ΜΠΛΑ-ΜΠΛΑ-ΜΠΛΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ…

kartesios221114

Επειδή στην Ελλάδα προσπαθούν να μας πείσουν ξαφνικά ότι πρόωρες εθνικές εκλογές κάνουν μόνο κάτι απολίτιστες φυλές του Αμαζονίου, άντε το πολύ κάτι Μποτσουάνες και Ζιμπάμπουε, πάρετε να έχετε απολίτιστους:

Ολλανδία, 23 Απριλίου 2012

«Η ολλανδική κυβέρνηση υπό τον Μαρκ Ρούτε, ένας από τους σκληρότερους επικριτές των δημοσιονομικά «απείθαρχων» κρατών, παραιτήθηκε τη Δευτέρα αποτυγχάνοντας να συμφωνήσει επί του δικού της πακέτου λιτότητας σε συμμόρφωση με τις επιταγές των Βρυξελλών. Ο δρόμος των πρόωρων εκλογών ανοίγει με την αντιπολίτευση να ζητεί την όσο το δυνατόν ταχύτερη προσφυγή στις κάλπες».

Μ. Βρετανία, Δευτέρα 18 Μαΐου 2009

«Την άμεση κήρυξη βουλευτικών εκλογών προκειμένου να τερματιστεί η «παράλυση» στην οποία έχει οδηγηθεί η Βρετανία με την κυβέρνηση Μπράουν, ζήτησε σήμερα το κόμμα των Συντηρητικών της χώρας».

Δανία, 26 Αυγούστου 2011

«Πρόωρες εκλογές για τις 15 Σεπτεμβρίου κήρυξε ο Δανός πρωθυπουργός Λόκε Ράσμουσεν, επικεφαλής του κεντροδεξιού κυβερνητικού συνασπισμού, βάζοντας τέλος στη εντεινόμενη φημολογία των τελευταίων ημερών για το πότε θα στήνονταν οι κάλπες».

Γερμανία, Δευτέρα 30 Σεπτεμβρίου 2013

«Μεγάλος συνασπισμός CDU-SPD ή πρόωρες εκλογές είναι το δίλημμα που αντιμετωπίζει το SPD. Οκτώ ημέρες μετά τις ομοσπονδιακές εκλογές στη Γερμανία ακόμα παραμένει αβέβαιο με ποιον θα συμμαχήσουν οι Χριστιανοδημοκράτες.(CDU/CSU). Με πρόωρες εκλογές απειλείται η Γερμανία αναφέρει το Focus».

Βέλγιο, 3 Μαΐου 2010

«Πρόωρες βουλευτικές εκλογές αναμένεται να διεξαχθούν στο Βέλγιο στις 13 Ιουνίου, μετά από την σημερινή έγκριση ενός κειμένου που περιέχει συνταγματικά άρθρα για τροποποίηση από τους κύριους υπουργούς της κυβέρνησης, οι οποίοι παραιτήθηκαν στις 22 Απριλίου».

Αυστρία, 9 Δεκεμβρίου 2013

«Σχεδόν οι μισοί Αυστριακοί ζητούν πρόωρες εκλογές και αυτό μόλις 75 ημέρες μετά τις βουλευτικές εκλογές στη χώρα, σύμφωνα με δημοσκόπηση που έγινε για την εφημερίδα “Der Standard”».

Λουξεμβούργο, 19 Οκτωβρίου 2013

«Στη σκιά της οικονομικής κρίσης διεξάγονται αύριο πρόωρες βουλευτικές εκλογές στο  Λουξεμβούργο».

Ιαπωνία, 21 Νοεμβρίου 2014

«Στη διάλυση της ιαπωνικής Βουλής προχώρησε ο πρωθυπουργός Σίνζο Άμπε, ανοίγοντας το δρόμο για τις πρόωρες εκλογές της 14ης Δεκεμβρίου».


Να, λοιπόν, που μόνο στην Ελλάδα οι πρόωρες εκλογές σήμερα και πιθανόν γενικά οι εκλογές αύριο, θεωρούνται εκτροπή και καταστροφικές για τη χώρα. Επίσης, μόνο στην Ελλάδα θεωρείται αδιανόητη η παραίτηση μιας κυβέρνησης, όπως έγινε στο Βέλγιο το 2008, στο Κουβέιτ το 2011 (ναι, αλήθεια!), στη Γαλλία τον Αύγουστο, στην Ιαπωνία προ ημερών και γενικώς σε πολλές χώρες του κόσμου.

Σε κάποιες χώρες δε, συμβαίνει το εξής απίστευτο: Οι κυβερνήσεις παραιτούνται μόνες τους, δίχως να τους το ζητήσει κανείς. Παραιτούνται επειδή αναγνωρίζουν ότι έφτασαν σε αδιέξοδο ή το κάνουν για να ζητήσουν ψήφο εμπιστοσύνης από το λαό της χώρας τους ώστε να προχωρήσουν σε κάποια πολιτική διαφορετική από εκείνη που υποσχέθηκαν προεκλογικά. Αμέ! Τέτοια πράγματα συμβαίνουν στο κόσμο.

Κατά τα λοιπά, μπλα-μπλα-μπλα δημοκρατία, μπλα-μπλα-μπλα μπλέξαμε…

ΑΠΛΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

kartesios211114

16 Νοεμβρίου 2011, Λουκάς Παπαδήμος: «Πρωταρχικός στόχος η παραμονή μας στο ευρώ».

18 Νοεμβρίου 2014, Γκίκας Χαρδούβελης: «Θα κρατήσουμε την Ελλάδα στο ευρώ».

Ύστερα από τόση εξαθλίωση, ύφεση, θανάτους, καταστροφές κοινωνικών δομών, το ζητούμενο παραμένει το ίδιο. Είμαστε εκεί που ξεκινήσαμε. Στη «σωτηρία της χώρας».

Το σκηνικό σήμερα είναι ακριβώς το ίδιο μ’ εκείνο προ 4ετίας. Η «αγωνία», η «δόση», οι «απαιτήσεις των δανειστών», «θα καταρρεύσουν οι τράπεζες», «η κυβέρνηση δίνει μάχη». Ούτε οι λέξεις δεν άλλαξαν. Κι άλλωστε πόσες νέες λέξεις να βρεις για τον ίδιο φόβο, τον ίδιο εκβιασμό, την ίδια τρομοκρατία, το ίδιο έγκλημα;

Το σύνολο των «επιτυχιών» της κυβέρνησης Σαμαρά δημιούργησε μία τεράστια αποτυχία. Για εμάς. Για εκείνον προφανώς και θεωρείται επιτυχία η διαρκής εξυπηρέτηση των δανειστών. Οδηγούμαστε σε ένα «επικίνδυνο αδιέξοδο» και το «νέο μνημόνιο είναι η μόνη λύση για να παραμείνουμε στην ευρωζώνη, να πληρωθούν οι συντάξεις, να σταθούμε όρθιοι, να μην κλείσουν οι τράπεζες και χάσουν τα λεφτά τους οι μικροκαταθέτες». Αυτό θα είναι το επόμενο επεισόδιο. Ακριβώς το ίδιο με το προηγούμενο.

Οι μικροκαταθέτες! Αυτοί δηλαδή που έφαγαν τις καταθέσεις τους πληρώνοντας φόρους, χαράτσια και ιδιωτικά νοσοκομεία επειδή το ΠΕΔΥ του Αδώνεως μάς άφησε χρόνους αβάφτιστο και η αναμονή στα επείγοντα των δημόσιων νοσοκομείων ξεπέρασε τις 6 ώρες. Τόση είναι η αγωνία της κυβέρνησης για τους μικροκαταθέτες!

Οι μεγαλοκαταθέτες δε, ανενόχλητοι συνεχίζουν να βγάζουν χρήμα στο εξωτερικό, η λίστα Λαγκάρντ αν βγει σε νέα έκδοση θα πρέπει να τυπωθεί σε μορφή εγκυκλοπαίδειας, οι λίστες Λιχτενστάιν, Καραϊβικής και λοιπές ξεχάστηκαν, περνάνε αυτοί καλά κι εμείς γαμιόμαστε.

Η κυβέρνηση για να γιορτάσει αυτή τη μεγάλη της νίκη απέναντι στα μνημόνια και την ύφεση απαιτεί συναίνεση από τον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι καλόψυχη η κυβέρνηση και θέλει να βάλει στο κάδρο του success story της και τον Τσίπρα. Του ζητά να γιορτάσει κι αυτός την κυβερνητική επιτυχία συνυπογράφοντας τη νέα γραμμή πιστωτικής ευτυχίας που έρχεται.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αρνείται λέγοντας πως δεν του ανήκει αυτή η τιμή. Η κυβέρνηση κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ ότι συνεχίζει την στείρα τακτική των μόνιμων «όχι». Ενώ ως γνωστόν η κυβέρνηση έδωσε πολλές φορές δείγματα ανωτερότητας αποδεχόμενη προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Τόσο μεγάλη ανωτερότητα έδειξε η γόνιμη κυβερνητική τακτική ώστε πολλές φορές έκανε τα πάντα για να μη φτάσουν καν προς συζήτηση στη Βουλή οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ.

Η κυβέρνηση τραβάει μεγάλο ζόρι πλέον. Την έπιασε ξανά η κωλοπιπίλα της εθνικής συνεννόησης διότι αν δεν συμφωνήσουμε όλοι μαζί να καταστραφούμε, τότε θα φταίμε εμείς που καταστραφήκαμε. Ποτέ δεν φταίει η κυβέρνηση. Αν η κυβέρνηση παραδεχτεί ότι έχει ευθύνες θα πρέπει να κάνει εκλογές. Να ζητήσει από το λαό να εγκρίνει τη συνέχιση της αποτυχίας της. Η κυβέρνηση λέει ότι αν πάμε σε εκλογές η χώρα θα μπει σε περιπέτειες. Και το λέει σαν η χώρα να μη ζει μία τεράστια και ανυπόφορη περιπέτεια πέντε ολόκληρα χρόνια με θλιβερές επιπτώσεις για μεγάλο μέρος της κοινωνίας.

Το κόμμα της κυβέρνησης δεν θέλει να πάει σε εκλογές επειδή φοβάται ότι αυτό θα ζήσει μια τεράστια περιπέτεια από την οποία θα χρειαστεί να περάσουν χρόνια για να συνέλθει ενώ θα χρειαστούν και δυο – τρεις αλλαγές προέδρων της ΝΔ για να το ξεπεράσει. Όσο για το κακάδι της συγκυβέρνησης, το ΠΑΣΟΚ, αυτό ξέρει ότι θα χρειαστεί τουλάχιστον έναν παπά για να ψάλει τη νεκρώσιμη ακολουθία του.

Ας αποφασίσει, λοιπόν, ο κ. Σαμαράς. Η κυβερνητική πολιτική του οδήγησε σε επιτυχία ή όχι; Οι δανειστές είναι σωτήρες ή εκβιαστές που «μας ζητάνε να κατεβάσουμε τα παντελόνια»; Κάθε μέρα «σκίζει μνημόνια» ή υπογράφει τα επόμενα; Θέλει να συναντηθεί με τον Τσίπρα για να ζητήσει στήριξη σε μία μάχη εναντίον των δανειστών ή να του ζητήσει να συναινέσει σε ισχυροποίηση της μνημονιακής πολιτικής;

Εμείς, οι πολίτες, γνωρίζουμε τις απαντήσεις. Ο κ. Σαμαράς είτε δεν τις γνωρίζει άρα έχει τεράστιο πρόβλημα αντίληψης είτε υποκρίνεται ότι δεν τις γνωρίζει οπότε έχει τεράστιο πρόβλημα εντιμότητας. Ιδιαίτερα έξυπνος δεν είναι, αλλά ούτε και χαζός. Οπότε η ποινή για εξαπάτηση και κατάχρηση λαού θα είναι τόσο μεγαλύτερη όσο περισσότερο διαρκεί η εξαπάτηση. Αργά ή γρήγορα εκλογές θα γίνουν. Όσο νωρίτερα, τόσο καλύτερα για τον κ. Σαμαρά σχετικά με την ποινή που θα του ρίξει ο λαός και η Ιστορία.

ΝΑ ΠΑΡΕΜΒΕΙ Ο ΕΦΕΤ ΓΙΑ ΤΟΝ ΒΕΝΙΖΕΛΟ

5000mask

Μας έχει εκπαιδεύσει τόσο καλά η πικρή εμπειρία που βιώνουμε όλα αυτά τα χρόνια από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, ώστε δύσκολα μπορούν να μας ξεγελάσουν. Για να επιβιώσουμε αναγκαστήκαμε να μάθουμε να ψάχνουμε τί κρύβεται κάθε φορά πίσω από την εικόνα που μας παρουσιάζουν. Δεν είναι θέμα συνωμοσιολογίας, είναι θέμα άμυνας απέναντι στη διαρκή εξαπάτηση.

Το ΠΑΣΟΚ διαλύεται εις τα εξ ων συνετέθη. Αυτό δεν απασχολεί κανέναν μας και ιδιαίτερα τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Ο Βενιζέλος για το μόνο που ενδιαφέρεται είναι η πάρτη του. Νοιάζεται για το πώς θα διασωθεί, για το πώς δεν θα τιμωρηθεί και για το πώς θα συνεχίσει να έχει την πολιτική ασυλία κάτω από οποιοδήποτε πολιτικό σχηματισμό.

Ο Βαγγέλης Βενιζέλος δεν είναι ΠΑΣΟΚ. Είναι Βαγγέλης Βενιζέλος, σκέτο. Ο Αντώνης Σαμαράς χρωστάει στον Βενιζέλο. Ίσως και να τον φοβάται. Ο Άδωνις Γεωργιάδης είναι ένα από τα πολλά σωσίβια που πέταξε και όσο μπορεί θα πετάει ο Σαμαράς στον Βενιζέλο. Όλοι γνωρίζουμε ότι το ΠΑΣΟΚ έπαιζε τον καλό μπάτσο στη συγκυβέρνηση. Πάντα εκδήλωνε την τυπική διαφωνία του στην ψήφιση αντιλαϊκών μέτρων και στη συνέχεια τα ψήφιζε με μεγάλη χαρά.

Αυτή την τυπική και ψευδέστατη έκφραση διαφωνίας του ΠΑΣΟΚ επιχείρησε να διαφημίσει ο Άδωνις Γεωργιάδης μπας και σώσει κανένα ψηφουλάκι για τον Βενιζέλο ή έστω να του χαρίσει κάποια συμπάθεια από κανά δυο εναπομείναντες χαζούς. Ίσως να του δημιουργούν και το προφίλ του «διαφωνούντα» για να το χρησιμοποιήσει ως άλλοθι σε πιθανές μελλοντικές δίκες. Μπορεί και όλα αυτά μαζί. Πάντως ο Σαμαράς αχάριστος δεν είναι, τις κάνει τις προσπάθειές του.

Αυτός που δεν τις κάνει για να σώσει τον εαυτό του είναι ο ίδιος ο Βενιζέλος. Τον έχει καταβάλει τόσο ο πανικός του ώστε πάει από λάθος σε… λαθάρα (για να χρησιμοποιήσουμε και την Αντωνική διάλεκτο). Βγαίνει, λοιπόν, ο κ. Γεωργιάδης και λέει ότι το ΠΑΣΟΚ ευθύνεται που δεν προχώρησαν τα «προαπαιτούμενα» για μειώσεις μισθών, ομαδικές απολύσεις, βιασμοί γυναικών, ομαδικές εκτελέσεις, δημόσιες κρεμάλες και λοιπές δικαιολογημένες κατά τον Άδωνη Γεωργιάδη απαιτήσεις της Τρόικας. Άρα, τι είπε ο Άδωνης Γεωργιάδης; Ότι ο Βενιζέλος είναι καλόοοοος άνθρωπος.

Στο καπάκι εμφανίζεται ο εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ να κάνει τη δουλίτσα του και συμφωνεί με τον Άδωνη Γεωργιάδη λέγοντας ότι ορθώς ορθότατα ο Βενιζέλος πάτησε πόδι διότι «δεν θα κατεβάσουμε τα παντελόνια σε παράλογες απαιτήσεις της Τρόικα». Το ίδιο ακριβώς περί «κατεβάσματος παντελονιών» ανέφερε την ίδια ώρα και ο υφυπουργός Ανάπτυξης Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος. Η κοινή προσπάθεια των… παντελονάτων αποσκοπούσε πρώτον, στο να μας πείσουν ότι η κυβέρνηση δεν έχει ακόμη κατεβάσει τα παντελόνια – κάτι για το οποίο όλοι οι Έλληνες γελάσαμε – και δεύτερον, στο να μας τονίσουν ότι αυτός που κρατάει τα παντελόνια της κυβέρνησης στη θέση τους είναι ο Βενιζέλος.

Κι εκεί που όλοι πάλευαν να δημιουργήσουν το προφίλ του σωτήρα παντελονιών για τον Βενιζέλο έρχεται ο ίδιος ο Βενιζέλος να τα χώσει στον ΣΥΡΙΖΑ λέγοντας «Εάν δεν είχαμε μια τόσο στείρα και αντιπαραγωγική εσωτερική πολιτική κατάσταση, η διαπραγμάτευση θα ήταν ευκολότερη και τα αποτελέσματα θα ήταν πολύ πιο προσιτά και απτά(…) Υπάρχει άμεση ανάγκη συναίνεσης, αλληλοκατανόησης και συστράτευσης», τονίζοντας στη συνέχεια ότι δεν είναι δυνατόν να επιτευχθούν εθνικοί στόχοι χωρίς τη συμπαράταξη όλων των πολιτικών δυνάμεων «που διεκδικούν να παίξουν κάποιο ρόλο στον τόπο».

Μετά από αυτό, η λέξη «ηλίθιος» μπορεί να αντικατασταθεί άνετα από τη λέξη «Βενιζέλος». Δηλαδή πόσο Βενιζέλος είσαι όταν την ώρα που όλοι προσπαθούν να σε σώσουν εσύ δηλώνεις ότι «δεν είμαι εγώ που λέω τα “όχι” στην Τρόικα, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ»; Πόσο Βενιζέλος είσαι όταν την ώρα που όλη η συγκυβέρνηση έχει πέσει να σε σώσει, εσύ βγαίνεις δημοσίως και απαιτείς από τον ΣΥΡΙΖΑ να «συναινέσει, να δείξει κατανόηση και να συστρατευτεί» στην προσπάθεια της Τρόικας να κατεβάσει τα παντελόνια της κυβέρνησης και στην απόφαση της κυβέρνησης να τα κατεβάσει;

Δηλαδή, ούτε ο Τσίπρας δε θα μπορούσε να το κάνει τόσο καλά. Θέλει η κυβέρνηση να κρυφτεί από τον δοσιλογισμό της κι ο Βενιζέλος δεν την αφήνει. Απαιτεί εθνική συνεννόηση και αποδοχή των αιτημάτων της Τρόικας ώστε ανενόχλητοι και από κοινού με την κυβέρνηση να διαλύσουν το σύμπαν. Και κατηγορεί ο Βενιζέλος τον ΣΥΡΙΖΑ ότι με την στάση που κρατά αποτρέπει αυτή τη διάλυση.

Ο Βενιζέλος ήταν πάντοτε χαλασμένος, αλλά τώρα πλέον έχει καταντήσει επικίνδυνος για τη Δημόσια Υγεία. Δεν ξέρω αν πέρασε η ημερομηνία λήξης του ή φταίνε τα υλικά από τα οποία είναι φτιαγμένος, πάντως όποιος τον καταναλώνει παθαίνει πολιτική δηλητηρίαση. Πρέπει πάραυτα να αποσυρθεί. Κι επειδή είναι άκρως επικίνδυνο να κυκλοφορεί ελεύθερος μέχρι τις εκλογές αμολώντας τοξίνες που βλάπτουν τα νεύρα μας, ας παρέμβει ο ΕΦΕΤ. Δε βλέπω άλλη λύση.

ΠΡΟΣΥΠΟΓΡΑΦΩ ΤΗΝ ΑΠΟΡΙΑ

Βρήκα την απορία περί του ποταμίσιου φιλοσόφου στο αγαπημένο SOTOSBLOG και είναι αρκετά ενδιαφέρουσα. Ενδιαφέρουσα, φυσικά, ως απορία και όχι ως πιθανή πρόταση. Άλλωστε οι προτάσεις σε αυτόν τον τόπο είναι πάντα αυθόρμητες και άδολες. Όπως ήταν και η επίσκεψη του Σταύρου Θεοδωράκη στα καμένα της Athens Voice που απολαύσαμε από την “Ελληνοφρένεια”.

Μέσα σε τόσον αυθορμητισμό, λοιπόν, γιατί όχι κι ένας φιλόσοφος πρόεδρος, έτσι, από το πουθενά;

ΛΕΟΝΤΑΡΙΣΜΟΙ

kartesios121114

«Το ΠΑΣΟΚ θέτει ως κυρίαρχη κόκκινη γραμμή την προστασία της πρώτης κατοικίας όσων αποδεδειγμένα δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν».

«Η πρώτη κατοικία των κοινωνικά αδύναμων πολιτών και όσων αποδεδειγμένα εξαιτίας της κρίσης δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν τα δάνειά τους θα προστατευθεί απολύτως. Αυτό δεν τίθεται υπό διαπραγμάτευση. Τελεία και παύλα, δήλωσε ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς».

«Μετά την ολοκλήρωση της συνάντησης που είχαν στο Μέγαρο Μαξίμου ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελος Βενιζέλος, με εκπροσώπους των τεσσάρων συστημικών τραπεζών, ο πρόεδρος και διευθύνων της Τράπεζας Πειραιώς, Μιχάλης Σάλλας απαντώντας σε σχετική ερώτηση τάχθηκε κατά της απελευθέρωσης των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας σημειώνοντας ότι οι Τράπεζες δεν θέλουν να φορτωθούν χαρτοφυλάκια των 50, των 70 ή των 100 χιλιάδων ευρώ. «Οι τράπεζες δεν αντιμετωπίζουν θέμα πλειστηριασμών, δεν υπάρχει λόγος, δεν πρέπει να γίνει και δεν βλέπω να γίνεται».

Έτσι, για να μη δουλευόμαστε σχετικά με το ποιου συμφέροντα εξυπηρετούνται. Κοντά στον βασιλικό ποτίζεται και η γλάστρα. Η γλάστρα όσων αδυνατούν να πληρώσουν τα στεγαστικά τους θα συνεχίζει να ποτίζεται για όσο διάστημα ο βασιλικός των τραπεζών θεωρεί ότι θα έχει ζημία από τους πλειστηριασμούς. Μόλις βρεθεί ο τρόπος κέρδους, τότε ο βασιλικός θα μεταφυτευθεί σε νέο κερδοφόρο έδαφος, οι πλειστηριασμοί θα ξεκινήσουν και η γλάστρα θα πεταχτεί ως άχρηστη σε κάποια χωματερή.

Ούτε καν να υποκριθούν τους καλούς δε μπορούν.

Ω ΣΥΜΦΟΡΑ!

kartesios101114

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο του Νίκου Χατζηνικολάου που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα του την Κυριακή. Γράφει: «ΤΟ ΘΕΜΑ είναι ότι αυτή ακριβώς η χρονική περίοδος είναι η πλέον κρίσιµη για την επόµενη µέρα της χώρας, τόσο σε ό,τι αφορά την αναδιάρθρωση του χρέους της και τις µελλοντικές της σχέσεις µε τους δανειστές της, όσο και σε ό,τι συνδέεται µε τα ανοικτά µέτωπα της εξωτερικής της πολιτικής, που έχουν παροξυνθεί επικίνδυνα».

Πρέπει να είναι η εκατοστή φορά τα τέσσερα τελευταία χρόνια όπου «αυτή ακριβώς η χρονική περίοδος είναι η πλέον κρίσιµη για την επόµενη µέρα της χώρας». Όποτε ζορίζεται η κυβέρνηση, όποτε αποτυγχάνει η κυβέρνηση, όποτε ξεγυμνώνονται τα success story της κυβέρνησης, θα βρεθεί κάποια εφημερίδα, κάποιο πρωτοσέλιδο, κάποιος εκδότης, κάποιος ραδιοφωνικός σταθμός, κάποιο κανάλι (συνήθως όλα αυτά μαζί) να μας τονίσουν ότι «αυτή ακριβώς η χρονική περίοδος είναι η πλέον κρίσιµη για την επόµενη µέρα της χώρας» και ότι αν δεν σταματήσουμε να απεργούμε, να κάνουμε πορείες, να διαφωνούμε ή έστω να σκεφτόμαστε εκτός κυβερνητικής γραμμής, τότε θα έχουμε άμεσα ευθύνη για τα χειρότερα που θα έρθουν.

Στη συνέχεια το εν λόγω άρθρο γίνεται πιο συγκεκριμένο. «Η πολιτική “ατζέντα” των εβδοµάδων που έρχονται επιβάλλει συνεννόηση και συναντίληψη του ευρύτερου δυνατού φάσµατος των πολιτικών µας δυνάµεων, για να µην υπάρξουν µη αναστρέψιµες εθνικές απώλειες». Φτάσαμε, λοιπόν, στις «μη αναστρέψιµες εθνικές απώλειες». Τόσο χάλια είναι τα πράγματα! Όμως κουβέντα για το ποιος έκανε τα πράγματα τόσο χάλια. Κουβέντα για ανάγκη αλλαγής πολιτικής. Κουβέντα για συγκεκριμένους ενόχους που οδήγησαν τα πράγματα ως εδώ. Η λύση, κατά τον εκδότη, είναι μία! «Η συνεννόηση και συναντίληψη του ευρύτερου δυνατού φάσµατος των πολιτικών µας δυνάµεων». Ωραίο ακούγεται. Μία πρόσκληση σε συνενοχή. Ένα «όλα τα κόμματα ευθύνονται» κατά το «όλοι μαζί τα φάγαμε». Και άραγε, να υπάρξει αυτή «η συνεννόηση και συναντίληψη του ευρύτερου δυνατού φάσµατος των πολιτικών µας δυνάµεων» αλλά πάνω σε ποια βάση; Μα φυσικά στην υπάρχουσα. Δεν υπάρχει χρόνος για αλλαγές και συζητήσεις. Βουβή συμφωνία με την κυβέρνηση που μας έφερε ως εδώ. Ανοχή στην κυβέρνηση Σαμαρά και Βενιζέλου από όλους. Για «να μην υπάρξουν µη αναστρέψιµες εθνικές απώλειες».

Συνεχίζει ο εκδότης: «Ας γίνουµε, όµως, πιο συγκεκριµένοι, καταγράφοντας εκκρεµότητες και ηµεροµηνίες:
Η αξιολόγηση της πορείας του ελληνικού προγράµµατος από την τρόικα, είτε ολοκληρωθεί µέχρι το Eurogroup της 8ης ∆εκεµβρίου, όπως επιθυµεί η ελληνική πλευρά, είτε µέχρι τα µέσα Ιανουαρίου, όπως πιστεύουν οι περισσότεροι στις Βρυξέλλες, θα σηµάνει την έναρξη της διαπραγµάτευσης για την αναδιάρθρωση του χρέους. Την τεράστια σηµασία της λύσης που θα συµφωνηθεί ανάµεσα στην Ελλάδα και στους δανειστές της δεν χρειάζεται να την αναλύσουµε. Είναι απολύτως προφανής. Αν δεν υπάρξει «καθαρή λύση», δεν θα υπάρξουν ούτε σηµαντικές επενδύσεις από το εξωτερικό στη χώρα µας, ούτε η προβλεπόµενη και πολυαναµενόµενη ανάπτυξη. Και βέβαια οι διαρροές των τελευταίων ηµερών από κορυφαίους αξιωµατούχους της Κοµισιόν περί υπαναχώρησης πολλών ευρωπαϊκών κυβερνήσεων -µεταξύ των οποίων και η γερµανική- στο θέµα της ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους, υπό την πίεση των αντιδράσεων των εθνικών τους κοινοβουλίων, προκαλούν έντονη ανησυχία και προβληµατισµό».

Μα πού είναι η επιτυχία; Η τελευταία στροφή; Το αύριο που ξημερώνει σε μία άλλη Ελλάδα; Ποιος φταίει για την κοροϊδία και το ψέμα; Ποιος ευθύνεται που τίποτα δεν έγινε σωστά; Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη για τους λανθασμένους χειρισμούς που έφεραν την κατάσταση εδώ; Υπήρχαν φωνές που ούρλιαζαν τόσο καιρό ότι όλες οι κινήσεις της κυβέρνησης θα φέρουν την οικονομική καταστροφή. Κι αντί τώρα να αποδοθούν ευθύνες στην κυβέρνηση για τα λάθη της και να δικαιωθούν οι φωνές που πίεζαν για άλλο δρόμο, ζούμε τον παραλογισμό να εκβιάζεται η σιωπή των δικαιωμένων και η υποταγή τους στο λάθος. Τραγικά αφελές.

Γράφει ο εκδότης: «Την ίδια στιγµή, είναι κοινό µυστικό ότι η διαπραγµάτευση µε την τρόικα για την επόµενη µέρα του µνηµονίου δεν εξελίσσεται µε τον τρόπο που η ελληνική πλευρά θα ήθελε. Είναι χαρακτηριστικό ότι, όπως αποκάλυψε χθες στο πρώτο της φύλλο η νέα εφηµερίδα «Αγορά», οι εκπρόσωποι των δανειστών αµφισβητούν ευθέως το µέγεθος του χρηµατοδοτικού κενού της χώρας µας που υπολογίζει και δηλώνει το υπουργείο Οικονοµικών και ζητούν από την κυβέρνηση να πάρει πίσω τον νόµο που -µονοµερώς- ψήφισε πριν από λίγες µέρες στη Βουλή για τις 100 δόσεις στην εξόφληση των ληξιπρόθεσµων χρεών! Όπως ζητούν επίσης να προχωρήσει η ελληνική πλευρά άµεσα και χωρίς χρονοτριβή στην υλοποίηση όλων των συµφωνηµένων προαπαιτούµενων, συµπεριλαµβάνοντας το νέο ασφαλιστικό και τον νόµο για τις οµαδικές απολύσεις, παρότι η κυβέρνηση ζήτησε, για ευνόητους λόγους, αυτά να µη γίνουν πριν από την προεδρική εκλογή».

Ξεχνάει ο εκδότης ότι «οι εκπρόσωποι των δανειστών που αµφισβητούν ευθέως το µέγεθος του χρηµατοδοτικού κενού της χώρας µας» δεν είναι τίποτε άλλο παρά το ευλογημένο Μνημόνιο. Αυτό το ευλογημένο δεν ήρθε μόνο του και δεν είναι ένα για να το χρεώσουμε σε έναν πρωθυπουργό και μία κυβέρνηση. Είναι τρία Μνημόνια που τα χρεώνεται και η σημερινή κυβέρνηση, η οποία παρεμπιπτόντως πανηγύριζε που τα διαπραγματεύτηκε και τα έκανε ακόμη πιο ευλογημένα. Για ποιο, λοιπόν, θα πρέπει οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις να ομονοήσουν σε αυτό; Γιατί θα πρέπει να δεχτούν την κατάσταση που διαμορφώθηκε; Γιατί θα πρέπει όχι μόνο να αθωώσουν αυτούς που ξεπούλησαν τη χώρα, αλλά να γίνουν τώρα και συνυπεύθυνοι του ξεπουλήματος; Και, φυσικά, γιατί θα πρέπει να στηρίξουν την κυβέρνηση η οποία «ζήτησε, για ευνόητους λόγους, αυτά να µη γίνουν πριν από την προεδρική εκλογή», δηλαδή να κερδίσει χρόνο ώστε να προχωρήσει ανενόχλητη «στην υλοποίηση όλων των συµφωνηµένων προαπαιτούµενων, συµπεριλαµβάνοντας το νέο ασφαλιστικό και τον νόµο για τις οµαδικές απολύσεις»;

Τέλος, γράφει ο εκδότης: «Σαν να µην έφθαναν όλα όσα προαναφέρθηκαν, τα εθνικά µας θέµατα βρίσκονται σήµερα, ελέω και της οικονοµικής µας δυσπραγίας, σε µια από τις πλέον δύσκολες και επικίνδυνες φάσεις τους. Η τουρκική προκλητικότητα στο Αιγαίο και στον χώρο της κυπριακής ΑΟΖ κλιµακώνεται καθηµερινά. Η Αγκυρα µυρίστηκε «ψητό» και εκβιάζει για να µπει παράνοµα και από την πίσω πόρτα στη µοιρασιά των υδρογονανθράκων. Τα Σκόπια, µε την ενθάρρυνση της Τουρκίας, αλλά και µε γερµανικές «πλάτες», επιχειρούν να κλείσουν το θέµα της ονοµασίας τους, σε βάρος των εθνικών µας συµφερόντων. Και η Αλβανία, παρά τα ψεύτικα χαµόγελα των ηγετών της στις επίσηµες συναντήσεις µε τους δικούς µας, προωθεί µε όλους τους τρόπους τα επεκτατικά της σχέδια και τον µεγαλοϊδεατισµό της». Αυτό, να σας πω την αλήθεια, δε το έχω καταλάβει, ούτε πιστεύω ότι το έγραψε στα σοβαρά. Υπάρχει άνθρωπος και μάλιστα εκδότης, που να πιστεύει ότι αν όλες οι πολιτικές δυνάμεις «ομονοήσουν», θα αποφασίσει η Τουρκία να σταματήσει να ζητάει μέρος των υδρογονανθράκων, θα σταματήσουν τα Σκόπια να θέλουν να λέγονται Μακεδονία και η Αλβανία θα σβήσει τον μεγαλοϊδεατισμό της;

Ανησυχεί και αναρωτιέται ο εκδότης: «Και αλήθεια: ∆εν ανησυχούν καθόλου οι πολιτικοί µας ταγοί για τον τρόπο µε τον οποίο θα καταγράψει το πέρασµά τους από την πολιτική µας σκηνή ο ιστορικός του µέλλοντος; ∆εν τους ενδιαφέρει στο ελάχιστο η υστεροφηµία τους;»

Είναι όμορφο να νοιάζεσαι τους άλλους, δε διαφωνώ. Όμως μήπως πρέπει πρώτα να σκεφτούμε ο καθένας μας ξεχωριστά την υστεροφημία του και το ρόλο που έπαιξε ο ίδιος στην τραγωδία που ζούμε;

Η ΠΑΡΑΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ

kartesios081114

Έχει πλάκα η ιεράρχηση των ειδήσεων στα ελληνικά ΜΜΕ. Για παράδειγμα, κάνουν πρωτοσέλιδο τα εμβάσματα δημοσίων υπαλλήλων ή τη φοροδιαφυγή του φημισμένου πλέον… τυροπιτά, αλλά όταν πρόκειται για κομπίνες που έχουν πρωταγωνιστές μεγάλα παρατραπεζικά κυκλώματα, η είδηση κάπου χάνεται.

Πριν 2 μέρες το ΣΔΟΕ ανακοίνωσε μερικές «περίεργες» υποθέσεις. «Περίεργες» επειδή αποκαλύφθηκε ότι κάποιοι άνθρωποι που μέσω των τραπεζικών τους λογαριασμών εμφανίζονταν ως φοροφυγάδες ήταν τελικά ανυποψίαστοι πολίτες και εντελώς άσχετοι με το έγκλημα.

Συγκεκριμένα, το ΣΔΟΕ εντόπισε εμβάσματα 5.000.000 ευρώ που «πέρασαν» από λογαριασμό ενός άσχετου καθώς αποδείχθηκε ότι ο πραγματικός εντολέας ήταν ελληνική εταιρεία ειδών υγιεινής. Το ίδιο συνέβη και με άλλο λογαριασμό άσχετου ανθρώπου ο οποίος εμφανιζόταν να διακινεί εμβάσματα 50 εκατ. ευρώ και τελικά αποδείχτηκε ότι ο πραγματικός εντολέας ήταν μεγάλη διεθνής τσιμεντοβιομηχανία.

Σε άλλη περίπτωση, γεωργός από τα Γιαννιτσά  φαινόταν να διακίνησε επανειλημμένα, εμβάσματα συνολικού ύψους 9 εκατ. ευρώ προς την Ολλανδία και την Γαλλία. Όμως μετά από έρευνα του ΣΔΟΕ αποδείχτηκε ότι τα χρήματα που διακινήθηκαν από τον προσωπικό του λογαριασμό ανήκαν σε ναυπηγεία.

Μία άλλη περίπτωση που ερευνά το ΣΔΟΕ είναι αυτή ενός υπαλλήλου της στρατολογίας στη Θεσσαλονίκη, ο οποίος ενώ εμφανιζόταν να έχει αποστείλει εμβάσματα ύψους 45 εκατ. ευρώ στις ΗΠΑ και τη Γερμανία, αποδείχτηκε τελικά ότι δε γνώριζε τίποτα και ότι πραγματικός εντολέας ήταν Διεθνής Χρηματοπιστωτικός Όμιλος.

Υπάρχουν κι άλλες τέτοιες περιπτώσεις, όμως ας μην το κουράζουμε. Το θέμα είναι ότι το ΣΔΟΕ κάνει λόγο για μεγάλη δράση παρατραπεζικών κυκλωμάτων. Παρατραπεζικά κυκλώματα που όμως σίγουρα ενεργούν εκ των έσω. Τόσο έσω που πιο έσω δεν έχει. Και για να γίνω πιο σαφής, υπάρχει περίπτωση όπου πολίτης κλήθηκε να εξηγήσει την κίνηση εμβασμάτων ύψους 25 εκ. ευρώ από το λογαριασμό του και στην πορεία αποκαλύφθηκε ότι τα 25 εκατ. των εμβασμάτων ανήκαν στην ίδια την τράπεζα!

Όχι, φυσικά και δεν υποστηρίζω πως δεν υπάρχουν γιατροί, δικηγόροι και… τυροπιτάδες που φοροδιαφεύγουν. Απλώς λέω ότι γι’ αυτούς μαθαίνουμε κάθε μέρα από τα πρωτοσέλιδα. Το όνομα, όμως, της τράπεζας που διακίνησε εμβάσματα μέσω πελατών της που δε γνώριζαν τίποτα, θα το μάθουμε ποτέ ή θα σταλεί μέσω κάποιου εμβάσματος στη λήθη;

ΦΙΛΕ, ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΡΩΜΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΡΑ

Ναι, ρε φίλε. Ελπίζω πια να το έχεις καταλάβει κι εσύ ο ψύχραιμος, ήπιος, μετριοπαθής, συμπαθής, γλυκούλης, μικροκαταθέτης, με τις ριγέ πυτζάμες. Δεν πάει άλλο, φίλε μου. Με εκλογές, με ξεσηκωμό, με ξεσάλωμα, με κάθε τρόπο πρέπει να φύγουν.

Δεν αντέχω ρε φίλε τον Σαμαρά να λέει σήμερα ότι «φάγαμε τον γάιδαρο, μας έμεινε η ουρά». Και δεν το αντέχω γιατί πριν από ακριβώς 22 μήνες, τον Ιανουάριο του 2013, έλεγε το ίδιο ακριβώς ο Βενιζέλος.

Τον περασμένο Δεκέμβριο, αγαπητέ μου φίλε, ο Στουρνάρας μάς δούλευε λέγοντάς μας ότι «Βρισκόμαστε στην τελευταία στροφή». Αλλά, ρε φίλε,τον Απρίλιο του 2013 για «Τελευταία στροφή» μιλούσε κι ο Σαμαράς. Και νωρίτερα, τον Οκτώβριο του 2012, ο Σαμαράς πάλι έλεγε ότι «παίρνουμε την τελευταία στροφή» της ουράς του γαϊδάρου.

Και να σου πω γιατί σίγουρα δεν είναι γαϊδουρινή ουρά αυτό που μας ταΐζουν; Επειδή στις 7 Νοεμβρίου 2012 κατά την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου ο Σαμαράς έλεγε: «Με τη σωτηρία αυτού του τραπεζικού συστήματος θα απομακρυνθεί η αβεβαιότητα, θα επιστρέψουν οι καταθέσεις, θα υπάρξει ρευστότητα – το “αίμα της οικονομίας” δηλαδή- κι έτσι θα σωθούν θέσεις εργασίας και για πρώτη φορά θα δημιουργηθούν και νέες θέσεις στην επόμενη φάση». Μη διαβάσεις αδελφέ μου ολόκληρη την ομιλία του. Θα πικραθείς. Αλήθεια σου λέω.

Κι ακόμη τις σώζεις τις τράπεζες. Κι ακόμη τις πληρώνεις. Όμως ρευστότητα δεν είδες. Ούτε τις νέες θέσεις εργασίας είδες. Μόνο οι τράπεζες είδαν τα δισεκατομμύρια που φορτώθηκες εσύ για να σώζονται εκείνες. Αυτή δεν είναι γεύση από ουρά. Ψάξ’το και θα δεις.

Και για να μη νομίζεις ότι αυτή την ουρά την τρως από το 2012, πάρε κι ένα 2011 του Βενιζέλου, τότε που πανηγύριζε από την Ουάσιγκτον ότι βγαίνουμε από την κρίση διότι «Η υποστήριξη των Η.Π.Α., ιδίως μέσω του Δ.Ν.Τ., είναι ζωτικής σημασίας για εμάς». Ποιος; Ο Βενιζέλος! Αυτός που τώρα δηλώνει ότι ήταν πάντα εναντίον του ΔΝΤ.

Κατάλαβες φίλε; Μας πηδάνε κανονικά και μας βάζουν από πάνω και να τους πληρώνουμε. Με ευγένεια. Με χαμόγελο. Με αισιοδοξία. Να στεκόμαστε σε ουρές για να πληρώσουμε τον ΕΝΦΙΑ. Κατάλαβες ρε φίλε; Σ’ αρέσει η ουρά του γαϊδάρου που σου σερβίρει ο Σαμαράς; Καλή όρεξη, ρε φίλε. Για να μην καταλαβαίνεις τόσο καιρό ότι αυτό που σου δίνει ο Βενιζέλος δεν είναι του γαϊδάρου η ουρά, τι άλλο να ευχηθώ;

Autosave-File vom d-lab2/3 der AgfaPhoto GmbH

ΥΠΟΥΡΓΙΚΑ ΛΟΓΙΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ

Με μεγάλη μου ευχαρίστηση φιλοξενώ το άρθρο της εκπαιδευτικού Αμαλίας Τσακίρη σχετικά με την υπόθεση Γ. Στύλιου και την “αποκάλυψη” του γνωστού και ως “Κάνω ΕΔΕ στον εαυτό μου και με βγάζω αθώο” κ. Λοβέρδου ότι ο πρόεδρος της ΟΛΜΕ, Θ. Κοτσιφάκης, δεν είναι εκπαιδευτικός. Δύσκολα τα πράγματα…

Πώς να πετύχεις στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, υπουργικά λόγια περιορισμένης ευθύνης, τα τραγικά ευτράπελα της ελληνικής Παιδείας
(Κασιδιάρης, Στύλιος, Λοβέρδος)

Διαβάζω για ακόμα μία φορά, χωρίς ωστόσο να με εντυπωσιάζει λιγότερο, το βιογραφικό του τέως υφυπουργού Παιδείας κ. Γιώργου Στύλιου. Αφορμή, το περιστατικό που έκανε σήμερα δεκάδες φορές τον γύρο των ΜΜΕ αναφορικά με την προσβολή που εξαπέλυσε εναντίον της βουλευτού του ΚΚΕ κυρίας Λιάνας Κανέλλη.

Υπενθυμίζοντας το ντροπιαστικό για την ελληνική πολιτική σκηνή περιστατικό όπου ο προφυλακισμένος πλέον βουλευτής της Χρυσής Αυγής κ. Ηλίας Κασιδιάρης την γρονθοκόπησε εν μέσω συζήτησης σε τηλεοπτική εκπομπή, της απηύθυνε το ακόλουθο:

Γ. Στύλιος: «[…]η κυρία Κανέλλη θέλει να με κάνει Κασιδιάρη, αλλά δεν θα γίνω Κασιδιάρης. Θέλετε Κασιδιάρη κυρία Κανέλλη! Αλλά δεν πρόκειται ο Στύλιος να γίνει Κασιδιάρης. Να το γνωρίζετε αυτό. Όπως σας μιλώ. Θέλετε να με κάνετε Κασιδιάρη, δεν θα γίνω Κασιδιάρης όμως […]»

Και έγινε ‘Κασιδιάρης’. Γιατί δεν γίνεσαι ‘Κασιδιάρης’ μόνο με τις γροθιές, αλλά και με τα λόγια… Σπουδαία λόγια μεγάλων ανδρών. Υφυπουργός Παιδείας. Παιδείας; Μάλιστα.

Ο νους μου γυρίζει ξανά στο βιογραφικό. Το εισιτήριο του εν λόγω ανθρώπου σε μια θέση που αν μη τι άλλο, θέτει ως προϋπόθεση την ενσάρκωση της Παιδείας από το ίδιο το άτομο που κατέχει τη θέση. Το συγκεκριμένο περιστατικό έδειξε ότι αυτή η Παιδεία λείπει από τον θεσμικό εκφραστή της. Πώς θα μπορούσε άραγε να υπάρχει όταν ο τραμπουκισμός φλερτάρει σαν σκέψη, σαν ιδέα, σαν λύση μέσα στο ‘ευγενές’ υφυπουργικό μυαλό; Προσέξτε: δεν ήταν μόνο μια σκέψη, ήταν μια πρόταση που εκφράστηκε δημόσια και επίσημα, πιο επίσημα δεν γίνεται. Μια πρόταση που ξεχειλίζει από την αντίφαση, Παιδεία vs φλερτ με το κλωτσομπουνίδι. Παιδεία λοιπόν δεν υπάρχει.

Να υπάρχει άραγε αριστεία; Όσο να το κάνεις, θα πρέπει να έχεις και κάποια ιδιαίτερα προσόντα για να μπεις σε μια τόσο σημαντική θέση. Προσόντα που σχετίζονται με την εκπαίδευση, την Παιδεία (αυτήν που όπως είπαμε, απουσιάζει) και την επιστημονική διάκριση. Αναπαράγω λοιπόν εδώ το μεγαλύτερο τμήμα του βιογραφικού του κ. Στύλιου, το όποιο πήρα από τη σελίδα του ιδίου. Και δεν κάνω προσωπική επίθεση. Παραθέτω πληροφορίες ενδεικτικές για την κατάσταση της Ελλάδας.

Με bold επισημαίνω τμήματα του κειμένου που απαντούν στο καυτό ερώτημα: «Πώς να πετύχεις στην Ελλάδα του 21ου αιώνα;»

[…]Το 1989 εισήχθηκε στο Φυσικό τμήμα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Από την πρώτη στιγμή δραστηριοποιήθηκε στα φοιτητικά δρώμενα, διετέλεσε πρόεδρος του συλλόγου φοιτητών Φυσικού, μέλος του Πρυτανικού συμβουλίου της συγκλήτου του Α.Π.Θ. (1990-1994). Παράλληλα με τις σπουδές του έγινε μέλος της φοιτητικής οργάνωσης ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, στην οποία διετέλεσε υπεύθυνος για τη σχολή του, και γραμματέας πόλης Θεσσαλονίκης (1992-1994) και εκπρόσωπος της στο κεντρικό συμβούλιο της ΕΦΦΕ (1992-1994) και της ΦΕΑΠΘ (1991-1994). Στο διάστημα που ο Γιώργος Στύλιος ήταν υπεύθυνος της ΔΑΠ στη Θεσσαλονίκη, το ποσοστό της στις φοιτητικές εκλογές ξεπέρασε τα 44%, ποσοστό ρεκόρ για μια παράταξη. Ήταν η εποχή που η ΔΑΠ κυριαρχούσε στα αμφιθέατρα και βοήθησε σημαντικά στις δύσκολες εθνικές εκλογικές αναμετρήσεις του 1989-1990.

Διετέλεσε πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ Θεσσαλονίκης και μέλος του Εκτελεστικού γραφείου της ΟΝΝΕΔ (1994-1995) μια περίοδο δύσκολη για την Ν.Δ. καθώς μόλις είχε φύγει από την κυβέρνηση, οπότε σε συνεργασία με τον Πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ Ευριπίδη Στυλιανίδη και τον πρόεδρο του κόμματος Μιλτιάδη Έβερτ επιχειρήθηκε να υιοθετήσει και η ΟΝΝΕΔ ένα νέο πολιτικό λόγο.

Υπηρέτησε στο ελληνικό στρατό και μετά την ολοκλήρωση των στρατιωτικών του υποχρεώσεων επέστρεψε στην Άρτα όπου από το 1997 έως και το 2001 δραστηριοποιήθηκε επαγγελματικά εργαζόμενος σε φροντιστήρια μέσης εκπαίδευσης ως καθηγητής. Συνέχισε ως την πολιτική του δραστηριότητα και το 1998 εκλέχτηκε Νομαρχιακός Σύμβουλος με τον συνδυασμό του Λάμπρου Ρίζου. Από το 1996, ο Γιώργος Στύλιος είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Ν.Δ.

Έχοντας πολλές ανησυχίες πήγε στην Αγγλία για μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο City του Λονδίνου με θέμα τα ‘Πληροφοριακά Συστήματα και την Τεχνολογία’ το χρονικό διάστημα 2001-2002. Με την επιστροφή του στην Άρτα εργάσθηκε στο τμήμα Τηλεπληροφορικής και Διοίκησης του ΤΕΙ Ηπείρου ως καθηγητής και ως στέλεχος του ΤΕΙ για θέματα παρακολούθησης και διαχείρισης Ελληνικών και Ευρωπαικών προγραμμάτων.

To 2006 εκλέχτηκε καθηγητής εφαρμογών στη τμήμα Εφαρμογές Πληροφορικής στην Διοίκηση και στην Οικονομία του ΤΕΙ Ιονίων Νήσων στη Λευκάδα και από το Σεπτέμβριο 2006 είναι υποψήφιος διδάκτορας στο τμήμα μηχανικών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών και Πληροφορικής του Πανεπιστημίου Πατρών. Από το Σεπτέμβριο 2008 είναι προιστάμενος στο ίδιο τμήμα και έχει αναλάβει την οργάνωση και λειτουργία και δεύτερου τμήματος.[…]

Συνοψίζω: φοίτηση σε ΑΕΙ, δραστηριότητα ως φοιτητής στο κόμμα, περαιτέρω δραστηριότητα σε ΔΑΠ και ΟΝΝΕΔ, εκλογή ως νομαρχιακός σύμβουλος σε συνδυασμό του κόμματος, μέλος κεντρικής επιτροπής ΝΔ, 1 χρόνος Master(ούτε καν δύο!) με θέση στα ΤΕΙ αμέσως μετά, εκλογή ως καθηγητής εφαρμογών (!!!) ταυτόχρονα με την έναρξη διδακτορικών σπουδών (!!!), προϊστάμενος του τμήματος (!!!), υφυπουργός Παιδείας.

Δε νομίζω ότι χρειάζονται άλλα σχόλια για να αντιληφθεί κανείς το ζήτημα. Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα αξιολογούνται και πετάγονται έξω από την εκπαίδευση άνθρωποι με τρομερά προσόντα, με τρομερή (σε χρόνο και κόπο) υπηρεσία στην εκπαίδευση (αναφέρομαι εδώ στη διαθεσιμότητα των εκπαιδευτικών την 22η Ιουλίου 2013 που συνεχίζεται ακόμα). Βυθίζονται όνειρα δεκαετιών όταν άνθρωποι με μεταπτυχιακά, διδακτορικά, μεταδιδακτορικά, έρευνες, κ.λπ. δεν μπορούν να βρουν μια ελάχιστη ευκαιρία να εργαστούν στο Πανεπιστήμιο ή στο ΤΕΙ ενώ ταυτόχρονα εάν έχεις διατελέσει στέλεχος του κυβερνώντος κόμματος όλες οι πόρτες είναι ανοιχτές πριν καν σκεφτείς να αρχίσεις ένα διδακτορικό! Και ως υφυπουργός Παιδείας, θεωρείς δικαίωμα να ανοίγεις το στόμα σου και να εκστομίζεις προσβολές που δεν αφορούν μόνο ανθρώπους αλλά και θεσμούς! Ευτυχώς στην περίπτωση αυτή η κυβέρνηση έδειξε γρήγορα αντανακλαστικά, γεγονός που αποδεικνύει φυσικά και το μέγεθος της χοντράδας που έγινε.

Ταυτόχρονα σε αυτήν την χώρα, εκτός των προαναφερθέντων, ο υπουργός Παιδείας θεωρεί σωστό, αναφερόμενος στον πρόεδρο της ΟΛΜΕ κύριο Θέμη Κοτσιφάκη να πει τα εξής (η συζήτηση προέρχεται από την εκπομπή ‘Κοινωνία ώρα mega’):

Α. Λοβέρδος: «Είτε είναι ο πρόεδρος της ΟΛΜΕ, ο οποίος μας είπε, ενώ απ’ ότι μαθαίνω νοσηλευτής, ως νοσηλευτής ήταν εκπαιδευτικός ή είναι εκπαιδευτικός, βγαίνει και λέει, πού την ξέρει την παιδαγωγική αυτός; Βγαίνει και λέει ότι οι κινητοποιήσεις αυτές κάνουν καλύτερους τους μαθητές, τους κάνουν καλύτερους μαθητές».

Δημοσιογράφος: «καλά, τι σχέση έχει αν ήταν νοσηλευτής ή εκπαιδευτικός ο πρόεδρος της ΟΛΜΕ; Τον ψηφίσανε…»

Α. Λοβέρδος: «ένας εκπαιδευτικός που έχει κάνει την παιδαγωγική… σοβαρά μιλάτε τώρα; Καθένας που έχει άποψη για ότι γίνεται, συμβαίνει με τα παιδιά μας λέει την άποψή του; Κι αν έχει δημόσιο ρόλο θα τη λέει και με δυνατή φωνή;»

Ας σταματήσουμε στο σημείο αυτό. Τη συνέχεια μπορείτε να την δείτε από τον σύνδεσμο που παραθέτω. Και θα θέσω εδώ μια ερώτηση: Όχι το εάν ξέρει ο υπουργός Παιδείας της χώρας ότι οι καθηγητές της τεχνικής εκπαίδευσης (νοσηλευτές, ιατροί, διακοσμητές, κ.λπ.) για να είναι καθηγητές φοιτούν σε ειδική παιδαγωγική σχολή, ότι οι περισσότεροι εξ’ αυτών για να διοριστούν έδωσαν εξετάσεις στη διδακτική και τα παιδαγωγικά και ότι όλοι παρακολούθησαν υποχρεωτικά μακρόχρονα παιδαγωγικά σεμινάρια. Όχι, δεν ρωτώ αυτό. Ρωτώ, εάν επιτρέπεται να μην το γνωρίζει αυτό ο υπουργός Παιδείας και να λέει δημόσια ότι ο εκπαιδευτικός (και συμπτωματικά, πρόεδρος των εκπαιδευτικών) που υπάγεται στο υπουργείο του, δεν είναι εκπαιδευτικός!!!

Είναι εκπαιδευτικός κύριε υπουργέ Παιδείας, Ανδρέα Λοβέρδε και μάλιστα με εκπαίδευση πολύ πιο αυστηρή από αυτή που δέχονται όσοι φοιτούν στις περισσότερες συνήθεις σχολές που «παράγουν» καθηγητές. Και πριν αναρωτηθείτε για το τι πρέπει να λέγεται και τι όχι με δυνατή φωνή από κάποιον που έχει δημόσιο ρόλο (και που παρά την άγνοιά σας, είναι όντως εκπαιδευτικός), αναλογιστείτε τι είπε δημόσια ένας υφυπουργός Παιδείας! Με δυνατή φωνή, μέσα στο Κοινοβούλιο.

Αμαλία Τσακίρη,
Εκπαιδευτικός ΠΕ 18.25 σε διαθεσιμότητα, ΠΕ33, MSc, cPhD

ΕΚΙΝΗΘΗ!

kartesios061114

Κάθε πρωί, με το που ξυπνάω, ανοίγω την ηλεκτρονική έκδοση του ΒΗΜΑτος. Μ’ αρέσει η αισιοδοξία που εκπέμπει. Άρθρα γεμάτα με επιχειρήματα για τη νέα εποχή της ισχυρής Ελλάδας. Αρθρογράφοι αντικειμενικοί και καλοπροαίρετοι που με αγαθή προαίρεση θέλουν να μας βγάλουν από την πλασματική μιζέρια στην οποία έχουν ρίξει την ψυχή μας οι εχθροί της χώρας. Θέλουν να μας δείξουν τον παράδεισο που ζούμε και, κυρίως, να μας γεμίσουν ελπίδες.

Έτσι και χτες ξεκίνησα την υπέροχη ημέρα μου διαβάζοντας το άκρως ελπιδοφόρο και γεμάτο στοιχεία άρθρο του Νότη Παπαδόπουλου, με τίτλο «Κι όμως κάτι κινείται…» . Και κινείται κάτι επειδή όπως γράφει “Την βελτίωση του κλίματος πιστοποιεί ο φίλος μου ο Κώστας στη Τζια που έχει το μεγαλύτερη ταβέρνα στο Βουρκάρι και λέει ότι η κατανάλωση των πελατών του αρχίζει σιγά σιγά να ανακάμπτει – «είμαστε πολύ καλύτερα από το 13 και χιλιόμετρα μακριά από το 12- χωρίς να σημαίνει ότι προσεγγίζουμε το απίθανο 2008, αν και κάποια τριήμερα φέτος θύμισαν τις παλιές καλές εποχές», μου λέει.

Το επιβεβαιώνει ο φίλος μου ο Αντρέας που έχει μεγάλο αρχιτεκτονικό γραφείο με τη γυναίκα του .Μου λέει ότι «ενώ τα τελευταία χρόνια δεν χτυπούσε ούτε τηλέφωνο,τώρα ο κόσμος έχει αρχίζει δειλά-δειλά να συζητάει για κάποιες οικοδομές και να ζητάει και κάποια σχέδια»”.

Τώρα βέβαια το ότι η δική μου φίλη, η Ανθούλα, έκλεισε το μαγαζί της και την κυνηγάνε χρέη και ΟΑΕΕ, ότι ο κολλητός μου ο Μιχάλης απολύθηκε κι ακόμη περιμένει αποζημίωση κι ότι ο ξάδελφός μου ο Τάκης έφυγε στην Ολλανδία να βρει δουλειά είναι γεγονότα που μάλλον κάνουν κακό στην προπαγάνδα οπότε δεν τους μετράμε. Γιατί αν κάτσουμε να μετρήσουμε ο καθένας μας τις ζημιές που έπαθε ο ίδιος και τις ζημιές των φίλων του, τότε πολύ φοβάμαι ότι οι φίλοι του Νότη Παπαδόπουλου μάλλον είναι συγγενείς του Σαμαρά.

Αφήνουμε τους φίλους μας και πάμε σε κάτι πιο… ουσιαστικό. Πάμε στον τίτλο του άρθρου «Κι όμως κάτι κινείται…» και στην προσπάθεια να μας πείσει ότι σήμερα, 6 Νοεμβρίου 2014, πράγματι αυτό συμβαίνει. Όμως κι ένα χρόνο πριν, στις 27 Νοεμβρίου 2013, άρθρο του ΒΗΜΑτος πάλι ανακάλυπτε ότι «Επιτέλους κάτι κινείται στην οικονομία».

Στις 14 Φεβρουαρίου του 2013, ήταν το STARπου διαπίστωνε ότι «Επιτέλους, κάτι κινείται».

Ένα χρόνο νωρίτερα, στις 21 Φεβρουαρίου του 2012, ήταν και πάλι το ΒΗΜΑ που μέσα ση χαρά ανακοίνωνε ότι «Κάτι κινείται εκεί έξω».

Όμως και στις 8 Σεπτεμβρίου 2011, το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ διαβεβαίωνε πως «Κάτι… κινείται».

Στις 4 Φεβρουαρίου 2010 ήταν το newsit που διαπίστωνε «Κι όμως κάτι κινείται στην οικονομία».

Κάθε χρόνο, από το 2010 και μετά, τα ΜΜΕ του Μαξίμου κάνουν κοινές διαπιστώσεις. Ότι κάτι κινείται. Ότι ελπίδες γεννιούνται. Ότι τα πράγματα αλλάζουν. Τώρα κάνουν πάλι το ίδιο. Όλοι γνωρίζουμε πόσα και πόσους χάσαμε μέσα στο διάστημα που τα ΜΜΕ επέμεναν ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα όσο τα βιώνουμε, ότι η κρίση τελειώνει κι ότι τα πρώτα σημάδια ανάκαμψης φαίνονται.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη για το ότι τα χειρότερα έρχονται, από το γεγονός ότι τα ΜΜΕ ξεκίνησαν πάλι την επίθεση αισιοδοξίας. Ακούς το MEGA να λέει ότι «πάμε καλά», διαβάζεις στο ΒΗΜΑ ότι «τελειώνει η κρίση» και ξέρεις πια ότι νέα μνημόνια έρχονται, νέες σφαγές ετοιμάζονται και νέα σκάνδαλα στήνονται.

Θα θυμίσω ότι το 1999 έλαβε χώρα στην Ελλάδα το μεγαλύτερο οικονομικό σκάνδαλο που στήθηκε από κυβέρνηση, της οποίας τα μέλη πρωταγωνιστούν ακόμη και σήμερα στην πολιτική και οικονομική ζωή του τόπου. Ήταν το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου. Τρία χρόνια αργότερα, το 2002, κι ενώ αυτοκτονούσαν ακόμη άνθρωποι που είχαν χάσει τότε τα χρήματά τους, έβγαινε η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ να ανακοινώσει περιχαρής ότι «Κάτι κινείται στην οικονομία», ότι υπάρχει «επανάκαμψη της επενδυτικής δραστηριότητας» και ότι υπάρχει αισιοδοξία στο Χρηματιστήριο.

Τότε, λοιπόν, το 2002 που τα πράγματα ξεκινούσαν την αισιόδοξη πορεία τους, η αξία της μετοχής της Eurobank ήταν 11,20 ευρώ. Δώδεκα χρόνια αργότερα, σήμερα, η μετοχή της Eurobank έχει 0,275 του ευρώ. Για να μην αναφέρω όμως μεμονωμένα παραδείγματα, ας δούμε τη γενική εικόνα της αισιοδοξίας που εξέπεμπε τότε η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ για το Χρηματιστήριο. Το 2002 ο Γενικός Δείκτης του Χρηματιστηρίου Αθηνών έκλεισε στις 1.748 μονάδες. Δώδεκα χρόνια μετά το σύνθημα της ελπίδας που έδινε η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και τα λοιπά ΜΜΕ, σήμερα, ο Γενικός Δείκτης του Χρηματιστηρίου Αθηνών έκλεισε στις 957,70 μονάδες. Λεπτομέρειες, θα μου πείτε. Αυτά αλλάζουν καθημερινά. Θα συμφωνήσω, αλλάζουν. Προς το χειρότερο πάντα για τους πολλούς.

Ναι, ξέρω, πολύ πρωτότυπο συμπέρασμα. Λίγο πιο πρωτότυπο από το συμπέρασμα ότι κάτι κινείται στην οικονομία.

ΣΚΑΣΤΕ ΡΕ!

kartesios051114

Σκούζουν μέσα από τους τάφους τους. Ζόμπι. Τρελαμένα. Ουρλιάζουν λόγια της Χούντας. Θυμίζουν τις ασυνάρτητες κραυγές του Παπαδόπουλου. Τα επιχειρήματα του Μακαρέζου. Του Παττακού. Σκάστε άθλιες φωνές! Βουλώστε το.



Αποκαλούν ηλίθιους και ηλίθιες τους μαθητές και τους φοιτητές των καταλήψεων. Λένε για πουστιές και υποκινητές. Μιλάει η μούχλα. Η σαπίλα. Λένε ότι τα Πανεπιστήμια δεν λειτουργούν εδώ και πολλά χρόνια. Και ταυτόχρονα δήθεν κλαίγονται για τα λαμπρά μυαλά των Ελλήνων που φεύγουν διωγμένοι από τη χώρα.

Πού σπούδασαν ρε γελοίοι αυτά τα λαμπρά μυαλά για τη φυγή των οποίων τάχα μου λυπάστε; Ποια πανεπιστήμια τελείωσαν; Αυτά που λέτε διαλυμένα; Και τι γίνεται όταν πολλά από τα λαμπρά μυαλά που έφυγαν διωγμένα, τότε που σπούδαζαν συμμετείχαν σε καταλήψεις, σε συνελεύσεις, σε πορείες;

Θέλουν να σκοτώσουν την εφηβεία. Θέλουν να γεράσουν τα νιάτα πριν την ώρα τους. Όχι επειδή τα ζηλεύουν, αλλά επειδή τα φοβούνται. Τα τρέμουν. Γι’ αυτό τα αποκαλούν θρασίμια. Γιατί αρνούνται επίμονα να μεταμορφωθούν σε πειθήνια ανθρωπάκια, που αύριο θα βασανίζονται αδιαμαρτύρητα δουλεύοντας στις προβλήτες της COSCO.

Γιατί αντιδρούν στην καταραμένη σύνδεση σπουδών – παραγωγής. Αυτής της λαίλαπας που δολοφονεί τη γνώση. Αυτού του μονόδρομου που σε οδηγεί να σπουδάσεις εξειδικευμένος εργάτης. Το σχέδιο για την εξαφάνιση των ανθρωπιστικών σπουδών. Η δημιουργία στείρων εγκεφάλων που θα ξεκινά από το νηπιαγωγείο τη θυσία της στο κέρδος της ολιγαρχίας.

ΣΚΑΣΤΕ ΡΕ! ΒΟΥΛΩΣΤΕ ΤΟ!

Όλα για την πάρτη σας πλέον. Θέλετε μέχρι την ώρα του θανάτου σας να πασταλιάζετε χρήμα. Αυτές είναι οι λύσεις σας. Να εκλιπαρεί η χώρα την επιστροφή του Κώστα Καραμανλή.



Ήταν ωραία η ατμόσφαιρα με τον Κώστα Καραμανλή. Τότε που οι εφημερίδες του Τράγκα, τελευταίες σε κυκλοφορία, μάζευαν εκατομμύρια κρατικού χρήματος με εντολές Ρουσόπουλου. Του Ρουσόπουλου που ξαφνικά αναστήθηκε και επιστρέφει ως ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ στη νέα εφημερίδα του συγκροτήματος.

Χτίζουν το μέλλον τους προσπαθώντας να μας φυλακίσουν στο τρισάθλιο παρόν τους. ΣΚΑΣΤΕ ΡΕ! Επιτέλους εξαφανιστείτε από τις ζωές μας. ΒΡΩΜΑΤΕ ΓΑΜΩΤΟ!

ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΒΡΗΚΑΜΕ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ;

Συνέντευξη στον Real fm έδωσε η Σοφία Βούλτεψη και η ερώτηση είχε σχέση με την ανακοίνωση του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής, σύμφωνα με την οποία δεν έχει ακόμη διαμορφωθεί ένα εθνικό πρόγραμμα για την εποχή μετά το τρέχον μνημόνιο. Ε, ακούστε μόνοι σας τι απάντησε η κυβερνητική εκπρόσωπος.

Είπε δηλαδή ότι κακώς ασχολούμαστε με το θέμα διότι αυτές οι ανακοινώσεις δεν βγαίνουν για εμάς, αλλά μόνο για τους βουλευτές. Όμως γαμώ την υποκρισία για ανάγκη διαφάνειας, γίνεται το κακό και κυκλοφορούν τα νέα στην πιάτσα. Μακάρι πάντως να σταματούσε εκεί η κυβερνητική εκπρόσωπος. Ακούστε την λίγο ακόμη.

Δύο πράγματα ομολογεί η Βούλτεψη. Πρώτον, ότι οι κυβερνητικοί βουλευτές είναι τόσο ηλίθιοι και άσχετοι που δεν αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα, ούτε ξέρουν τι συμβαίνει γύρω τους ή έστω στην κυβέρνησή τους, ώστε λειτουργεί ένα ειδικό γραφείο που τους ενημερώνει για όσα έχουμε αντιληφθεί εμείς οι απλοί πολίτες.
Το δεύτερο πράγμα που ομολογεί η Βούλτεψη είναι ότι θεωρεί τόσο ηλίθιους και άσχετους εμάς τους πολίτες σε σημείο που να πιστεύουμε ότι οι κυβερνητικοί βουλευτές ψηφίζουν λαμβάνοντας υπ’ όψιν τους και τις ανακοινώσεις των υπηρεσιών της Βουλής, ενώ όλοι γνωρίζουμε ότι κανείς βουλευτής δεν ξέρει τι ψηφίζει παρά μόνο εκτελεί την πρωθυπουργική εντολή. Και όποιος δεν την εκτελεί, διαγράφεται.

Συμπερασματικά, είναι τόσο έξυπνη η Βούλτεψη ώστε δεν αντιλαμβάνεται πως αυτό που ουσιαστικά λέει είναι ότι αν οι κυβερνητικοί βουλευτές ψήφιζαν ελεύθερα και έχοντας ανάμεσα στα κριτήριά τους τις ανακοινώσεις του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής θα έπρεπε να έχουν ρίξει εδώ και καιρό την κυβέρνηση για να σώσουν τον τόπο. Όμως δεν το κάνουν, άρα κι αυτοί ομολογούν ότι δεν υπηρετούν τίποτε άλλο πέρα από το προσωπικό τους συμφέρον.

Δεν ξέρω που τους βρήκαμε αυτούς τους βουλευτές, τους υπουργούς και τον πρωθυπουργό, ομολογώ όμως ότι έχουμε στα χέρια μας μοναδικά κομμάτια για ένα μελλοντικό μουσείο της παγκόσμιας ηλιθιότητας.

ΤΟ ΨΕΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΞΕΔΡΑ ΤΩΝ ΚΑΘΕΣΤΩΤΩΝ

kartesios011114

Η είδηση έλεγε: «Από το 2010 μέχρι και το τέλος του περασμένου έτους 5.260 δημόσιοι υπάλληλοι έβγαλαν με εμβάσματα στο εξωτερικό συνολικά 1,5 δισ. ευρώ». Αυτή η είδηση μέσα σε αυτές τις συνθήκες που ζούμε κατάφερε να κυριαρχήσει επί 3 ημέρες και να λειτουργήσει ως ένα ακόμη «επιχείρημα» εναντίον των «τεμπελχανάδων και διεφθαρμένων δημοσίων υπαλλήλων» που ως γνωστόν είναι όλοι όσοι εργάζονται στο Δημόσιο.

Επίσης, λειτούργησε και ως ένα ακόμη μέσο αγιοποίησης του Ιδιωτικού Τομέα καθώς εμφανίστηκαν διάφοροι αγνοί επιχειρηματίες να δηλώνουν με την ιδιότητα των opinion makers την αγανάκτησή τους λέγοντας «ως πότε θα πληρώνουμε φόρους για να πηγαίνουν σε αυτά τα λαμόγια!».

Ας ξεκινήσουμε με στοιχεία και αποδείξεις που είναι και τα αγαπημένα των νεοφιλελεύθερων αγανακτισμένων. Το 2013 η δαπάνη μισθοδοσίας όλου το Δημοσίου ανήλθε στα 24 δισ. ευρώ. Από αυτό το ποσό πληρώθηκαν όλοι, από τον τελευταίο νεοπροσλαμβανόμενο με 6μηνη σύμβαση μέχρι και τον πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Δηλαδή, πληρώθηκαν και τα λαμόγια δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά και ο γιατρός που εφημερεύει 3 ημέρες σερί κι έχει να πληρωθεί εφημερίες 5 μηνών και ο γεωπόνος που τραβιέται στη λασπουριά με δικά του έξοδα και μέσο επειδή το Κράτος σταμάτησε να του τα παρέχει και οι λατρεμένοι ένστολοι της κυβέρνησης και το πλήρωμα του ΕΚΑΒ που παίζει τη ζωή του κορώνα – γράμματα οδηγώντας σαπάκια ασθενοφόρα και ο υπάλληλος της εφορίας που ακούει τα μπινελίκια του καθένα μας «για να τα μεταφέρει στους… αποπάνω» και τα συνεργεία που ελέγχουν την αγορά και ανακαλύπτουν αμέτρητους τόνους ακατάλληλων τροφίμων που διαφορετικά θα τα τρώγαμε και οι εκπαιδευτικοί στους οποίους εμπιστευόμαστε τα παιδιά μας.

Αυτός όλος ο μηχανισμός κοστίζει 24 δισ. ευρώ. Πάμε τώρα σε ένα άλλο στοιχείο. Σύμφωνα με το ΣΔΟΕ η φοροδιαφυγή ξεπερνά τα 40 – 45 δισ. ευρώ τον ΧΡΟΝΟ, ενώ στελέχη της Ευρωπαϊκής Ένωσης εκτιμούν ότι φθάνει τα 55 δισ. ευρώ. Αυτό είναι μόνο το ποσό της φοροδιαφυγής ετησίως. Σε αυτό το ποσό δεν περιλαμβάνεται η νόμιμη φοροδιαφυγή μέσω φοροαπαλλαγών, όπως ας πούμε αυτές των εφοπλιστών, που φυσικά θα είχαν εκτινάξει το ποσό σε άλλα μεγέθη.

Όλος ο «δαίμονας του Δημοσίου», λοιπόν, κοστίζει στο Κράτος πολύ λιγότερο από τα μισά που κοστίζει ο αγιοποιημένος και αγγελικά πλασμένος Ιδιωτικός Τομέας. Φυσικά, τα 55 δισ. ετήσιας φοροδιαφυγής δεν μπορεί να προέρχονται από τους τυροπιτάδες της Ελλάδας. Ακόμη κι αν αυτοί είχαν αναλάβει την αποκλειστική προμήθεια όλης της Ευρώπης με τυρόπιτες το ποσό δεν βγαίνει. Η μεγάλη φοροδιαφυγή γίνεται από τους μεγάλους επιχειρηματίες, με μεγάλο κύκλο εργασιών.

Ας πάμε τώρα σε ένα άλλο στοιχείο. Στην Τρόικα, της οποίας τα ευαγγέλια είναι το πολύτιμο πηδάλιο των νεοφιλελεύθερων, φιλελεύθερων, εκπροσώπων του αγιοποιημένου Ιδιωτικού Τομέα. Προβάλουν αυτοί και τα ΜΜΕ τους ότι κυρίαρχη προτεραιότητα της Τρόικας είναι η μείωση του Δημόσιου Τομέα. Ψέμα τεράστιο. Κυρίαρχη προτεραιότητα της Τρόικας από την πρώτη στιγμή μέχρι και σήμερα είναι ο έλεγχος της μεγάλης φοροδιαφυγής.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε πόσο εύκολο είναι να αποδειχτεί ότι η Τρόικα απαιτεί ενίσχυση των υπηρεσιών του Δημοσίου απέναντι στη φοροδιαφυγή και φυσικά όχι αποδυνάμωσή τους. Γράφει χαρακτηριστικά η έκθεση της Τρόικας: «Σχετικά με την κατάσταση της φορολογικής διοίκησης, διαπιστώνεται έλλειψη υλικοτεχνικής υποδομής, μεγάλες ελλείψεις προσωπικού για τη διενέργεια των φορολογικών ελέγχων και την είσπραξη των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το Δημόσιο, αλλά και απουσία κινήτρων για την κινητοποίηση του ανθρώπινού δυναμικού». Ελπίζω και αυτό να είναι κατανοητό. Άλλωστε είναι τόσο απλό όταν υπάρχουν στοιχεία.

Θα βρεθεί τώρα κάποιος να πει ότι δεν φοροδιαφεύγουν μόνο επιχειρηματίες, αλλά και δημόσιοι υπάλληλοι, θέλοντας να μας ξανατρίψει στη μούρη την είδηση της αρχής αυτού του κειμένου περί των 5.260 δημόσιων υπαλλήλων. Άλλωστε μετά τη συρρίκνωση του Δημοσίου για την οποία πανηγυρίζει ο ίδιος ο Κούλης του Μητσοτάκη, δεν απέμειναν και πολλά επιχειρήματα.

Πρώτον, κανείς λογικός άνθρωπος δεν αμφισβητεί ότι στο Δημόσιο υπάρχουν λαμόγια και διεφθαρμένοι. Αυτοί θα πρέπει να τιμωρούνται παραδειγματικά, αλλά κάποιοι ελεγκτικοί μηχανισμοί θα πρέπει να ελέγχουν την ύπαρξη επίορκων υπαλλήλων του Δημοσίου. Έλα όμως που κυρίως αυτούς τους μηχανισμούς ελέγχου είναι που δε συμπαθεί ο αγιοποιημένος Ιδιωτικός Τομέας. Άλλωστε αυτές οι ελεγκτικές υπηρεσίες ήταν από τις πρώτες που αποψιλώθηκαν μόλις ανέλαβαν οι μνημονιακές κυβερνήσεις. Σαφώς και δεν ήταν σύμπτωση. Στα σχέδια δεν υπάρχουν συμπτώσεις. Υπάρχουν στόχοι.

Δεύτερον, όταν αποκαλύπτονταν οι λίστες Λαγκάρντ, Λιχτενστάιν και λοιπές που πλέον ξεχάστηκαν, οι νεοφιλελεύθεροι, φιλελεύθεροι, εκπρόσωποι του αγιοποιημένου Ιδιωτικού Τομέα διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους περί τεκμηρίου της αθωότητας λέγοντας ότι το έμβασμα σε ξένη χώρα δεν είναι από μόνο του αδίκημα. Το αντίθετο, είναι θεμιτή μέθοδος εξασφάλισης των χρημάτων. Τώρα, το γιατί δεν ισχύει το ίδιο και για τα εμβάσματα των 5.260 δημόσιων υπαλλήλων παραμένει άγνωστο. Τα εμβάσματα από μόνα τους δεν έχουν κάτι παράνομο. Από τον έλεγχο του τρόπου απόκτησης και μη δήλωσής τους θα προκύψει το έγκλημα. Τι όμως να πρωτοελέγξουν οι εναπομείναντες ελεγκτικοί μηχανισμοί; Τις λίστες; Τις offshore; Τους 5.260 δημοσίους υπαλλήλους;

Πολλές παρθένες πλάκωσαν ξαφνικά σε αυτόν τον τόπο. Οι ίδιοι που τόσα χρόνια φοροδιέφευγαν, λάδωναν ελεγκτές και ζητούσαν την ελαχιστοποίηση των ελέγχων και την κατάργηση των ελεγκτικών μηχανισμών, τώρα κάνουν επίδειξη ηθικής ζητώντας εξηγήσεις για το πώς ξέφυγαν φοροφυγάδες δημόσιοι υπάλληλοι. Ελάτε τώρα υποκριτές μου, κάποιοι από αυτούς θα είναι λαμόγια συνάδελφοί σας. Εκτός κι αν ο αγιοποιημένος χώρος της μεγάλης επιχειρηματικότητας εκνευρίστηκε επειδή ταρακουνήθηκε η αποκλειστικότητά του στην απάτη. Από μία πλευρά έχουν δίκιο. Σου λέει ο τάδε μεγαλοεργολάβος «ποια είναι αυτή η τυχαία κι άγνωστη κυρά – Σούλα που έχει λογαριασμό στην ίδια ελβετική τράπεζα μ’ εμένα;». Είναι θέμα πρεστίζ. Δεκτόν. Μπουρδέλο μπορεί να είμαστε, αλλά κάποιες αξίες δεν πρέπει να αγγίζονται.

Υγ: Κι επειδή φαντάζομαι ότι η εφημερίδα των κεφαλοκυνηγών του Δημόσιου τομέα δεν θα αμφισβητηθεί από τους λάτρεις της, ας κάνουν ένα κόπο να διαβάσουν κι αυτό.

Υγ2: Νιώθω την ανάγκη να επαναλάβω ότι πιστεύω πως στη σημερινή Ελλάδα η πληρωμή φόρων είναι καθαρή κλοπή. Δεν αντιλαμβάνομαι για ποιο λόγο να πληρώνει κάποιος φόρους, τη στιγμή που αν χρειαστεί νοσοκομείο θα πέσει πάνω στον κακοπληρωμένο έως απλήρωτο γιατρό που λέγαμε πριν και σε μία νοσηλεύτρια που θα έχει να φροντίσει άλλους είκοσι ασθενείς.

Για ποιο λόγο να πληρώνει κάποιος φόρους, τέλη κυκλοφορίας, εκτελωνισμούς, κι όταν χρειαστεί να πάει κάπου να πρέπει να χρυσοπληρώνει τα διόδια του κάθε Μπόμπολα για να οδηγεί σε δρόμους της Βυρηττού μετά από βομβαρδισμό.

Για ποιο λόγο να πληρώνει κάποιος ΕΝΦΙΑ από τη στιγμή που το Κράτος όχι μόνο δεν του παρέχει κάτι, αλλά ούτε καν χρησιμοποιεί μέρος αυτού του χαρατσιού για να ασφαλίσει υποχρεωτικά την κατοικία του ιδιοκτήτη σε περίπτωση καταστροφής. Σε ΑΥΤΗ την Ελλάδα, λοιπόν, δε με εκνευρίζει η φοροδιαφυγή, αλλά η υποκρισία, το ψέμα, ο ιησουιτισμός και οι παρθενοπιπίτσες του νεοφιλελευθερισμού που διεκδικούν το δικαίωμα της παρανομίας μόνο για την πάρτη τους.

ΣΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΣΩΣΙΒΙΟΥ

kartesios291014

Ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται. Τι γίνεται όμως αν είναι καραφλός επειδή έχει μοιράσει τις τρίχες του σε success story, σε σπουδαία ευρήματα της Αμφίπολης και σε «ΕΓΩ σκίζω τα μνημόνια κάθε μέρα»; Σε αυτή την περίπτωση δεν έχει από πού να πιαστεί. Πνίγονται. Επιτέλους! Οι μπουρμπουλήθρες των stress tests βγαίνουν με αγωνία στην επιφάνεια. Η μετοχή της Εθνικής στα 2 ευρώ. Φτηνότερη από μια εξάδα εμφιαλωμένων νερών. Ρέστα από τσιγάρα η πάλαι ποτέ Μεγάλη Κυρία του Χρηματιστηρίου.

Αυτά, σήμερα. Και είναι πολλά τα ανάλογα σημερινά. Γι’ αυτό και κανείς δεν προλαβαίνει να ασχοληθεί με τα παλιά. Όπως όταν μας έλεγαν ότι η Ελλάδα δεν είχε κανένα περιθώριο να διαπραγματευτεί το Μνημόνιο έχοντας ως όπλο της την έξοδό της από την ευρωζώνη. Τότε που μας έλεγαν ότι ήμασταν ένα τίποτα κι ότι οι Ευρωπαίοι μας κάνουν χάρη που μας πνίγουν στα χρέη.

Ο απερχόμενος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο παραχώρησε την τελευταία του συνέντευξη στον Πολ Τέιλορ του πρακτορείου ειδήσεων Reuters και μεταξύ άλλων ανέφερε μία ιδιωτική σύσκεψη που είχε συγκαλέσει με κορυφαίους οικονομολόγους από ευρωπαϊκές και αμερικανικές τράπεζες τον Ιούλιο του 2012.

«Τους έκανα δύο ερωτήσεις. “Πόσοι από εσάς πιστεύετε ότι η Ελλάδα θα είναι ακόμη στην ευρωζώνη στα τέλη του έτους;”. Όλοι, εκτός από έναν, είπαν ότι δεν θα είναι. Το κεντρικό σενάριο προέβλεπε την έξοδο της Ελλάδας. Κατόπιν ρώτησα: “Πόσοι από εσάς πιστεύετε ότι θα μπορέσουμε να διατηρήσουμε το ευρώ με τη σημερινή του μορφή;” Οι απαντήσεις ήταν πενήντα-πενήντα».

Ο Μπαρόζο δήλωσε ότι πέρασε το μεγαλύτερο μέρος του μήνα εκείνου στην προσπάθειά του να πείσει τον πρωθυπουργό της Ελλάδας Αντώνη Σαμαρά να προωθήσει ευρείες μεταρρυθμίσεις και τη Γερμανίδα καγκελάριο την ισχυρότερη αρχηγό κράτους στην ΕΕ, να κρατήσει την Ελλάδα στην ευρωζώνη.

«Υπήρχαν πολλές σημαντικές προσωπικότητες ακόμη και μέσα στη γερμανική κυβέρνηση που έλεγαν ότι το καλύτερο θα ήταν η Ελλάδα και ορισμένες άλλες χώρες να αποχωρήσουν από την ευρωζώνη ώστε να μπορέσουμε να σώσουμε την υπόλοιπη. Εάν όμως η Ελλάδα έβγαινε από την ευρωζώνη η συνέπεια θα ήταν πως η Πορτογαλία, η Ισπανία και η Ιταλία θα αντιμετώπιζαν άμεσα πίεση από τις αγορές. Η επιβίωση του ευρώ, που δημιουργήθηκε το 1999 ως ένα από τα βασικά θεμέλια της ενιαίας αγοράς, θα ετίθετο υπό αμφισβήτηση».

Και συνεχίζει ο Μπαρόζο περιγράφοντας τον τρόπο με τον οποίο έπεισε τη Μέρκελ να κρατήσει στην ευρωζώνη την Ελλάδα: «Για μένα αυτό που είχε σημασία δεν ήταν τόσο να την πείσω ότι είχε συμφέρον να διατηρήσει την Ελλάδα στο ευρώ, αλλά να την πείσω σχετικά με τους κινδύνους που θα ενέσκηπταν εάν δεν είχαμε την Ελλάδα στο ευρώ. Είπα: “Θέλετε να κάνετε ένα άλμα στο σκοτάδι;”».

Η Ελλάδα, λοιπόν, είχε περιθώρια να διαπραγματευτεί. Θα βγουν κι άλλα περιθώρια στη φόρα όσο περνάνε τα χρόνια. Όμως η Ελλάδα εκτός από περιθώρια διαπραγμάτευσης είχε κι έναν τρομαγμένο και υποταγμένο πρωθυπουργό ο οποίος ποτέ του δε θα τολμούσε να ρωτήσει ο ίδιος τη Μέρκελ: «Θέλετε να κάνετε ένα άλμα στο σκοτάδι;». Το μόνο που ενδιέφερε τότε τον Σαμαρά και μέχρι σήμερα τον ενδιαφέρει είναι η παραμονή του στην πρωθυπουργία. Ποτέ δεν τον ενδιέφερε να διαπραγματευτεί τη θέση της Ελλάδας και των ελλήνων. Δεν τον ενδιέφερε αν έπαιρνε ρίσκο για τη χώρα. Τον ενδιέφερε να μην πάρει κανένα προσωπικό ρίσκο. Με «ναι σε όλα» δίχως την ελάχιστη αμφισβήτηση των εντολών που λαμβάνει. Κι έτσι φτάσαμε ως εδώ.

Και το «εδώ» είναι και η τριμηνιαία έκθεση, περιόδου Ιουλίου – Σεπτεμβρίου 2014, που έδωσε στη δημοσιότητα το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής σύμφωνα με την οποία «συμπτωματικό της ρευστής κατάστασης είναι, ότι δεν έχει ακόμα διαμορφωθεί ένα εθνικό πρόγραμμα για την εποχή μετά το τρέχον “μνημόνιο” (που τελειώνει το 2014) (…) Όποια λύση και αν επιλεγεί, η έξοδος στις αγορές ή το αγκυροβόλιο του ΕΜΣ (πχ μέσω μια προληπτικής γραμμής πίστωσης ή με απευθείας δανεισμό), θα συνοδεύεται από στενή εποπτεία της ελληνικής οικονομικής πολιτικής».

Και το «εδώ» είναι επίσης η είδηση «Την ετήσια έκθεσή της με τις χώρες που αξίζει κάποιος να επενδύσει τα χρήματά του, δημοσίευσε την Τετάρτη η Παγκόσμια Τράπεζα με την Ελλάδα να βρίσκεται στην τελευταία θέση. Σύμφωνα με την έκθεση, αν θέλει κάποιος να επενδύσει στην ευρωπαϊκή περιφέρεια,θα πρέπει να αναλάβει και το ρίσκο αυτής του της απόφασης, υπογραμμίζοντας ότι η Ελλάδα κατέχει τη θλιβερή πρωτιά των χωρών που αποτελούν κόκκινο πανί για επενδύσεις».

Και το «εδώ» είναι επίσης η νέα έκθεση της Unicef που παρακολουθεί τις μεταβολές της παιδικής φτώχειας στις 41 χώρες του ΟΟΣΑ σύμφωνα με την οποία «όσον αφορά την Ελλάδα, με βάση τη μεταβολή στην παιδική φτώχεια με έτος βάσης το 2008, καταλαμβάνει την 40η και προτελευταία θέση, παρουσιάζοντας επιδείνωση κατά 17,5 ποσοστιαίες μονάδες (από 23% το 2008 σε 40,5% το 2012) καλύτερη μόνο από την Ισλανδία (επιδείνωση κατά 20,4%). Μάλιστα, στην κατάταξη, με βάση το ποσοστό νέων ηλικίας 15-24 ετών οι οποίοι δεν σπουδάζουν, δεν εργάζονται και δε συμμετέχουν σε κανένα πρόγραμμα κατάρτισης η Ελλάδα καταλαμβάνει και πάλι την 40η θέση παρουσιάζοντας επιδείνωση κατά 8,9 ποσοστιαίες μονάδες (από 11,7% το 2008 σε 20,6% το 2012)».

Και το «εδώ» είναι επίσης η είδηση ότι «Το 1/3 του διαθέσιμου εισοδήματός τους έχασαν τα ελληνικά νοικοκυριά, εξαιτίας των αλλεπάλληλων περικοπών μισθών και συντάξεων, καθώς και της φοροαφαίμαξης κατά την πενταετία της κρίσης, όπως προκύπτει από τα τελευταία στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛ.ΣΤΑΤ.) για τους τριμηνιαίους μη χρηματοοικονομικούς λογαριασμούς θεσμικών τομέων. Σύμφωνα με την ΕΛ.ΣΤΑΤ., από το β’ τρίμηνο του 2009 έως το β’ τρίμηνο του 2014 το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών συρρικνώθηκε κατά 12,6 δισ. ευρώ, κατρακυλώντας από τα 43,4 δισ. ευρώ στα 30,8 δισ. ευρώ».

Αυτά είναι τα «εδώ» στα οποία μας οδήγησαν η αγωνία της καριέρας του πρωθυπουργού Σαμαρά και η υπεύθυνη πολιτική της συγκυβέρνησης του Βενιζέλου. Αυτά είναι τα «εδώ» που τώρα τους τρομάζουν και έφτασε στο σημείο ολόκληρη κυβέρνηση να εστιάζει την επίθεσή της σε μία περιφερειάρχη κι έναν δήμαρχο που άφησε να παιχτεί ο ύμνος του ΕΑΜ στην παρέλαση. Με αυτά πολιτεύονται. Έτσι περνάνε τις μέρες τους οι νεκροζώντανοι του Μαξίμου. Όσες τους απέμειναν μέχρι τον οριστικό πολιτικό τους θάνατο…

ΤΟ ΟΡΓΙΟ ΤΩΝ ΟΡΝΙΩΝ

kartesios271014

Στον επίλογο (;) αυτής της αστειότητας με τα stress tests των τραπεζών εμφανίστηκε η κυρία Βούλτεψη δηλώνοντας «Ο ΣΥΡΙΖΑ λυπάται που οι καταθέσεις των Ελλήνων είναι ασφαλείς». Ως εδώ όλα καλά. Η κατηγορία της Βούλτεψη είχε συγκεκριμένο στόχο και παραλήπτη. Τα κόμματα συνηθίζουν να μαλώνουν μεταξύ τους, έχει πλάκα.

Τι γίνεται, όμως, στην περίπτωση που η Βούλτεψη, ο Βορίδης, ο Γεωργιάδης, ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος δεν απευθύνουν τις κατηγορίες τους προς ένα κόμμα, αλλά γενικά προς τους πολίτες που τολμούν να ασκήσουν κριτική στην κυβέρνηση; Τι γίνεται όταν ο Βενιζέλος δηλώνει γενικά «Λυπούνται όσοι ζουν πολιτικά ως παράσιτα του μνημονίου»; Τι γίνεται όταν ο Σαμαράς λέει αορίστως «Εμείς προχωράμε και αφήνουμε τους ακραίους στη μιζέρια τους»;

Τι γίνεται όταν δίνεται η γραμμή από υπουργικά και βουλευτικά γραφεία να γεμίσουν τα social media το πρωί της Κυριακής και εν αναμονή των αποτελεσμάτων των stress tests με ατάκες τύπου «Κατανοητή η χαρά σας να αποτύχουν οι ελληνικές τράπεζες, αλλά δε θα σας περάσει»;

Γίνεται το εξής απλό: Ενοχοποιείται η κριτική προς την κυβέρνηση και ταυτίζεται με την προδοσία της χώρας. Τους έχω ικανούς αύριο να ποινικοποιήσουν την κριτική. «Ακραίοι» κατά τον Σαμαρά είναι όσοι δε συμμερίζονται τη χαρά του για τις «επιτυχίες» του. «Πολιτικά παράσιτα του μνημονίου» χαρακτηρίζει ο Βενιζέλος όσους από την πρώτη στιγμή τάχθηκαν κατά του μνημονίου.

Υποκρίνεται ο Σαμαράς ότι δεν αντιλαμβάνεται πως αυτοί που χαρακτηρίζει «ακραίους στη μιζέρια τους» είναι η μεγάλη πλειοψηφία που αποδοκίμασε την πολιτική του με την ψήφο της στις ευρωεκλογές και με τις απαντήσεις της στις δημοσκοπήσεις. Υποκρίνεται ο Βενιζέλος ότι δεν αντιλαμβάνεται πως αυτούς που χαρακτηρίζει «πολιτικά παράσιτα του μνημονίου» είναι η ακόμη μεγαλύτερη πλειοψηφία που τον φτύνει καθημερινά και τον έχει εκμηδενίσει εκλογικά.

Η συγκυβέρνηση επέλεξε να έρθει σε ευθεία σύγκρουση με την πλειοψηφία των πολιτών χυδαιολογώντας και υβρίζοντάς τους. Τους τιμωρεί και τους εκδικείται. Όμως το μέγεθος της ηλιθιότητας του επικοινωνιακού επιτελείου της κυβέρνησης φαίνεται από το γεγονός ότι επιμένει να κατηγορεί τους πολίτες που δεν αντέχουν άλλο την κυβερνητική πολιτική ως «επιχαίροντες για τις δυσκολίες της χώρας».

Βρε ηλίθιοι, είναι δυνατόν να χαιρόμαστε που εξαθλιωνόμαστε; Είναι δυνατόν να χαιρόμαστε επειδή αύριο οι τράπεζες θα θελήσουν ακόμη ένα σκασμό λεφτά για να μην καταρρεύσουν και τα λεφτά αυτά θα τα πάρουν από εμάς; Βρε όρνια, είναι δυνατόν ο άνεργος, ο απολυμένος, ο χαμηλοσυνταξιούχος να χαίρονται που θα πεινάσουν κι άλλο αρκεί να πέσουν τα ποσοστά της Νέας Δημοκρατίας;

Πόσο οπαδικά μαλακισμένη είναι η όποια πολιτική σας σκέψη; Ποιος χαίρεται βρε όργια που ετοιμάζεστε να μας πνίξετε μέσα σ’ ένα ακόμη μνημόνιο, μόνο και μόνο επειδή έτσι θ’ ανέβουν τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ; Πανηγύριζε ο Βενιζέλος τον Απρίλιο λέγοντας «Η επάνοδος της Ελλάδας στις αγορές είναι η επίσημη, πανηγυρική, χειροπιαστή επιβεβαίωση της αλλαγής σελίδας». Να ποιος χαίρεται με κάθε ψέμα που ξερνάει και μέχρι σήμερα δεν έχει ζητήσει ούτε μισή συγγνώμη για τις καταστροφικές αποφάσεις και υπογραφές του.

Ο Σαμαράς είναι αυτός που χαίρεται επειδή έπιασαν τόπο οι εξαπατήσεις του από τα Ζάππεια. Αυτοί είναι οι ακραίοι που μας οδηγούν όλο και πιο βαθιά στη μιζέρια. Αυτά είναι τα παράσιτα που τρέφονται από τις μνημονιακές υποχρεώσεις και σπέρνουν την τρομοκρατία του Αρμαγεδδώνα αν φύγει η Τρόικα.

Αυτό το απύθμενου θράσους αληταριό προσπαθεί να ενοχοποιήσει την αγανάκτηση των πολιτών. Προσπαθεί να την κομματικοποιήσει και την αντιμετωπίζει ως πολιτικό αντίπαλο. Αλλά θα μου πείτε, όταν η κυβέρνηση έχει μετατραπεί σε club τραπεζιτών και κρατικοδίαιτων εργολάβων, λογικό είναι να θεωρεί πολιτικό αντίπαλο τη φτώχια και την εξαθλίωση των πολιτών και τους πολίτες τους ίδιους.

Σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε τώρα. Για το πρώτο πράγμα που βγήκε δημόσια να πανηγυρίσει η κυβέρνηση είναι η «υγεία» των τραπεζών. Μία φαινομενική «υγεία», μία μικρή παράταση ζωής που είχε τεράστιο τίμημα για την κοινωνία. Κι αντί να εμφανίζονται, τουλάχιστον, διακριτικοί, πανηγυρίζουν τη νίκη τους στο ντέρμπυ Τραπεζών – Κοινωνίας. Σκατά στη χαρά σας, εύχομαι. Ολόψυχα.

Υγ: Διαβάζω παντού ότι «Με εντολή Σαμαρά έγινε η επανασύνδεση φυσικού αερίου στο Άσυλο Ανιάτων». Σύντομα θα έρθει εκείνη η στιγμή όπου η εντολή Σαμαρά για τη λύση ενός προβλήματος θα δοθεί πριν εκδηλωθεί το πρόβλημα. Κι όταν συμβεί αυτό, τα ΜΜΕ θα σπεύσουν να κατηγορήσουν το πρόβλημα για την απουσία συγχρονισμού του με τη μεγαλοσύνη του πρωθυπουργού ΜΑΣ. Πόσο παραλογισμό ν’ αντέξει κανείς;

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟ ΖΑΛΟΓΓΟ

kartesios251014

Τίποτε δεν αλλάζει. Εκτός από την ώρα. Που κι αυτή, μια μπρος – μια πίσω, τελικά ίδια μένει. Ο πρωθυπουργός έδωσε εντολή να αποζημιωθούν οι πληγέντες για την ανυπαρξία Κράτους. Εντολή για το αυτονόητο. Που κι αυτό κάθεται στον πάγκο ανέμελο επειδή ξέρει ότι δε θα παίξει ποτέ στο γήπεδο, καθώς οι εντολές, εντολές μένουν. Χρόνια τώρα.

«Δεν θα απολογηθώ εγώ για το ΠΑΣΟΚ», είπε ο υπουργός Εσωτερικών στους πολίτες που βγήκαν στους δρόμους με βρεγμένο βρακί. Και οι πολίτες εκείνοι έπαθαν αυτό που παθαίνουμε όλοι μπρος στο απύθμενο θράσος της βλακείας. Κόλλησαν! Μπλόκαραν! Κάτι ψέλλιζαν. Με τι δύναμη να φωνάξεις όταν στέκεται μπροστά σου το θλιβερό κουστούμι; Σε παραλύει η αμηχανία. Ποτέ δεν είσαι έτοιμος να αντιδράσεις σε αυτή τη ράτσα.

Αρνείται να απολογηθεί, λοιπόν, ο Ντινόπουλος για το ΠΑΣΟΚ με το οποίο συγκυβερνά, όμως το έτερον της ασυναρτησίας ο Άδωνις Γεωργιάδης απαιτούσε από τη Δούρου να απολογηθεί για τον Σγουρό. Για όσα δεν έκανε επί χρόνια. Κι έδωσε ο κ. Γεωργιάδης για πολλοστή φορά, δείγμα της ερασιτεχνικής πολιτικής του σκέψης σώζοντας τη Δούρου.

Διότι τη νέα… ριζοσπάστρια Περιφερειάρχη μόνο μια βροχή την έσωζε από τις πολιτικές επιπτώσεις της έγκρισης του προϋπολογισμού, με τον οποίο συνεχίζει να χαρίζει εκατομμύρια σε τσέπες προέδρων ποδοσφαιρικών ομάδων. Κι ενώ η Δούρου είχε στριμωχτεί και κανείς δε δεχόταν τις πραγματικά αστείες εξηγήσεις της για την εξυπηρέτηση σε διαπλεκόμενους, βγήκε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ και άλλαξε την ατζέντα χρεώνοντάς της ευθύνες για τις πλημμύρες, που όλοι γνωρίζουν πως δεν έχει.

Πολιτικοί ευκαιρίας. Της στιγμής. Γκαφατζήδες ολκής. Πρωταγωνιστές στην ηγεμονία του Τώρα. Τυχάρπαστοι. Αρπακολλατζήδες. Μας έχουν χεσμένους. Ξεχασμένους. Δεν ασχολούνται μαζί μας. Μεταξύ τους. Τα πάντα. Επί προσωπικού οι μάχες. Καβγάδες της γειτονιάς. Το «πολιτικό επίπεδο» αυτοεξορίστηκε ταπεινωμένο. Τους άφησε να μαλλιοτραβιούνται σαν πουτάνες για έναν πελάτη. Άντε καλά, για δέκα πελάτες. Τόσοι είναι οι επιχειρηματίες και οι τραπεζίτες που κάνουν περασιά από τις πιάτσες των πολιτικών.

Κι εμείς; Εμείς, τι; Τίποτα. Παράδειγμα: Σε νομό 150.000 κατοίκων, το ΕΚΑΒ διέθετε 11 ασθενοφόρα και 2 ειδικά εξοπλισμένες μηχανές μεγάλου κυβισμού. Τα 10 από τα 11 ασθενοφόρα είναι εδώ και μήνες παροπλισμένα λόγω μηχανικών βλαβών. Για τις μηχανές δεν υπάρχει προσωπικό. Τουτέστιν, 150.000 άνθρωποι εξαρτώνται από ένα ασθενοφόρο κι ακόμη ένα που δόθηκε δανεικό από γειτονικό νομό.

Έχει και χειρότερο η ιστορία. Οι εργαζόμενοι πήγαν και ΠΑΡΑΚΑΛΕΣΑΝ ιδιωτική επιχείρηση να κάνει δωρεά ΚΑΠΟΙΑ από τα έξοδα για να φτιαχτούν οι βλάβες σε 2 ασθενοφόρα. Οι εργαζόμενοι! Πριν πάνε όμως να ΠΑΡΑΚΑΛΕΣΟΥΝ οι εργαζόμενοι, είχαν λάβει υπόσχεση από τους κυβερνητικούς βουλευτές του νομού ότι θα έκαναν ερώτηση στη Βουλή. Και έκαναν. Προς τον Βορίδη. Και απάντηση ΘΑ δοθεί.

Και αυτό ακριβώς είναι το χειρότερο. Ότι οι κυβερνητικοί βουλευτές που ψήφισαν «ναι σε όλα», δηλαδή ψήφισαν «ναι, να μην υπάρχουν κονδύλια για τις βλάβες των ασθενοφόρων» και «ναι, όποιος έχει λεφτά ας καλέσει ιδιωτικό ασθενοφόρο, δε θα πεθάνουν στην πείνα οι ιδιώτες», πάνε τώρα και ρωτάνε τον Βορίδη, τί; Τι τον ρωτάνε; Και τι να τους απαντήσει ο Βορίδης; Να τους υπενθυμίσει ότι όλοι μαζί ψήφισαν πως όποιοι από τους 150.000 πολίτες που δεν έχουν χρήματα για ιδιωτικό ασθενοφόρο μπορούν να ψοφήσουν τιμημένοι καθώς θα ενταχθούν στις «θυσίες των Ελλήνων» για ένα καλύτερο αύριο των τραπεζιτών;

Αυτό είναι μόνο ένα παράδειγμα κυβερνητικού μίσους προς τους πολίτες. Μιας τιμωρητικής διάθεσης των κυβερνώντων η οποία μπορεί ίσως να εξηγηθεί μόνο από την ψυχιατρική επιστήμη. Είναι serial killers οι άνθρωποι.

Αγαπητοί συνάνθρωποι, ανενόχλητοι από τη συνείδησή μας παραδεχτήκαμε ότι έχουμε αφήσει τα πράγματα και τις ζωές μας στην τύχη. Εδώ και καιρό βλέπουμε ότι η τύχη δεν είναι με το μέρος μας. Μήπως, λέω μήπως, ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να ξύνουμε τ’ αρχίδια μας και το ΣΚΡΑΤΣ; Μήπως ήρθε η ώρα να γίνουμε λίγο πιο σοβαροί; Εννοείται, φυσικά, αν μπορούμε να γίνουμε πιο σοβαροί. Διατηρώ αμφιβολίες. Ο καθένας μας ας αποδείξει στον εαυτό του και τί θέλει και τι μπορεί. Διαφορετικά, καλό ξύσιμο.

ΟΥΤΕ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ

kartesios231014

Τα χνώτα τους βρωμάνε ψέμα. Παραμένει κάθε νόμος του Μνημονίου, συνεχίζει να υφίσταται κάθε εφαρμοστικό του άρθρο, ζει και βασιλεύει κάθε ρύθμισή του, αλλά κατά τα λοιπά «βγαίνουμε από το Μνημόνιο». Λες και το Μνημόνιο ήταν ένα ρούχο που πετάμε από πάνω μας. Λες και το Μνημόνιο δεν είναι το νέο δέρμα που μας φόρεσαν και το κρατάνε δεμένο πάνω μας με νύχια και με δόντια.

Λες και είναι ικανοί να ζήσουν χωρίς Μνημόνιο και μαστιγώσεις. Τους έδωσαν ένα βιβλίο που είχε γραμμένη με κάθε λεπτομέρεια την καθημερινή ποινή μας κι αυτό ακόμη βαρέθηκαν να το διαβάσουν. Τεμπελχανάδες κι άχρηστοι.

Τώρα αυτοσχεδιάζουν προσπαθώντας να κρύψουν τις αποτυχίες τους και να μας φορτώσουν άλλες. Δε θα μάθουμε ποτέ αν μέσα σε όλο αυτό το ποινολόγιο του Μνημονίου υπήρχε έστω και κάτι σωστό, καθώς κι αυτό λάθος θα το έκαναν. Αποτυχημένοι σε όλα. Ανίκανοι. Για πέταμα.

Τσουβάλια άδεια, πεταμένα σε μια άκρη της Ευρώπης. Σαν πόντικες προσπάθησαν να βγουν στις αγορές, τρόμαξαν από τα πόδια που πήγαν να τους πατήσουν, έτρεξαν πίσω στη φωλιά σκούζοντας κι άρχισαν να τσιρίζουν ότι φταίνε όλοι οι άλλοι. Πλην αυτών. Των βρωμερών που βλέπουν σαν ανάκλιντρα τα ποντικοκούραδά τους.

Τόσο κοντοί που δε μπορούν να δουν από ψηλά τι χώρα έφτιαξαν επί πέντε, δεκαπέντε, εικοσιπέντε, τριανταπέντε χρόνια. Τόσο ελάχιστοι που δε χωράει μέσα τους καμιά αξιοπρέπεια. Κι έτσι τώρα μπορούν να καταριούνται το παρελθόν που οι ίδιοι έχτισαν. Να κατηγορούν ανωνύμως τα ονόματά τους.

Ένα Μνημόνιο λιγότερο, ένα Μνημόνιο περισσότερο, σιγά το κακό. Μέσα στο άδειο τους κεφάλι. Τελευταία ανταλλάγματα δίνουν και κανείς δεν τα δέχεται. Η εντολή έλεγε να καταστρέψουν τα σπαρτά για να φυτέψουν άλλα τ’ αφεντικά τους. Κι αυτοί από το μέγα πάθος της δουλοπρέπειας έκαψαν γη κι εργάτες. Να δείξουν πόσο πιστά σκυλιά είναι. Μα ποιος να τη θέλει τώρα αυτή την καταστροφή με τους απελπισμένους;

Η πρώτη βομβαρδισμένη χώρα χωρίς βομβαρδισμούς. Νεκροί στους δρόμους δίχως πόλεμο. Ανθρωπιστική κρίση λόγω βλακείας. Τι να θαυμάσεις πρώτα επάνω τους; Την απουσία πολιτικής σκέψης; Της σκέψης γενικώς; Την απουσία τους από την πραγματικότητα; Για ποιο περισσότερο να τους τιμωρήσεις; Για το πρώτο ψέμα ή τη χιλιοστή εξαπάτηση; Ποια ποινή να δώσεις σε τέτοια εγκλήματα δίχως να φωνάξει η ποινή «μικρή είμαι».

Ζέχνουν από τον ξινό ιδρώτα του τέλους τους. Απαρηγόρητοι για εκείνο το «λίγο ακόμη» που δεν τους χαρίζουν. Με κόλπα κλεφτοκοτάδων προσπαθούν να εξασφαλίσουν 180 δάχτυλα και μια παράταση. Ε και; Ούτε αυτό δεν καταλαβαίνουν. Ότι όσο αργότερα φύγουν, τόσο χειρότερος θα είναι ο τρόπος του φευγιού τους.

Ήδη είναι πολύ αργά…

ΖΗΤΑΝΕ ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ

kartesios211014

Τελείωσαν. Το ξέρουν. Σπαρταράνε. Εκλιπαρούν για «εθνική συνεννόηση». Δηλαδή να τους δοθεί μια παράταση στην Εξουσία. Εθισμένοι, που δεν τους αξίζει οίκτος. Με το ναρκωτικό της αλαζονείας. Ξιπασμένα τίποτα.

Αρνούνται να πιστέψουν ότι δε θα επιστρέψουν σε εκείνο που ήταν πριν, αλλά στα χειρότερα. Καίνε πριν φύγουν. Στήνουν παγίδες. Σκάβουν ακόμη πιο βαθιά τους λάκκους που ετοίμαζαν για εμάς. Ελπίζοντας ότι ακόμη κι όταν φύγουν, εμείς θα συνεχίσουμε να πέφτουμε μέσα.

Χρόνια ολόκληρα χαμένα για εμάς. Κερδισμένα γι’ αυτούς. Ζητάνε εκδίκηση τα χρόνια. Κάθε χαμένη μέρα ζητάει την εκδίκησή της. Τιμωρούσαν εμάς. Τις ώρες μας. Τις μέρες μας. Τις άγρυπνες νύχτες για το φόβο που ξημέρωνε.

Τώρα ψοφάνε. Εγκαταλειμμένοι από τ’ αφεντικά τους. Υποκρίνονται ότι γελάνε. Ότι διασκεδάζουν. Διαφημίζουν μία ανύπαρκτη άνεση. Μόνο και μόνο για να μη ζητήσουν συγγνώμη. Που ούτως ή άλλως δε θα γίνει δεκτή.

Μας βάφτισαν ενόχους για όσα εγκλήματα έκαναν εκείνοι. Μας τιμωρούσαν. Το απολάμβαναν. Το διασκέδαζαν. Ναι, αργήσαμε αλλά μάθαμε ποιοι είναι οι ληστοσυμμορίτες της Ιστορίας. Μάθαμε ποιοι ηδονίζονται να σφάζουν ανθρώπους. Ποιοι σκοτώνουν αθώους.

Παρατηρώ τον πανικό τους. Τα έχουν χαμένα. Λόγια ασυνάρτητα. Μέχρι το τέλος φωνάζουν «εσύ φταις». Παραληρούν. Δεν πίστευαν ότι το τέλος τους θα έρθει έτσι. Δεν πίστευαν καν ότι θα έρθει το τέλος.

Παρ’ όλα αυτά, ας το παραδεχτούμε. Δεν κερδίσαμε εμείς. Δε δώσαμε ούτε έναν αγώνα. Τελειώνουν με εντολή άνωθεν. Όπως κάθε φυτεμένο καθεστώς. Η σύμβαση έργου τους έληξε. Απολύονται και αυτοί. Τόσο αδιάβαστοι, μικροί κι ανόητοι που πίστευαν ότι θα αποτελέσουν την εξαίρεση στο νόμο του ρουφιάνου που δεν τον αγαπάει κανείς.

Ζητάνε εκδίκηση τα χαμένα χρόνια, οι μέρες της ταπείνωσής μας, οι ώρες που τα κεφάλια ήταν σκυφτά και τα χέρια χωμένα σε άδειες τσέπες. Έχουμε χρέος να εκδικηθούμε για όλα τα χαμένα. Αν δεν το πράξουμε κι αυτή τη φορά, καλύτερα να μπούμε στους λάκκους που μας έσκαψαν.

Τίποτα δεν κερδίσαμε. Για τίποτα δεν παλέψαμε. Απλώς περιμέναμε μόνοι τους να φύγουν. Με κάποιο τρόπο. Ο τρόπος πλησιάζει. Αν δεν τον αρπάξουμε, θα μας εκδικηθεί. Και αυτός, θα έχει κάθε δίκιο να το κάνει. Και μετά σιωπή… «Σκασμός!» θα φωνάξει η αθλιότητα. «Στους λάκκους σας και γρήγορα».

ΦΥΣΑΕΙ ΒΟΡΙΔΗΣ

000

Στη φωτογραφία βλέπουμε απόσπασμα από τη συνέντευξη που παραχώρησε ο Μάκης Βορίδης στον Στέφανο Κασιμάτη και δημοσιεύθηκε στην «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» (7 Νοεμβρίου 2010)*. Δικαιολογούσε τότε την ψήφιση του πρώτου Μνημονίου με το επιχείρημα «Θέλει κανείς να κόψει, για παράδειγμα, κατά 30% τους μισθούς; Αν κάποιος δεν θέλει αυτό το μέτρο -και είμαι βέβαιος ότι ο ελληνικός λαός δεν το θέλει- δεν μπορεί να λέει κιόλας ότι δεν θέλει τα πολύ ηπιότερα μέτρα του Μνημονίου!».

Στη συνέχεια, ο Μάκης Βορίδης ψήφισε και δεύτερο Μνημόνιο και το τρίτο και θα ψηφίσει και όλα τα υπόλοιπα που θα έρθουν στη Βουλή όσο αυτή η λαίλαπα μένει στην εξουσία. Το επιχείρημα του Μάκη Βορίδη είναι προφανώς το ίδιο για την ψήφιση όλων των Μνημονίων. Δηλαδή «να μην κοπούν οι μισθοί κατά 30%».

Ο Μάκης Βορίδης αναπληρώνει πλέον επισήμως τον πρωθυπουργό. Είναι… αντιπρωθυπουργός και μελλοντικός αρχηγός του κυβερνώντος κόμματος. Μιλάει στη Βουλή με το γνωστό ύφος «γαμάω», απολαμβάνει την άσκηση της βλακώδους ειρωνείας του και τα ΜΜΕ θαυμάζουν τη «ρητορική του δεινότητα» κλέβοντας τη δόξα του Βενιζέλου.

Ο Μάκης Βορίδης, λένε στη ΝΔ, κέρδισε πρωταγωνιστικό ρόλο στη Βουλή επειδή «είναι αυτός που μπορεί να ενώσει το χώρο της Δεξιάς». Ο ίδιος ενοχλείται όταν του θυμίζουν την εποχή των τσεκουριών και της ΕΠΕΝ, ενώ δηλώνει αντίθετος με τη βία. Σιχαίνεται την Αριστερά και δηλώνει περήφανα αντικομμουνιστής. Σε κάθε περίπτωση, όμως, ο Μάκης Βορίδης μαζί με τον μπισμπιρίκο του Άδωνη, δηλώνουν αμετανόητοι λάτρεις των Μνημονίων, προφανώς επειδή επιδιώκουν «να μην κοπούν οι μισθοί κατά 30%».

Όμως με το δεύτερο Μνημόνιο που ψήφισε περιχαρής ο Μάκης Βορίδης, το υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης εξέδωσε εγκύκλιο για το νέο καθεστώς στους μισθούς του ιδιωτικού τομέα σύμφωνα με την οποία «Τα κατώτατα νόμιμα όρια μισθών και ημερομισθίων για τους νέους ηλικίας κάτω των 25 ετών, ανεξαρτήτως κλάδου και ειδικότητας και για τους  ήδη εργαζόμενους, διαμορφώνονται σε σχέση με τα κατώτατα όρια των μισθών και ημερομισθίων της από 15−7−2010 ισχύουσας Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, όπως αυτά προβλέπονταν και ίσχυαν κατά την 1−1−2012, μειωμένα κατά 32%».

Ψήφιζε, λοιπόν, ο ρήτορας και μέγιστος πολιτικός άνδρας Μάκης Βορίδης τα Μνημόνια για «να μην κοπούν οι μισθοί κατά 30%», ενώ στην ουσία ψήφιζε να κοπούν οι μισθοί κατά 32%. Κι αυτό το 32% ήταν στην αρχή. Στη συνέχεια έγινε 40%, 50%, τίποτα! Αυτά ψήφισε ο Μάκης Βορίδης, αναπληρωτής του πρωθυπουργού, εγγυητής των μισθών, σωτήρας του λαού και της χώρας.

Με την ίδια εκείνη εγκύκλιο που γέννησε το σωτήριο Μνημόνιο του Μάκη Βορίδη και του μπισμπιρίκου του, για τους εργαζόμενους άνω των 25 ετών «τα κατώτατα νόμιμα όρια μισθών και ημερομισθίων καθορίζονται σε σχέση με τα κατώτατα όρια των μισθών και ημερομισθίων της από 15−7−2010 ισχύουσας Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, όπως αυτά προβλέπονταν και ίσχυαν την 1−1−2012, μειωμένα κατά 22%». Κι αυτό το 22% ήταν στην αρχή. Στη συνέχεια έγινε 40%, 50%, τίποτα! Αυτά ψήφισε ο Μάκης Βορίδης, αναπληρωτής του πρωθυπουργού, εγγυητής των μισθών, σωτήρας του λαού και της χώρας που σήμερα τολμά να ειρωνεύεται, να κορδώνεται σα γύφτικο τσεκούρι και να υπερασπίζεται την πολιτική της εξαθλίωσης, του πόνου και της απόγνωσης.

Υπερασπίζεται ο εθνοσωτήρας Μάκης Βορίδης τα Μνημόνια και την πολιτική τους, την ίδια ώρα που η κρατική ΕΛΣΤΑΤ ανακοινώνει ότι δεν αρκούσαν οι μέχρι σήμερα μειώσεις των μισθών, αλλά «Η μείωση των μισθών των εργαζόμενων συνεχίζεται και το 2014, όπως προκύπτει από τα στοιχεία για τον Δείκτη Μισθών». Μιλάει ο αντιπρωθυπουργός Μάκης Βορίδης και ο μπισμπιρίκος του στη Βουλή, απειλώντας και εκβιάζοντας ότι αν πέσει η κυβέρνησή τους μαύρο φίδι που μας έφαγε. Και τα λένε αυτά την ίδια ώρα που το ΙΚΑ ανακοινώνει ότι «κατά 10,62% μειώθηκαν οι μέσοι μισθοί στις κοινές επιχειρήσεις και κατά  12,81% στα οικοδομοτεχνικά έργα, μέσα σε ένα χρόνο ( Ιανουάριος 2013-Ιανουάριος 2014) όπως διαπιστώνεται από  την επεξεργασία των «Αναλυτικών Περιοδικών Δηλώσεων» (Α.Π.Δ.) του ΙΚΑ».

Τολμούν ακόμη να εμφανίζονται ο Μάκης Βορίδης και ο μπισμπιρίκος του για να πουν ότι όλα έγιναν ώστε «να μην κοπούν οι μισθοί κατά 30%» την ίδια ώρα που ο υφυπουργός Εργασίας, Γιάννης Πλακιωτάκης, ανακοίνωσε ότι μεταξύ του πρώτου τριμήνου του 2009 και του αντίστοιχου πρώτου τριμήνου του 2014, χάθηκαν 1.061.900 θέσεις εργασίας, το ίδιο δε διάστημα οι άνεργοι αυξήθηκαν κατά 865,6 χιλιάδες, φτάνοντας τα 1.342.300 άτομα. Δηλαδή οι μισθοί τους ΜΗΔΕΝΙΣΤΗΚΑΝ!

Αυτό κατάφεραν ο Μάκης Βορίδης και ο μπισμπιρίκος του! Ιδού τα έργα τους. Ιδού η αλήθεια τους. Ιδού η ειλικρίνειά τους. Ιδού η αξιοπιστία τους! Ιδού η αξία των λόγων τους. Ιδού η εγκυρότητα των υποσχέσεών τους! Αυτή η πολιτική τους, σήμερα το βράδυ θα λάβει ψήφο εμπιστοσύνης. Όταν ξαναγίνουν εκλογές να πάτε να τους ψηφίσετε. Είναι πλέον προφανές ότι τους ψηφοφόρους δεν τους ενώνει η ιδεολογία τους, αλλά η μεγάλη μαλακία τους.

* Βρήκα τη συνέντευξη από το @tetRadio στο twitter

ΚΟΙΝΟΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΕΣ

kartesios091014

Εξεμάνη το γαλάζιο σύμπαν όταν ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Γιάννης Δραγασάκης, είπε πως «σήμερα αρκεί ένας ισχυρός επιχειρηματίας, ένας εφοπλιστής, ένας εκδότης μεγάλος ή μεσαίος ή ένας φίλος του πρωθυπουργού να τηλεφωνήσει στο Μαξίμου και να ακυρώσει ένα νόμο ή ένα πρόστιμο».

Η Εντιμότητα έβγαλε φωνή μέσα από τα χείλη του υπουργού Επικρατείας, Δημήτρη Σταμάτη και είπε: «Ο κ. Δραγασάκης διατύπωσε ή μια βαριά κατηγορία ή μια βαριά συκοφαντία» και στη συνέχεια ζήτησε από τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ να πει συγκεκριμένα ονόματα.

Εδώ γεννάται ένα θέμα. Ο κ. Σταμάτης ζητά «ονόματα» για να αθωώσει τον κ. Δραγασάκη από την κατηγορία της συκοφαντίας ή για να ενεργήσει τα δέοντα και να ζητήσει άμεση παρέμβαση όλων των εισαγγελέων της χώρας ταυτόχρονα;

Αν συμβαίνει μόνο το πρώτο και ο κ. Σταμάτης ενδιαφέρεται αποκλειστικά για το ήθος του κ. Δραγασάκη, τότε ομολογεί ότι ακόμη κι αν δοθούν «ονόματα» δεν θα υπάρξει κάποια συνέχεια. Αν, όμως, ισχύει το δεύτερο κι άλλωστε αυτό είναι το ουσιαστικό που ενδιαφέρει την κοινωνία, τότε μπορεί να ζητήσει αυτά τα «ονόματα» από τον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή, που «αποτελεί κεφάλαιο για τον τόπο».

Ο Κώστας Καραμανλής, ως γνωστόν, είχε πει ότι «μας κυβερνούν πέντε νταβατζήδες» και μάλιστα είχε υποσχεθεί πόλεμο εναντίον τους. Επειδή είναι σχεδόν βέβαιο ότι Δραγασάκης και Καραμανλής αφήνουν υπονοούμενα για τα ίδια «ονόματα», είναι λογικό ότι ο κ. Σταμάτης θα πρέπει να ρωτήσει και τον κ. Καραμανλή. Εκτός κι αν στην πραγματικότητα δεν ενδιαφέρεται να μάθει τα «ονόματα», αλλά να δηλώσει τη δειλία και την εξάρτηση ΟΛΟΥ του πολιτικού συστήματος από τα συγκεκριμένα «ονόματα». Σε αυτή την περίπτωση ομολογώ πως τα κατάφερε.

Στο γνωστό ανέκδοτο, ο … ρεσεψιονίστ του μπουρδέλου λέει στον πελάτη: «Ξέρετε, από οργάνωση σκίζουμε, από πουτάνες πάσχουμε». Στη γνωστή μας πραγματικότητα όμως, από πουτάνες πάμε πολύ καλά. Κάντε έναν κόπο να διαβάσετε αυτό. Επίσης, όταν το 2011 ο σημερινός «κακός» Φωτόπουλος ήταν ακόμη στο ΠΑΣΟΚ, έλεγε «Κάποιοι αποδεικνύεται ότι δεν είναι βουλευτές του ελληνικού λαού, αλλά βουλευτές των συμφερόντων. Είναι γραμμένοι στα payroll συγκεκριμένων επιχειρηματικών συμφερόντων, καναλιών και λεσχών. Και υπουργοί και βουλευτές. Το είδαμε τι συνέβη. Όλος ο κόσμος έχει κρίση και βλέπει». Ονόματα, δεν είπε…

Και επειδή για το θέμα της κόντρας Δραγασάκη – Σταμάτη δείχνουν τεράστιο ενδιαφέρον τα ΜΜΕ που πρόσκεινται στο Μαξίμου, ας διαβάσουμε εδώ τι έγραφαν τα γαλάζια site φέτος, τον Ιανουάριο, για κάποιους μεγαλοδημοσιογράφους. Μήπως θα ήταν χρήσιμο να θυμηθούμε και την καταγγελία Βερελή για τους «60 δημοσιογράφους που βρίσκονταν στο payroll της SIEMENS»; Μήπως θα ήταν ακόμη πιο χρήσιμο να θυμηθούμε τις σχέσεις πολιτικών με τη SIEMENS; Μήπως θα ήταν ακόμη πιο χρήσιμο να θυμηθούμε ποιος βουλευτής έκανε τη ντουντούκα του Μπόμπολα στις Σκουριές και ποιοι – τότε – κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι είχαν αποστείλει επιστολές στήριξης στην «ευλογημένη επένδυση»;

Τελειώνοντας, καλό είναι να έχουν στο μυαλό τους οι νιόφερτες πουτάνες ότι οι πολίτες είναι στο κουρμπέτι πολύ περισσότερα χρόνια από αυτές, οπότε όχι στην πουτάνα πουτανιές. Απ’ όπου κι αν προέρχονται…

Το blog Καρτέσιος
δεν "υιοθετεί" απαραίτητα το περιεχόμενο των ειδήσεων που αναρτά στην κατηγορία «Ενημέρωση» και στις οποίες αναφέρεται η πηγή της είδησης.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
ΚΑΙΡΟΣ


ΑΡΧΕΙΟ