του … παραμένοντας στη θέση του χωρίς να τις πάρει μαζί του φεύγοντας αξιοπρεπώς. Ε, λοιπόν, το ίδιο λένε και οι βουλευτές που αρνούνται να παραδώσουν τις έδρες τους. Διότι, σύμφωνα με τη λογική του κ. Τσίπρα, αν τις παρέδιδαν θα ήταν σαν να έλεγαν «Αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας και δραπετεύουμε από αυτές». Το να θέλει ο κ. Τσίπρας να παραμείνει στη θέση του αναλαμβάνοντας τις ευθύνες του, αλλά να φύγουν οι υπόλοιποι αναλαμβάνοντας τις ευθύνες τους είναι από μόνο του ένας παραλογισμός.

Μας κοροϊδεύει κατάμουτρα ο κ. Τσίπρας υποσχόμενος ότι «Δεν μειώνονται οι συντάξεις». Διότι πρώτον κρύβει ότι δεν μειώνονται οι ήδη υπάρχουσες συντάξεις. Οι μελλοντικές συντάξεις εξαϋλώνονται, εξαερώνονται, εξευγενίζονται σε χαρτζιλίκι και κοροϊδία. Και μας κοροϊδεύει διότι, δεύτερον, μπορεί να υπόσχεται ότι δεν μειώνεται το ποσό των συντάξεων, αλλά και μόνο η αύξηση του ΦΠΑ μείωσε ήδη την πραγματική αξία τους. Στη συνέχεια θα μειωθούν κι άλλο μέσω της αύξησης της ΔΕΗ, την εξαφάνιση του ΕΚΑΣ κι όποιου άλλου συνταξοβόρου μέτρου υπογράψει ο δεξιός κ. Τσίπρας στο τρίτο μνημόνιο «για την ανάπτυξη». Πολυλογάς σε εμάς ο αριστερός κ. Τσίπρας, εξυπηρετικότατος στους δανειστές ο δεξιός κ. Τσίπρας.

Συμμετείχε ο κ. Τσίπρας στο γεύμα που παρέθεσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στους πολιτικούς αρχηγούς με την ευκαιρία «της 41ης επετείου της αποκατάστασης της Δημοκρατίας». Στο γεύμα, μαθαίνουμε, ότι επικράτησε «ευχάριστη και φιλική ατμόσφαιρα». Μέσα στην τόση ευχάριστη ατμόσφαιρα ο κ. Παυλόπουλος ευχήθηκε σε όλους «χρόνια πολλά» για την ημέρα και τόνισε ότι «αυτή η συνάντησή μας τιμά και την ημέρα, αλλά έχει και τον συμβολισμό της αποκατάστασης της Δημοκρατίας» και ο αριστερός κ. Τσίπρας δεν άρπαξε το ασημένιο μαχαίρι να κάνει χαρακίρι από ντροπή, διότι επικράτησε ο δεξιός κ. Τσίπας που βρήκε φυσιολογικό, κανονικό και δημοκρατικότατο το να έχει προτείνει και ψηφίσει πριν λίγες ώρες τις απαιτήσεις χιλιάδων σελίδων που έστειλαν οι δανειστές στα αγγλικά, χωρίς να τις διαβάσουν οι βουλευτές και δίχως να μπορούν να τις συζητήσουν. Το γεύμα των πολιτικών αρχηγών ήταν ο συμβολισμός της Δημοκρατίας. Στην κυριολεξία. Λάβετε, φάγετε• τούτο εστί το μέλλον μας. Πίετε εξ αυτού πάντες, τούτο γάρ εστί το αίμα μας.

Διότι όπως είπε και η κυρία Φώφη Γεννηματά τσιμπώντας λίγο λαβράκι με βλήτα και πίνοντας μια γουλιά λευκό σαμιώτικο κρασί: «Σήμερα καταρρέει ο διαχωρισμός «μνημόνιο – αντιμνημόνιο»». Ακριβώς αυτό. Όσοι πιστέψαμε ότι υπήρξε αληθινή διαφορά μεταξύ των κομμάτων, ας το ξεπιστέψουμε. Ο πραγματικός διαχωρισμός είναι εμείς και αυτοί. Η δημοκρατία τους δεν έχει αδιέξοδα για αυτούς. Πάντα θα υπάρχουν έξοδοι να διαφύγουν. Η δημοκρατία τους είναι το κλουβί μας. Η δημοκρατία μας είναι στους δρόμους. ‘Η θα βγούμε από τα σπίτια μας ή θα τα πάρουν οι τράπεζες. Κι αυτό το ερώτημα δε μπορεί να απαντηθεί σε δημοψήφισμα. Μόνο με πράξεις.

ΞΕΠΛΥΜΑ ΜΑΥΡΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

k

Τα πράγματα είναι απλά. Ούτε σχόλια χρειάζονται, ούτε αναλύσεις. Η Ιστορία τα καταγράφει μια χαρά. Το μαύρο πολιτικό σύστημα που μας έφτασε εδώ και μας ετοιμάζει για τα χειρότερα, δεν θα τιμωρηθεί ποτέ.

Κώστας Σημίτης το 2002 όταν μας έχωνε στην ευρωζώνη: «Με το ευρώ γίνεται παράλληλα η ελληνική οικονομία πιο ισχυρή, πιο ανταγωνιστική και πιο αποτελεσματική στην αξιοποίηση της συμμετοχής μας στην Ενωμένη Ευρώπη. Αποκτά νέες δυνατότητες στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, στην ανάπτυξη και στην πραγματική αύξηση των εισοδημάτων των εργαζομένων και των συνταξιούχων».

Κώστας Καραμανλής το 2009 όταν δεν ήξερε τι του γινόταν: «Παραλάβαμε έλλειμμα που προσέγγιζε το 8% και το μειώσαμε στο 3%. Το δημόσιο χρέος από 30% το 1981, αυξήθηκε σε πάνω από 100% το 2004. Περίπου 65% προέρχεται από τους τόκους και ένα άλλο ποσοστό από εξοπλιστικά προγράμματα που είχε υπογράψει το ΠΑΣΟΚ. Το δημόσιο χρέος το δημιούργησε διόγκωσε και μας το κληροδότησε το ΠΑΣΟΚ».

Γιώργος Παπανδρέου το 2011 όταν υμνούσε την επιτυχία του μνημονίου του και … θυμίζοντας κάποιον: «Πρώτη προτεραιότητα μας: Μία σίγουρη πορεία. Να σώσουμε τη χώρα από τη χρεοκοπία. Πήραμε την απόφαση να δώσουμε μάχη για να αποφύγουμε μία καταστροφή για τη χώρα και τον πολίτη, τη χρεοκοπία και να μείνουμε στο ευρώ. Αυτό σήμαινε και σημαίνει δύσκολες αποφάσεις, σήμαινε και σημαίνει αναγκαίες θυσίες με δικαιοσύνη ναι, αλλά πάντως θυσίες».

Λουκάς Παπαδήμος 2012, επίσης… θυμίζοντας κάποιον: «Αυτή την ώρα δοκιμάζονται και οι αντοχές της κυβέρνησης. Και είναι σαφές πως δεν μπορούν όλοι να σηκώσουν το βάρος της ευθύνης. Η χρεοκοπία της Ελλάδας ωστόσο δεν είναι επιλογή που μπορούμε να επιτρέψουμε. Τις συνέπειες θα τις πληρώσει η χώρα πανάκριβα, και ιδιαίτερα όσοι παλεύουν σήμερα να τα βγάλουν πέρα σε μια δύσκολη πραγματικότητα. Αυτή την ώρα προέχει η ανάγκη να κάνουμε ό,τι χρειαστεί για να εγκριθεί το νέο οικονομικό πρόγραμμα και να προχωρήσει η νέα δανειακή σύμβαση. Κάθε άλλη εξέλιξη θα ήταν καταστροφική. Είναι αυτονόητο πως όποιος διαφωνεί και δεν ψηφίσει το νέο πρόγραμμα δεν μπορεί να παραμείνει στην κυβέρνηση».

Αντώνης Σαμαράς 2012 στην εισήγησή του για το δεύτερο μνημόνιο, επίσης… θυμίζοντας κάποιον: «Σήμερα ψηφίζουμε για το εάν θα διασφαλίσουμε την παραμονή μας στην ευρωζώνη ή θα οδηγηθούμε στην διεθνή απομόνωση και θα καταλήξουμε στη δραχμή. Βρισκόμαστε μπροστά στην πιο κρίσιμη απόφαση που χρειάστηκε να πάρει η ελληνική αντιπροσωπεία τα τελευταία 40 χρόνια. Να μιλήσουμε λοιπόν με ωμή ειλικρίνεια. Πολλά από τα μέτρα που παίρνουμε σήμερα είναι σωστά. Είναι οι διαρθρωτικές αλλαγές που έπρεπε μόνοι μας να κάνουμε εδώ και χρόνια. Υπάρχουν όμως και άλλα που είναι άδικα. Δεν υπάρχει λόγος να τα ωραιοποιούμε. Αλλά και τα σωστά και τα άδικα είναι συμβατικές υποχρεώσεις που ήδη έχει αναλάβει η χώρα»

Ευάγγελος Βενιζέλος το 2014 ευλογώντας το δεύτερο μνημόνιο σε σχέση με το πρώτο: «Το πρώτο Μνημόνιο είχε πράγματι κενά. Μας το υπαγόρευσαν!»


ΚΑΙ ΤΟ ΠΛΥΝΤΗΡΙΟ

Αλέξης Τσίπρας προ ημερών προμοτάροντας το τρίτο μνημόνιο: «Οι εναλλακτικές ήταν συμφωνία ή άτακτη χρεοκοπία. Είχαμε μια συμφωνία δύσκολη και κακή σε ορισμένα σημεία αλλά είναι μια συμφωνία για την αντιμετώπιση της κρίσης(…)Έχω πλήρη επίγνωση ότι ανέλαβα την ευθύνη ενός δύσκολου συμβιβασμού. Ενός συμβιβασμού, όμως, που μας κρατά ζωντανούς να συνεχίζουμε να παλεύουμε».

Πάντα τα ίδια διλλήματα. Οι ίδιες ατάκες περί δύσκολων όμως αναγκαίων αποφάσεων. Οι ίδιοι εκβιασμοί. Όλοι ήρωες. Που πάλεψαν. Που αγωνίστηκαν. Και από απλή σύμπτωση, πάντα σώζονται οι τράπεζες. Ποτέ οι πολίτες. Εμείς μία υποχρέωση έχουμε. Να ελπίζουμε. Σε τι; Μα στην παντοτινή διάσωση των τραπεζών ώσπου στο τέλος θα ξεπουληθούν όλες τους σε 2 γερμανικούς ομίλους και μετά θα τρέχουμε να σώσουμε τις γερμανικές τράπεζες. Τιμή μας και καμάρι μας. Αριστερή μας υποχρέωση.

Ναι, εκλογές θα γίνουν μέσα στο 2015. Μόλις ο Αλέξης Τσίπρας τακτοποιήσει τα εσωκομματικά του, εξαφανίσει όσους με γραφική εντιμότητα εμμένουν στην αντιμνημονιακή τους θέση και ολοκληρώσει με τους δανειστές όλες τις λεπτομέρειες του τρίτου μνημονίου. Ναι, εκλογές θα γίνουν μέσα στο 2015 επειδή πρέπει να τις κερδίσει ο Αλέξης Τσίπρας όσο ακόμη θα έχει τη συμπάθεια των πολλών.

Αυτών που δεν αντιλαμβάνονται πόσο πολιτικά πρόστυχο και ανήθικο είναι να δηλώνει ένας πρωθυπουργός «Αν κάποιοι πιστεύουν ότι το εναλλακτικό αριστερό σχέδιο είναι το Σχέδιο Σόιμπλε, η αρπαγή του στοκ των χαρτονομισμάτων της ΕΚΤ ή το να δίνουμε στους συνταξιούχους χαρτάκια IOU αντί για συντάξεις, ας βγουν να το εξηγήσουν στον λαό», ενώ ο ίδιος δεν μας έχει εξομολογηθεί ποτέ ποιο ήταν το δικό του εναλλακτικό σχέδιο.

Διότι εμείς για πρωθυπουργό τον ψηφίσαμε, όχι για πρόεδρο κριτικής επιτροπής εναλλακτικών προτάσεων. Διότι εμείς τον ψηφίσαμε για πρωθυπουργό επειδή εκείνος επέμενε ότι είχε εναλλακτική πρόταση απέναντι στη μνημονιακή πολιτική. Αν δεν είχε, που όπως ομολογεί ο ίδιος δεν είχε, τότε γιατί ήθελε να κερδίσει τι εκλογές; Για ποιο λόγο ήθελε να γίνει πρωθυπουργός αν όχι για να μπορέσουν τα μνημόνια να συνεχίσουν να υπογράφονται ανενόχλητα;

Διότι θα πρέπει κάποτε ο Αλέξης Τσίπρας να μας απαντήσει πότε έλεγε αλήθεια; Τότε που μέσα στην ελληνική βουλή φώναζε στον Στουρνάρα: «Μακάρι να είχαμε γίνει Αργεντινή. Πέρασαν δυσκολίες, αλλά κατάφεραν να σταθούν με αξιοπρέπεια στα πόδια τους. Εσείς όμως μας οδηγείτε σε χειρότερες καταστάσεις. Θα έχουμε χάσει πλήρως εθνική κυριαρχία και αξιοπρέπεια, θα ήμαστε υποτελείς και ολόκληρη η Ελλάδα θα έχει γίνει μια Ειδική Οικονομική Ζώνη» ή όταν μέσα στο ευρωκοινοβούλιο εκλιπαρούσε λέγοντας «Βεβαίως ο δανεισμός είναι μια μορφή αλληλεγγύης. Εμείς όμως θέλουμε ένα βιώσιμο πρόγραμμα, ακριβώς για να είμαστε σε θέση να επιστρέψουμε τα δανεικά που πήραμε»;

Ναι, εκλογές θα γίνουν μέσα στο 2015. Διότι από το 2016 και μόλις αρχίσουν οι τράπεζες τις πρώτες κατασχέσεις σπιτιών μέσω των ξένων funds, τότε στα στόματα των πολλών ο Αλέξης Τσίπρας θα γίνει το «κωλόπαιδο που μας αρπάζει τα σπίτια». Όμως τότε θα είναι αργά. Όπως πάντα αργά είναι για μας…

ΠΩΣ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ

kartesios2

Ο κ. Τσίπρας στους 6 μήνες που είναι πρωθυπουργός της χώρας, δεν κυβέρνησε ούτε ένα λεπτό, παρά μιλούσε μόνο για οικονομία, για ευρώ, για grexit, για διάσωση του τραπεζικού συστήματος, για οικονομικούς εκβιασμούς, οικονομικούς συσχετισμούς και «έντιμους» οικονομικούς συμβιβασμούς.

Ο κ. Τσίπρας στους 6 μήνες που είναι πρωθυπουργός κατάφερε να κάνει την Ελλάδα πρωτοσέλιδο στον παγκόσμιο Τύπο για την οικονομική της κατάσταση, τα άδεια της ταμεία, τις δόσεις που πλήρωσε και τις δόσεις που δεν πλήρωσε στο ΔΝΤ, για τα συνεχή Eurogroup με θέμα την οικονομική διάσωση της Ελλάδας, τη ρευστότητά της, τη δυνατότητα να ξεπληρώνει τα δανεικά της.

Ο κ. Τσίπρας μετά από 6 μήνες που είναι πρωθυπουργός παλεύει να παρουσιάσει την πρώτη του επιτυχία. Να εξαθλιώσει κι άλλο τους πολίτες ώστε να χορηγήσει χρήμα στις τράπεζες για να μπορούν οι συνταξιούχοι να παίρνουν ολόκληρη τη σύνταξή τους, η οποία σύνταξή τους θα είναι μειωμένη μετά την απώλεια του ΕΚΑΣ, αλλά οι τράπεζες θα είναι ισχυρές. Στο μυαλό τού κ. Τσίπρα αυτό μπορεί να φαντάζει και ως επιτυχία.

Όμως, ο κ. Τσίπρας μετά από 6 μήνες που είναι πρωθυπουργός, δεν κυβέρνησε ούτε ένα λεπτό, παρά μόνο διόριζε κόρες, φίλες, συνεργάτιδες, εξαδέλφες και φίλους των υπουργών του και των προεδρικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ ενώ ταυτόχρονα εγκλώβιζε την πολιτική σε μία οικονομοφασιστική λογική που θέλει το χρήμα να είναι το παν.

Κι αφού κατάφερε να αποϊδεολογικοποιήσει τον ΣΥΡΙΖΑ, να δώσει άλλοθι και συγχωροχάρτι στις προηγούμενες κυβερνήσεις για τις μνημονιακές καταστροφές που έφεραν, να κάνει ένα δημοψήφισμα με οικονομικό ερώτημα το οποίο στη συνέχεια ξεφτίλισε ο ίδιος και πέταξε το μέλλον ενός λαού βορά στους στοιχηματζήδες και στα όρνια των διεθνών χρηματιστηρίων, είπε το αμίμητο «το να είναι κάποιος εξαιρετικός οικονομολόγος δεν σημαίνει ότι είναι και καλός πολιτικός». Στη συνέχεια έκανε υπουργό τον Παύλο Χαϊκάλη, στο πρόσωπο του οποίου προφανώς διέκρινε τη στόφα του καλού πολιτικού. Κι επιμένει να θέλει να τον παίρνουμε στα σοβαρά. Πρόβλημά του.

ΤΟΥ ΠΑΝΟΥΣΗ ΓΙΝΕΤΑΙ!

kartesios160715-2

Έγραψε ένα άρθρο ο υπουργός Αστυνομίας, Γιάννης Πανούσης. Δεν είναι από μόνο του τόσο εξοργιστικό, όσο ότι γράφτηκε από έναν υπουργό που συμμετέχει σε μία κυβέρνηση η οποία πλασάρεται ως Αριστερή. Και δέρνει.. και ρίχνει χημικά…. και ξεπουλάει τα πάντα.

Και γράφει ο υπουργός Αστυνομίας και σχολιάζω με πλάγια εγώ…

Grexit από τον κακό εαυτό μας

Του Γιάννη Πανούση

Άδειο σακάκι στης καρέκλας τη ράχη.
Ποιος ήρθε, ποιος έφυγε
τί μένει;
Αντ. Μακρυδημήτρης, Το σακάκι

Τι άλλο να μείνει
από τη γεύση του αίματος στο στόμα
του δικού σου αίματος
από τα χέρια ασφαλιτών. «Προοδευτικών».
Να φεύγουμε, αποφεύγοντας λέξεις με σίγμα.
Πώς να τις πεις με δύο δόντια λειψά από τα χτυπήματα;

Αντώνης μετά από προσαγωγή. Το σκισμένο μπλουζάκι.

Η δαμόκλεια «πολιτική ηθική» και «καθαρότητα» των μη-ευρωπαϊστών αριστερών μελών του ΣΥΡΙΖΑ σκόρπισε εν μία νυκτί σε μια προφανώς αντι-δεοντολογική, αντι-ηγετική και εν τέλει τυφλή ανυπακοή στην ίδια τη λαϊκή εντολή (που τόσο την επικαλούνται όταν τους βολεύει). Το 80% του ελληνικού λαού θέλει να μείνει στο ευρώ αλλά κάποιοι λουδίτες σχεδιάζουν «επανάσταση» επί άλλου πλανήτη.
Δεν αντιλαμβάνομαι που ανακάλυψε το 80% ο υπουργός Αστυνομίας. Ίσως έτσι του είπαν. Ίσως του άρεσε το ποσοστό. Ίσως το διάβασε σε μία δημοσκόπηση της οκάς. Όμως το τελευταίο ποσοστό που εκπροσωπεί τον ελληνικό λαό ήταν το 62%. Βέβαια, για τον υπουργό Αστυνομίας, για τη Δημοκρατία ΤΟΥ, μια δημοσκόπηση είναι ισχυρότερη ενός δημοψηφίσματος. Οι βασιλιάδες δεν ντρέπονται πια που είναι ολόγυμνοι.

Παρασυρμένοι από καλοβολεμένους, βαθιά συστημικούς διανοούμενους της Ευρώπης και των ΗΠΑ αλλά κι από τη διπολική διαταραχή και την υφέρπουσα κατάθλιψη ενός λαού που τώρα συνειδητοποιεί ότι δεν είναι περιούσιος, ορισμένοι αυτοαναγορεύονται σε ντεσπεράντος εσωστρεφούς ιδεοληπτικής αυταρέσκειας.
Σαν τις ρώσικες μπαμπούσκες είναι (απο)κλεισμένοι μέσα στα μαρξικά τσιτάτα, που είναι κλεισμένα μέσα στην προ-παγκοσμιοποίησης εποχή, που είναι κλεισμένα σε κορώνες αμφιθέατρου, που είναι κλεισμένα σε συσχετισμούς κουκιών και τάσεων, που είναι κλεισμένα σε…

Αν ο υπουργός Αστυνομίας εκπροσωπεί το «νέο», το αρνούμαι μετά σιχασιάς. Βρωμάει ομογενοποίηση ιδεών και ιδεολογιών. Σάπιος βάλτος ακίνητης σκέψης και υποταγής. Κι όσο για την «υφέρπουσα κατάθλιψη ενός λαού» αποτέλεσμα των πολιτικών που υπερασπίζεται είναι. Το επιδιωκόμενο που οδηγεί στην αδυναμία και της παραμικρής αντίδρασης. Υπνωτισμένοι πολίτες, ναι, όμως μπροστά σε μια φωτιά θα ξυπνήσουν. Κι όταν συμβεί, θα προσπαθεί ο υπουργός Αστυνομίας να μας πείσει ότι είμαστε ο περιούσιος λαός, ο καθαρά ευρωπαϊκός και «οι πολιτισμένοι δεν καίνε».

Τί επικαλούνται ως έσχατο επιχείρημα; Την υπερηφάνεια του λαού.
Αναρωτιέμαι αν η εθνική (και η προσωπική) αξιοπρέπειά τους δεν είχε καθόλου θιγεί την εποχή της αστακομακαρονάδας, της ανομίας, της ατιμωρησίας, των λαμογιών, της εύκολης ζωής, της αναξιοκρατίας;

Η «αριστερή» εκδοχή του παγκαλικού «όλοι μαζί τα φάγαμε». Όμως και μια ομολογία ότι εξ ιδίων κρίνουν τα αλλότρια οι ένοχοι.

Τώρα αντιληφθήκανε ότι ζούσαμε (κι ευημερούσαν μερικοί ακόμα και «συνοδοιπόροι») ως τριτοκοσμική χώρα κι ότι αυτός ο τρόπος δεν είναι συμβατός με τη σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία;
Με τη φωνή του Σημίτη ακουγόταν σαφώς καλύτερα η ίδια φράση.

Εξακολουθούμε να θέλουμε να είμαστε και «αριστεροί» αλλά να παίρνουμε φακελάκι, και οικολόγοι αλλά να χτίζουμε αυθαίρετο, και συνειδησιακά ανεξάρτητοι αλλά να «ρουφάμε» το Κράτος.
Δείγμα του φασισμού της γενίκευσης σε μια προσπάθεια απενοχοποίησης των ισχυρών. Το αυθαίρετο με λαμαρίνες, το καταφύγιο του τρομαγμένου μπαίνει στο ίδιο τσουβάλι με την αυθαίρετη βίλα στα καμένα. Τόσα χρόνια με τα ίδια λειψά επιχειρήματα στο στόμα. Πως το είπε πριν ο υπουργός Αστυνομίας; Α ναι. Σαν μπαμπούσκες. Το ένα επιχείρημα βγαίνει από το άλλο μέχρι που ανακαλύπτεις την ασημαντότητα του μεγέθους τους.

Δεν υπάρχει σωτηρία. Ούτε προς τα μπρος ούτε προς τα πίσω. Μόνο προς τα «μέσα» μπορεί να γίνει το θαύμα. Να ανα-γνωρίσουμε τον κακό εαυτό μας, να τον αλλάξουμε, να πείσουμε εαυτούς και αλλήλους πως δεν υπάρχει πλέον ο παλαιός έλληνας, ότι η Δημοκρατία έχει κανόνες και όρια, ότι η ιδεοληψία δεν είναι τρόπος διακυβέρνησης. Κι όλα αυτά πρέπει να συμβούν πολύ γρήγορα.
Τόσο γρήγορα που να μην καταλάβουμε ότι η «Δημοκρατία» απέκτησε νέους κανόνες και στενότερα όρια για να βολεύει τους λίγους και ισχυρούς. Τόσο γρήγορα όσο κρατάει ένα σοκ με κλειστές τράπεζες, εκβιασμούς για καταστροφή, πείνα και θάνατο. Τόσο γρήγορα όσο να μην προλάβει να πει έστω μια γνώμη εκείνος που ψάχνει κάθε μέρα λίγο φαγητό για να αντέξει.

Γιατί πίσω από την πόρτα της Ιστορίας δεν κρύβεται κάποιος «δόλιος αλλοδαπός» αλλά η εθνική καταστροφή. Αν κάτι τέτοιο αφήσουμε να γίνει τότε πια δεν θα υπάρχουν νικητές και νικημένοι, μνημονιακοί και αντιμνημονιακοί αλλά μόνον το Χάος. Ένα Χάος για το βάθος και το σκότος του οποίου θα είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι, αλλά αυτό δεν θά χει καμία σημασία.

Γι’ αυτό και για τον υπουργό Αστυνομίας πρέπει να διατηρηθεί η Ησυχία, η Τάξη και η Ασφάλεια. Στην κοινωνία. Διότι το Χάος στη λεηλασία των ζωών μας είναι θεμιτό, επιτρεπτό και πάντα ευρωπαϊκό.

Υ. Γ.: Πότε θα πάψουν οι αριστεροί να δολοφονούν την Αριστερά στο όνομα της «καθαρής αριστεροσύνης»; (που μόνον ορισμένοι – εξ επιφοιτήσεως του Μαρξ; – κατέχουν).
Τότε που οι Δεξιοί θα σταματήσουν να δηλώνουν «Αριστεροί» για να τη μπασταρδέψουν στη συνείδηση των πολιτών.

Καθηγητής Γιάννης Πανούσης.
Αναπληρωτής Υπουργός Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης

Μέλος του καθηγητικού κατεστημένου που επί δεκαετίες «ρουφάει το Κράτος» και εσχάτως σιτιζόμενος πλουσιοπάροχα από το κυβερνοκομείο .

ΑΣΕ ΜΑΣ ΡΕ ΤΥΠΑΚΟ

kartesios160715

«Δεν θα τους κάνουμε τη χάρη να αποτελέσουμε μία μικρή παρένθεση μέσα στο χρόνο», είπε ο Αλέξης Τσίπρας στη χθεσινή ομιλία του στη Βουλή. Ευτυχώς δεν αναφέρθηκε σε «αριστερή παρένθεση». Ίσως να ντράπηκε, αν και δεν το νομίζω. Δεν θεωρώ ότι πλέον αυτός ο τύπος μπορεί να ντραπεί για κάτι. Η «αριστερή παρένθεση» δεν άνοιξε ποτέ ώστε να κινδυνεύει να κλείσει. Γενικώς, δεν άνοιξε ποτέ κάποια παρένθεση. Συνεχίστηκε η ίδια ακριβώς πολιτική με νέο μνημόνιο, υφεσιακά μέτρα, εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας και ενίσχυσης των τραπεζών.

Όχι, αυτός ο τύπος δε θα μας τρελάνει. Δε θα μας πείσει ότι η μνημονιακή πολιτική μπορεί να εξυπηρετηθεί και να υπηρετηθεί από αριστερή κυβέρνηση. Αυτός ο τύπος δεν θα μας πείσει ότι εκπροσωπεί την Αριστερά κι ότι εμείς οι υπόλοιποι είμαστε προδότες, τρελοί, γραφικοί και επικίνδυνοι για τον τόπο. Μας τα είχαν πει ο Βενιζέλος και ο Σαμαράς. Μας τα είπε ξανά ο Σταύρος Θεοδωράκης. Όμως αυτοί δεν έλεγαν ότι είναι αριστεροί. Ο Αλέξης Τσίπρας μόνο μια ευκαιρία έχει πλέον να εμφανιστεί ως αριστερός και αυτή είναι σε μασκέ πάρτυ στις απόκριες. Κατά τα λοιπά, είναι ένας από τους αντιπάλους, τους απέναντι, τους υποταγμένους.

Είπε επίσης ο Αλέξης Τσίπρας κατά την ομιλία του στη Βουλή: «Ο μεγάλος αντίπαλος για τις δυνάμεις της προόδου και της Αριστεράς βρίσκεται εντός των τειχών. Είναι οι δυνάμεις της ολιγαρχίας, των καρτέλ, των κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, οι δυνάμεις της διαφθοράς και της διαπλοκής, της γενικευμένης φοροδιαφυγής, αυτές οι δυνάμεις που ευνοήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια από τις μνημονιακές πολιτικές αλλά και από αυτούς που κυβερνούσανε τον τόπο, μην το ξεχνάμε αυτό».

Ποτέ δεν πίστεψα ότι είναι ηλίθιος και άρα μιλάμε για συνέχιση της εξαπάτησης, σε όσους λίγους κι αν απέμειναν να εξαπατούνται. Άκου τύπε, υπάρχεις ακόμη στην κυβέρνηση μόνο και μόνο επειδή σε στηρίζουν τα κόμματα και οι πολιτικοί που εκπροσωπούν ξεκάθαρα τις «δυνάμεις της ολιγαρχίας, των καρτέλ, των κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, τις δυνάμεις της διαφθοράς και της διαπλοκής, της γενικευμένης φοροδιαφυγής, αυτές τις δυνάμεις που ευνοήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια από τις μνημονιακές πολιτικές».

Κάθε μέρα που την περνάς ως πρωθυπουργός τη χρωστάς στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ που εσύ κατήγγειλες επί χρόνια ως κόμματα διαπλοκής με τους ολιγάρχες του τόπου και εσύ μιλούσες για βουλευτές που ανήκαν στα payroll τους. Τα κομματικά ΜΜΕ που ελέγχεις πλήρως δεν είναι εκείνα που αναφέρονταν στον Σταύρο Θεοδωράκη ως «ξεσκονίστρα» και «αχυράνθρωπο» του Μπόμπολα; Αλήθεια έλεγαν κι αυτό είναι το πρόβλημα. Γιατί θες να πιστέψουμε ρε τύπε ότι οι πολιτικοί εκπρόσωποι «της ολιγαρχίας, των καρτέλ, των κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, των δυνάμεων της διαφθοράς και της διαπλοκής, της γενικευμένης φοροδιαφυγής, των δυνάμεων που ευνοήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια από τις μνημονιακές πολιτικές», αλλά και η «σφουγγαρίστρα» του Μπόμπολα σε στηρίζουν χωρίς κανένα αντάλλαγμα;

Ποιον θες να πείσεις όταν λες ότι θα κυνηγήσεις τα μεγάλα συμφέροντα την ώρα που χαζογελάς μαζί τους, στηρίζεις τις πολιτικές τους, στηρίζουν την κυβέρνησή σου και τους άφησες να αλωνίζουν στις Βρυξέλλες εκ μέρους σου εκπροσωπώντας τάχα μου και δήθεν μια «εθνική προσπάθεια»; Ακόμη κι ο πιο καλοπροαίρετος πολίτης αυτής της χώρας που μπορεί ακόμη να πιστεύει ότι είσαι θύμα εκβιασμών στο εξωτερικό είναι βέβαιος ότι είσαι θύμα και εκβιασμών στο εσωτερικό. Όμως ούτε το ένα είσαι, ούτε το άλλο. Καμιά μάχη δεν έδωσες στις Βρυξέλλες, καμιά μάχη δεν θα δώσεις και στην Αθήνα.

Ένας πρωθυπουργός παντός καιρού είσαι. Και πιγκουίνος και καμηλιέρης. Αυτό, βασικά, σε κάνει ένα τεράστιο ΤΙΠΟΤΑ. Δεν σ’ ενδιαφέρει. Έπαιξες τον ρόλο σου και τον έπαιξες καλά. Χάρισες και άλλα 25 δισ. στις τράπεζες διαγράφοντας τις ελπίδες και το μέλλον των πολιτών ενώ η σεισάχθεια που είχες υποσχεθεί προέβλεπε ακριβώς το αντίστροφο. Δεν εκβιάστηκες ποτέ και από κανέναν. Δεν έχεις ιδέα τι θα πει εκβιασμός. Εκβιασμός είναι αυτός που κάνουν οι τράπεζες στους δανειολήπτες ενώ οι δανειολήπτες έχουν φορτωθεί σούμα πάνω από 75 δισ. ευρώ για να σωθούν οι τράπεζες και να συνεχίζουν να τους εκβιάζουν.

Κατάλαβες τι εστί εκβιασμός; Ποτέ κι από κανέναν δεν εκβιάστηκες. Παραχωρήσεις και συμφωνίες έκανες. Στο παιχνίδι ήσουν. Πούλησες τον κόσμο που σε εμπιστεύτηκε μέχρι και την ημέρα του δημοψηφίσματος. Έγινες το ίδιο με τους άλλους. Όλα σε προσχεδιασμένη βάση τα έκανες. Ένα μόνο ξέχασες. Ότι είσαι νέος στην ηλικία κι έχεις πολλά χρόνια μπροστά σου να ζήσεις με το βάρος της προδοσίας.

ΤΑ ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΑ

B-PS-6KCAAEYJ4U
«Ο Τσίπρας έδωσε τεράστια μάχη εναντίον του πραξικοπήματος των ολιγαρχών της Ευρώπης. Και μόνο γι’ αυτό αξίζει τον σεβασμό μας». Αυτό διαβάζουμε από τα ξημερώματα της Δευτέρας στα social media και αυτό θα ακούμε για καιρό από τους θαυμαστές τού κ. Τσίπρα που θέλουν να πλύνουν με τα δάκρυα της συγκίνησής τους το μπαρουτοκαπνισμένο πρόσωπο του ηρωικού Ηγέτη.

Όμως ποιο ακριβώς είναι το κέρδος από αυτή τη νίκη της επανάστασης εναντίον των ολιγαρχών της ευρωζώνης; Ξεκάθαρο! Είναι 86 δισ. ευρώ που θα επιστρέψουν πάλι στους πτωχούς ολιγάρχες δανειστές μας, θα στηρίξουν τους εξαθλιωμένους Έλληνες τραπεζίτες συν κάποια ΕΣΠΑ που θα μπουν στις τσέπες των ταλαιπωρημένων ντόπιων ολιγαρχών – εργολάβων δημοσίων έργων. Σε αντάλλαγμα, χάθηκε πλέον εντελώς το μέλλον ενός λαού και η εθνική κυριαρχία μιας χώρας, όμως έτσι είναι οι επαναστάσεις, οι μάχες και οι πόλεμοι. Το αποτέλεσμά τους έχει πολλές οπτικές γωνίες.

Τα υπόλοιπα περί του ριζοσπαστισμού τα έχουμε πει πολλές φορές. Ούτε καν μπορούμε να γελάσουμε με αυτό το ανέκδοτο γιατί είναι πολύ πικρό. Μόνο που όσοι πανηγυρίζουν επειδή ο κ. Τσίπρας θυσιάστηκε για να μάθει όλος ο κόσμος ότι η ευρωζώνη είναι ξεκάθαρα μια οικονομική και πολιτική φασιστική ένωση, θα πρέπει να καταλάβουν ότι ο κ. Τσίπρας αυτό που έμαθε στον κόσμο είναι πώς οι λαοί δεν πρέπει και δε μπορούν να σηκώσουν κεφάλι απέναντι στους αφέντες. Μάθαμε και κάτι άλλο. Πως ό,τι εφιαλτικό δε μπορεί να το περάσει η Δεξιά σε ένα λαό το περνάει η «Αριστερά» με τις ψήφους της Δεξιάς και είναι βαφτισμένο «δίκαιο και φιλολαϊκό» βγαλμένο από μάχες και αγώνες.

Ο κ. Τσίπρας αποδεχόμενος την ταπείνωση του λαού που εκπροσωπεί έσπειρε την ηττοπάθεια σε κάθε λαό της Ευρώπης που σκεφτόταν να αντισταθεί στη γερμανική αυτοκρατορία. Είναι ένα πανευρωπαϊκό και πολύ χρήσιμο κατόρθωμα, το ομολογώ. Όπως είναι και το να μη ντρέπεσαι να γλείφεις εκεί που έφτυνες. Δηλαδή να δέχεσαι να σε υιοθετούν ο «Ολαντρέου» και ο «καλός μαθητής της Μέρκελ», όπως αποκαλούσε τον Ρέντσι ο κ. Τσίπρας κατά τη λαμπρή προϋπηρεσία του στην επαναστατική αντιπολίτευση. Καλοί άνθρωποι τώρα ο Ολάντ και ο Ρέντσι. Τόσο καλοί, όσο και οι καλοί μπάτσοι που σε παγιδεύουν μαζί με τους κακούς μπάτσους σε στημένο παιχνίδι.

Η μοίρα των λαών δε θ’ αλλάξει ποτέ γιατί πάντα θα μπαίνει μπροστά αυτός που έδωσε τα περισσότερα στ’ αφεντικά. Ένας πλειοδοτικός διαγωνισμός είναι οι εκλογές κι ελπίζω να μην το ξεχάσω ποτέ ξανά αυτό.

ΑΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΕΔΩ

CJjd1bCUYAAaZBJ
Αν μπορεί, ας σταματήσει εδώ ο κ. Τσίπρας. Αν του το επιτρέπει η κεκτημένη ταχύτητα προς την καταστροφή του (μας). Ο ίδιος ας γίνει παρένθεση. Δεν θα ενοχλήσει κανέναν. Αυτή η παρένθεση, άλλωστε, δεν περιείχε κάτι αριστερό ώστε να το χρεωθεί η Αριστερά.

Κατάφερε ο κ. Τσίπρας να μετατρέψει σε πρωταγωνιστή της πολιτικής ζωής τον Σταύρο Θεοδωράκη. Να τον παρουσιάσει ως δυναμικό, σοβαρό, μετριοπαθή ευρωπαϊστή που όμως κάνει τα πάντα για την πατρίδα του. Έφτασε ο κ. Τσίπρας να προσδώσει στον Στ. Θεοδωράκη ρόλο σωσιβίου στις σχέσεις του με τον Γιούνκερ. Ύστερα από αυτό, ποιος πιστεύει ότι μια κυβέρνηση Τσίπρα θα τολμήσει να αγγίξει τον Μπόμπολα και τις λογικές του;

Κατάφερε ο κ. Τσίπρας να ξεφτιλίσει έναν ολόκληρο λαό στέλνοντάς τον σε ένα δημοψήφισμα που, στην καλύτερη περίπτωση, το έκανε για να ενδυναμώσει τη θέση του εσωκομματικά. Στη χειρότερη περίπτωση, το δημοψήφισμα έγινε για να το θυμόμαστε όλοι και να γελάμε αν ποτέ στο μέλλον θα ακούμε για δημοψηφίσματα και λαϊκές εντολές.

Κατάφερε ο κ. Τσίπρας ν’ αρχίσουν ξανά τα ψελλίσματα περί «εντιμότητας της Χρυσής Αυγής» και τα «μια χούντα θα μας σώσει». Δικό του κατόρθωμα είναι. Αποκλειστικά. Και σπάζοντας κάθε ρεκόρ ταχύτητας.

Κατάφερε ο κ. Τσίπρας να μας χώσει στο δίλημμα μεταξύ μιας μεγάλης και μιας τεράστιας καταστροφής. Δίχως κανένα σχέδιο για διαπραγματεύσεις εντός ευρωζώνης, δίχως καμία προετοιμασία για έξοδο από αυτήν.

Κατάφερε ο κ. Τσίπρας να δικαιώσει τις περισσότερες από τις προβλέψεις των εκπροσώπων τού σιχαμερού συστήματος που βασάνισε τη χώρα επί 41 χρόνια. Και δικαιώνοντας αυτές τις προβλέψεις τους, κατάφερε να το κρατήσει ζωντανό.

Κατάφερε ο κ. Τσίπρας όχι μόνο να μην εκμεταλλευτεί τη δυνατότητα για ρήξη με τη γερμανική αυτοκρατορία που του πρόσφερε το 61% του λαού, αλλά και να εκλιπαρεί τον Σόιμπλε να αποσύρει τη δική του πρόθεση για ρήξη με την Ελλάδα. Ναι, ήταν από τα απίστευτα, όμως το κατάφερε κι αυτό.

Κατάφερε ο κ. Τσίπρας να ταυτιστεί με τις πρακτικές του Ανδρέα Παπανδρέου στο χτίσιμο του κομματικού κράτους και στις ηρωικές «εξόδους» του από την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ. Κατάφερε να του λείπει μόνο ένα «ουδείς αναμάρτητος» για να ταυτιστεί με τον Αντώνη Σαμαρά. Πρόλαβε στα ενδιάμεσα, πάντως, να μοιάσει στον Γιώργο Παπανδρέου στο θέμα της ακατανόητης συμπεριφοράς, στον ερασιτεχνισμό, στην αμηχανία και στις προεκλογικές εξαγγελίες.

Κατάφερε ο κ. Τσίπρας να μας τρελάνει βάζοντας τον νέο υπουργό Οικονομικών του να μας πείσει πόσο ωραίο μνημόνιο θα είναι το τρίτο επειδή σε αυτό περιλαμβάνονται η φορολόγηση των εφοπλιστών, ο διαγωνισμός για τις άδειες εκπομπής των καναλιών και η φορολόγηση των διαφημιστικών τους εσόδων. Λες κι έπρεπε να υπάρξει μνημόνιο για να γίνουν αυτά. Λες και δεν ήταν αυτονόητα. Λες και πρέπει να γίνουν – που δεν θα γίνουν – μόνο αν χωθούμε ακόμη περισσότερο μέσα στο βόθρο των δανεικών.

Κατάφερε ο κ. Τσίπρας να γίνει ένας ακόμη τρομοκράτης του λαού, λέγοντας μέσα στη συνεδρίαση της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ – ώστε να φτάσει σίγουρα στ’ αυτιά μας – ότι «Κινδυνεύουμε να ανατιναχτεί το κράτος, δεν μιλάμε για Grexit, μιλάμε για άτακτη χρεοκοπία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται». Ομολογεί, λοιπόν, ο ελαχιστότατος και κατά φαντασίαν «Τσε της Ευρώπης» πως εντάσσεται εξ ολοκλήρου στην πλευρά των μνημονιακών θεωρώντας ότι τα μνημόνια και η υποταγή είναι μονόδρομος. Και ίσως αύριο γίνουν και … ευλογία.

Κατάφερε ο κ. Τσίπρας να δώσει το δικαίωμα στη Ντόρα Μπακογιάννη να μας κουνάει το δάχτυλο. Κατάφερε να κάνει τους εκπροσώπους του 39% του «ΝΑΙ» να βάζουν όρους και προϋποθέσεις στο 61% του «ΟΧΙ». Κατάφερε ο κ. Τσίπρας να μας κάνει να νιώθουμε αφόρητα μαλάκες. Ας σταματήσει κάπου εδώ. Φτάνει! Τα κατάφερε! Ας ελπίσουμε ότι τελικά ήθελε μόνο αυτό κι ότι δεν έχει σχέδια για το μέλλον.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ… ΑΛΕΞΗ;

kartesios090715

Είχες δηλώσει ότι τα τελεσίγραφα ενίοτε επιστρέφονται. Να όμως που τελικά επέστρεψες εσύ με ένα ακόμη τελεσίγραφο στη μασχάλη. Το οποίο αποδέχτηκες και φαίνεται να ετοιμάζεσαι να το ικανοποιήσεις. Γιατί όμως;

Λένε… Αλέξη, ότι οι Έλληνες είμαστε διχασμένοι. Είμαστε, αλλά γιατί πιστεύεις ότι ένα νέο μνημόνιο θα μας ενώσει; Ο διχασμός δεν ξεκίνησε χτες. Ο διχασμός φάνηκε χτες επειδή, όπως είπες κι εσύ στο ευρωκοινοβούλιο, οι λίγοι έχουν τα πολλά λεφτά και οι πολλοί τα λίγα έως τίποτα. Αυτός ήταν ο διχασμός… Αλέξη. Απλώς οι πολλοί και άλλες έγνοιες είχαν από το να διαλαλούν τις αντιρρήσεις τους και ΜΜΕ δεν είχαν στη διάθεσή τους που θα πολλαπλασίαζαν τις φωνές τους.

Διχασμό είχαμε… Αλέξη επειδή, σύμφωνα με τη μελέτη του Τάσου Γιαννίτση, ενώ το 10% των φτωχότερων νοικοκυριών είχε την πενταετία της κρίσης απώλεια εισοδήματος της τάξεως του 86%, οι απώλειες του 30% των υψηλότερων εισοδημάτων δεν ξεπέρασαν το 17%-20%, ενώ το τραγικότερο στοιχείο του διχασμού είναι πως το ίδιο διάστημα συνολικά η φορολόγηση των ασθενέστερων οικονομικά στρωμάτων του ελληνικού λαού αυξήθηκε κατά 337,7%, ενώ η φορολόγηση των ισχυρότερων (άρα και ανθεκτικότερων στην κρίση) αυξήθηκε μόλις κατά 9%.

Διχασμό κατά 329% είχαμε… Αλέξη. Διχασμό των απεγνωσμένων από τους ευνοημένους. Διχασμό της «πλέμπας» από τους «ξεχωριστούς». Ο διχασμός μεταξύ αυτών που λεηλατήθηκαν από τα μνημόνια και εκείνων που είτε δεν τα ένιωσαν είτε ωφελήθηκαν από αυτά και δεν νοιάστηκαν για τον διπλανό τους είναι ο χειρότερος διχασμός και τον ζούμε επί χρόνια. Γιατί λοιπόν μπορεί να πιστεύεις ότι ένα νέο μνημόνιο θα μας ενώσει; Να το πιστεύουν αυτοί που θα βγουν πάλι αλώβητοι ή και κερδισμένοι, το καταλαβαίνω. Εσύ όμως; Μπορεί να το πιστεύεις;

Τελευταία ακούω και φωνές διαμόρφωσης γνώμης που θεωρούνται Realιστικές και σε πιέζουν να υπογράψεις μνημόνιο με το επιχείρημα ότι «αυτό το μνημόνιο για 2 χρόνια θα είναι μια ευκαιρία να ξανασταθεί η χώρα στα πόδια της». Ναι, όρθια, στα πόδια της, ακουμπισμένη σ’ έναν τοίχο και μ’ ένα εκτελεστικό απόσπασμα απέναντί της. Η μόνη αλήθεια που βιώσαμε… Αλέξη είναι ότι το ένα μνημόνιο φέρνει το άλλο, τα 2 μνημονιακά χρόνια φέρνουν άλλα 3 κι αυτά με τη σειρά τους άλλα 13.

Και να τα φάμε στη μάπα τα 13 χρόνια μνημόνιο, αλλά για ποιο λόγο; Με ποια προοπτική; Να θυσιαστούμε, όμως για ποιον και το κέρδος ποιο θα είναι; Κι άλλα λουκέτα κι άλλες απολύσεις κι άλλες μεταναστεύσεις στο εξωτερικό; Σκέφτομαι… Αλέξη, αν άραγε αυτές οι θυσίες γινόταν επί 5 χρόνια εκτός μνημονίων, αλλά εντός συνείδησης για μία χώρα αποδεσμευμένη από δανειακές θηλιές. Μια χώρα που θα ζοριζόταν χοντρά αλλά θα δημιουργούσε τον δικό της πρωτογενή τομέα. Μια χώρα που θα περνούσε δύσκολα, αλλά θα φτιαχνόταν από την αρχή. Σκέψου… Αλέξη, αν κάποιες από τις μνημονιακές θυσίες γινόταν εκτός μνημονίου από μία ανεξάρτητη χώρα πόσο περισσότερο θα απέδιδαν.

Αν οι μειώσεις που έγιναν σε μισθούς και συντάξεις δεν πήγαιναν σε αποπληρωμές τόκων αλλά σε κατασκευή δομών ενός κράτους με αξιόπιστους ελεγκτικούς μηχανισμούς, πραγματική δικαιοσύνη και πολιτική εντιμότητα. Δεν το έκανε κανείς. Μάλλον είναι πιο εύκολο να ξεζουμίζεις τους πολίτες σου κατ’ εντολήν παρά από επιλογή και μάλιστα δική τους. Είχες ένα 61% στα χέρια σου… Αλέξη. Το μετέφρασες όπως ήθελες. Το ερμήνευσες σε «ναι». Και τώρα… Αλέξη; Μια χαρά τα είπες μέσα στο ευρωκοινοβούλιο. Κι εκείνοι μια χαρά σου είπαν ότι ή θα ταπεινώσεις τον λαό που ψήφισε «όχι» ή θα μας διώξουν από τη γερμανική τους αυτοκρατορία.

Μια χαρά τα είπες και το εννοώ. Όμως θα τα κάνεις αυτά που είπες; Θα το πράξεις το δίκιο των ανθρώπων; Θα πάρεις το ρίσκο να χτίσεις ένα καλύτερο αύριο και να μην αρκεστείς σε μια ξεπέτα του σήμερα; Ναι, εντός ευρωζώνης αλλά με αξιοπρέπεια. Όταν σε φτύνουν, φεύγεις. Όσοι απαντούν ειρωνικά «καλά, φάε εσύ αξιοπρέπεια να χορτάσεις», τους προτείνω να τη δοκιμάσουν καμιά φορά. Μπορεί και να τους αρέσει η γεύση της, ποτέ δεν ξέρεις.

Σου λένε… Αλέξη, να υπογράψεις μία συμφωνία «λευκή πετσέτα» και «πάση θυσία», όχι για τους ίδιους που στο λένε, αλλά για τα παιδιά τους. Την έζησες τη μνημονιακή γενιά των νέων… Αλέξη. Άνεργη ή διωγμένη. Συχνά και τα δύο. Η γενιά της απόγνωσης. Πάρε εσύ την ευθύνη των παιδιών. Ξεκίνα να φτιάξεις μια χώρα που ούτε θα τρώει τα παιδιά της, ούτε θα τα διώχνει. Αντέχεις να το κάνεις; Μπορείς; Θες; Ξέρεις; Μέχρι που φτάνει το όραμά σου; Στο να μείνεις απλώς στην εξουσία ή να προσπαθήσεις να δώσεις μια ευκαιρία σε αυτή τη χώρα και στους ανθρώπους της… Αλέξη;

Σε κατηγορούν… Αλέξη, ότι αν δεν σκύψεις όπως οι υπόλοιποι και δεν θυσιάσεις την εθνική αξιοπρέπεια για ένα νόμισμα, τότε θα στηρίζεις το λόμπι της δραχμής. Λένε ότι αυτοί που έχουν τα λεφτά τους έξω θα έρθουν και θα αγοράσουν τα πάντα μπιρ παρά. Και πολλοί από αυτούς που το λένε έχουν ήδη τα λεφτά τους έξω. Άραγε τι φοβούνται; Τον ανταγωνισμό μην τυχόν κι αγοράσουν άλλοι τη χώρα πιο φτηνά από τους ίδιους; Εγώ λέω να έρθουν, λοιπόν. Απλώς άνοιξε τις παγίδες και να τις στήσεις παντού. Να μάθουμε κι εμείς βρε αδερφέ ποιο είναι επιτέλους αυτό το λόμπι της δραχμής, ποιοι έχουν τόσα λεφτά έξω, πώς τα έβγαλαν και αν είναι νόμιμα. Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε το πλήθος, το μέγεθος και την εντιμότητα των «επενδυτών» του λόμπι της δραχμής. Νομίζω πως η Εφορία και τα κρατικά ταμεία θα είχαν τεράστια χαρά να τους γνωρίσουν.

Όμως… Αλέξη, αυτά γίνονται μόνο από κάποιον που δεν μπορούν να του προσάψουν κάτι. Είτε στον ίδιο είτε στην κυβέρνησή του. Κι εσύ δεν ανήκεις σε αυτή την κατηγορία. Να, για παράδειγμα, δε μπορείς να επιτρέπεις σε συντρόφους στελεχών σου να διορίζονται στη θέση διευθύνοντα συμβούλου στην ΕΥΔΑΠ. Ούτε να λείπουν χειρούργοι από δημόσιο νοσοκομείο και να επιτρέπεις στον υπουργό Υγείας να διορίζει τον οδοντίατρο ανιψιό του.

Κατάλαβες… Αλέξη; Λυπάμαι που δε με βοηθάς να σου έχω εμπιστοσύνη. Λυπάμαι που κατά πάσα πιθανότητα δεν είσαι αυτός στον οποίο μπορώ να ελπίζω. Λυπάμαι που μάλλον θα γίνεις εξαίρεση στον κανόνα ότι οι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους αξίζουν. Έναν λαό που σήκωσε κεφάλι μέσα στο βομβαρδισμό της τρομοκρατίας, του αξίζει κάποιος ηγέτης που όταν λέει «όχι» το εννοεί και δεν το ερμηνεύει σε όχι μεν, αλλά…

ΠΑΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟ!

kartesios 050715-1

Καλό ξεκίνημα να έχουν τα δημοψηφίσματα στη νέα περίοδο που ξεκίνησε στη χώρα μας και ελπίζω να μη σταματήσουν εδώ. Ας παραδεχτούμε ότι το δημοψήφισμα για τον κ. Τσίπρα ήταν μία λύση ανάγκης πάνω στην απόγνωση. Ένα θεαματικό σουτ της μπάλας στην εξέδρα. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο αέρας γύρισε τη μπάλα και την έστειλε στα δίχτυα του αντιπάλου. Όμως δεν ήταν ο αέρας αυτός που το κατάφερε.

Ήταν, κυρίως, η αυλή των γελωτοποιών του κ. Σαμαρά που τους έχει εμπιστευτεί την επικοινωνία του κόμματος και τη χάραξη της πολιτικής. Αυτοί εισηγήθηκαν στον κ. Σαμαρά να μετατρέψει το παντελώς αδιάφορο, άσχετο και άχρηστο ερώτημα του δημοψηφίσματος σε κορυφαία ευκαιρία ανατροπής της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Κι ο κ. Σαμαράς, που τόσο του κόφτει και καθόλου παραπάνω, αποδέχτηκε την εισήγηση των γελωτοποιών του.

Για να μην είμαι, βέβαια, πολύ αυστηρός μαζί τους, είχαν κι αυτοί τα δίκια τους. Είχαν υποσχέσεις για θεαματικά αποτελέσματα. Υποσχέσεις που τους δόθηκαν από τις τηλεοπτικές γιάφκες τρομοκρατών, από το άφθονο χρήμα που θα έριχνε ο Σύνδεσμος Ελλήνων Βιομηχάνων για να πληρωθεί η καμπάνια του «ΝΑΙ», αλλά και από την αποθήκη σιχαμάτων της Μέρκελ με σημαιοφόρο τον Σουλτς.

Τώρα, αν ο κ. Σαμαράς είχε ποντάρει και στη βοήθεια που θα είχε και από τον Σταύρο Θεοδωράκη, τον Ευάγγελο Βενιζέλο και το ΚΚΕ, είναι επίσης κάτι που οφείλεται στο ότι μόνο τόσος είναι και καθόλου παραπάνω. Εν πάση περιπτώσει, το πράγμα δούλεψε καλά. Η ιδιωτική τηλεόραση ελπίζοντας να γλιτώσει τα χρωστούμενα κι έχοντας μάθει επί χρόνια στην ατιμωρησία για παραπληροφόρηση, βομβάρδιζε με τρόμο και ψέμα τους τηλεθεατές. Ο ΣΕΒ πλήρωσε καλά και πολλά. Τα τρία κουτσαβάκια έτρεχαν από κανάλι σε κανάλι αφρίζοντας υπέρ του «ΝΑΙ» και υποσχόμενοι τραγικό θάνατο σε όσους επέλεγαν το «ΟΧΙ».

Όλα πήγαν βάσει σχεδίου. Μέχρι και η ίδια η Μέρκελ φώναξε σε εκδήλωση του κόμματός της το «ΝΑΙ» στα ελληνικά. Οι δε Σουλτς και Σόιμπλε πραγματικά κόντραραν στα ίσα την κ. Κανέλλη σε αντικυβερνητικό μένος. Από την πλευρά τους, καλά έκαναν. Έτσι νόμιζαν το σωστό.

Όμως τώρα τι θα γίνει που ο λαός δεν τρόμαξε, δεν φοβήθηκε, δεν ξεγελάστηκε, δεν υπέκυψε ούτε καν μπροστά σε κλειστές τράπεζες; Τώρα τι πρέπει να γίνει; Ποιος θα ζητήσει ευθύνες από τους τηλεοπτικούς σταθμούς για τον τρόμο; Ποιος θα τους βάλει να πληρώσουν για την άδεια λειτουργίας τους; Ποιος θα ζητήσει φόρο από τις διαφημίσεις; Μακάρι να το πράξει η κυβέρνηση και να είναι μια ευχάριστη έκπληξη. Τη θεωρώ όμως άτολμη ακόμη και γι’ αυτά τα αυτονόητα. Θα δείξει…

Οι υπόλοιποι πρωταγωνιστές του (δικού τους) δράματος έχουν τιμωρηθεί ήδη, όσο κι αν το αρνούνται. Πάντα θα το αρνούνται. Είπαμε, όποτε αυτοί διαφωνούν με την πραγματικότητα, το πρόβλημα το έχει η πραγματικότητα. Ελπίζω τελευταία στιγμή να αντιληφθούν τι τους έχει συμβεί, καθώς θα πνίγονται στο σάλιο από το φτύσιμο των πολιτών.

Όμως πραγματικά σε όλο αυτό που ζήσαμε κυριάρχησε η γελοιότητα μέχρι τέλους. Την ώρα που άρχισε να διαφαίνεται η νίκη του «ΟΧΙ», έσπευσε ο κ. Πρετεντέρης να το δικαιολογήσει με το αμίμητο «Βέβαια το “ΟΧΙ” είχε από πίσω του ένα κόμμα να το υποστηρίζει μία κυβέρνηση, ενώ το “ΝΑΙ” δεν είχε στήριξη από κόμματα». Έχει ένα δίκιο. Ο ΣΕΒ δεν είναι κόμμα. Όμως αυτά είναι!

kartesios 050715-5

kartesios 050715-2

kartesios 050715-3

kartesios 050715-4

Δύσκολο το «χάσαμε». Δυσκολότερο το «είχαμε άδικο». Η έρμη η ήττα πάντα ορφανή. Και οι μικρόψυχοι πάντα θα θεωρούν μικρή τη νίκη του αντιπάλου. Τι γίνεται όμως με τους νικητές; Πρώτον, τώρα που άνοιξαν το δρόμο των δημοψηφισμάτων θα πρέπει να τον συνεχίσουν για να αποδείξουν ότι πρόκειται για δημοκρατική κατάκτηση και όχι για κάτι που απλώς τους βόλεψε κάποια στιγμή.

Δεύτερον, θα αποφασίσουν να σοβαρευτούν και να κυβερνήσουν; Θα καταλάβουν ότι οι διαρκείς συμβολισμοί και η καθόλου ουσία έχει καταντήσει αηδία; Θα αποφασίσει ο κ. Τσίπρας να ξεκαθαρίσει την κυβέρνησή του από ψωνάρες, σοσιαλφιλελεύθερους και γραφικούς; Ο κ. Τσίπρας θα πρέπει να καταλάβει αυτό που του δόθηκε. Δεν ήταν μία λευκή επιταγή, αλλά μια τελευταία ευκαιρία.

Ελπίζω να κατάλαβε με ποιους κάνει διαπραγματεύσεις και ποιοι είναι στο πλευρό του. Συζητά με κυνικούς δολοφόνους και ο μόνος σύμμαχός του είναι ο κόσμος. Είπε ο κ. Τσίπρας ότι τα τελεσίγραφα ενίοτε επιστρέφονται. Ελπίζω αυτό να το θυμηθεί στο επόμενο τελεσίγραφο που θα του παραδώσουν οι Βρυξέλλες και να μην το φέρει πάλι πίσω για να το καταπιούμε με το ποτό της «υπερήφανης πατρίδας». Δεν πιάνει πάντα.

Αν και μετά από αυτό το επεισόδιο δεν είναι έτοιμος δια παν ενδεχόμενο, αν και τώρα αποδειχτεί ότι δεν έχει σχέδιο αλλά αυτοσχεδιάζει με επικίνδυνη ελαφρότητα, κακό του κεφαλιού του. Τελευταία ευκαιρία για τον κ. Τσίπρα. Στο χέρι του είναι να δείξει αν την άξιζε. Οι πολίτες έδειξαν ότι δεν φοβούνται. Καιρός να δείξει κι ο κ. Τσίπρας το ίδιο. Διότι αν δεν το κάνει, τότε η επόμενη ερώτηση θα είναι «ποιον φοβάται;».

Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ SHOW ΣΤΟ TF1

Ποιος είσαι τελικά παλικάρι μου; Ξέρεις τι είσαι και τι πιστεύεις; Γνωρίζεις έστω και λέξη από αυτά που λες; Καταλαβαίνεις τι λες; Φοβάμαι ότι δεν είσαι απλώς ένας ακόμη μπερδεμένος που μιλάει δίχως να γνωρίζει. Φοβάμαι ότι κάτι άλλο κάνεις. Εδώ, μιλάς για την έξοδο του Μεσολογγίου. Μήνες πολιορκίας για μια αξιοπρέπεια. Ποντίκια και δέρματα έτρωγαν για ν’ αντέξουν. Γιατί; Επειδή αρνήθηκαν τις διαπραγματεύσεις και τις συμφωνίες που τους πρότεινε ο Κιουταχής. Κι εσύ τα θεωρείς ηρωικά όλα αυτά.

Εδώ, μιλάς για υποταγή. Για συμφωνίες. Για να τα βρούμε. Για να μοιραστούμε τις ευθύνες με εκείνους που μας πολιορκούν. Μιλάς για αυταπάτες. Για συμφωνίες με τους σημερινούς Κιουταχήδες και τους Ιμπραήμηδες.

Ευτυχώς που στο Μεσολόγγι δεν είχαν Αλιάγες. Ούτε μισή γραμμή δεν θα χάριζε η Ιστορία στο Μεσολόγγι. Ευτυχώς που στο Μεσολόγγι δεν υπήρχαν Αλιάγες, γιατί όταν ο Κιουταχής ζητούσε τα κλειδιά της πόλης ένα «ΝΑΙ» τεράστιο θα τον περίμενε.

Ε, ΑΦΟΥ ΕΠΙΜΕΝΕΤΕ….

CA9gMtnU8AAId7C
Ο Αντώνης Σαμαράς επιμένει μέχρι και σήμερα ότι το χρέος είναι βιώσιμο. Πανηγύριζε μάλιστα σε άρθρο του στην «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» όταν έγραφε: «Τι θα πει το χρέος είναι ΜΗ βιώσιμο; Ότι δεν μπορείς να το εξυπηρετήσεις, δηλαδή δεν μπορείς να πληρώνεις τόκους κάθε χρόνο. Και δεν μπορείς να το ξεπληρώσεις όταν έλθει η ώρα του… Πότε συμβαίνει αυτό; Όταν χρωστάς πολλά ή έχει υψηλούς τόκους. Και τι σημαίνει «κούρεμα»; Να κόψεις και το πόσα χρωστάς και τους τόκους που πληρώνεις. Και να πας όσο γίνεται πιο πέρα, στο μέλλον, την αποπληρωμή. Τα έχουμε κάνει και τα τρία! Κόψαμε συνολικά 125 δισεκατομμύρια, δηλαδή το 40% του χρέους μας. Κόψαμε και τα επιτόκια: ήταν πάνω από 5% ώς το 2012 και σήμερα πληρώνουμε κάτω από 2%! Και πήγαμε πίσω την αποπληρωμή του. Εμείς ξεχρεώνουμε σε 16,5 χρόνια, όταν κατά μέσον όρο οι ευρωπαϊκές χώρες ξεχρεώνουν σε 6,5 χρόνια! Αυτά όλα τα κάναμε ήδη! Γι’ αυτό οι αγορές θεωρούν «βιώσιμο» το χρέος μας».

Μας είχε εξασφαλίσει, λοιπόν. Μπορεί να έκαψε ό,τι μπορούσε να καεί σε αυτή τη χώρα, αλλά είχε καταφέρει να κάνει βιώσιμο το χρέος όπως υποστηρίζει. Κι έρχεται σήμερα το ΔΝΤ να τον διαψεύσει. Στην έκθεσή του το ΔΝΤ αναφέρει ότι «το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο σε κανένα από τα σενάρια που εξετάζονται» και υποστηρίζει ότι «το ελληνικό χρέος χρειάζεται ούτως ή άλλως ευρεία αναδιάρθρωση, πιθανώς δε και κούρεμα». Εν ολίγοις, όλη αυτή η σκληρή πολιτική λιτότητας έγινε για άλλους λόγους. Η χώρα, η οικονομία και η κοινωνία ρημάχτηκαν. Μόνο έχασαν. Και κάποιοι λίγοι κέρδισαν πολλά.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος τονίζει όπου σταθεί κι όπου βρεθεί ότι το «ελληνικό χρέος είναι απολύτως βιώσιμο» και με τη γνωστή ταπεινοφροσύνη που τον διακρίνει, τονίζει ότι το χρέος κατέστη βιώσιμο κατόπιν δικών του ενεργειών. Κι έρχεται σήμερα το ΔΝΤ να πει και σε αυτόν τα ίδια. Ότι τζάμπα έγιναν όλες αυτές οι θυσίες. Ότι όλη η μνημονιακή διακυβέρνηση ήταν μια τεράστια αποτυχία.

Είναι άραγε το ΔΝΤ ο «συμπαθής» ανάμεσα στους δανειστές; Φυσικά όχι. Το άλλο μισό του Κακού είναι. Ο επίσημος εκπρόσωπος των τοκογλύφων είναι που πιέζει για ακόμη μια συμφωνία λιτότητας ενώ γνωρίζει ότι πάνω από το 90% των δόσεων που θα πάρει η Ελλάδα αν υπογράψει, θα πάνε για την αποπληρωμή των προηγούμενων δανείων. Απλώς επιλέγει να ρίξει όλη την ευθύνη της τραγωδίας στην Ε.Ε. για να σώσει τη δική του εικόνα. Άλλωστε, αυτή η οικονομία πάντα θα γεννάει νέους πελάτες για το ΔΝΤ και νέους Γιώργους Παπανδρέου που θα το προμοτάρουν στις χώρες τους.

Τι έλεγε όμως και ο Σόιμπλε για το ελληνικό χρέος; Λιβάνιζε στις 16 Ιανουαρίου σε συνέντευξή του στο Spiegel τις μνημονιακές κυβερνήσεις και έδινε συγχαρίκια για τις πολιτικές τους που «κατάφεραν να κάνουν βιώσιμο το ελληνικό χρέος». Άραγε να γνώριζε τότε ότι έλεγε ψέματα και ότι … απλώς απολάμβανε την καταστροφή της Ελλάδας και των ελλήνων; Ναι, το γνώριζε! Κι αυτό είναι το αθλιότερο όλων. Ότι και ο Σόιμπλε και η Μέρκελ γνώριζαν πως το ελληνικό χρέος δεν ήταν βιώσιμο και ότι όλες οι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, οι απολύσεις και η καταστροφή των μικρομεσαίων έριχναν στα τάρταρα την ελληνική οικονομία.

Συγκεκριμένα και όπως αποκάλυψε το Wikileaks, η παρακολούθηση των επικοινωνιών Γερμανών κυβερνητικών αξιωματούχων από την αμερικανική υπηρεσία NSA δίνει «στεγνά» τα σχέδια της Μέρκελ για την πλήρη καταστροφή της Ελλάδας. Όπως προκύπτει από την αποκάλυψη της παρακολούθησης των επικοινωνιών της, η Άνγκελα Μέρκελ επεσήμανε και εκτιμούσε εδώ και χρόνια πως η Αθήνα δεν θα κατάφερνε να ξεπεράσει την οικονομική κρίση, ακόμη και με ένα επιπλέον κούρεμα, καθώς δεν θα μπορούσε να διαχειριστεί το υπόλοιπο χρέος της. Παρ’ όλα αυτά, Σόιμπλε και Μέρκελ επιμένουν μέχρι και σήμερα δημόσια ότι δεν χρειάζεται κούρεμα το ελληνικό χρέος διότι είναι βιώσιμο. Μας φτύνουν κατάμουτρα. Ψεύδονται δημόσια και δεν ψεύδονται για το αν έφαγαν κρυφά από το βάζο με το γλυκό της γιαγιάς, αλλά ψεύδονται εις βάρος ενός ολόκληρου λαού.

Όλοι οι παραπάνω πρωταγωνιστές, υπεύθυνοι του σχεδιασμού και ένοχοι της διάπραξης του εγκλήματος εναντίον της Ελλάδας, μας ζητούν να πούμε την Κυριακή «ναι» στις πολιτικές τους, στα ψέματά τους, στις κτηνώδεις πολιτικές τους. Τι σχέση, όμως, έχουμε εμείς με αυτούς; Τι σχέση έχουμε με αυτή την Ευρώπη; Τι σχέση μπορούμε να έχουμε με αυτή την εγκληματική οργάνωση και τις πρακτικές της;

Ναι, θεωρώ ότι είναι γελοίο το να γίνεται δημοψήφισμα που έχει για ερώτημα μία πρόταση η οποία δεν υφίσταται. Όμως και η Μέρκελ με τον Σόιμπλε που αρνούνται να συζητήσουν πριν γίνει το δημοψήφισμα και η φάρα των μνημονιακών πολιτικών εν Ελλάδι με πιέζουν να δεχτώ ότι το πραγματικό ερώτημα είναι «ναι ή όχι σε αυτή την Ευρώπη». Ορίστε, πιο ξεκάθαρο δε μπορούν να μου το κάνουν.
Untitled-1

Επιμένουν εδώ και καιρό. Ανταποκρίνομαι, λοιπόν, και τους στέλνω στον αγύριστο. Μπορεί η κυβέρνηση Τσίπρα να είναι σκέτη απογοήτευση, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι θα πω «ναι» στην καταστροφή μας. Δε μπορώ και δε θέλω να ξεχάσω όσα τραβήξαμε τόσα χρόνια ενώ ο Άδωνις με τον Βορίδη και τη Γεννηματά το διασκέδαζαν και επιχειρηματολογούσαν ως ανυπόμονα σαρκοβόρα πάνω από τον ετοιμοθάνατο.

Ναι, ντρέπομαι να βλέπω συνταξιούχους στην ουρά να τραβάνε 120 ευρώ την εβδομάδα. Όμως θα ντρεπόμουν περισσότερο αν έλεγα «ναι» στο να δουλεύουν κανονικά τα ΑΤΜ και να βγάζει 120 ευρώ συνολικά ο συνταξιούχος επειδή τόση θα έχει απομείνει η σύνταξή του. Όση δηλαδή η συμμετοχή του στα φάρμακά του.

Σε «ναι ή όχι σε αυτή την Ευρώπη» δεν πιέσατε να μετατραπεί το ερώτημα; Ε, η απάντηση είναι ένα τεράστιο «όχι» στις εγκληματικές πολιτικές των τραπεζικών εντολοδόχων. Δεν θέλω να είμαι τέτοιος Ευρωπαίος σε αυτή την Ευρώπη. Βαλκάνιος είμαι. Βαλκάνιος ήμουν κι όταν βομβάρδιζαν τη Γιουγκοσλαβία και ούρλιαζα «όχι» την ώρα που έλεγαν «ναι, σωστά γίνεται η σφαγή» αυτοί που πάλι «ναι» λένε τώρα. Κάθε φορά «όχι». Σε κάθε έγκλημα, σε κάθε φασίστα, σε κάθε υποταγή.

ΤΑ ΜΑΘΑΤΕ; ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΕΓΙΝΕ!

kartesios010715

Εξ αρχής, το συγκεκριμένο δημοψήφισμα δεν το είχα και σε κάποια υπόληψη. Φαίνεται όμως πως ούτε ο κ. Τσίπρας το είχε. Κανείς από την κυβέρνησή του δεν το είχε. Αναφέρομαι στο συγκεκριμένο δημοψήφισμα σε παρελθόντα χρόνο, διότι αν δεν τα μάθατε, ήδη πραγματοποιήθηκε, ψηφίσαμε και κέρδισε το «ΝΑΙ».

Δεν εξηγείται διαφορετικά πώς η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα κατέθεσε χτες πρόταση με την οποία ζητά από τον ESM τρίτο δάνειο, για την περίοδο 2015 – 2017, συνολικού ύψους 29,1 δισ. ευρώ, δηλαδή ουσιαστικά τρίτο μνημόνιο. Με ποιο αποτέλεσμα δημοψηφίσματος ανά χείρας ζήτησε κάτι τέτοιο η κυβέρνηση; Κι αν ο κ. Τσίπρας προχωρεί σε διάφορα αιτήματα πέραν της πρότασης που μας καλεί να ψηφίσουμε, για ποιο λόγο να πάμε να ψηφίσουμε;

Αυτή η κυβέρνηση όπου είδε νάρκη πήγε και την πάτησε, όπου είδε παγίδα πήγε κι έπεσε μέσα. Το έκανε τόσο οργανωμένα που θα μπορούσε κάποιος να σκεφτεί ότι πρόκειται για σχέδιο, αν η ίδια η κυβέρνηση δεν είχε αποδειχτεί ανίκανη ακόμη και να σχεδιάσει ανθρωπάκι σε χαρτί, όχι να καταστρώσει και ολόκληρο σχέδιο.

Προτίμησαν να μην κοιτάζουν μπροστά, αλλά δίπλα για να λύνουν συζητώντας τις διαφωνίες τους οι προεδρικοί με τους λαφαζανικούς. Προτίμησαν να μην οργανώνονται απέναντι στα πιθανά σενάρια των εξελίξεων, αλλά να τρέχουν από συνέντευξη σε συνέντευξη και από συμβολισμό σε φωτογράφιση. Δικαίωμά τους. Δικαίωμά τους και το να γίνουν σύντομη παρένθεση. Τουλάχιστον δεν θα είναι αριστερή παρένθεση, καθώς μόνο αριστερό δεν ήταν αυτό που ζήσαμε μέχρι σήμερα.

Δεν είχαν σχέση με Αριστερά οι γελοιότητες των υγρών φιλιών με τον Γιούνκερ, δεν είχαν τίποτε αριστερό τα κωλοτριψίματα με τη Μέρκελ, δεν είχαν οποιαδήποτε σχέση με Αριστερά οι γλύκες του Βαρουφάκη με τη Λαγκάρντ. Στο εσωτερικό, η κυβέρνηση Τσίπρα τους αποκαλούσε όλους αυτούς «οικονομικούς δολοφόνους» και υπεύθυνους για την κατάντια του ελληνικού λαού. Στο εξωτερικό ήταν όλο χαμόγελα, έκφραση συναισθημάτων «βαθιάς φιλίας και εκτίμησης».

Δεν έχει τίποτε το αριστερό της δικαιοσύνης και της αξιοκρατίας το να διορίζεις εν μέσω αυτής της κατάστασης στην οικονομία και την καθημερινότητα της χώρας, διευθύνοντα σύμβουλο στην ΕΥΔΑΠ έναν συνταξιούχο καθηγητή ιδιοκτήτη φροντιστήριου τον οποίο παρουσιάζεις ως ειδικό στα φωτοβολταϊκά, ενώ ο ίδιος κατά την ακρόασή του στην Επιτροπή της Βουλής δήλωσε ότι έφτιαξε ένα μικρό φωτοβολταϊκό πάρκο των 100 KW το 2006, με κόστος 620 χιλιάδων ευρώ, εκ των οποίων οι 100 χιλιάδες ήταν ίδια κεφάλαια, οι 200 χιλιάδες δάνειο και τα υπόλοιπα κρατική ενίσχυση, ενώ παραδέχθηκε ότι το έχει μεταβιβάσει στους κληρονόμους του, καθώς υποχρεώθηκε από τον νόμο προκειμένου να λαμβάνει τη σύνταξη του ΟΑΕΕ. Όχι, το ότι είναι ο σύντροφος της Ρένας Δούρου δεν έχει τίποτε το αριστερό.

Η Αριστερά διαρκώς ωρυόταν όχι στους διορισμούς φίλων, συγγενών, κομματικών στελεχών, όχι στους διορισμούς συνταξιούχων την ώρα που χιλιάδες νέοι εξειδικευμένοι επιστήμονες αναγκάζονται να δουλεύουν σαν ντελιβεράδες ή να φεύγουν στο εξωτερικό. Όχι ρε γαμώτο, τίποτε από όλα αυτά δεν είναι αριστερό. Τίποτε από όλα αυτά δεν έχει σχέση με τον πατριωτισμό που συνέχεια επικαλείται ο κ. Τσίπρας για να μας συγκινήσει. Τίποτε από όλα αυτά δεν είναι αξιοπρεπές. Η εικόνα των ηλικιωμένων στην ουρά για το συσσίτιο της σύνταξης με αλφαβητική σειρά είναι το ίδιο αναξιοπρεπής και θλιβερή με την εικόνα των άνεργων στις ουρές των συσσιτίων για φαγητό ή για το επίδομα του ΟΑΕΔ.

Είναι τραγικό να φτάνουμε στο σημείο να συγκρίνουμε αναξιοπρέπειες και να υπερασπιζόμαστε τις ουρές για τη σύνταξη επειδή οι προηγούμενοι είχαν δημιουργήσει ουρές για φαγητό. Οι ουρές ποτέ δεν είναι καλές, εκτός αν συμβαίνουν σε περίοδο πολέμων για ελευθερία, ανεξαρτησία και αξιοπρέπεια.

Και σήμερα, κανέναν πόλεμο δεν κάνει αυτή η κυβέρνηση. Εκλιπαρεί για μία συμφωνία, για ένα τρίτο μνημόνιο, για κάτι ό,τι να’ναι αυτή την τελευταία στιγμή απλώς και μόνο επειδή, όπως λέει, τα είχε υπολογίσει λάθος. Χώρα ανέλαβες να κυβερνήσεις κ. Τσίπρα και τα λάθη σου τα φορτώνεται ο καθένας από τους πολίτες της. Αυτή η ελαφρότητα κ. Τσίπρα, μπορεί να είναι οτιδήποτε άλλο, πάντως σίγουρα δεν είναι Αριστερή.

ΠΟΤΑΜΙ Η ΜΑΛΑΚΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡ-ΣΤΑΥΡΟΥ

kartesios2806151

«Για να μη μπερδεύεστε, έχετε έναν άνθρωπο μπροστά σας που μόνο δούλευε χωρίς να παίρνει λεφτά από το κράτος ή από το κόμμα του…», είπε ο Σταύρος Θεοδωράκης από το βήμα της Βουλής κι έπεσαν από τα γέλια μέχρι και οι πολυέλαιοι στα σπίτια των Μπομπολαίων.

Τα λεφτά που πληρωνόταν από την ΕΡΤ όταν έκανε τους «Πρωταγωνιστές», ποιος τα έδινε αν όχι το Κράτος; Δηλαδή από το λέγε – λέγε ψέματα θα πειστεί μέχρι και ο ίδιος ο Θεοδωράκης ότι δεν πέρασε ποτέ από την ΕΡΤ.

Όταν του την έπεσαν για τα χοντρά ποσά που πήρε από την ΕΡΤ, έσπευσε να τον υπερασπιστεί – ποιος άλλος; – ο Κωνσταντίνος Ζούλας από την «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» μεταφέροντας την απάντηση «στενών συνεργατών του Στ. Θεοδωράκη». Διαβάστε, σας παρακαλώ: «Σχολιάζοντας, τέλος, τα κατά καιρούς δημοσιεύματα στον Τύπο ότι “η εκπομπή του Θεοδωράκη στοίχιζε 20.000 ευρώ” εξηγούσαν ότι “το ποσό αυτό περιελάμβανε το σύνολο των αμοιβών των δημοσιογράφων και των τεχνικών, το μοντάζ, τα γραφεία, τις εκτός Αθηνών αποστολές και όλα τα έξοδα παραγωγής”.

Να θυμηθούμε εδώ ότι η εκπομπή του Στ. Θεοδωράκη στη ΝΕΤ δεν είχε εξωτερικά γυρίσματα, αλλά επρόκειτο για στεγνό μπλα – μπλα σε στούντιο. Ε, αυτά! Καταλαβαίνετε τώρα για ποια κατάσταση αλήθειας μιλάμε.

Είπε επίσης ο Σταύρος Θεοδωράκης από το βήμα της Βουλής: «Θα έχετε δει, ή τέλος πάντων θα έχετε ενημερωθεί, ότι τις τελευταίες ώρες χιλιάδες αγόρια και χιλιάδες κορίτσια που μέχρι χθες δεν είχαν καμία σχέση με την πολιτική βγαίνουν σήμερα μπροστά και λένε το δικό τους “ως εδώ”. Είναι η γενιά του Erasmus. Είναι η γενιά που έχει μάθει να κοιτάει τον χάρτη και να μη βλέπει σύνορα. Τι θα πούμε, λοιπόν, σε όλα αυτά τα παιδιά; Ότι χάνουν την Ευρώπη αλλά τους μένουν τα Βαλκάνια;».

Είναι γνωστό ότι τον Στ. Θεοδωράκη τον χαρακτηρίζει μία … ελαφρότητα ας το πω. Ελαφρότητα σκέψης, γνώσεων και λόγου. Αν δεν χαρακτηριζόταν από αυτή την ευκολία εκτόξευσης παπαριών, θα γνώριζε ότι η Ισλανδία την έφτυσε την Ε.Ε. κι όμως μια χαρά συμμετέχουν στο Erasmus οι καθηγητές και φοιτητές της χώρας.

Θα γνώριζε επίσης, ως γνήσιος ευρωπαϊστής όπως αυτοσυστήνεται, ότι και ο νορβηγικός λαός έχει πει δυο φορές όχι στην Ε.Ε., μέσω δημοψηφισμάτων (φτου κακά). Τα επιχειρήματα υπέρ του «όχι» ήταν ότι η προσχώρηση θα ήταν μια απειλή για την εθνική κυριαρχία της Νορβηγίας, καθώς οι τομείς της αλιείας και της γεωργίας θα αντιμετώπιζαν προβλήματα. Παρ’ όλα αυτά, οι φοιτητές και οι καθηγητές της χώρας συμμετέχουν κανονικότατα στο Erasmus.

Το ίδιο συμβαίνει και με τους φοιτητές και καθηγητές του Λιχτενστάιν. Ναι, Σταύρε, το ξέρω ότι τώρα το μαθαίνεις αλλά ούτε το Λιχτενστάιν είναι μέλος της Ε.Ε. Επίσης στο Erasmus συμμετέχουν κανονικά οι φοιτητές και καθηγητές της ΠΓΔΜ και της Τουρκίας. Να, δες, στα έχω και σε πίνακα.

erasmus

Άσε δηλαδή που ένα σωρό χώρες από άλλες ηπείρους συμμετέχουν στο Erasmus, αλλά αυτό δεν στο αναλύω για να ψάξεις και κάτι μόνος σου.

Ο Στ. Θεοδωράκης αναφέρθηκε επίσης και στην περίπτωση εκείνη όπου εξ αιτίας του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος θα χαθούν κονδύλια του ΕΣΠΑ. Λογική η ανησυχία, αν σκεφτεί κανείς ότι οι κατασκευαστικές του αφεντικού του είναι οι μεγαλύτερες ρουφήχτρες των ΕΣΠΑ. Κι εδώ ξαναρχόμαστε στο κρατικό χρήμα από το οποίο δηλώνει ότι δεν πληρώθηκε ποτέ ο Στ. Θεοδωράκης. Τα θαλασσοδάνεια του MEGA που εμείς φορτωθήκαμε, η απουσία φορολόγησης των διαφημίσεων του MEGA που από τα κρατικά ταμεία έλειψαν, τα έσοδα από την άδεια εκπομπής του MEGA που ποτέ δεν αποδόθηκαν στο κράτος είναι χρήματα από τα οποία πληρωνόταν ο Στ. Θεοδωράκης για τις εκπομπές του στο MEGA.

Από το πρώτο μέχρι το τελευταίο ευρώ που πληρώθηκε ήταν χρήματα κρατικά. Χρήματα που θα έπρεπε να έχουν μπει στα ταμεία του κράτους κι όμως στο δρόμο μπήκαν στις τσέπες των μεγαλοδημοσιογράφων των τηλεοπτικών σταθμών. Μια ζωή με κρατικό χρήμα πληρωνόταν ο Στ. Θεοδωράκης, αλλά και από κομματικό όταν δούλεψε στον «902 αριστερά στα FM». Μια ζωή, λοιπόν, ο Στ. Θεοδωράκης πληρωνόταν με λεφτά του κράτους και του κόμματος.

«Αν ο στόχος σας ήταν να διχάσετε τον ελληνικό λαό τα έχετε ήδη καταφέρει» είπε ο Στ. Θεοδωράκης από το βήμα της Βουλής. Προσωπικά γέλασα. Πολλοί θύμωσαν και δικαίως. Διότι τον διχασμό προσπάθησαν να τον φέρουν τα κανάλια, οι μεγαλοδημοσιογράφοι του κρατικού χρήματος και οι ομιλίες του Στ. Θεοδωράκη, του Αν. Σαμαρά, της Φώφης Γεννηματά και του Ευ. Βενιζέλου. Ξέρουν ότι μόνο από τον διχασμό μπορούν να έχουν κέρδος. Διότι ένας λαός ενωμένος ποτέ δεν θα πει «νερό κι αλάτσι» ξεχνώντας το τεράστιο «ΝΑΙ» στη δουλοπρέπεια και την εξαθλίωση που θέλει να μας επιβάλει ο Σόιμπλε, η Μέρκελ και το ΔΝΤ. Αυτά τα «ναι» δε θα συγχωρεθούν ποτέ στους εκπροσώπους της διαπλοκής, της διαφθοράς, της καταστροφής και της υποτέλειας. Κλείνοντας, στον Σταύρο Θεοδωράκη και στο μερκελικό του παραμάγαζο ολόψυχα εύχομαι όλα τα καλά της πορείας του Τζήμερου να έχει.

ΕΝΤΑΞΕΙ, ΟΧΙ, ΑΛΛΑ ΣΕ ΤΙ;

kartesios270615

Βρίσκομαι στη δύσκολη θέση να ανακοινώσω στον εαυτό μου ότι θα συμμετέχω σ’ ένα δημοψήφισμα στο οποίο πρώτα καλούμαι να απαντήσω και στο τέλος θα μάθω την ερώτηση. Απομένουν εφτά μέρες πριν τη διεξαγωγή αυτού του δημοψηφίσματος. Ως τότε ελπίζω να γίνει ξεκάθαρο τι σημαίνει το «ναι» και τι το «όχι». Αν δε μάθω, πάλι «όχι» θα πάω να ψηφίσω, αλλά απλώς και μόνο επειδή έτσι μ’ αρέσει και επειδή το «ναι» το στηρίζει ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, ο Στ. Θεοδωράκης και τα καρακόλια τους, οι τηλεοπτικοί σταθμοί.

Στις τελευταίες εκλογές ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ και πίστεψα ότι έδωσα μια καθαρή εντολή στην κυβέρνηση. Στη συνέχεια τα πράγματα εξελίχτηκαν με τρόπο τέτοιο ώστε κι εγώ ακόμη να μην ξέρω τι εντολή έδωσα, τι περίμενα όταν ψήφιζα, πώς είναι μια «πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση».

Στη συνέχεια, είδα κάποια στιγμή τον κ. Τσίπρα να δίνει συνέντευξη και να ομολογεί ότι «εγώ ο ίδιος πήρα από τον πρόεδρο του Eurogroup  δέσμευση στις 20 Φεβρουαρίου -όταν συμφωνήσαμε στην παράταση της δανειακής σύμβασης- ότι θα αποκαταστήσει η ΕΚΤ το θέμα. Το λάθος ήταν ότι τον πιστέψαμε και δε ζητήσαμε έγγραφη επιβεβαίωση».

Κι όμως, ο κ. Τσίπρας επί 4 μήνες συνέχισε να διαπραγματεύεται το μέλλον μας με τους ανθρώπους που ο ίδιος δήλωσε ότι τον κορόιδεψαν και τον ξανακορόιδεψαν και τον ξαναεξαπάτησαν, ξαναεκβίασαν και ξαναπήραν πίσω τις υποσχέσεις τους. Αυτό δεν θα το καταλάβω ποτέ. Καταλαβαίνω όμως πολύ καλά για ποιο λόγο δεν έχω πλέον και ιδιαίτερη εμπιστοσύνη στον κ. Τσίπρα. Κρίμα, γιατί κάποτε φώναξα και «Μπράβο Τσίπρα». Δεν πειράζει. Αρκεί που ακόμη είναι ο αγαπημένος του λαού. Ό,τι θέλει ο λαός είναι σεβαστό. Αυτό άλλωστε είναι και το νόημα της Δημοκρατίας, των εκλογών, του δημοψηφίσματος.

Το ερώτημα που δημιουργείται σήμερα είναι, ακόμη κι αν ο λαός ξέρει τι θέλει, ο κ. Τσίπρας ξέρει; Αν ξέρει, καλό και χρήσιμο θα είναι να μας εξηγήσει κάποια πράγματα, όπως για ποιο λόγο η κυβέρνηση στις διαπραγματεύσεις «έκανε συνεχώς υποχωρήσεις» σε τέτοιο σημείο ώστε «Αν διαβάσει κανείς την πρόταση της κυβέρνησης, θα πίστευε ότι είναι πρόταση των δανειστών». Μία πρόταση με μέτρα 8 δισ. ευρώ τα οποία «Προφανώς και είναι υφεσιακά». Οι προτάσεις μέσα σε εισαγωγικά είναι του υπουργού Οικονομικών, κ. Βαρουφάκη.

Όμως εγώ δεν είχα εμπιστευτεί τον κ. Τσίπρα για να διαπραγματευτεί μεγάλη ή μέτρια ύφεση, ούτε για να καταθέσει προτάσεις που θα έμοιαζαν με εκείνες των δανειστών. Το δείγμα διακυβέρνησης αυτών των μηνών με κάνει επιφυλακτικό και για το δημοψήφισμα. Αν, λοιπόν, ο λαός ψηφίσει το «ναι» στην πρόταση των δανειστών, ο κ. Τσίπρας θα την υπηρετήσει; Μα αν το κάνει, απλώς δεν θα είναι πρωθυπουργός αριστερής κυβέρνησης. Αν πάλι, δεν την υπηρετήσει, δεν θα σέβεται τη θέληση του λαού. Αν παραιτηθεί και ξαναγίνουν εκλογές, με ποια πρόταση και πρόγραμμα θα κατέβει ο ΣΥΡΙΖΑ; Με το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης ή με την πρόταση που έμοιαζε με εκείνη των δανειστών;

Από την άλλη, αν ο λαός ψηφίσει «όχι», τι ακριβώς απορρίπτει; Απορρίπτει μόνο τη συγκεκριμένη πρόταση – τελεσίγραφο των δανειστών ή γενικότερα τη λειτουργία της ευρωζώνης «που αντίκειται στις ιδρυτικές αρχές και αξίες της Ευρώπης. Στις αξίες του κοινού ευρωπαϊκού μας οικοδομήματος» με προτάσεις και πρακτικές που «παραβιάζουν ευθέως το ευρωπαϊκό κοινωνικό κεκτημένο και τα θεμελιώδη δικαιώματα: στην εργασία, την ισότητα και την αξιοπρέπεια, αποδεικνύουν ότι στόχος κάποιων εκ των εταίρων και των θεσμών, δεν είναι μια βιώσιμη και επωφελής συμφωνία για όλα τα μέρη, αλλά η ταπείνωση ολόκληρου του ελληνικού λαού»; Τα λόγια εντός εισαγωγικών είναι από το διάγγελμα του κ. Τσίπρα.

Εν ολίγοις, αν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θα είναι «όχι», τότε ο κ. Τσίπρας θα το ερμηνεύσει ως εντολή να συνεχίσει τις διαπραγματεύσεις μέχρι να πετύχει μία καλύτερη συμφωνία; Διότι αν το αντιληφθεί έτσι, τότε αυτομάτως το «όχι» μετατρέπεται σε «ναι στη συνέχιση της διαπραγμάτευσης με αυτούς που θέλουν να μας ταπεινώσουν». Αν συμβαίνει αυτό, τότε το διακύβευμα (sic) του δημοψηφίσματος είναι μεταξύ ενός «ναι σε όλα» και ενός «ναι σε λιγότερα», μεταξύ μιας μέτριας ή μεγάλης ταπείνωσης, οπότε είναι και τραγικό και θλιβερό και κωμικό το να μαλώνουμε.

Αν ένα πιθανό «όχι» θα εκληφθεί ως εντολή για απόλυτη ρήξη και πάμε γι’ άλλα, τότε θα πρέπει να γίνει ξεκάθαρο. Οι δηλώσεις κάποιων υπουργών κατά τη χθεσινή αποχώρησή τους από το Μαξίμου δήλωναν το ακριβώς αντίθετο, ότι δηλαδή στο δημοψήφισμα δεν τίθεται θέμα αποχώρησης από την ευρωζώνη, ούτε μπαίνει κάποιο ερώτημα «ναι ή όχι στο ευρώ». Παραθέτω τη δήλωση Κουρουμπλή: «Παραμένουμε στο ευρώ, στην Ευρώπη, διεκδικούμε μια συμφωνία που να δίνει προοπτική». Παραθέτω τη δήλωση Κατρούγκαλου: «Το δίλημμα δεν είναι “ναι ή όχι στο ευρώ”, αλλά «όχι» σε μια συμφωνία που καταβαραθρώνει τη χώρα σε μια σπείρα αργού θανάτου».

Από την άλλη, ο υπουργός Πολιτισμού Νίκος Ξυδάκης, φεύγοντας τη νύχτα από το Μαξίμου και ερωτηθείς εάν στο ενδεχόμενο του «ναι» η κυβέρνηση θα υπογράψει νέο μνημόνιο, ξεκαθάρισε πως «όχι, θα κάνουμε διαπραγμάτευση για τους καλύτερους όρους αξιοπρεπούς επιβίωσης του ελληνικού λαού και του ελληνικού έθνους». Ο ίδιος άνθρωπος, λίγες ώρες αργότερα, το πρωί του Σαββάτου σε τηλεοπτική συνέντευξή του και στο ερώτημα τι θα γίνει αν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι «όχι» απάντησε: «H χώρα έχει 100 τρόπους να συνεχίσει, μπορεί να ξαναγίνει μια συζήτηση με τους δανειστές μας, μήπως και θυμηθούν ότι υπάρχει μια Ευρώπη που έχει ομοσπονδιακά χαρακτηριστικά».

Δηλαδή και το «ναι» και το «όχι» εκλαμβάνονται ως εντολή του λαού για συνέχιση των συζητήσεων. Και να φανταστείτε τώρα ότι αυτοί οι υπουργοί είχαν προσωπική ενημέρωση από τον ίδιο τον πρωθυπουργό! Και φαίνονται να μη μπορούν να εξηγήσουν το λόγο του δημοψηφίσματος, ούτε τις διαφορές του «ναι» από το «όχι». Οπότε, εντάξει, «όχι» θα πάω να ψηφίσω, όμως θα το κάνω επειδή ακόμη σιχαίνομαι τον Σαμαρά, τον Βενιζέλο και τον Στ. Θεοδωράκη και σε καμία περίπτωση επειδή εμπιστεύομαι τον κ. Τσίπρα.

ΑΝ ΘΕΣ…

kartesios
Ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ, όμως δεν είμαι οπαδός του. Ως εκ τούτου, ας με συγχωρέσουν οι σύντροφοι που τα βλέπουν όλα του ΣΥΡΙΖΑ καλώς καμωμένα και που καταπίνουν ως εύγευστα όσα μαζί κράζαμε όταν τα έκαναν οι άλλες κυβερνήσεις.

Η Ε.Ε. και η ευρωζώνη έχουν τους κανόνες τους. Δαιμονισμένοι, τοκογλυφικοί, απάνθρωποι, αντεργατικοί, αλλά αυτοί είναι οι κανόνες τους. Δε μπορείς κ. Τσίπρα να πας να τους αλλάξεις με το επιχείρημα «είμαι αριστερός και θέλω να κάνω τον κόσμο καλύτερο».
Αν είσαι αριστερός και θες πράγματι να κάνεις την Ευρώπη καλύτερη για να ζήσουν οι πολίτες της σε έναν καλύτερο κόσμο, ξεκίνα να τη χτίζεις από τη χώρα σου. Κάνε τη χώρα σου το ξεκίνημα της νέας άλλης Ευρώπης.

Σταμάτα να παζαρεύεις αν θα κόψεις τη σύνταξη 5 ευρώ αντί για 10 που σου ζητάνε. Σταμάτα να μοιάζεις με ζητιάνο που έχεις κουράσει τους πασάδες που δίνουν τα μπαξίσια. Έχεις κι ένα λαό πίσω σου που μπορεί ακόμη να ντρέπεται, που μπορεί ακόμη να ελπίζει ότι κάτι κέρδισε τον Ιανουάριο κάνοντας την υπέρβαση να ψηφίσει ένα κόμμα που λέει ότι είναι αριστερό.

Τώρα ξέρουν όλοι τι ακριβώς είναι οι δανειστές και η ευρωζώνη. Όσοι απέμειναν να μαζεύονται για να αιτηθούν την παραμονή της χώρας σε αυτό το κωλόπραμα είναι μια πανώλη που δε μπορεί όμως πλέον να εξαπλωθεί. Έχουμε πάρει τις αντιβιώσεις μας από την πικρή εμπειρία των χρόνων.

Αν τολμήσει ο Σαμαράς να ξαναμιλήσει, απάντησέ του, κ. Τσίπρα, με τους στίχους του Ελύτη που τόσο καλά λέει ότι τον ήξερε: «Εάν η Ελλάδα καταστραφεί τελείως, θα μείνει η ελιά, ένα κλήμα και μια βάρκα. Είναι αρκετά για να ξαναχτιστεί από την αρχή».

Όσο προλαβαίνουμε να έχουμε ελιές ακόμη, πριν κάποια νέα ιδέα Κοινής Αγροτικής Πολιτικής μάς βάλει να τις ξηλώσουμε και να φυτέψουμε μωβ καλαμπόκι επειδή αρέσει πολύ στους Λουξεμβούργιους, ξεκίνα. Γιατί, τις βάρκες ήδη μας έβαλαν να τις διαλύσουμε επειδή ήταν πολλές. Και για τ’ αμπέλια μας δεν είμαι σίγουρος πλέον.

Να στο εξηγήσω με παράδειγμα: «Η πρώτη ύλη για τα σουβλάκια στην Ελλάδα προέρχεται από τρεις βασικούς παραγωγούς με έδρα τη Δανία, την Ολλανδία και τη Γερμανία. Συγκεκριμένα, κάθε χρόνο στην Ελλάδα καταναλώνουμε περίπου 300.000 τόνους χοιρινό από τους οποίους οι 190.000 είναι εισαγόμενοι. Μόνο το 2013, οι εισαγωγές κρέατος ανήλθαν στα 1.110.000.000 ευρώ και σε ανάλογα επίπεδα κινήθηκαν και το 2014.
Για να κατανοήσουμε το μέγεθος του φαινομένου, ας το δούμε συγκριτικά με ένα από τα κύρια εξαγόμενα προϊόντα της Ελλάδας, τα ψάρια. Κάθε χρόνο η Ελλάδα κάνει εξαγωγές αξίας 420.000.000 ευρώ, ενώ τα έσοδα από τις εξαγωγές λαδιού κυμαίνονται από 250.000.000 έως 400.000.000 ευρώ ετησίως. Τα έσοδα αυτά δεν φτάνουν για να καλύψουν τις ανάγκες της χώρας σε χοιρινό και μοσχαρίσιο κρέας.

Βασικοί προμηθευτές της Ελλάδας είναι η δανέζικη Danish Crown, η μεγαλύτερη ευρωπαϊκή εταιρεία και δεύτερη στον κόσμο σε παραγωγή χοιρινού, η ολλανδική Vion, βασικός προμηθευτής της ολλανδικής και γερμανικής αγοράς, όπου διαθέτει μονάδα παραγωγής και η γερμανική Tonnies, η μεγαλύτερη εταιρεία του κλάδου στη Γερμανία που αποτελεί οικογενειακή επιχείρηση και ελέγχει και την ποδοσφαιρική ομάδα Σάλκε.

Το έλλειμμα αυτάρκειας της χώρας μας σε κόκκινο κρέας, είναι αποτέλεσμα της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής. Στον εσωτερικό καταμερισμό της παραγωγής της ΕΟΚ οι χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά ανέλαβαν την παραγωγή κρέατος και γαλακτοκομικών προϊόντων και οι χώρες του Νότου την παραγωγή ελαιόλαδου, φρούτων και λαχανικών.

Το 1980, πριν μπούμε στην ΕΟΚ η αυτάρκεια της Ελλάδας σε χοιρινό είχε φτάσει στο 85% και σε μοσχαρίσιο κρέας το 66% και σήμερα είναι στο 63% και 13% αντίστοιχα, ενώ ταυτόχρονα έχει αυξηθεί και η κατανάλωση, αφού η Ελλάδα είναι η 7η χώρα στον κόσμο με τη μεγαλύτερη κατά κεφαλήν κατανάλωση κόκκινου κρέατος».

Το «ΒΗΜΑ» τα έγραφε αυτά, για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις ότι τα έγραψε κανένα περιθωριακό … αντι – ευρωπαϊκό έντυπο. Αν, λοιπόν, κ. Τσίπρα, θες να κάνεις μια αρχή για την Ευρώπη, αν θες να γίνει η χώρα σου παράδειγμα προς μίμηση και όχι προς αποφυγή, φτυσ’τους, φύγε και ξεκίνα να δημιουργείς.

Έχεις έναν λαό που βαρέθηκε να φοβάται. Κουράστηκε να ταπεινώνεται. Δε γουστάρει να είναι νόθος σε μια «Ευρώπη» που δεν είναι Ευρώπη. Μίλα του ξεκάθαρα και χέσε μας με τα non papers που κυκλοφορείς κάθε τρεις και λίγο. Δώσε μας την επιλογή.

Βοήθα να ξαναγίνουν αγρότες οι αγρότες και να μην είναι εισοδηματίες επιδοτήσεων για την καταστροφή του κόπου τους. Βοήθα να μείνουν οι επιστήμονες εδώ. Ξεκίνα να δημιουργήσεις ένα Δημόσιο λειτουργικό χωρίς λαμόγια, που θα υπηρετεί τους πολίτες. Αυτά όμως δε γίνονται με Κουρουμπλήδες, Πανούσηδες και Φίληδες. Θα είναι η πρώτη ρήξη που θα κάνεις. Με τα βαρίδια του κόμματός σου. Θα το κάνεις αριστερό με αριστερούς και όχι μια νέα Πασοκιά.

Μιλάς για φορολόγηση και ποσοστά. Το ξέρεις ότι σε μία χώρα σαν τη δική μας, όπου δεν υπάρχουν ελεγκτικοί μηχανισμοί, η πληρωμή των φόρων είναι θέμα μεγαλοψυχίας του καθένα και σε εθελοντική βάση. Ακόμη και σε αυτούς τους ελάχιστους ελεγκτικούς μηχανισμούς, οι λαδιάρηδες κάνουν παιχνίδι ατιμώρητοι καθώς ακόμη και όσοι πιάστηκαν να πατάνε τον όρκο τους και απομακρύνθηκαν, ο Κατρούγκαλος τώρα τους επαναφέρει στις θέσεις τους για… τυπικούς λόγους.

Ποιους θα φορολογήσεις, κ. Τσίπρα; Τους … υπερπλούσιους; Επισήμως είναι ελάχιστοι. Σύμφωνα με τις φορολογικές δηλώσεις του 2012 για εισοδήματα του 2011, όλο κι όλο βρέθηκαν 15 φορολογούμενοι με μέσο οικογενειακό εισόδημα 544.601 ευρώ και άλλοι 2.883 φορολογούμενοι με μέσο οικογενειακό εισόδημα 122.879 ευρώ. Φαντάζομαι ότι μετά από 4 χρόνια δεν θα τους βρεις ούτε αυτούς. Πως όμως γίνεται με τόσο λίγους πλούσιους να είμαστε οι καλύτεροι πελάτες της Ελβετίας και άλλων φορολογικών παραδείσων; Πως γίνεται να υπάρχουν τόσες χιλιάδες offshore; Πως γίνεται η ΤτΕ να υπολογίζει ότι υπάρχουν 45 δισ. ευρώ «κρυμμένα στα στρώματα»; Εν ολίγοις, κ. Τσίπρα, πως γίνεται να υπάρχει τόσο πλούτος δίχως πλούσιους;

Έχεις, λοιπόν, δουλειά να κάνεις ΑΝ θες. Αυτή η «Ευρώπη» ανθρώπινο πρόσωπο δεν έχει. Ούτε ψυχή για να τη συγκινήσεις ώστε να σου δώσει ατιμώρητα λίγο παραδάκι να βγάλεις τη χρονιά. Τριπλά θα στα πάρει. Εσύ μιλούσες για τον φαύλο κύκλο του δανεισμού. Κανονικά, έπρεπε ήδη να τα έχεις ετοιμάσει αυτά πολύ καιρό πριν. Όταν ήσουν ακόμη στην αίθουσα αναμονής της εξουσίας. Δεν το έκανες. Η ευκαιρία δε χάθηκε. Μπορείς να ξεκινήσεις τώρα. ΑΝ το θες.

Και πρωτογενή τομέα μπορείς να στήσεις και υγιή επιχειρηματικότητα, με χαμηλή φορολογία αλλά άτεγκτους ελεγκτικούς μηχανισμούς και αυστηρές ποινές που δεν θα παζαρεύονται με τους «δικούς μας» επιχειρηματίες. Ναι, θα χρειαστεί χρόνος. Όμως 5 χρόνια μας κράτησε ζωντανούς μια ελπίδα ενώ γύρω μας όλα γκρεμίζονταν. Στα χτισίματα, η ελπίδα πάντα μεγαλώνει και στους πρώτους καρπούς, θεριεύει. Όμως είπαμε, ΑΝ θες. Αν δε θες, συνέχισε το δρόμο των προηγούμενων μέχρι να ξαναέρθουν οι προηγούμενοι. Είναι μονόδρομος η εναλλαγή των ομοίων.

Το blog Καρτέσιος
δεν "υιοθετεί" απαραίτητα το περιεχόμενο των ειδήσεων που αναρτά στην κατηγορία «Ενημέρωση» και στις οποίες αναφέρεται η πηγή της είδησης.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

kartesios@hotmail.gr

ΚΑΙΡΟΣ


ΑΡΧΕΙΟ